Οι εξελίξεις στην Ελλάδα και την ΕΕ και η λαϊκή αντεπίθεση στην κλιμάκωση της επίθεσης εναντίον των εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων
Ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα από την αρχή. Είμαστε σε πόλεμο, εναντίον των εργαζομένων, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και πρέπει να προετοιμασθούμε ο πόλεμος να λήξει με νικητή τον.....
λαό, τους λαούς. Η κυβέρνηση είναι αδίστακτη, η αξιωματική αντιπολίτευση εμπαίζει το λαό με το άλλο μίγμα πολιτικής. Σήμερα απαιτείται συγκεκριμένη αντιπολιτευτική στρατηγική που οδηγεί το λαό στην αμφισβήτηση και ανατροπή του συστήματος και όχι σε γιατροσόφια που ανακυκλώνουν τα προβλήματα και τα οξύνουν. Αυτό είναι το δικό μας επίκαιρο κάλεσμα σήμερα. Καμιά αναβολή απόφασης όταν μάλιστα βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο και αυτές οι πενιχρές συντάξεις ,όταν παίρνονται τέτοια άγρια μέτρα περιστολής των δαπανών υγείας, όταν πουλιούνται τα πάντα που μπορεί να αποτελέσουν πηγή ανάπτυξης για το λαό.
Δεν υπάρχει διέξοδος κοινή για τους στυλοβάτες του συστήματος και τον εργαζόμενο λαό. Ή θα νικήσει το σύστημα ή ο λαός κόντρα στο σύστημα, το καπιταλιστικό σύστημα και την εξουσία του.
Μόνο η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της μπορούν να εξασφαλίσουν πραγματική ανάπτυξη για την χώρα σε αντίθεση με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, με την υπηρέτηση του κέρδους. Πραγματική ανάπτυξη υπέρ του λαού και των αυξανόμενων σύγχρονων αναγκών τους, ανάπτυξη που καταργεί την ανεργία, την φτώχεια, την κρίση.
Και αν η κρίση ξεπεραστεί σε κάποια φάση, πίσω της θα αφήσει για την εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολουμένους, την φτωχή αγροτιά, την νεολαία και τις γυναίκες που ανήκουν στα εργατικά λαϊκά στρώματα συντρίμμια και χαλάσματα. Ανάκαμψη για τους καπιταλιστές μπορεί να υπάρξει, για το μεγαλύτερο μέρος του λαού όχι.
Ξεκαθαρίζουμε επίσης ότι υποτίμηση κεφαλαίου, καταστροφή ενός μέρους του, ή πείτε το αλλιώς χρεοκοπία, θα γίνει, ανεξάρτητα από την μορφή που θα πάρει και πώς θα ονομασθεί ή με ποια εργαλεία θα συντελεστεί.
Το Μνημόνιο δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα του χρέους, ούτε η μείωση των εξόδων και η αύξηση εσόδων θα αντιμετωπίσει το έλλειμμα. Και το χρέος θα υπάρχει και τα ελλείμματα επίσης. Το Μνημόνιο το μόνο που θα εκπληρώσει είναι την σχεδιασμένη απαξίωση της αξίας της εργατικής δύναμης, είναι η μεγάλη ευκαιρία που λέει ο Γ. Παπανδρέου να παρθούν άγρια μέτρα που δεν ήταν εύκολο να προχωρήσουν σε κανονικές συνθήκες.
Όπως επίσης ξεκαθαρίζουμε ότι όσο μεγαλώνει η πίττα του ΑΕΠ τόσο θα ξεμένουν πίσω τα εργατικά, λαϊκά δικαιώματα. Καμιά ουσιαστική αναδιανομή δεν προγραμματίζεται, ούτε καν η ελάχιστη, ή μικρή.
Οι εξελίξεις κρίνονται από το αν ο λαός θα πάρει την υπόθεση στα χέρια του, όσο γίνεται πιο γρήγορα, ώστε να προλάβει τα χειρότερα, ώστε να επιβάλλει με ένα διαφορετικό και υπέρ του συσχετισμό λαϊκή εναλλακτική λύση.
Συνεχίζεται με υψηλούς ρυθμούς και το 2010 η παραγωγική συρρίκνωση της μεταποιητικής βιομηχανίας, συνεχίζεται η μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας. Ελάχιστοι κλάδοι εμφανίζουν αύξηση δραστηριότητας.
Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των μικρομεσαίων παρουσιάζει μειωμένο τζίρο. Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να κλείσουν 180.000 έως 200.000 επιχειρήσεις με αντίστοιχη πολύ γρήγορη αύξηση των απολύσεων.
Το ποσοστό της επίσημης ανεργίας τον Αύγουστο έφτασε στο 12,2% με τάσεις περαιτέρω μεγέθυνσης, με τον αριθμό των ανέργων να φτάνει στις 613.000. Σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, στο 30,8%, είναι οι άνεργοι ηλικίας 15-24 ετών. Η πραγματική ανεργία καλπάζει και είναι μεγαλύτερη από τα ποσοστά που επισήμως προβάλλονται. Η εξαθλίωση και η φτώχεια για ένα σημαντικό μέρος του λαού θα πάρει μόνιμο χαρακτήρα.
Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της συνεχίζουν το ίδιο μοτίβο, να κρύβουν την βασική αιτία της κρίσης, και να εμφανίζουν ως αφετηρία της το χρέος και το έλλειμμα. Αλλά και το χρέος το καταγράφουν ως πρόβλημα του υπερμεγέθους κράτους, ως πρόβλημα κακής διαχείρισης, σκόπιμης σπατάλης και διαφθοράς. Βολική εξήγηση για να βγει λάδι το καπιταλιστικό σύστημα, για να επιβληθούν αντιλαϊκά μέτρα.
Καθημερινά στις συζητήσεις και αναλύσεις που γίνονται στα ΜΜΕ γίνεται λόγος για το ποια μέτρα απαιτούνται για την διέξοδο από την κρίση, ενώ με επιθετικό τρόπο μας αντιμετωπίζουν όταν υπογραμμίζουμε ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν ρεαλιστικά φιλολαϊκά μέτρα αν δεν ξεκαθαριστεί ποια είναι η αιτία της κρίσης, ποιοι παράγοντες οδήγησαν στην μεγέθυνση του χρέους και του ελλείμματος.
Είτε ηθελημένα ,είτε από άγνοια αν προσπεράσεις την αιτία τότε δεν βρίσκεις το φάρμακο ή δίνεις επικίνδυνο για το λαό φάρμακο για να μιμηθώ την διάθεση του Στρός Καν να εμφανίσει το ΔΝΤ ως γιατρό.
Οι δικές μας προτάσεις δεν είναι απλά φιλολαϊκές γιατί ως Κόμμα έχουμε ξεκαθαρίσει ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν κοινές προτάσεις και κοινά συμφέροντα ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, αλλά και γιατί ξέρουμε και θέλουμε να αναδείξουμε πώς προκύπτει η κρίση, ποιος είναι ο χαρακτήρας της, ότι πρόκειται για κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων με όλες τις μορφές που παίρνει αυτό δηλαδή το κεφάλαιο, όπως γνωρίζουμε και θέλουμε να αποκαλύψουμε πως διογκώνεται το χρέος και το έλλειμμα.
Η ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ
Στις παροχές με την μορφή κινήτρων και φοροαπαλλαγών προς το μεγάλο κεφάλαιο.
Στο κόστος της ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΕ που συνοδεύεται, από την συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής, την στασιμότητα της αγροτικής παραγωγής, την μεταφορά κεφαλαίων στις εξωτερικές αγορές, γενικότερα τις συνέπειες της απελευθέρωσης της αγοράς, της κούρσας του ανταγωνισμού.
Στις στρατιωτικές δαπάνες για τους επιθετικούς ιμπεριαλιστικούς σκοπούς.
Στο κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων.
Δεν σημαίνει ότι δεν βλέπαμε και δεν βλέπουμε και σήμερα την κατάσταση που έφθασαν οι κρατικές επιχειρήσεις, ο κρατικός μηχανισμός, οι πολιτικές επιλεκτικών παροχών κάτω από το τραπέζι, τα μέσα διαφθοράς, ενσωμάτωσης και χειραγώγησης. Τα μέσα διαφθοράς δεν πρόκειται να πάψουν να χρησιμοποιούνται. Απλώς με την μείωση της κρατικής επιχειρηματικής δραστηριότητας αναπαράγονται σε τοπικό επίπεδο. Τώρα θα περνάνε μέσα από τους μηχανισμούς του Καλλικράτη.
Αυτά τα μέσα χρησιμοποιήθηκαν για την εξυπηρέτηση επιχειρηματικών ομίλων, για την διάσπαση του εργατικού κινήματος, για τον εγκλωβισμό του λαού στην κυρίαρχη πολιτική.
Όταν καταδικάζουμε τις επιλογές της κυβέρνησης (απολύσεις των συμβασιούχων κάθε μορφής, τις υποχρεωτικές μετατάξεις κλπ), δεν σημαίνει ότι υπερασπιζόμαστε το κράτος, τον κρατικό μηχανισμό και τις συνθήκες που λειτουργούσαν οι κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Αρνούμαστε την ψεύτικη επιχειρηματολογία, και πάνω απ’ όλα τις αναδιαρθρώσεις που στοχεύουν στην αφαίρεση και πραγματικών κατακτήσεων, που εμφανίζονται ως δωρεές και ρουσφέτια, στο τσάκισμα εργατοϋπαλληλικών δικαιωμάτων.
Η κυβέρνηση εμφανίσθηκε σκόπιμα με δύο πρόσωπα. Προεκλογικά ισχυρίσθηκε ότι υπάρχουν χρήματα για αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, ενώ ήξερε έστω και με μικρή απόκλιση τα πάντα. Άλλαξε το βιολί λίγο μετά τις εκλογές, για να παραπλανήσει, ότι της απέκρυψαν τα στοιχεία για να δικαιολογήσει ως έκτακτα τα αντιλαϊκά μέτρα που πήρε, ότι τα πήρε όχι γιατί ήθελε αλλά γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
Η επιμήκυνση ή το κούρεμα συζητείται σήμερα υπό την καθοδήγηση των συμφερόντων των καπιταλιστών.
Η συζήτηση για την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής μαρτυρεί ότι ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου ενδιαφέρονται να ρυθμίσουν τα κέρδη πριν απ’ όλα και να περιορίσουν τις όποιες ζημίες αν μια σειρά χώρες δεν καταφέρουν να αποπληρώσουν τα χρέη.
Οι συζητήσεις αυτές αποδεικνύουν ότι μετά την υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης ήλθε η ώρα της ελεγχόμενης υποτίμησης του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου.
Διέξοδος από την κρίση σημαίνει καταστροφή, δηλαδή απαξίωση παραγωγικών δυνάμεων, και πριν απ’ όλα απαξίωση της εργατικής τάξης, της τιμής της εργατικής δύναμης, και από την άλλη υποτίμηση έως και καταστροφή ενός μέρους του κεφαλαίου. Η καταστροφή με την μορφή της απαξίωσης που αφορά τον εργαζόμενο είναι τέτοια στην κυριολεξία, ενώ για το κεφάλαιο είναι ανάσα, ελπίδα κερδοφορίας. Βεβαίως δεν θα σωθούν όλες οι ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους καπιταλιστικές επιχειρήσεις, όμιλοι, κάποιοι θα χάσουν μερίδια προς όφελος άλλων, συνολικά όμως το κεφάλαιο θα βγεί κερδισμένο.
Οι διαμάχες που συμβαίνουν σήμερα στην ΕΕ δεν αφορούν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα των πρωταγωνιστών, ούτε ακόμα καθορίζονται από το αν η κυβέρνηση της μιας χώρας είναι φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική. Καθορίζονται από το νόμο της ανισόμετρης ανάπτυξης, από την θέση στην καπιταλιστική ΕΕ που κατέχει η μια ή άλλη χώρα, δηλαδή η αστική της τάξη. Η Γερμανία επιδιώκει να υπερασπιστεί τα ιδιαίτερα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης, η οποία, στη βάση της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης, είναι ευνοημένη από τις δοσοληψίες και τον δανεισμό, τις εξαγωγές.
Σε λίγα χρόνια η ΕΕ δεν θα μοιάζει με αυτό που βλέπουμε σήμερα. Καλό θα ήταν δημοσιογράφοι και κόμματα να θυμηθούν τι λέγαμε για την πορεία της λεγόμενης ευρωπαϊκής ενοποίησης, και τι απαντήσεις δίναμε σε όλους εκείνους που εμφάνιζαν την ΕΕ ως νομοτέλεια.
Η επιμήκυνση και το κούρεμα βολεύει το κεφάλαιο
Αν ένα μέρος του χρήματος καταστραφεί σταδιακά, τότε αυτό που μένει στα ταμεία για διαχείριση πρέπει να πηγαίνει απ’ ευθείας στις τσέπες των καπιταλιστών και δεν πρόκειται ούτε μια δεκάρα να δώσει για ακόμα και μια ανεκτή αναδιανομή υπέρ των εργαζομένων.
Αντίθετα θα δυναμώσουν οι εκβιασμοί σε βάρος των εργαζομένων να τηρηθούν οι νέοι όροι.
Καμία κυβέρνηση, ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον, δεν πρόκειται να τους αυξήσει τους μισθούς, να τους επιστρέψει τις κατακτήσεις που πήρε πίσω, να καταργήσει φόρους, να παρέχει δωρεάν παιδεία και υγεία. Η ανεργία θα παραμείνει σε ψηλά επίπεδα, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις θα γενικευθούν. Η λεγόμενη σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα είναι ανέφικτη στις συνθήκες του καπιταλισμού, θα γίνει το όχημα για ατομική τρομοκρατία και ακόμα πιο έντονη μισθολογική λιτότητα.
Είτε το δάνειο από την τρόικα αποπληρωθεί σε πέντε, είτε σε έντεκα χρόνια, οι αυτοαπασχολούμενοι θα χάνουν τζίρο από τα μονοπώλια και οι αγρότες από τους καπιταλιστές αγρότες, τους μεγαλέμπορους.
Τα νέα μέτρα που θα βιώσει ο λαός, αν δεν μπορέσει να τα δυσκολέψει και να τα ανατρέψει άμεσα, είναι:
Η αύξηση της έμμεσης φορολογίας όπως γίνεται με το ΦΠΑ, με την ανταποδοτικότητα που θα μεγεθυνθεί με τον Καλλικράτη, σε συνδυασμό με την μείωση του συντελεστή φορολογίας του μεγάλου κεφαλαίου και αυτού που επενδύεται και αυτού που πάει στην διανομή κερδών.
Με τα κίνητρα και τις παροχές που δίνει ο νέος αναπτυξιακός νόμος υπέρ των επιχειρηματιών και σε βάρος των εργαζομένων. Την κατάργηση των κλαδικών ΣΣΕ στον ιδιωτικό τομέα και την προώθηση των επιχειρησιακών συμβάσεων, με μισθούς κατώτερους από την ΕΓΣΣΕ, και με στόχο να περάσουμε στις ατομικές συμβάσεις. Το νέο ενιαίο μισθολόγιο στο δημόσιο.
Την επιδότηση των επιχειρηματικών ομίλων στο όνομα της διασφάλισης της απασχόλησης.
Την ακόμη μεγαλύτερη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης στα ασφαλιστικά ταμεία και στις κοινωνικές δαπάνες για παιδεία, υγεία και πρόνοια και την περαιτέρω εμπορευματοποίησή τους.
Τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις και τα προγράμματα εξυγίανσης των ΔΕΚΟ που θα οδηγήσουν σε αλματώδη αύξηση των λαϊκών τιμολογίων.
Την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.
Με το ευρωενωσιακό άνοιγμα των «κλειστών επαγγελμάτων».
Με τον ανοικτό δρόμο να προστίθενται νέα μέτρα, να αναθεωρούνται και να χειροτερεύουν σε απίστευτο βαθμό τα προηγούμενα.
Το πρόγραμμα διεξόδου της κυβέρνησης είναι ανακύκλωση του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης που θα φέρει νέα και πιο βαθιά κρίση. Ο λαός πρέπει να έχει αντιδιαμετρικό πρόγραμμα διεξόδου
Η ΒΑΣΙΚΗ ΜΑΣ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΟΨΙΜΑ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΕ, Ή ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ.
Με όλα τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, με διαβαθμίσεις βέβαια, μας χωρίζει μια βασική διαφορά, ανεξάρτητα αν ψήφισαν ή όχι το Μνημόνιο. Ότι ψάχνουν λύσεις που δεν θίγουν την αιτία της κρίσης, γυροφέρνουν στο πρόβλημα του χρέους και του ελλείμματος, αποσυνδέουν την λύση από το πρόβλημα της ιδιοκτησίας και της εξουσίας. Βεβαίως καταλαβαίνουμε και εμείς ότι δεν είναι δυνατόν να απαιτούμε από τα αλλά κόμματα να θέλουν λύση στο επίπεδο της ιδιοκτησίας ή να θέλουν ρήξη απέναντι στην αστική τάξη, να θέλουν κατάργηση της αστικής τάξης. Έχει γίνει σήμερα της μόδας να αυτοαναγορεύεσαι αντικαπιταλιστής και άλως τυχαίως να συμπίπτεις σε προτάσεις περί νέου συμφώνου σταθερότητας, περί ευρωομολολόγων και περί κοινωνικής ευρωπαϊκής τράπεζας. Όλως τυχαίως οι αναγορεύοντες εδώ και αρκετά χρόνια αριστεροανανεωτές την ΕΕ ως νομοτέλεια, κάτω από την πίεση της πραγματικότητας να αλλάζουν τάχα θέση και να προτείνουν την επανίδρυση της ΕΕ. Από την άλλη πόρτα ο γνωστός συμβιβασμός, η ηττοπάθεια.
Το σημείο όμως που καθαρά σήμερα τους ενώνει και μας διαφοροποιεί είναι τελικά ότι οι προτάσεις τους ξεκινάνε από την αντίληψη ότι πρέπει να στηριχθούν οι επιχειρηματικές επενδύσεις για να υπηρετηθεί η εργασία, όπως λένε, και να γίνει μια καλύτερη αναδιανομή εισοδήματος. Όσο αφορά το θέμα της ιδιοκτησίας καμώνονται ότι προτείνουν και κάτι το διαφορετικό όταν λένε να δημιουργηθεί δημόσιος πυλώνας τραπεζών, όταν ζητάνε να γίνει κοινωνική η ΕΚΤ για να δανείζει φθηνά τους επιχειρηματίες, ή όταν υποστηρίζουν το ευρωομόλογο. Λες και ο δημόσιος πυλώνας τραπεζών δεν θα λειτουργεί ως καπιταλιστικός μόνο και μόνο γιατί θα είναι ιδιοκτήτης το κράτος. Προτάσεις κυριολεκτικά προς τα πίσω που δείχνουν ότι η ανανέωση γυροφέρνει στην καπιταλιστική διαχείριση των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.
Ούτε η αποδέσμευση από την ΕΕ μπορεί να απαντήσει ρεαλιστικά στο πρόβλημα αν δεν ενταχθεί στην πάλη για την ανατροπή της πολιτικής εξουσίας των μονοπωλίων. Δηλαδή δεν αρκεί να φύγει μια κυβέρνηση και να έλθει μια άλλη, αλλά να αλλάξει η τάξη η οποία βρίσκεται στην εξουσία προς όφελος της λαϊκής εξουσίας που εκφράζει τα συμφέροντα των κοινωνικών δυνάμεων των εργατοϋπαλλήλων, των μισθωτών, των αυτοαπασχολούμενων, της φτωχής αγροτιάς, με εξειδίκευση κατά φύλο και ηλικία.
TΩΡΑ ΗΛΘΕ Η ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΟΣΤΑ, ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΕΙ ΔΙΑΚΡΙΤΑ ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΑΡΚΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΟΥΝ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΙΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ, ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΩΝ, ΤΗΣ ΦΤΩΧΉΣ ΑΓΡΟΤΙΑΣ, ΜΕ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΝΕΩΝ ΗΛΙΚΙΩΝ, ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ, ΛΑΪΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΆΡΤΙΣΗ, ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ, ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
Υπάρχουν σήμερα φύτρα αυτού του μετώπου, όπως είναι το ΠΑΜΕ, Η ΠΑΣΥ, Η ΠΑΣΕΒΕ, η ΟΓΕ ΤΟ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΠΟΥ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ, άλλες ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΚΥΨΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΟΡΦΕΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΣΕ ΜΑΖΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ, ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ, ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΡΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ.
ΠΝΕΥΜΟΝΑΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ, ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΟΜΑΓΑΖΑ, Η ΥΠΑΙΘΡΟΣ, ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΙ, ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ, ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΤΙΚΗ, ΛΑΪΚΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ. NA ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΟΠΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ όπως ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΤΟΜΙΚΩΝ, Η ΜΕΙΩΣΗ ΧΡΟΝΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΟΙ ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ.
ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΑΥΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΣΤΟΧΟΥΣ ΑΛΛΗΛΟΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΥΣ.
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΟΚΡΟΥΣΗΣ, ΦΘΟΡΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΚΑΨΗΣ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΕΚΠΟΝΟΥΝ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΤΗΣ, Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ.
Δεν αρκεί ο αγώνας φθοράς, πρέπει να επιβληθούν έστω και κάποιες μικρές ή μεγαλύτερες νίκες.
ΜΑ ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ, ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΤΟΝ ΤΑΞΙΚΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ, ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΑΥΤΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΕ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΡΕΥΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥ ΔΥΝΑΜΕΩΝ.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΧΕΙ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ: ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΗΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ – ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, ΜΕ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ, ΤΗΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΟΥ ΠΑΝΕΘΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΠΑΝΩ. ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, ΚΑΘΩΣ ΤΙΣ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΚΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΕΡΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥΣ.
ΤΟ ΚΚΕ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΕ ΝΕΑ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΤΟΥΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ
ότι η Ελλάδα παρά τα σοβαρά έως και καταστροφικά πλήγματα που έχει δεχθεί σε ορισμένους τομείς, εξ αιτίας της κυριαρχίας του κεφαλαίου, του μονοπωλιακού ανταγωνισμού, έχει τις προϋποθέσεις να διαμορφώσει και να αναπτύξει μια όσο γίνεται αυτοδύναμη λαϊκή οικονομία.
Οι αρνητικές εξελίξεις της τελευταίας 20ετίας σε ορισμένους κλάδους βιομηχανικής παραγωγής, στην αγροτική οικονομία, μπορούν να αντιμετωπισθούν σε διαφορετικές πολιτικοοικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Δεν είναι αργά.
Η Ελλάδα διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης της παραγωγής των μέσων παραγωγής, του εμπορικού δικτύου και ένα ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης της σύγχρονης τεχνολογίας. Διαθέτει έμπειρο πολυάριθμο εργατικό δυναμικό, με βελτιωμένο μορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση σε σύγκριση με το παρελθόν, πολυάριθμο επιστημονικό δυναμικό.
Διαθέτει αξιόλογες φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, σημαντικά αποθέματα ορυκτού πλούτου, που είναι πλεονέκτημα για την παραγωγή βιομηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων.
Έχει το μεγάλο πλεονέκτημα, να μπορεί να εξασφαλίζει επάρκεια στα είδη διατροφής για τις λαϊκές απαιτήσεις αλλά και το εξωτερικό εμπόριο. Διαθέτει ικανότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, μηχανών, εργαλείων και συσκευών.
Για να υπάρξει λαϊκή οικονομία για όλους απαιτείται επίλυση του προβλήματος της ιδιοκτησίας
Η επιλογή είναι μία: Η αλλαγή των ξεπερασμένων ιστορικά κοινωνικών ΣΧΕΣΕΩΝ ιδιοκτησίας που καθορίζουν και το πολιτικό σύστημα, αφορούν στα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής στους παρακάτω τομείς:
Ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ορυκτός πλούτος, ορυχεία, βιομηχανίες, ύδρευση, μεταφορές.
Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, του συστήματος συγκέντρωσης, διοχέτευσης και διαχείρισης υλικών πόρων. Του εξωτερικού εμπορίου, του συγκεντρωμένου δικτύου του εσωτερικού εμπορίου. Του τομέα της λαϊκής στέγης. Της έρευνας και της δημοκρατικής πληροφόρησης του λαού.
Απαιτείται αποκλειστικά δημόσιο, ενιαίο και δωρεάν σύστημα εκπαίδευσης, υγείας, πρόνοιας, ασφάλισης.
Εκτιμάμε ότι μπορεί να υπάρξουν τομείς που να μη συμπεριληφθούν στην πανεθνική πλήρη, καθολική κοινωνικοποίηση. Δίπλα στον κοινωνικοποιημένο τομέα μπορεί να συγκροτηθεί ο τομέας του παραγωγικού συνεταιρισμού της μικρομεσαίας αγροτιάς, των μικρών επιχειρηματιών σε κλάδους που η συγκέντρωση είναι μικρή. Η ένταξη στους συνεταιρισμούς θα κατανοείται ως συμφέρουσα επιλογή, με βάση την εμπειρία που υπάρχει από τον κλοιό των μονοπωλίων.
Τόσο ο κοινωνικοποιημένος, όσο και ο συνεταιριστικός τομέας, γενικότερα η παραγωγή και κατανομή, πρέπει να ενταχθεί σε ένα κεντρικό πανεθνικό οικονομικό μηχανισμό σχεδιασμού και διεύθυνσης, ώστε να κινητοποιούνται όλα τα μέσα παραγωγής και το εργατικό δυναμικό, να αξιοποιείται κάθε δυνατή οικονομική διεθνής συνεργασία στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Θα προστατεύεται η εγχώρια παραγωγή και τα συμφέροντα των εργαζομένων από τις όποιες συνέπειες προκύπτουν από τις ανάγκες του εξωτερικού εμπορίου.
Κεντρικός σχεδιασμός χρειάζεται για να διαμορφώνει στρατηγικούς στόχους και επιλογές, να ιεραρχεί κλάδους και τομείς, να καθορίζει που θα συγκεντρώσει περισσότερες δυνάμεις και μέσα. Η υλοποίηση του προγραμματισμού απαιτεί και καταμερισμό κατά κλάδο και περιοχή, και πρώτα απ’ όλα εργατικό έλεγχο στην διεύθυνση της κάθε παραγωγικής μονάδας και υπηρεσίας, σε κάθε όργανο διοίκησης.
Η κυβέρνηση, ως όργανο της λαϊκής εξουσίας, θα είναι υποχρεωμένη να εξασφαλίζει την συμμετοχή του λαού στο νέο και πρωτόγνωρο έργο, να στηρίζει το λαϊκό κίνημα, να στηρίζεται και να ελέγχεται από αυτό μέσα από νέους θεσμούς εργατικού και κοινωνικού ελέγχου.
Η κεντρικά σχεδιασμένη ανάπτυξη της κοινωνίας είναι ανάγκη που πηγάζει από τις σημερινές απαιτήσεις, πριν από όλα του ανθρώπου που είναι η πρώτη παραγωγική δύναμη. Επιβάλλεται από την ανάγκη να ικανοποιούνται οι διευρυμένες σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων. Το επιβάλλει η ανάγκη να εξελίσσονται τα μέσα παραγωγής, να αναπτύσσεται η επιστήμη και τεχνολογία για το όφελος του λαού.
Η λαϊκή εξουσία προωθεί διακρατικές-εμπορικές συμφωνίες και συναλλαγές, συμφωνίες για αξιοποίηση της τεχνογνωσίας, με βάση το αμοιβαίο συμφέρον.
Από τα πρώτα της βήματα η λαϊκή εξουσία θα έχει να αντιμετωπίσει την οργανωμένη εσωτερική και διεθνή αντίδραση. Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, οι συμφωνίες με τις ΗΠΑ δεν αφήνουν περιθώρια ελιγμών στα κράτη μέλη.
Η επίλυση αυτού του προβλήματος ΜΕ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ είναι αναπόφευκτη με στόχο την αυτοδύναμη φιλολαϊκή ανάπτυξη και την συνεργασία που ωφελεί το λαό.
ΑΘΗΝΑ 9/12/2010 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
