Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ

Κυριακή 10 Ιούλη 2011

Σελ. /24

ΕΝΘΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: "7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ"

ΙΣΤΟΡΙΑ

Αγώνας - ρήξη - ανατροπή, η Iστορία γράφεται με ανυπακοή

Ιστορική αναφορά με αφορμή το 30ό Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ, που ολοκληρώνεται σήμερα με σύνθημα: «Η Ιστορία του ΚΚΕ διδάσκει: Αγώνας για την ανατροπή»

Με την κατοχή της Ελλάδας από τα στρατεύματα της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Βουλγαρίας, το 1941, ο ελληνικός λαός γνώρισε δύσκολες μέρες. Ο δυνάμεις της αστικής τάξης διάλεξαν το δρόμο της φυγής, της συνεργασίας ή της σιωπηρής υποταγής. Eνα τμήμα επέλεξε το δρόμο της ανοιχτής συνεργασίας με τους κατακτητές. Ενα άλλο τμήμα, μαζί με το παλάτι, διέφυγε στην Αίγυπτο και ένα τρίτο διάλεγε τη σιωπή ή την υποταγή.Οι κομμουνιστές, μέσα από τις φυλακές, τις εξορίες και την παρανομία που τους είχε ρίξει προηγουμένως η δικτατορία του Μεταξά, ανασύνταξαν τις δυνάμεις τους, ανασυγκρότησαν το ΚΚΕ και μπήκαν μπροστά για την οργάνωση της αντίστασης του λαού κατά των κατακτητών.
Μέσα από σκληρούς αγώνες, δημιουργήθηκε το ΕΑΜ (27/9/1941) ως κοινωνική πολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης, των φτωχών στρωμάτων της αγροτιάς και μεσαίων στρωμάτων της πόλης. Στις 16/2/42 δημιουργήθηκε το ένοπλο τμήμα του, ο ΕΛΑΣ, και στις 23/2/43 η ΕΠΟΝ.
Το ΚΚΕ υπήρξε η ψυχή, η καθοδηγητική δύναμη και ο κύριος αιμοδότης της ΕΑΜικής Αντίστασης. Το ΕΑΜ έσωσε το λαό από την πείνα και τον εξανδραποδισμό, πρωτοστάτησε στην απελευθέρωση της Ελλάδας. Η απελευθέρωση της χώρας βρήκε τον ελληνικό λαό τραυματισμένο, αλλά περήφανο και αισιόδοξο για το μέλλον του. Είχε κερδίσει την περηφάνια και αισιοδοξία του στα πεδία των μαχών.
Νέες μεγάλες δυσκολίες περίμεναν το λαϊκό κίνημα. Το κύριο πρόβλημα της αστικής τάξης και των Αγγλων συμμάχων της δεν ήταν η επούλωση των πληγών και η δικαίωση των αγώνων του λαού, αλλά η διασφάλιση των συμφερόντων τους στη μεταπολεμική Ελλάδα, η αποκατάσταση της εξουσίας τους. Επρεπε να αφοπλιστεί το ένοπλο λαϊκό δημοκρατικό κίνημα, να συντριβεί το ΚΚΕ.
Σε συνεργασία με τις στρατιωτικές δυνάμεις της Μ. Βρετανίας, σχεδίασαν την πλήρη συντριβή κάθε πνεύματος αντίστασης και λαϊκής δικαίωσης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Το επιχείρησαν το Δεκέμβρη του 1944 με τις ένοπλες δολοφονικές επιθέσεις κατά του λαού της Αθήνας. Συνέχισαν και μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Κατέφυγαν σε ένα άνευ προηγουμένου πογκρόμ ενάντια στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, στα μέλη του ΚΚΕ. Επέλεξαν το αιματοκύλισμα του λαού. Πάνω από 166 συμμορίες δολοφονούσαν, βίαζαν, τρομοκρατούσαν στην ελληνική ύπαιθρο. Με βάση την αντικομμουνιοτική νομοθεσία του Μεταξά, που παρέμεινε σχεδόν άθικτη, το Δεκέμβρη του 1945 ήταν φυλακισμένοι 17.984 αγωνιστές και υπό δίωξη με δικαστικά εντάλματα 48.956.Ενα χρόνο από την απαράδεκτη υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, σύμφωνα με στοιχεία του ΕΑΜ, ο απολογισμός ήταν φρικιαστικός: Πάνω από 1.192 δολοφονίες, 6.413 τρομοκρατικές πράξεις, 70.000 συλλήψεις. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Κ. Ρέντης στις 10 Δεκέμβρη 1945 ανακοίνωσε ότι μέχρι τότε είχαν διωχτεί 80.000 ΕΑΜίτες, για υποτιθέμενα κατοχικά αδικήματα, 40.000 απ' αυτούς βρίσκονταν ήδη στις φυλακές ως υπόδικοι ή κατάδικοι και ότι υπήρχαν άλλες 48.000 δικογραφίες αδιεκπεραίωτες. Ως τα μέσα του Αυγούστου του 1946, είχαν εκδοθεί και επιβληθεί 33 θανατικές ποινές και 39 καταδίκες σε ισόβια, ενώ ως τα τέλη του Οκτώβρη είχαν εξοριστεί 3.250 πολίτες.
To KKE κατάγγειλε το καθεστώς των διώξεων και του τρόμου, διοργάνωσε μαζικές διαμαρτυρίες, ενθάρρυνε το λαό.

Στις 22 Αυγούστου του 1945 ο γενικός γραμματέας Νίκος Ζαχαριάδης, σε συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη, τόνισε ανάμεσα στα άλλα: «Η υπομονή μας έχει όρια. Και αυτά τα όρια είναι το εθνικό και το λαϊκό συμφέρον.Δηλώνουμε και προειδοποιούμε πως, αν η κατάσταση αυτή δεν αλλάξει σύντομα και ριζικά προς μια ομαλή δημοκρατική εσωτερική εξέλιξη, θα απαντήσουμε στις πόλεις, στα χωριά και στα βουνά, με τα ίδια μέσα, που μας χτυπούν.
Εκατοντάδες χιλιάδες μπρατσωμένα, ροζιασμένα χέρια τίμιων Ελλήνων δουλευτάδων ζητούν να απαντήσουν ανοιχτά στις δολοφονίες και στις ατιμίες. Τους συγκρατεί μόνο η λαϊκή δημοκρατική πειθαρχία.
Μα, αυτό που σήμερα συγκρατούμε με τα δόντια, αύριο, με τη μοναρχική ασυδοσία, θα γίνει επιτακτικό εθνικό καθήκον... Και αν το υπέρτατο συμφέρον του λαού το απαιτήσει, στις βουνοκορφές και στους λόγγους θα ξαναντηχήσει το τροπαιοφόρο "Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα"».

«Τις αλυσίδες ή τα όπλα»

Το λαϊκό κίνημα εκείνων των χρόνων βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα: Υποταγή ή οργάνωση της πάλης και αντεπίθεση, τις αλυσίδες ή τα όπλα.
Μέσα σ' αυτό το κλίμα τρομοκρατίας, το 1946 συγκροτούνται Ομάδες Δημοκρατικών Ενόπλων Καταδιωκόμενων Αγωνιστών (ΟΔΕΚΑ) με περιορισμένους σκοπούς: Προστασία της ζωής του λαού από τις εγκληματικές διώξεις του κράτους.

Τέτοιες ομάδες αναπτύχθηκαν στα Πιέρια, στον Ολυμπο, Θεσσαλία, Βέρμιο, Πάικο, Κεντρική Μακεδονία, Χάσια, Βόιο, Γράμμο, Βίτσι, Ηπειρο, Ρούμελη, Δυτική Μακεδονία, στο Μοριά.Δεκάδες στην αρχή, εκατοντάδες πιο ύστερα πήραν άλλοι για πρώτη και άλλοι για δεύτερη φορά τον τιμημένο δρόμο του βουνού για να γλιτώσουν από το μοναρχοφασιστικό αγριανθρωπισμό. Περήφανοι αγωνιστές της Αντίστασης, που παρέδωσαν τα τιμημένα όπλα τους μετά τη Βάρκιζα, ξανατράβαγαν τα γνώριμα γι' αυτούς μονοπάτια της λευτεριάς.
Ετσι ξαναγεννήθηκε το καινούριο αντάρτικο ενάντια στους εγχώριους και ξένους νέους κατακτητές.
Στις 31 του Μάρτη του 1946, στο Λιτόχωρο δίνεται το πρώτο οργανωμένο χτύπημα. Σημαίνει η καμπάνα του καινούριου ένοπλου αγώνα. Βροντάει ο Ολυμπος και πάλι. Οι 33 του Λιτόχωρου άρχισαν να πληθαίνουν. Παιδιά του λαού, παιδιά της φτωχολογιάς ξανάπιαναν τα άρματα.
Γεννιέται ο ΔΣΕ. Στα μέσα του Ιούνη 1946 δημιουργούνται τα τοπικά αρχηγεία Μακεδονίας, Θεσσαλίας, στις περιφέρειες Ολύμπου, Κισσάβου, Πιερίων, Βοΐου, Γράμμου, Χασίων.
Στις 28 Οκτωβρίου 1946 στην Τσούκα Αντιχασίων ιδρύεται το Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών.
Χαρακτηριστική η πρώτη απόφαση:
«Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών Επιτελικό Γραφείο 1 Αριθμός Πρωτοκόλλου 1
Η στυγνή δίωξη των αγωνιστών και του Δημοκρατικού Λαού από τον αγγλόδουλο μοναρχοφασισμό και τα όργανά του που ανάγκασαν χιλιάδες δημοκράτες να βγούνε στα βουνά για να υπερασπίσουν τη ζωή τους οδήγησε στη σημερινή ανάπτυξη του αντάρτικου κινήματος. Εχοντας υπόψη ότι είναι ώριμη πια η ανάγκη της δημιουργίας συντονιστικού οργάνου για το συντονισμό και την καθοδήγηση του όλου αντάρτικου αγώνα. Αποφασίζουμε: Τη δημιουργία του ΓΕΝΙΚΟΥ ΑΡΧΗΓΕΙΟΥ ΑΝΤΑΡΤΩΝ στο οποίο θα υπάγονται τα αρχηγεία ανταρτών Μακεδονίας, Θεσσαλίας, Ηπείρου, Ρούμελης».

Χειρόγραφος χάρτης από τις μάχες του ΔΣΕ στη Ρούμελη (από το αρχείο του ΚΚΕ)

Στις 27 Δεκέμβρη 1946 οι αντάρτικες δυνάμεις μετονομάζονται σε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΕΛΛΑΔΑΣ (Διαταγή 19 του Γενικού Αρχηγείου).Με την ίδρυση του Γενικού Αρχηγείου αρχίζει μια σοβαρή στρατιωτικοπολεμική οργανωτική δουλειά.
Βασικά, η τακτική του δε διαφέρει από την τακτική των Ομάδων και Συγκροτημάτων, παραμένει αντάρτικη τακτική, με μαζικότερες τώρα ενέργειες. Δημιουργείται ένας από τους πιο δυναμικούς στον κόσμο Λαϊκούς Στρατούς, σε συνθήκες αντιλαϊκού καθεστώτος χωρίς καμιά κρατική βοήθεια (χωρίς κρατικές πλάτες).
Στα 3,5 χρόνια του αγώνα του, ο ΔΣΕ έδωσε πάνω από 400 μικρές και μεγάλες μάχες.
Ποτέ τόσοι λίγοι, άοπλοι, σχεδόν πεινασμένοι και αποκομμένοι, κρατώντας ψηλά τη σημαία του αγώνα επί τρία χρόνια και πέντε μήνες, δεν πολέμησαν εναντίον τόσων πολλών, πάνοπλων, χορτάτων και διασυνδεμένων με ποταμούς εφοδίων.
Ο αγώνας του ΔΣΕ, ανεξάρτητα από την τελική του έκβαση, ήταν αγώνας δίκαιος, απελευθερωτικός, αντιιμπεριαλιστικός για τη Λαϊκή Εξουσία, για έναν κόσμο καλύτερο, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Από τα ιδανικά αυτά πήγαζε το απαράμιλλο ηθικό και η υπεροχή των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ.

Διδασκόμαστε από τον αγώνα του ΔΣΕ

Εξήντα πέντε χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), το ΚΚΕ στέκεται με περηφάνια μπροστά στην άσβεστη εποποιία του. Σήμερα έχουμε ακόμα περισσότερες δυνατότητες να σκύψουμε πάνω στην πολύτιμη πείρα του Κόμματός μας. Αποτελεί μια από τις βασικές μας διαφορές με τους κάθε λογής συμβιβαστές και οπορτουνιστές. Ακόμα και όταν ένας αγώνας οδηγεί σε μια πικρή ήττα, εμείς προσπαθούμε τα συμπεράσματά του να τα μετατρέψουμε σε όπλο αντεπίθεσης.
Ο ΔΣΕ έφερε ένα νέο στοιχείο, ανεξάρτητα από την έκβαση της πάλης του. Αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα. Το αστικό κράτος γνώρισε τον πιο μεγάλο μέχρι σήμερα κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή του.
Μελετάμε τη θετική και την αρνητική πείρα του ΔΣΕ, τη γενικότερη πείρα του εργατικού - λαϊκού κινήματος των μεγάλων χρόνων της 10ετίας 1940-1949.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι αντιπαρατέθηκε η ένοπλη μαζική λαϊκή πάλη με την ένοπλη και θεσμική κρατική βία που ασκούσαν οι μηχανισμοί και οι κυβερνήσεις των Τσαλδάρη, Σοφούλη, Μαξίμου, των «δεξιών» και «φιλελεύθερων» κομμάτων από κοινού με τον εγγλέζικο και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.
Η αστική τάξη ήθελε κυριολεκτικά να τσακίσει κάθε πνεύμα αντίστασης, κάθε προσπάθεια δικαίωσης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.
Οσοι, συνειδητά ή όχι, παραγνωρίζουν τη σκληρότητα της ταξικής πάλης, τις συνθήκες της εποχής, τα σχέδια των αστών, που είχαν ξεκινήσει από τα χρόνια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ με την υποστήριξη των Αγγλων ιμπεριαλιστών, συγκαλύπτουν την πραγματικότητα και τους πραγματικούς υπεύθυνους.
Το λαϊκό κίνημα εκείνων των χρόνων βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα: Υποταγή ή οργάνωση της πάλης και αντεπίθεση; Αν και με καθυστέρηση, επέλεξε το δεύτερο δρόμο, όπως κάθε λαός που αρνείται να δεχτεί την ταπείνωση και τον εξανδραποδισμό. Διδασκόμαστε από την πάλη του ΔΣΕ, καθώς όλα τα τελευταία χρόνια οργιάζει η αστική προπαγάνδα, που βάλλει κατά της ταξικής πάλης, ανεξάρτητα από τις μορφές που μπορεί αυτή να πάρει, και που τη στιγματίζει ως ξεπερασμένη και επιζήμια για τα λαϊκά συμφέροντα.
Μιλάνε για βία των εργατών και συγκαλύπτουν τη βία του αστικού κράτους, που εκφράζεται με τη νομοθεσία, τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του. Το ίδιο και η πολύμορφη βία που ασκούν οι κεφαλαιοκράτες κατά των εργατών και των εργατριών στους τόπους εργασίας. Οι εκμεταλλευτές, οι παρατρεχάμενοι και οι καλοπληρωμένες πένες τους, οι πολεμοκάπηλοι και οι ενώσεις τους κτυπούν γενικά την ιδεολογία της ταξικής πάλης, επειδή ακριβώς ανησυχούν για το μέλλον της ταξικής κυριαρχίας τους. Φοβούνται την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Παίρνουν προληπτικά μέτρα, ώστε να μην μπορέσει η εργατική τάξη να συνειδητοποιήσει την κοινωνική θέση και την ιστορική αποστολή της. Ο φόβος τους για το μέλλον είναι που στρέφει την ιδεολογική τους επίθεση κυρίως κατά της νεολαίας. Θέλουν να εντάξουν στους σχεδιασμούς τους τη ζωντάνια και τη δημιουργικότητα, τις αγωνιστικές διαθέσεις της.

Το σύγχρονο καθήκον

Η αστική προπαγάνδα οργιάζει μέχρι σήμερα κατά του ΔΣΕ. Ενοχλεί ο ταξικός αντιιμπεριαλιστικός και διεθνιστικός χαρακτήρας του αγώνα, σε μια στιγμή που το αστικό πολιτικό σύστημα δεν είχε αποκτήσει την απαιτούμενη σταθερότητα. Εκείνο που ως σήμερα επίσης ενοχλεί, είναι ότι ο αγώνας του ΔΣΕ επιβεβαιώνει ότι η βία των όπλων και κάθε μέσου καταστολής είναι βασικό και αναντικατάστατο όπλο της αστικής τάξης, όταν νιώθει ότι απειλείται η εξουσία και η ιδιοκτησία της, στο άμεσο μέλλον ή και πιο μακροπρόθεσμα. Το λαϊκό κίνημα πρέπει να έχει πλήρη ετοιμότητα, ανάλογα με τις συνθήκες, να χρησιμοποιεί όλες τις μορφές πάλης, προκειμένου να αντιμετωπίσει τη βία της αστικής τάξης. Η εργατική τάξη δεν αρκεί να διεκδικεί και να κερδίζει το δίκιο της, αλλά πάνω απ' όλα να ξέρει να υπερασπίζεται τις κατακτήσεις της, την εξουσία της. Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος είναι δύσβατος, όπως και ότι τα πιο δύσκολα βρίσκονται μπροστά. Αλλά έχουμε βαθιά πίστη στην εργατική τάξη, στις ριζοσπαστικές λαϊκές δυνάμεις. Η στρατηγική του ΚΚΕ μπορεί να συνεγείρει πολλές νέες χιλιάδες εργατών, νεολαίων, γυναικών, μικρομεσαίων αγροτών και αυτοαπασχολούμενων, ΕΒΕ, διανοούμενων. Ο συσχετισμός δυνάμεων θα αλλάξει. Το ζητούμενο είναι να γίνει αυτό το γρηγορότερο. Η δικαίωση του αγώνα και της θυσίας του ΔΣΕ είναι το σύγχρονο δικό μας καθήκον, όχι ως μια τυπική μεταφορά του παρελθόντος στο σήμερα, άλλωστε η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Επί της ουσίας, όμως, το βασικό καθήκον είναι, σε τελευταία ανάλυση, ένα: Στο έδαφος της πάλης για τα οξυμένα λαϊκά προβλήματα, να συμβάλουμε στην ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης της εργατικής τάξης, των συμμάχων της, δηλαδή να δυναμώσει η συνείδηση και η ετοιμότητα για θυσία, για την αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας, για το σοσιαλισμό.

    

Ο ΔΣΕ στη Ρούμελη

Στη Ρούμελη οι πρώτοι αντάρτες παρουσιάστηκαν στην περιοχή των Δήμων Κτημενίων, Δολόπων του Νομού Ευρυτανίας. Καταδιωκόμενοι από Θεσσαλία και Ρούμελη, αλλά και από το Μπούλκες. Στον Οθρυ ήταν ο Μπελής, στον Παρνασσό ο Διαμαντής και ο Παπούας. Οι πρώτες ντουφεκιές έπεσαν το καλοκαίρι του '46 στην κορυφογραμμή Μάρτσα - Τριφύλλα - Βουλγάρα. Πάνω από τα χωριά Κλειτσός, Πλάτανος, Μεσοχώρι Κορύτσας. Στις 18 Σεπτέμβρη στην Τριφύλλα πάνω από τη Νεράιδα ο Μπελής χτυπά και διαλύει δύναμη χωροφυλακής. Στις 19 του ίδιου μήνα αντάρτες μπήκαν στο Κερασοχώρι και πυρπόλησαν τα χαρτιά του Ειρηνοδικείου. Κάτω από την πίεση των ανταρτών η αστυνομία της Αγ. Τριάδας έφυγε κρυφά. Ετσι εγκαταστάθηκε το νέο κράτος. Στα χωριά μπήκαν οι αντάρτες, καθησύχασαν τους χωρικούς. Τους μίλησαν για το μοναρχοφασισμό, τους Αγγλους, την τρομοκρατία. Ζήτησαν από τους χωρικούς να παραδώσουν ό,τι όπλα έχουν, να σταματήσουν το χαφιεδιλίκι και βεβαίωσαν πως όσοι δεν είχαν βάψει τα χέρια τους με αίμα δεν θα πάθουν τίποτα. Αρχισε η στρατολογία νέων ανταρτών. Στις 20 Νοέμβρη χτύπησαν στο Νεχώρι Υπάτης 4 λόχους. Στις 22 διαλύουν τον 1/623 λόχο και το απόσπασμα Κρανιά, πάνω από το χωριό Ανατολή. Στις 6 Δεκέμβρη οι εφημερίδες γράφουν πως στο ύψωμα Γαρδίκι απόσπασμα διαλύθηκε από αντάρτες του Μπελή, του Διαμαντή και του Παπαϊωάννου. Στις 27 Δεκέμβρη του 1946 ιδρύθηκε το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ. Στις 31 Δεκέμβρη κατέλαβαν την Υπάτη αφού διέλυσαν τη χωροφυλακή. Στις 12 Γενάρη του '47 μικρό τμήμα υπό τον Διαμαντή χτύπησε τρένο στον Μπράλο. Στις 18 Γενάρη του 1947 ιδρύθηκε το αρχηγείο Δυτικής Στερεάς με διοικητή τον Παπούα (Νίκο Διένη από τα Καστέλια) και υπαρχηγό τον Κίτσο Κορόζη. Ολη του η δύναμη 45 άνδρες. Ακτίνα δράσης από Γραμμένη Οξυά μέχρι Αραποκεφάλα. Από την άνοιξη του '47 αρχηγός ανέλαβε ο Γιώτης (Χαρίλαος Φλωράκης). Αρχίζει το στέριωμα του νέου κράτους. Να γίνουν οργανώσεις, να μπουν υπεύθυνοι στα χωριά, να δημιουργηθεί αυτοδιοίκηση, με υπεύθυνο αυτοάμυνας και επιμελητείας. Παράλληλα αναπτύσσεται η στρατιωτική οργάνωση. Στις 25 Γενάρη έχουν ήδη δημιουργηθεί τα αρχηγεία Παρνασσίδας με τον Διαμαντή, Οίτης με τους Κ. Παλαιολόγου - Μπελή, Δυτικής Στερεάς με τον Παπούα, Ευρυτανίας με τον Ερμη και Οθρυος με τον Περικλή. Ολα μαζί συγκροτούν το Αρχηγείο Ρούμελης. Στην πρώτη του περίοδο το αρχηγείο καθοδηγούνταν κατευθείαν από την ΚΕ του ΚΚΕ.

Παρότι το κεντρικό θέρετρο των επιχειρήσεων βρισκόταν στο Γράμμο, αγκάθι αποτελούσε ο έλεγχος εκτάσεων της Ρούμελης από το ΔΣΕ. Και αυτό γιατί ο αστικός στρατός δεν εξασφάλιζε τα νώτα και τον εφοδιασμό του, αλλά και γιατί ο ΔΣΕ σημείωνε σημαντικές νίκες.Η κατάληψη της Αράχοβας Ναυπακτίας από το Αρχηγείο Δυτικής Στερεάς, η διείσδυση στον Κιθαίρωνα και την Πάρνηθα, φτάνοντας σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από την Αθήνα και η μεγάλη μάχη της Καρδίτσας ήταν σημαντικές επιχειρήσεις. Ηταν επίσης ιδιαίτερα σημαντική η απόκρουση των κυβερνητικών σχεδίων «Τέρμινους» και «Χαραυγή» που προέβλεπαν την εκκαθάριση της Ρούμελης από δυνάμεις του ΔΣΕ. Στη συνέχεια της μετάδοσης από το πρακτορείο ειδήσεων «Ελεύθερη Ελλάδα» του εντυπωσιακού γεγονότος της διείσδυσης στην Πάρνηθα σημειωνόταν: «Τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού του Αρχηγείου Ρούμελης στις 4 προς 5 του Φλεβάρη μπήκαν στον Αη Γιώργη της Λιβαδειάς, όπου οι κάτοικοι τα δέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό και πρόσφεραν δύο χιλιάδες οκάδες σιτάρι. Στις 10 του Φλεβάρη τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού μπήκαν στο Νεοχώρι και στα Λεύκτρα της Θήβας, σαρώνοντας τους ΜΑΥδες. Τριάντα νέοι με ενθουσιασμό ακολούθησαν τα τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού και κατατάχθηκαν στις γραμμές του».

Το σχέδιο «Τέρμινους»

Οργανώθηκε από το γενικό επιτελείο του αστικού στρατού. Συντάχθηκε από τον αρχηγό της εγγλέζικης αποστολής Ρόλινγκς. Πρώτο πεδίο η Ρούμελη. Στόχος ο εγκλωβισμός και εξουδετέρωση του ΔΣΕ με κυκλωτικές κινήσεις. Στις 5 Απρίλη 1947 ο στρατός εξορμά με 7 Μεραρχίες με σύνολο 40 τάγματα πεζικού, 36 λόχους ΛΟΚ, 20 τάγματα χωροφυλακής, 43 τάγματα εθνοφρουράς, στο γενικό σύνολο 80.000, με 60 αεροπλάνα και 40 πυροβόλα. Απέναντι, το Αρχηγείο Ρούμελης έχει να αντιπαραθέσει όλους κι όλους 1.000 αντάρτες. Το ειδικό σχέδιο ονομάζεται «Αετός». Ε, έπεσε με σπασμένα τα φτερά του. Ούτε ένας εγκλωβισμός δεν πέτυχε.Στις 17 Αυγούστου του '47 το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ με συντακτική πράξη καταργεί τη Βασιλεία και η Ελλάδα ανακηρύσσεται προεδρευομένη Δημοκρατία.
Στις 20 Αυγούστου το Αρχηγείο της Ρούμελης συνοδεύει το Γενικό Αρχηγείο ως τα υψώματα Τετράκωμου Αυχένα Μεσούντας. Από κει τους πήραν τα μακεδονικά τμήματα.
Το «Τέρμινους» συνέχισε προς Γράμμο με το όνομα «Κόραξ».
Στις 12-13 Σεπτέμβρη του '47 η 3η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ δίνει γραμμή για ολοκληρωτικό πόλεμο.
Στο σύνολό της τότε η δύναμη του ΔΣΕ ήταν 18.000.
Νέο σχέδιο εκκαθαρίσεων με κωδικό «Λαίλαψ». Σκληρές μάχες στο Γιδοβούνι, την Οξυά, στη Ράχη Καρπενησίου, στο Γαρδίκι. Οι αντάρτες περνούν στα μετόπισθεν του εχθρού και χτυπούν στις 4 Νοέμβρη την Αμφισσα.

Το νέο στοιχείο είναι η εκκένωση των χωριών από το μοναρχοφασιστικό στρατό για να αποκόψει τους αντάρτες από κάθε αναγκαίο για την επιβίωσή τους στοιχείο επιμελητείας.

Σχέδιο «Χαραυγή»

Πεδίο εφαρμογής του ένα τετράπλευρο 350 χλμ. Τρεις Μεραρχίες με 27 τάγματα, 16 εθνοφρουράς, 6 χωροφυλακής, 2 μοίρες καταδρομών, 48 πυροβόλα, ένα σύνταγμα θωρακισμένων, ομάδες ΜΑΥ και αεροπορία.
Ο ΔΣΕ συγκροτεί το Κλιμάκιο του Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας. Ονομάζονται τα αρχηγεία σε Μεραρχίες. Στη Ρούμελη αντιστοιχεί η 2η Μεραρχία, με την 1η στη Θεσσαλία και την 3η στην Πελοπόννησο.
Δύναμη της 2ης 2.500 μαχητές, σε τρεις ταξιαρχίες που αντιστοιχούν στα τρία αρχηγεία. Ετσι ο Παρνασσός έχει την 126η Ταξιαρχία. Η Φθιώτιδα την 172η Ταξιαρχία και η Δυτική Στερεά την 144η Ταξιαρχία.
Πιο πλήρης σε δύναμη είναι η 144η με τρία τάγματα και μια διλοχία.
Οι επιχειρήσεις άρχισαν στις 10-15 Απρίλη 1948.
Η ανακοίνωση του ΓΕΣ αναφέρει:
«Ενα πράγμα επιδιώκομεν. Να μη φύγουν οι συμμορίται έξω της Ρούμελης και τους χάσωμεν». Ο στρατηγός Τσακαλώτος ζητά από τους στρατιώτες να ξεχάσουν τη λέξη «κόπωσις» γιατί την έχουν ξεγράψει οι αντάρτες: «Γιατί αυτοί δεν κουράζονται, μήπως είναι καλύτερα ντυμένοι, μήπως περνούν καλύτερα;».
Ο Γιώτης φεύγει και αναλαμβάνει την 1η Μεραρχία και διοικητής της 2ης αναλαμβάνει ο Διαμαντής.
Είναι η περίοδος που εδραιώνεται η φήμη για τον στρατηγό - φάντασμα (Διαμαντή). Κάθε φορά που ανακοίνωναν ότι έχει σκοτωθεί στη μάχη, εκείνος εμφανίζονταν στην πρώτη γραμμή της επίθεσης.

Η κατάληψη του Καρπενησίου

Η μάχη του Καρπενησίου, ίσως η κορυφαία επιχείρηση του ΔΣΕ στη Ρούμελη, πραγματοποιήθηκε στις 20-21 Γενάρη 1949 και είχε νικηφόρα έκβαση. Αργά το βράδυ της 19ης Γενάρη του 1949 ο ΔΣΕ με συνολική δύναμη περίπου 3.000 μαχητών και με καλά οργανωμένο σχέδιο μπαίνει στην πρωτεύουσα της Ευρυτανίας, την ιστορική πρωτεύουσα της Ελεύθερης Ελλάδας κατά την περίοδο της ΕΑΜικής Αντίστασης. Το σχέδιο ήταν το εξής: Το ΚΓΑΝΕ διέταξε τα τμήματα της 1ης Μεραρχίας του Γιώτη να κινηθούν απευθείας στο Καρπενήσι με σκοπό την εξουδετέρωση του εχθρού, κατάληψη και κατοχή της πόλης. Η διαταγή επιχείρησης του ΚΓΑΝΕ όρισε ότι η 2η Μεραρχία του Διαμαντή θα κρατούσε με ισχυρές δυνάμεις τα υψώματα Μερκάδας και θ' απαγόρευε κάθε προσπάθεια προώθησης του κυβερνητικού στρατού απ' τη στενωπό, που δημιουργούν τα γύρω βουνά και λόφοι, προς το Καρπενήσι. Το Καρπενήσι κρατήθηκε για 20 μέρες και για τη σημασία της κατάληψής του ο Χαρίλαος Φλωράκης (καπετάν Γιώτης) σε άρθρο του με τίτλο «Επιχείρηση Καρπενησίου» το Μάη του 1949 στο τεύχος 5 του περιοδικού «Δημοκρατικός Στρατός» έγραφε:
«Η επιχείρηση του Καρπενησίου είχε γενικότερη πολιτικοστρατιωτική σημασία. 1) Ο μοναρχοφασισμός θα έχανε μία πόλη - δεύτερη μέσα στον ίδιο μήνα (σ.σ. η πρώτη ήταν η Νάουσα) - πρωτεύουσα νομού, γνωστή και έξω από τα ελληνικά σύνορα απ' την ιστορία της κατά τον αγώνα της κατοχής. 2) Γιατί η πόλη αυτή βρίσκεται πολύ μακριά απ' τα σύνορα και σε περιοχή που ο μοναρχοφασισμός ισχυρίζεται ότι ξεκαθάρισε από το ΔΣ. 3) Γιατί ο μοναρχοφασισμός θα δεχόταν ένα τέτοιο γερό χτύπημα τις μέρες που διατυμπάνιζε ότι με την τοποθέτηση του Παπάγου σαν αρχιστρατήγου θα διορθώνονταν τα πράγματα. 4) Θα έχανε την πιο βαθιά προωθημένη βάση του, που είχε για τις εκστρατείες του στη Ρούμελη και τη Δυτική Θεσσαλία».

Σχέδιο «Πύραυλος»

Το σύνολο του Α' Σώματος του αστικού στρατού πέφτει στην περιοχή για να εξασφαλίσει τα μετόπισθεν ενόψει της μάχης σε Γράμμο - Βίτσι.
Αρχίζει ένας τιτάνιος αγώνας που από ώρα σε ώρα γράφονται απίθανες στιγμές ηρωισμού, αυταπάρνησης, ανιδιοτέλειας, εφευρετικότητας από τη σκοπιά των μαχητών του ΔΣΕ.
Για τη συντριβή του Δημοκρατικού Στρατού στη Ρούμελη και τη Θεσσαλία, η στρατιωτική ηγεσία του κυβερνητικού στρατού συγκροτεί ειδικές δυνάμεις κρούσης με την ονομασία ΔΑΚΕΣ (Δυνάμεις Αναζητήσεως, Κρούσεως, Εξοντώσεως Συμμοριτών). Να πώς περιγράφει αυτό το σχέδιο ο στρατηγός Ζαφειρόπουλος: «Σκοπός: Η εθνική Ηγεσία μετά την ανακατάληψιν του Καρπενησίου και την καταδίωξιν των συμμοριτών προς Αγραφα, και φυσικά προ της εκδηλώσεως της ενεργείας των συμμοριτών προς ανακατάληψιν του Γράμμου, είχεν αποφασίσει την ενέργειαν επιχειρήσεων, με σκοπόν τη ριζικήν εκκαθάρισιν εκ Ν. προς Β. της Κεντρικής Ελλάδος και τη συσπείρωσιν προοδευτικώς και συστηματικώς των δυνάμεων διώξεως προς βορράν.
Η ζώνη των επιχειρήσεων περιορίζετο από βορρά υπό της γραμμής Αώου ποταμού (Κόνιτσα) - Βενέτικου ποταμού (Γρεβενά) - Αλιάκμονος ποταμού (Σέρβια) και προς νότον μέχρι Κορινθιακού Κόλπου - Βορείου Ευβοϊκού Κόλπου.
Σχέδιον ενεργείας: Διά την εκκαθάρισιν θα εδημιουργείτο κινητή δύναμις κρούσεως προς καταδίωξιν, αποδιοργάνωσιν και εξόντωσιν των συμμοριακών συγκεντρώσεων εν τη άνω περιοχή. Το ιδιάζον εν τη συλλήψει του σχεδίου τούτου είναι ότι εις τας δυνάμεις ταύτας κρούσεως δεν καθωρίζετο ως αντικειμενικός σκοπός εδαφική ζώνη, αλλ' ο συμμοριακός όγκος εις οιανδήποτε περιοχήν και εάν ευρίσκετο ή κατέφευγε καταδιωκόμενος.
Η επιχείρησις "Πύραυλος" θα άρχιζε μετά την εκκαθάρισιν της Πελοποννήσου προς χρησιμοποίηση των εκεί διατεθεισών δυνάμεων της IX Μεραρχίας, της 72ας Ταξιαρχίας και των Μοιρών Καταδρομών».
Η ανακατάληψη του Γράμμου από τον ΔΣΕ ανάγκασε την αντίπαλη στρατιωτική ηγεσία να τροποποιήσει το σχέδιο «ΠΥΡΑΥΛΟΣ».
Ο Ζαφειρόπουλος αναφέρει σχετικά: «Μετά την μεσολάβησιν την 1ην Απριλίου της επιχειρήσεως των συμμοριτών "ελιγμός του Γράμμου 1949" διά της ανακαταλήψεως του Δυτικού Γράμμου και Σμόλικα υπό των Συμμοριτών και της διεισδύσεως της II συμμοριακής Μεραρχίας εις Ρούμελην, αι προϋποθέσεις της επιχειρήσεως "Πύραυλος" από απόψεως δραστηριότητας των συμμοριτών και διαθεσιμότητος εθνικών δυνάμεων τροποποιήθηκαν άρδην, λόγω προσανατολισμού δυνάμεων προς Δ. Γράμμον.
Ετέθη τότε το πρόβλημα, κατά πόσον συμφέρει να αποδυθούν αι εθνικαί δυνάμεις εις ταυτόχρονον διμέτωπον αγώνα, τόσον υπό του Β Σ. Στρατού εις τον Δ. Γράμμον, όσον και υπό του Α Σ. Στρατού εις την περιοχήν Κεντρικής Ελλάδος (Ρούμελη - Αγραφα - Θεσσαλία). Κατόπιν συζητήσεως προεκτιμήθη ότι είναι ασύμφορος η δημιουργία ταυτοχρόνως διμέτωπου αγώνος, λόγω ανεπάρκειας των διατιθέμενων δυνάμεων».
Ετσι το σχέδιο «ΠΥΡΑΥΛΟΣ» τροποποιήθηκε και στη θέση του εμφανίστηκε το σχέδιο «ΚΥΝΗΓΟΣ».
Σύμφωνα με τον Ζαφειρόπουλο στο σχέδιο «Κυνηγός» προβλεπόταν:
«α) Η εκκαθάρισις της περιοχής των Αγράφων, προς εξόντωσιν των εν αυτή συμμοριακών μονάδων της I συμμοριακής Μεραρχίας και διαφόρων μονάδων χώρου και εμπέδων.
β) Η εκκαθάρισις της περιοχής της Ρούμελης, προς εξόντωσιν της II συμμοριακής Μεραρχίας και μονάδων χώρου.
γ) Η εκκαθάρισις της περιοχής Ανατολικής ορεινής Θεσσαλίας, προς εξόντωσιν των συμμοριακών δυνάμεων αυτής».
Στις παραμονές της επιχείρησης «ΚΥΝΗΓΟΣ», οι υπό εκκαθάριση και εξόντωση δυνάμεις του ΔΣΕ ήταν οι εξής:
Η 1η Μεραρχία με διοικητή τον Χ. Φλωράκη (Γιώτης) είχε δύναμη περίπου 1.600 μαχητές.
Η 2η Μεραρχία με διοικητή τον Γ. Αλεξάνδρου (Διαμαντής) είχε δύναμη περίπου 1.500 μαχητές.
Το επιτελείο, η φρουρά και η σχολή αξιωματικών του Κλιμακίου Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδας (ΚΓΑΝΕ) είχε δύναμη περίπου 300 μαχητές.
Με άλλα λόγια η συνολική δύναμη των ανταρτών, στην καλύτερη των περιπτώσεων, δεν υπερέβαινε τις 3.400 μαχητές.
Η επιχείρηση άρχισε την 1η Μάη του '49 κι απέναντι στις λιγοστές αυτές δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού ο αντίπαλος εξαπέλυσε δύναμη 70.000 ανδρών με επικεφαλής τον Θρ. Τσακαλώτο, 140 πυροβόλα, 60 αεροπλάνα, σημαντικό αριθμό αρμάτων μάχης και τεθωρακισμένων.
Ο αγώνας ήταν άνισος. Πάνω από ένα μήνα αγωνίστηκε η 2η Μεραρχία. Στο πεδίο της μάχης χάθηκαν πολλά στελέχη και μαχητές. Και τέλος, στις 21 Ιούνη του '49, στη θέση Μάρμαρα σκοτώθηκε ο ίδιος ο διοικητής της, ο θρυλικός Διαμαντής.
Σκληρές μάχες έδωσαν και οι υπόλοιπες δυνάμεις των ανταρτών, αγωνιζόμενες μέχρι εσχάτων. Η 1η Μεραρχία του Χ. Φλωράκη κατάφερε να ελιχθεί και να φτάσει στις αρχές Ιούλη στο Γράμμο, κάνοντας συνεχή πόλεμο στον Ολυμπο, στα Πιέρια, τα Χάσια και το Σμόλικα. Επίσης, στο Γράμμο έφτασε κι ένα τμήμα από τις υπόλοιπες δυνάμεις του ΔΣΕ που διασώθηκαν. Ετσι το ΚΓΑΝΕ έπαψε να υπάρχει και τυπικά διαλύθηκε με απόφαση του ΠΓ στις 12 Ιούλη του '49.

    

Η ηρωική πορεία από τη Ρούμελη στο Γράμμο

Ακόμη μια στιγμή ηρωισμού και αυτοθυσίας, περήφανης και πειθαρχημένης στάσης των μαχητών του ΔΣΕ αποτέλεσε η μεγάλη πορεία από τη Ρούμελη στο Γράμμο. Στις 8 Οκτώβρη του 1947, 4.000 μαχητές του ΔΣΕ (οι 300 ήταν γυναίκες), κατά κύριο λόγο άοπλοι, με επικεφαλής τον Γιώτη, ξεκίνησαν από τον Προύσσο της Ρούμελη τη μεγάλη πορεία των 1.000 χιλιομέτρων. Στις 20 Οκτώβρη έφτασαν στη Βωβούσα Ιωαννίνων. Ο στόχος ήταν ένα κομμάτι των μαχητών να εξοπλίζονταν και να επέστρεφαν στη Ρούμελη και ένα άλλο να έμενε στο μέτωπο του Γράμμου. Αρκετοί πριν επιστρέψουν πρόλαβαν να πάρουν μέρος στις επιθετικές ενέργειες του ΔΣΕ στην περιοχή του Μετσόβου. Στις 29 Νοέμβρη πήραν το δρόμο της επιστροφής και στις 18 Δεκέμβρη βρίσκονταν και πάλι έξω από το Καρπενήσι. Ο Β. Αποστολόπουλος περιγράφει την αρχή της πορείας με τα παρακάτω λόγια: «Ωρα 10 βραδινή. Ξεκινά η γιγάντια φάλαγγα, αφού προηγήθηκαν μάχιμα τμήματα να ελέγξουν και καθαρίσουν το δρομολόγιο από μικρές αντιστάσεις που θα συναντούσαν. Τέσσερις χιλιάδες (4.000) μάχιμοι και άοπλοι, λαός, μεταγωγικά, ένα δυνατό ασκέρι, σηκώνει φτερό για την Ηπειρο, για το άγνωστο. Το σκοτάδι είναι πυκνό, πίσσα».

    

Αντιπερισπασμός

Πολλές φορές ο ΔΣΕ στη Ρούμελη χρησιμοποιούσε την τακτική του αντιπερισπασμού με σκοπό να αποσπά δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού από τον Γράμμο. Τέτοιες περιπτώσεις ήταν η διείσδυση στην Αρτα αλλά και η μάχη της Αμφιλοχίας. Η μάχη της Αμφιλοχίας (καλοκαίρι του 1948) πραγματοποιήθηκε την ίδια στιγμή που το κυβερνητικό σχέδιο «Κορωνίς» στην περιοχή του Γράμμου (ονομάστηκε έτσι από τα επιτελεία του αστικού στρατού γιατί αποτελούσε την κορωνίδα της επίθεσης απέναντι στον ΔΣΕ) βρισκόταν σε εξέλιξη και είχε σκοπό τον αντιπερισπασμό. Στο βιβλίο «Ο ΔΣΕ στη Ρούμελη» διαβάζουμε για τη συγκεκριμένη σκληρή μάχη που τελικά χάθηκε για τον ΔΣΕ: «Τα μεσάνυχτα της 30.6.48 τα ορισμένα τμήματά μας έφτασαν στ' ακραία σπίτια της Αμφιλοχίας χωρίς να συναντήσουν καμιά αντίσταση. Ο σταθμός διοίκησης της Μεραρχίας βρίσκεται στα Σαρδίνινα, πολύ κοντά στην επιχείρηση. Τη χαραυγή της 1ης Ιούλη 1948 η μάχη γενικεύεται και ο αγώνας παίρνει φοβερές διαστάσεις. Την πόλη υπερασπιζόταν δύναμη ως δύο ταγμάτων πεζικού που είναι οχυρωμένα σε σημεία ετοιμασμένα, αλλά και μέσα σε σπίτια. Από τις πρώτες ώρες παίρνουν μέρος στη μάχη με κανονιοβολισμό 2 ή 3 μικρά πολεμικά που βρίσκονταν στο λιμάνι».

    

Σελ. /24     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ

Κυριακή 10 Ιούλη 2011

Σελ. /32

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ

Ποιος και γιατί δημιουργεί το κρατικό χρέος

• Εγκληματικές οι ευθύνες της κυβέρνησης που κλιμακώνει τη λεηλασία σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων μόνο και μόνο για να τη βγάλουν «καθαρή» οι πιστωτές της και άλλα τμήματα της οικονομικής ολιγαρχίας
• Το χρέος, που σήμερα είναι 328 δισ. ευρώ, θα γίνει 351 δισ., με την προϋπόθεση ότι στο μεταξύ θα πληρώσουμε 334 δισ. ευρώ!

Μόνο στο ψέμα και στην παραχάραξη της αλήθειας στηρίζεται η προπαγάνδα της κυβέρνησης, που προσπαθεί να ενοχοποιήσει τις λαϊκές μάζες για τα ελλείμματα του Δημοσίου και το κρατικό χρέος. Τα ελλείμματα και το χρέος είναι φρούτο σύμφυτο με τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής και απόλυτα απαραίτητο στο καπιταλιστικό κράτος, προκειμένου να χρηματοδοτεί, με διάφορους τρόπους, τους εκπροσώπους της οικονομικής ολιγαρχίας να κάνουν κερδοφόρες τοποθετήσεις των κεφαλαίων τους. Ολα τα άλλα είναι προπαγανδιστικές ακροβασίες και ψεύδη, με απώτερο στόχο να νομιμοποιηθεί και στο μέλλον η ίδια πολιτική που θα οδηγήσει σε νέα ελλείμματα και νέο κρατικό χρέος. Γι' αυτό οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα, είναι αναγκαίο, όσο γίνεται πιο γρήγορα να συνειδητοποιήσουν ότι όχι μόνο δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για ελλείμματα και χρέος, αλλά και ότι δε χρωστάνε δεκάρα σε κανέναν.

Τα υψηλά κρατικά χρέη δεν είναι ...προνόμιο της Ελλάδας. Σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, ο βρόχος των τραπεζών που διαχειρίζονται τα χρέη των κρατών, σφίγγει όλο και περισσότερο. Ιδιαίτερα στις αναπτυγμένες χώρες του κεφαλαίου, εκεί που συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι τουλάχιστον εδώ και μια δεκαπενταετία. Υπάρχει, μάλιστα, και ειδική ιστοσελίδα, της γνωστής οικονομικής εφημερίδας «The Economist», που καταγράφει, σε πραγματικό χρόνο, την εξέλιξη του παγκόσμιου κρατικού χρέους, το οποίο αυξάνεται κατά αρκετά εκατομμύρια δολάρια το λεπτό. Για τις διαστάσεις που έχει πάρει το κρατικό χρέος σε παγκόσμιο επίπεδο, ας έχουμε υπόψη μας ότι μέσα σε μια δεκαετία, από 19 περίπου τρισεκατομμύρια δολάρια το 2000, έχει ήδη εκτοξευθεί στα 42,4 τρισ. δολάρια.

Το κρατικό χρέος στην ΕΕ

Motion Team

Απάντηση σε όσους επιχειρούν να αναδείξουν ως ειδικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας το χρέος, σε μια συντεταγμένη προσπάθεια να κουκουλώσουν τα πραγματικά αδιέξοδα που δημιουργεί η βαθύτατη καπιταλιστική κρίση στην οποία βρίσκεται η οικονομία της χώρας, είναι και τα στοιχεία για την εξέλιξη του χρέους στις χώρες - μέλη της ΕΕ και ειδικότερα στις χώρες της ζώνης του ευρώ. Οπως αποκαλύπτεται από την πρόσφατη έκθεση της Γιούροστατ, το κρατικό χρέος των 17 χωρών της ζώνης, διαμορφώθηκε στα τέλη του 2010 στα 7,8 τρισεκατομμύρια ευρώ, ενώ αν πάρουμε και τις υπόλοιπες χώρες - μέλη της ΕΕ το χρέος είναι της τάξης των 9,8 τρισ,. ευρώ. Σε ολόκληρη την ΕΕ, τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια συνεχής αύξηση του κρατικού χρέους, που χρόνο το χρόνο διαμορφώθηκε ως εξής:

• 2007: 7.310,8 δισ. ευρώ
• 2008: 7.782,8 δισ. ευρώ
• 2009: 8.767,7 δισ. ευρώ
• 2010: 9.828,2 δισ. ευρώ

Η αύξηση του συνολικού χρέους στις χώρες - μέλη της ΕΕ μέσα στην τετραετία, δηλαδή, ήταν της τάξης του 34%.
Για να καταλάβουμε την υποκρισία όσων μιλούν για κρίση χρέους, να πούμε ότι το ελληνικό κρατικό χρέος από 239,36 δισ. ευρώ το 2007, διαμορφώθηκε στα 328,6 στο τέλος του 2010, παρουσιάζοντας αύξηση 37,3%, ποσοστό παραπλήσιο με το ποσοστό αύξησης του συνολικού κρατικού χρέους στην ΕΕ. Στην ΕΕ υπάρχουν, μάλιστα, χώρες που μέσα σ' αυτήν την τετραετία τριπλασίασαν το δημόσιο χρέος τους (Ιρλανδία, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ρουμανία) και άλλες που το διπλασίασαν (Ισπανία, Μ. Βρετανία, Σλοβενία). Ποιο είναι το πρόβλημα; Οτι στην Ελλάδα, λόγω της οικονομικής κρίσης, που οδήγησε σε απότομη και μεγάλη μείωση του ΑΕΠ της χώρας, το ποσοστό του χρέους, όπως λέει η Γιούροστατ, από 105,4% του ΑΕΠ το 2007, έφτασε πέρσι στο 142,8%. Μόνο που αυτό και πάλι αποδεικνύει ότι το πρόβλημα είναι η κρίση και η μείωση της οικονομικής δραστηριότητας και ότι τα επίπεδα του χρέους αποτελούν πρόβλημα που είναι παράγωγο της κρίσης και όχι το αντίθετο.

Βρήκαν ευκαιρία

Βέβαια, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία και συμφωνία με τους δανειστές της τρόικας, αποφάνθηκαν ότι με αφορμή τους αριθμούς που αφορούν το χρέος, διαμορφώνεται μια καλή ευκαιρία να υλοποιήσουν τώρα μια σειρά στόχους που έχουν στρατηγική σημασία για την πλουτοκρατία της ΕΕ. Μιλάμε για την παράλληλη προώθηση πολλαπλών στόχων, από την εκπλήρωση των οποίων θα μπορούσαν να διεξαχθούν συμπεράσματα για συγκεκριμένες πολιτικές και μέτρα, που μπορούσαν να τεθούν σε εφαρμογή και σε άλλες χώρες - μέλη. Ανάμεσα στους στόχους που τέθηκαν είναι:
Πρώτον: Να εξασφαλίσουν, μέσω του λεγόμενου μηχανισμού στήριξης, ότι παρά τη βαθιά κρίση της ελληνικής οικονομίας, θα συνεχίσει η οικονομική αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων, προκειμένου να πληρώνονται για όσο γίνεται περισσότερο οι τοκοχρεολυτικές δόσεις προς τους άρπαγες του τραπεζικού κεφαλαίου, στο οποίο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από το 1997 έχει αναθέσει τη διαχείριση του κρατικού χρέους, προσφέροντας στους εκπροσώπους του κέρδη δεκάδων δισεκατομμυρίων, κατακλέβοντας το λαό και τον τόπο.
Δεύτερον: Να εκμεταλλευτούν την κατάσταση, ώστε μέσα από καλοσχεδιασμένους εκβιασμούς και καθημερινή τρομοκρατία για τα «χειρότερα», να περάσουν δεκάδες μέτρα διαρθρωτικού χαρακτήρα, η επιβολή των οποίων για διάφορους λόγους και κύρια λόγω της αντίστασης του ταξικού κινήματος, είχαν καθυστερήσει στη χώρα. Στόχος όλων αυτών των μέτρων είναι η εξασφάλιση ακόμα πιο φτηνής εργατικής δύναμης για τους επιχειρηματικούς ομίλους, μέσα από οικονομικο - κοινωνικές ανατροπές που οδηγούν στη ραγδαία χειροτέρευση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων στην κοινωνία. Εδώ έχουμε τα μέτρα για περιορισμό των λαϊκών εισοδημάτων, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, επιμήκυνση του εργάσιμου βίου, κατάργηση ουσιαστικά των συντάξεων όπως τις ξέραμε μέχρι σήμερα. Και μαζί το όργιο της φορολογικής επιδρομής που έχει εξαπολύσει από τις αρχές του προηγούμενου χρόνου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Τρίτον: Με δεδομένο ότι μεγάλες κοινωνικές ομάδες και εκατομμύρια εργατικά νοικοκυριά έχουν ήδη πτωχεύσει ή θα πτωχεύσουν με το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο και έχοντας υπόψη ότι η πολιτική κυβέρνησης - τρόικας θα εκτοξεύσει το δημόσιο χρέος το 2015 στο 160% του ΑΕΠ, προετοιμάζουν ήδη τη διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης, τουλάχιστον για ένα μέρος των κρατικών ομολόγων, που έχουν στη διάθεσή τους οι τράπεζες.
Το βέβαιο είναι ότι μέχρι να ενεργοποιηθεί και επίσημα η διαδικασία της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, θα μεσολαβήσει μια περίοδος συνεχούς κλιμάκωσης της επιθετικότητας κυβέρνησης - πλουτοκρατίας, για το ανελέητο και ολοκληρωτικό γονάτισμα των λαϊκών στρωμάτων, αφού κάθε «επικαιροποίηση» και «αναδιατύπωση» των μνημονιακών συμφωνιών κυβέρνησης - τρόικας θα βάζει στην ημερήσια διάταξη νέες αξιώσεις και απαιτήσεις των δανειστών. Αλλά και στο «διά ταύτα» ακόμα και με την ολοκλήρωση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, το 2015 από τώρα προδιαγράφεται πολύ χειρότερο από το σήμερα.

Τοκοχρεολύσια θανάτου

Κοιτάξτε τι κάνουν αυτοί που υποτίθεται ότι δουλεύουν για τη σωτηρία της χώρας.
Στο τέλος του 2010, το δημόσιο χρέος έφτανε τα 328,6 δισ. ευρώ.
Από φέτος, μέχρι και το 2015, σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό και το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Προσαρμογής, σχεδιάζεται να πληρώσουμε προς τις τράπεζες - πιστωτές, τοκοχρεολύσια που χρόνο με το χρόνο θα διαμορφωθούν ως εξής (σε παρένθεση η ανάλυση για χρεολύσια και τόκους):

• 2011: 52,0 δισ. ευρώ (36+16)
• 2012: 49, 9 δισ. ευρώ (33+16,9)
• 2013: 56,5 δισ. ευρώ (37+ 19,5)
• 2014: 70,0 δισ. ευρώ (48+22)
• 2015: 56,4 δισ. ευρώ (33+23,4)

Αν κάνουμε τις πράξεις θα διαπιστώσουμε ότι μέχρι και το 2015 θα πληρώσουμε 187 δισ. ευρώ για χρεολύσια και ακόμα 97,8 δισ. ευρώ για τόκους, δηλαδή μιλάμε για ένα ποσό της τάξης των 284,8 δισ. ευρώ.
Στο ποσό αυτό, όπως συμφώνησαν κυβέρνηση - τρόικα, θα πρέπει να προσθέσουμε ακόμα κονδύλια ύψους 50 δισ. ευρώ, από τις ιδιωτικοποιήσεις που θα πάνε κατευθείαν στα ταμεία των πιστωτών,
Αρα, μέσα στην πενταετία, οι εργαζόμενοι της χώρας και τα άλλα θύματα της εγκληματικής πολιτικής της κυβέρνησης θα πληρώσουμε για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ποσά ύψους 334,8 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Κι όμως!!! Παρά την κυριολεκτική λεηλασία του λαού, παρά την κοινωνική οπισθοδρόμηση, παρά το απόλυτο ξεπούλημα κάθε περιουσιακού στοιχείου που ανήκει στο Δημόσιο, το 2015, το κρατικό χρέος στην καλύτερη περίπτωση θα είναι 351,4 δισεκατομμύρια ευρώ!!!
Θα έχουμε πληρώσει, δηλαδή, μέσα σε πέντε χρόνια το ΑΕΠ ενάμιση χρόνου και θα χρωστάμε άλλα τόσα!!!
Με δυο λόγια, με βάση τον ...Μηχανισμό Στήριξης, το χρέος των 328 δισ. ευρώ του 2010, θα είμαστε τυχεροί αν πληρώνοντας 334 δισ. σε πέντε χρόνια, θα πάει στα 351 δισεκατομμύρια ευρώ.
Αυτήν την πολιτική ζητάει η κυβέρνηση να αποδεχτεί ο ελληνικός λαός. Σε αυτήν την πολιτική καλούνται να υποταχθούν οι εργαζόμενοι. Για να γλιτώσει από την κρίση το κεφάλαιο. Για να προσφερθούν νέα κέρδη στους τραπεζίτες. Για να εξασφαλιστούν καλύτεροι όροι κερδοφορίας για τα άλλα τμήματα της άρχουσας τάξης. Μας ζητάνε να δεχτούμε την ολοκληρωτική κλοπή του πλούτου που παράγει η χώρα, αξιώνουν να πτωχεύσουν τόσα εκατομμύρια εργαζομένων, μόνο και μόνο για να σωθούν κάποιες τράπεζες και οι εκπρόσωποι της οικονομικής ολιγαρχίας.
Βέβαια, οι αριθμοί μπορούν να διαβαστούν και αλλιώς. Για παράδειγμα, αυτά τα 334 δισ. που θα αρπάξουν από τα κόπια των εργαζομένων για να αυξήσουν τα κέρδη τους οι πλουτοκράτες, στα χέρια του λαού και με μια διαφορετική κυβερνητική εξουσία, εξουσία λαϊκή, μπορεί να αποτελέσουν μια πρώτης τάξεως μαγιά, για συνολικότερες αλλαγές στην κοινωνία και την οικονομία της χώρας. Είναι πλούτος και συσσωρευμένο κεφάλαιο, που κάτω από διαφορετικές προϋποθέσεις και συσχετισμούς, με ριζικά διαφορετικούς προσανατολισμούς και στόχους, μπορεί να ενεργοποιήσει τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, ώστε αξιοποιώντας προς όφελος της κοινωνίας τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, να σηματοδοτήσει την απαρχή για συνολικότερες ανατροπές, με όραμα μια κοινωνία που θα αναπτύσσεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες του λαού και θα στοχεύει στην ολόπλευρη ικανοποίησή τους.

Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

    

Τρεις πηγές αφαίμαξης δεκάδων δισεκατομμυρίων

Ενας από τους τομείς μεγάλης αφαίμαξης του κοινωνικού πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι είναι οι στρατιωτικές δαπάνες και οι δαπάνες για την απόκτηση οπλικών συστημάτων

Motion Team

Για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά νοικοκυριά, είναι απόλυτη ανάγκη να είναι εντελώς ξεκαθαρισμένο και να μην υπάρχει η παραμικρή ταλάντευση για δύο σημαντικά ζητήματα: Πρώτον, ότι δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για τις κατά καιρούς διακυμάνσεις και τα σημερινά επίπεδα διαμόρφωσης αυτού του χρέους. Δεύτερον, ότι τα δάνεια και κάθε χρέος που εμφανίζουν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, στην ουσία είναι οφειλές της οικονομικής ολιγαρχίας που πρέπει να επιστραφούν προς τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Βέβαια, θα πει κάποιος, καλά είναι τα λόγια, αλλά πώς, πέρα από τη γενική επιχειρηματολογία για το ληστρικό ρόλο της πλουτοκρατίας, μπορεί κανείς να αποδείξει ότι τα ελλείμματα και τα χρέη τα γεννά η πολιτική στήριξης του κεφαλαίου και το σύστημα; Ακόμα και αν αφήσουμε κατά μέρος τα δεκάδες δισεκατομμύρια που δίνονται στους εκπροσώπους του κεφαλαίου με τη μορφή των άμεσων κινήτρων, χρηματοδοτήσεων και ενισχύσεων, ιδού μερικά απτά, χαρακτηριστικά και αρκούντως αποκαλυπτικά στοιχεία.
Πρώτον: Ενας από τους τομείς μεγάλης αφαίμαξης του κοινωνικού πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι είναι οι στρατιωτικές δαπάνες και οι δαπάνες για την απόκτηση οπλικών συστημάτων, πολιτική που δεν υπηρετεί τις αμυντικές ανάγκες της χώρας, αλλά εντάσσεται στους επιθετικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. Ειδικά σε ό,τι αφορά τις προμήθειες οπλικών συστημάτων πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι οι σχετικές δαπάνες χρηματοδοτούνται αποκλειστικά με κρατικό δανεισμό, άρα είναι ένας από τους παράγοντες που διογκώνει απευθείας τα κρατικά χρέη. Ακόμα και με βάση τα (ελλειπή) επίσημα στοιχεία που εμφανίζονται από οργανισμούς που παρακολουθούν τις εισαγωγές και εξαγωγές στρατιωτικού υλικού, προκύπτει ότι:
α) Η Ελλάδα είναι παγκοσμίως η τέταρτη κατά σειρά χώρα σε εισαγωγές στρατιωτικών εξοπλισμών.
β) Οι επίσημα καταγεγραμμένες εισαγωγές για την περίοδο 2000 - 2010 φτάνουν τα 31 δισ. ευρώ τα οποία πληρώθηκαν σε στρατιωτικές βιομηχανίες των ΗΠΑ (το 42,1%), της Γερμανίας (το 22,4%), της Γαλλίας (το 11,7%) και άλλων χωρών και τα οποία τροφοδότησαν την αύξηση του χρέους.
Δεύτερον: Στην αύξηση του κρατικού δανεισμού την τελευταία δεκαετία, ξεχωριστό ρόλο έπαιξαν ορισμένες από τις επιλογές της οικονομικής ολιγαρχίας όπως τα διάφορα ακριβοπληρωμένα έργα που αναλαμβάνουν να κάνουν μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, ενώ ορισμένα από αυτά είναι εντελώς άχρηστα για τους εργαζόμενους και τη βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου.
Το παράδειγμα με την Ολυμπιάδα του 2004 είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά μια και αφορά έργα που πραγματοποιήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά μέσω του κρατικού δανεισμού. Το πραγματικό τους κόστος δε θα το μάθουμε ποτέ. Σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις, μιλάμε για κονδύλια ύψους 11,2 δισ. ευρώ, ωστόσο πολλοί κυβερνητικοί παράγοντες της εποχής ανεβάζουν τη σχετική αιμορραγία σε πάνω από 20 δισ. ευρώ.
Αλλο τρανταχτό παράδειγμα ανοιχτής λεηλασίας είναι τα λεγόμενα μεγάλα έργα υποδομής που αναλαμβάνουν μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, οι οποίες στο τέλος εκτοξεύουν τα κόστη κατασκευής και άρα το σχετικό κόστος της συμμετοχής του Δημοσίου στη δαπάνη σε υπερδιπλάσια και υπερτριπλάσια επίπεδα. Είναι ενδεικτικό ότι ενώ το κόστος για την κατασκευή αυτοκινητόδρομων στη χώρα μας φτάνει και τα 60 εκατομμύρια ευρώ ανά χιλιόμετρο, σε άλλες χώρες της ΕΕ, με αντίστοιχο γεωγραφικό ανάγλυφο, το κόστος υπολογίζεται σε λιγότερο από 10 εκ. ευρώ το χιλιόμετρο.
Τρίτο: Η πολιτική των επίσημων φοροαπαλλαγών προς το κεφάλαιο είναι ακόμα μία γάγγραινα μόνιμης λεηλασίας των οικονομικών του Δημοσίου που προκαλεί τεράστια ελλείμματα, τα οποία εν τέλει καλύπτονται με κρατικό δανεισμό. Πόσο είναι το κόστος αυτών των φοροαπαλλαγών; Κανείς δε γνωρίζει ακριβώς. Στον ειδικό τόμο του κρατικού προϋπολογισμού για τις φορολογικές δαπάνες πάντως το 2003, εντελώς ξετσίπωτα σημειώνεται με έμφαση ότι «στις περισσότερες περιπτώσεις φορολογικών απαλλαγών, που παρέχονται στα νομικά πρόσωπα, υπάρχει αδυναμία καταγραφής της απώλειας εσόδων του δημοσίου. Η αδυναμία αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι τα αφορολόγητα έσοδα και οι δαπάνες των επιχειρήσεων που εκπίπτουν (...) δεν δηλώνονται στη σχετική δήλωση φορολογίας εισοδήματος».
Στην ουσία, βέβαια, όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ενώ η φορολόγηση των εισοδημάτων των μισθωτών και συνταξιούχων συνεχώς αυξάνεται και οι άθλιοι της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ έφτασαν να καταργήσουν το αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ για τις οικογένειες των εργαζομένων, οι συντελεστές φορολόγησης των κερδών, συνεχώς μειώνονται. Ετσι, οι συντελεστές φορολόγησης των κερδών από τα επίπεδα του 50% που ίσχυαν στο παρελθόν, τάρα έχουν πέσει ήδη στα επίπεδα του 20%.

Κ.

    

Σελ. /32     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΠΩΣ Η ΠΕΙΡΑ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΤΑΙ ΣΕ ΔΡΑΣΗ

Η πείρα των αγώνων και η συνέχεια στη δράση

Η 48ωρη πανεργατική απεργία του ΠΑΜΕ ήταν ένα μεγάλο σκαλοπάτι μιας πολύμηνης κλιμάκωσης πολύμορφων αγώνων του ταξικού εργατικού κινήματος. Απέναντί της, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα δεν είχαν μόνο την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και την εργοδοσία, αλλά μια πλειάδα διακρατικών συμμαχιών της ολιγαρχίας του πλούτου, ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ, Eurogroup, Ecofin, Κομισιόν, κλπ.

Νυχθημερόν, οι παραπάνω συμμαχικοί σχηματισμοί κράδαιναν τη ρομφαία της χρεοκοπίας, για να γίνουν αποδεκτά τα επαχθή αντιλαϊκά μέτρα, με αιχμή το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, χωρίς εργατικές λαϊκές αντιδράσεις. Σύσσωμοι όλοι οι δημοσιολόγοι των αστικών μέσων ενημέρωσης σέρβιραν με περισσό ζήλο εκβιαστικού τύπου διλήμματα που περικλείονται στη φράση «άδικα τα μέτρα, αλλά αν δεν παρθούν θα έχουμε συσσίτια, θα χρησιμοποιούμε κουπόνια για βενζίνη, θα εξανεμιστούν οι καταθέσεις του κόσμου στις τράπεζες [...]».
Παρόλο τον εκφοβισμό, η απεργία, ως συνέχεια αδιάκοπης πάλης, κατάφερε εκτός πολλών άλλων να μεγεθύνει το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση. Κατάφερε τα αντιλαϊκά μέτρα να μη γίνουν αντιληπτά από τη μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού σαν το φάρμακο για τη «σωτηρία της πατρίδας», φράση που χρησιμοποιεί η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκφραστές, όταν μιλούν για τις πολιτικές και τις αναδιαρθρώσεις που ευνοούν την κερδοφορία των μονοπωλίων. Αντίθετα, οι λαϊκές κινητοποιήσεις πέτυχαν, τα μέτρα της κυβέρνησης να καταγραφούν σαν άδικα, έστω και με έναν θολό τρόπο, στη λαϊκή συνείδηση.

Η πυρετώδης προετοιμασία της 48ωρης απεργίας ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ψηλαφίσει κανείς το σφυγμό του προβληματισμού, των ανησυχιών, των αποριών της εργατικής τάξης και γενικότερα των ανθρώπων του μόχθου. Με βάση αυτήν την πείρα χρειάζεται κάποιες πτυχές της διαφωτιστικής μας δουλειάς να ενισχυθούν περισσότερο.

Υπάρχει αρκετός κόσμος, που προβληματίζεται για το γεγονός ότι η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας καταλαμβάνει τεράστιο χώρο στο πεδίο του «παγκόσμιου ενδιαφέροντος» των πολιτικοοικονομικών συνασπισμών του κεφαλαίου. Ο προβληματισμός αυτός τροφοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από το μικρό συγκριτικά μέγεθος της χώρας. Πόσο μάλλον, αν κάποιος κρίνει μόνο από την επιφάνεια, τα πράγματα περιπλέκονται, δημιουργούνται παραμορφώσεις που αντιστρατεύονται την αντικειμενική πραγματικότητα.
Ο εργατικός λαϊκός κόσμος, παρακολουθώντας τις διενέξεις μεταξύ ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών, Γερμανίας, Γαλλίας, ΗΠΑ, Μεγάλης Βρετανίας, κ.λπ., για το χρέος της Ελλάδας, χωρίς την παρέμβαση της επαναστατικής πρωτοπορίας, δύναται να συμπεράνει ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας συνδέεται με την κατακόρυφη πτώση του βιοτικού του επιπέδου. Σε αυτό το έδαφος, καλλιεργούνται σκόπιμα και οι αντιλήψεις ότι «η Ελλάδα έχασε την ευκαιρία που προσέφεραν τα κονδύλια της ΕΕ, εξαιτίας των τρωκτικών - κολαούζων των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, οι οποίοι τα ροκάνισαν». Σε αυτό το έδαφος, ευδοκιμούν και οι απόψεις ότι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ εμπαίζανε τους «ευρωπαίους εταίρους μας» για το ύψος των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, οπότε τώρα η ΕΕ προσπαθεί να βάλει τάξη. Στη βάση αυτή ενδημούν και οι αντιλήψεις ότι για να ανήκουμε στη λεγόμενη ευρωπαϊκή οικογένεια, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας, όπως είναι ο διογκωμένος δημόσιος τομέας. Αφήνοντας κατά μέρος τη λεπτομερή στηλίτευση όλων αυτών των ιδεολογημάτων, εστιάζουμε στα ακόλουθα, προκειμένου να συμβάλουμε στην ενδυνάμωση της διαφωτιστικής μας δουλειάς στο εργατικό λαϊκό κίνημα.

Η Ελλάδα, παρά τη μικρή της έκταση, αποτελεί πόλο έλξης των μονοπωλίων των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών. Ενδεικτικά, αναφέρουμε ορισμένα παραδείγματα.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Β. Σόιμπλε στην εφημερίδα «DieZeit» ανέφερε, ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να στραφεί προς νέες αναπτυξιακές προοπτικές, όπως είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και συγκεκριμένα η ηλιακή. Δεδομένου ότι «στην Ελλάδα υπάρχουν περισσότερες κατ' έτος ώρες ηλιοφάνειας απ' ό,τι στη Γερμανία, θα μπορούσε να εξάγει ηλιακή ενέργεια προς τη Γερμανία. Αυτό θα αποτελούσε για την Ελλάδα ένα ανταγωνιστικό εξαγωγικό προϊόν, το οποίο μάλιστα έχει και μεγάλη ζήτηση».
Η αμερικανική ανησυχία εκφράζεται σε πρόσφατη έκθεση του ινστιτούτου Stratfor σχετικά με τη δυνατότητα ρωσικών και κινεζικών ομίλων να αξιοποιήσουν τη συγκυρία ιδιωτικοποίησης ελληνικών κρατικών επιχειρήσεων, στην ενέργεια και στις μεταφορές, με την ανοχή της Γερμανίας. Η ανάλυση εστιάζει στην είσοδο της Cosco και στην προσέγγιση της Gazprom για τη ΔΕΠΑ. («Ριζοσπάστης», 19/06/11, σελ. 14).
Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα κατέλαβε την τρίτη θέση ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες που προσέλκυσαν άμεσες κινεζικές επενδύσεις την πενταετία 2005 - 2010, με 5 δισ. δολάρια (μετά τη Βρετανία και την Ελβετία). Η Ελλάδα αποτελεί πύλη εισόδου κινεζικών εμπορευμάτων στην ΕΕ. Στο πρόσφατο ελληνοκινεζικό συνέδριο, ο πρέσβης της Κίνας Λούο Πινκουάν προέβλεψε ότι οι εμπορικές σχέσεις των δύο χωρών θα φτάσουν τα 8 δισ. δολάρια την επόμενη πενταετία. («Ριζοσπάστης», 19/06/11, σελ. 14).

Αντίστοιχα, κρίσιμη είναι η στάση της ελληνικής και της βουλγαρικής κυβέρνησης σχετικά με το ποια σχέδια ενεργειακών αγωγών θα αποκτήσουν προβάδισμα στην υλοποίησή τους. Σ' αυτό το πεδίο, διεξάγεται αγώνας δρόμου μεταξύ του ρωσικού σχεδίου μεταφοράς φυσικού αερίου στην Ιταλία (Σάουθ Στριμ) και στις διάφορες ευρωατλαντικές παραλλαγές μεταφοράς αερίου απ' την Ασία στην ΕΕ (Νότιος Διάδρομος) («Ριζοσπάστης», 19/06/11, σελ. 14).

Φυσικά, το παραπάνω θέμα χρήζει εκτενούς και βαθιάς ανάλυσης που είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί μέσα σε μια σελίδα εφημερίδας. Ομως, ακόμη και αυτά τα μικρά παραδείγματα μπορούν να συνδράμουν στο βάθεμα των συμπερασμάτων, τα οποία συμβάλλουν στη βελτίωση της προπαγανδιστικής δουλειάς του ταξικού εργατικού κινήματος, στην ανάσχεση της απήχησης των αστικών ιδεολογημάτων, κ.λπ., βασικοί όροι και προϋποθέσεις για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.
Οι νομοτέλειες της καπιταλιστικής οικονομίας, η ανάλυση των εξελίξεών της, πρέπει να αφομοιωθούν στο μέγιστο δυνατό βαθμό από κομμουνιστές και άλλους πρωτοπόρους συνδικαλιστές. Συνιστά αδήριτη ανάγκη, για να πετύχουμε την καλύτερη δυνατή εκλαΐκευση των θέσεών μας στις εξελίξεις στο επίπεδο της οικονομίας, δηλαδή της βάσης κάθε πολιτικοοικονομικού σχηματισμού.

Η πείρα όλων των προηγούμενων αγώνων, μέσα σε συνθήκες όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης και ομοβροντίας αντιλαϊκών μέτρων, κατέδειξε ότι ο εργατικός λαϊκός κόσμος ενδιαφέρεται, ακούει και συγκεντρώνει την προσοχή του σε ζητήματα που αφορούν αμιγώς τις οικονομικές εξελίξεις. Οταν προβάλλουμε με τη δέουσα επάρκεια κι ενάργεια τις θέσεις μας πάνω στην καπιταλιστική οικονομική κρίση, στα χαρακτηριστικά της οικονομικής ανάπτυξης που θα ακολουθήσει, στις ανακατατάξεις της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, τότε δημιουργούνται γερές προϋποθέσεις να γίνει κατανοητό γιατί είναι μονόδρομος για τον εργαζόμενο λαό η ρήξη με τα μονοπώλια, με γραμμή άμυνας για την άμβλυνση των επιπτώσεων της αντιλαϊκής επιδρομής, με γραμμή λαϊκής αντεπίθεσης για δρόμο ανάπτυξης τη λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Χρειάζεται, επίσης, στη διαφωτιστική - προπαγανδιστική δουλειά να παρουσιάζουμε ολοκληρωμένα τη θέση μας για το εξωτερικό χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας. Για παράδειγμα, ορθά υπογραμμίζουμε ότι αξιοποιούνται ως πρόσχημα, ώστε να περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα με τις λιγότερες δυνατόν λαϊκές αντιδράσεις, ότι είναι χρέη κι ελλείμματα που δημιούργησε η πλουτοκρατία. Ωστόσο, ταυτόχρονα χρειάζεται να αναδεικνύουμε το γεγονός ότι η ελληνική αστική τάξη και οι εκάστοτε κυβερνήσεις που την υπηρετούν ενδιαφέρονται για τη βελτίωση των δημοσιονομικών επιδόσεων, προκειμένου αφενός να δανείζονται με πιο ευμενείς όρους, αφετέρου να υπάρχει χρήμα στα κρατικά ταμεία, για να μπορούν να δίνουν χρήμα στα μονοπώλια για επενδύσεις ώστε να ωθήσουν την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Τα παραπάνω περικλείονται στο δίπολο περιοριστική δημοσιονομική πολιτική - επεκτατική δημοσιονομική πολιτική. Η διαμάχη, επίσης, για τη μορφή διεχείρισης του χρέους, είναι στοιχείο διαπραγμάτευσης της ελληνικής άρχουσας τάξης και των αστικών κυβερνήσεων για τους όρους και το κόστος που θα επωμιστούν από την ελεγχόμενη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Ορος απαραίτητος για την έξοδο του κεφαλαίου από την καπιταλιστική κρίση, στα πλαίσια βεβαίως των αντιθέσεων διαφορετικών μερίδων του κεφαλαίου εντός Ελλάδας και Ευρωζώνης - ΕΕ. Εάν αναδείξουμε αυτές τις πλευρές, τότε μπορεί να κατανοηθεί προς τι οι διαβουλεύσεις, οι επαφές, οι Σύνοδοι Κορυφής σε διακρατικό επίπεδο για τη μορφή διαχείρισης του χρέους.

Πολλές φορές επισημαίνουμε ορθά, ότι με την πολιτική που ακολουθείται επιχειρείται το φόρτωμα των επιπτώσεων της κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης. Ωστόσο, απαιτείται να υπογραμμίσουμε ότι τα μέτρα τα οποία ψηφίστηκαν τον τελευταίο ενάμιση χρόνο είναι προαποφασισμένες επιλογές στρατηγικού χαρακτήρα. Στόχο έχουν την εξυπηρέτηση μακρόπνοων επιδιώξεων του κεφαλαίου, θωρακίζοντας την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων.
Ολες οι ευρωενωσιακές συνθήκες από το 1990 περιλαμβάνουν το σύνολο των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων που υλοποιούνται και έχουν υλοποιηθεί, όπως είναι η Συνθήκη του Μάαστριχτ, η Λευκή και Πράσινη Βίβλος, η Στρατηγική της Λισσαβόνας, κ.ά.

Το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας της ΕΕ, που προσυπέγραψαν όλες οι κυβερνήσεις της, έχει μακρόπνοο χρονικό ορίζοντα και επιβάλλει το παραπέρα ξεθεμελίωμα λαϊκών κατακτήσεων, το τσάκισμα της τιμής της εργατικής δύναμης για να γίνουν τα ευρωπαϊκά μονοπώλια πιο ανταγωνιστικά έναντι αναδυόμενων οικονομιών, όπως η Ινδία, η Κίνα, η Βραζιλία, κ.λπ.

Βεβαίως, η καπιταλιστική κρίση επιταχύνει αυτές τις εξελίξεις, διευκολύνει τη μεγαλοεργοδοσία να προωθήσει αντεργατικές αλλαγές, δεν πρέπει όμως να απομονώνεται ως η μοναδική αιτία που γεννά τη βάρβαρη αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική. Βεβαίως, τα αντιλαϊκά μέτρα αποτελούν μονόδρομο για τη μετακύλιση των συνεπειών της κρίσης στις πλάτες του λαού. Π.χ. μια μεγάλη επιχείρηση για να περιορίσει τη μείωση των κερδών της εφαρμόζει μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία, κ.λπ. Ομως, είχε πάγια επιδίωξη την επικράτηση αυτών των μορφών εργασίας. Αλλωστε, πολλές από αυτές τις εφάρμοζαν, αν και με μικρότερη ένταση την περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Μια άλλη σημαντική πλευρά αντιπαράθεσης στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι το μέτωπο ενάντια σε οπορτουνιστικές δυνάμεις και πτέρυγες της σοσιαλδημοκρατίας, που προβάλλουν ως διέξοδο μια πιο φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού. Στην προσπάθειά μας να αποκαλύψουμε τον επιζήμιο ρόλο των δυνάμεων αυτών στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, δεν αρκεί η αντιπαραθετική μας γραμμή να επικεντρώνεται στο σύνθημα «θέλουν μια φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού». Η κατανόηση, ότι αυτή η αντίληψη είναι επικίνδυνη για το ταξικό εργατικό κίνημα, προϋποθέτει ανεπτυγμένο μαρξιστικό κριτήριο, την ωρίμανση της ταξικής συνείδησης. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι απευθυνόμαστε σε ταξικά και πολιτικά άπειρες και ανώριμες εργαζόμενες λαϊκές μάζες και άρα οφείλουμε να αποδείξουμε, γιατί η φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού αντικειμενικά δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί είναι αδύνατο η αστική τάξη να κάνει τις παραχωρήσεις που έκανε μεταπολεμικά και μέχρι το 1990. Οφείλουμε να αναδείξουμε την πλούσια πείρα σε ευρωπαϊκό κι εγχώριο επίπεδο για το πού οδηγήθηκαν τα εργατικά και λαϊκά κινήματα που είχαν θεωρητικό κορμό τον καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.
Μας επιβάλλεται να ξεσκεπάσουμε τις επιβλαβείς συνέπειες που είχε στην αποτελεσματικότητα της πάλης η λογική της «φιλολαϊκής διαχείρισης» του καπιταλισμού. Μόνο έτσι μπορούμε αποτελεσματικά να εξουδετερώσουμε τις αρνητικές επιπτώσεις που έχουν στη ριζοσπαστικοποίηση της εργατικής λαϊκής συνείδησης οι οπορτουνιστικές απόψεις.

Μέσα σε αυτές τις αδρές γραμμές, δε φιλοδοξούμε να αναλύσουμε το σύνολο των παραπάνω θεμάτων, καθότι αυτά τα ζητήματα χρήζουν συνεχούς επεξεργασίας, αναπροσαρμογής. Θίγοντάς τα όμως μπορούμε να ωθήσουμε μια πιο συστηματική προσπάθεια, ώστε να βελτιωθεί το πολιτικό μας άνοιγμα στο λαό, η παρέμβασή μας στην εργατική λαϊκή συνείδηση για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης.

Εργατική λαϊκή αντεπίθεση τώρα!
Με αφετηρία την οργάνωση του αγώνα σε κάθε κλάδο κι εργασιακό χώρο για να πληρώσει την κρίση η πλουτοκρατία, να ισχυροποιηθεί το ΚΚΕ, να ανατραπεί η φιλομονοπωλιακή πολιτική, τα μνημόνια διαρκείας και οι κατευθύνσεις της ΕΕ, ο λαός να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν, με στόχο να γίνει ο αφέντης του πλούτου που παράγει.

Του
Κώστα ΖΙΩΓΑ*
* Ο Κώστας Ζιώγας είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος για την Εργατική Συνδικαλιστική Δουλειά

ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑΣ

Χρήμα στο κεφάλαιο και πλιάτσικο στον πλούτο του λαού

Αυξημένο το ενδιαφέρον των μονοπωλίων για τις αποκρατικοποιήσεις και αποδέσμευση κονδυλίων για την πλουτοκρατία

Ντόπια και ξένα μονοπώλια λιμπίζονται στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις, για να πατήσουν πιο σταθερά το πόδι τους σε κερδοφόρους τομείς της παραγωγής

Στο φόντο των ασίγαστων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που αντανακλώνται στην κόντρα της ΕΕ με τους αμερικανικούς καπιταλιστικούς «οίκους αξιολόγησης», συνεχίζονται οι, μέχρι στιγμής άκαρπες, διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες πιστωτές για τον επιμερισμό της ζημιάς στην ελεγχόμενη ελληνική χρεοκοπία. Σε αυτό το κλίμα ήταν προγραμματισμένη για χτες το βράδυ στην Ουάσιγκτον η συνεδρίαση του ΔΣ του ΔΝΤ, για να αποφασίσει, μεταξύ άλλων, την εκταμίευση της πέμπτης δόσης του δανείου προς την Ελλάδα.Σύμφωνα με ειδησεογραφικά πρακτορεία, το ΔΣ θα ενέκρινε την εκταμίευση της πέμπτης δόσης, υπογραμμίζοντας την ανάγκη άμεσης εφαρμογής των αντιλαϊκών μέτρων και των αποκρατικοποιήσεων, καθώς και την απαίτησή του να έχει καταλήξει η ΕΕ σε απόφαση για τη χορήγηση νέου δανείου προς την Ελλάδα μέχρι το Σεπτέμβρη, προκειμένου το Ταμείο να εκταμιεύσει την επόμενη δόση. Με αυτόν τον τρόπο, το ΔΝΤ δέχεται τις εγγυήσεις της ΕΕ, ότι, δηλαδή, θα παράσχει νέο δάνειο στην Ελλάδα ως διασφάλιση για τα ήδη υπάρχοντα χρέη προς τους δανειστές της και έτσι προχωράει στην εκταμίευση της δόσης.
Ωστόσο, αυτή η πρακτική, κατά τον Μάριο Μπλέζερ, πρώην κεντρικό τραπεζίτη της Αργεντινής και πρώην ανώτερο σύμβουλο του ΔΝΤ, αντίκειται στις αρχές του ΔΝΤ, καθώς «σε αυτό το σημείο το πρόγραμμα δε χρηματοδοτείται πλήρως, γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει στις αγορές και επειδή η Ευρώπη δεν έχει συμφωνήσει πόσα χρήματα θα δώσει και πότε». «Αλλάζουν τους κανόνες και θα δημιουργηθεί προηγούμενο», προειδοποιεί ο ίδιος, δείχνοντας ότι οι ενδοκαπιταλιστικές κόντρες και οι ανταγωνισμοί ξεφεύγουν από τα όρια της ΕΕ και των ΗΠΑ και επεκτείνονται σε περιφερειακές οικονομίες και συνασπισμούς καπιταλιστικών κρατών.

Ετοιμάζονται για νέες μπίζνες

Με το βλέμμα στραμμένο στην ενίσχυση των μονοπωλίων, ώστε να κάνουν νέες μπίζνες στην Ελλάδα, ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, επαναλαμβάνει την πρόσκλησή του προς την ΕΕ να άρει προσωρινά την υποχρέωση καταβολής από την Ελλάδα της εθνικής συμμετοχής σε κοινοτικά χρηματοδοτικά προγράμματα. Δηλαδή, ζητάει να «πέσει» ζεστό χρήμα στις τσέπες των επιχειρηματιών για να κάνουν μπίζνες άμεσα στην Ελλάδα.
Ηδη, σύμφωνα με τη γερμανική «Handelsblatt», οι γερμανικές επιχειρήσεις εξετάζουν το ενδεχόμενο επενδύσεων στην Ελλάδα. Ωστόσο, φαίνεται να αναμένουν την εφαρμογή των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων που ξεθεμελιώνουν τα εργασιακά δικαιώματα, πριν ριχτούν στο φαγοπότι από τις αποκρατικοποιήσεις. Η εφημερίδα επικαλείται εσωτερικό έγγραφο του Συνδέσμου Γερμανικής Βιομηχανίας, στο οποίο καταγράφονται πολυάριθμες επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα μέσω του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων.
Από την πλευρά του, ο επικεφαλής των Γερμανών βιομηχάνων, Χανς-Πίτερ Καϊτέλ, εκτιμά ότι η Ελλάδα δε θα είναι σε θέση να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της μέσω των περικοπών δαπανών και των αποκρατικοποιήσεων και «πρέπει επομένως να κινητοποιήσει ιδιωτικά κεφάλαια και να προσφέρει επενδυτικές ευκαιρίες σε μακροπρόθεσμους επενδυτές». Παράλληλα, ο Κοινοτικός επίτροπος Ολι Ρεν επαναφέρει την πρότασή του για σύσταση ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης, σημειώνοντας ότι «η διαδικασία (σ.σ. για τη σύστασή του) βρίσκεται σε εξέλιξη και αναμένεται να ολοκληρωθεί το φθινόπωρο». Με την πρόταση για ευρωπαϊκό οίκο αξιολόγησης συμφώνησε και ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.

Σενάρια για «κούρεμα» του χρέους

Από την άλλη, στο μέτωπο των διαπραγματεύσεων των κρατών - μελών της ευρωζώνης με τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές για τη συμμετοχή τους στη ζημιά από την ελεγχόμενη ελληνική χρεοκοπία, μετά την προχτεσινή συνάντηση εκπροσώπων των τραπεζών και της ευρωζώνης στη Ρώμη, ο Τσαρλς Νταλλάρα, επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοοικονομικού Ινστιτούτου, δηλώνει ότι πλέον εξετάζονται και τρόποι για τη μείωση του ελληνικού χρέους. «Πιστεύω ότι σημειώνουμε σημαντική πρόοδο προς τον επαναπροσδιορισμό της προσέγγισης για το ελληνικό χρέος. Ερευνούμε ένα ευρύτερο πλαίσιο επιλογών που όχι μόνο θα αντιμετωπίζει τις βραχυπρόθεσμες χρηματικές ανάγκες, αλλά επίσης εξετάζουμε ένα φάσμα τεχνικών για τη μείωση του χρέους», τονίζει.
Πάντως, σύμφωνα με τη γερμανική «Handelsblatt», η συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών στο νέο δάνειο προς την Ελλάδα θα είναι μικρότερη, ίσως και κατά 50%, σε σχέση με τις αρχικές εκτιμήσεις. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η τελική συμμετοχή των τραπεζών και των ασφαλιστικών στο νέο δάνειο αναμένεται να διαμορφωθεί στα 15 δισ. ευρώ (από 30 δισ. για τα οποία αρχικά γινόταν λόγος), ενώ το συνολικό δανειακό πακέτο θα ανέλθει περίπου στα 110 δισ. ευρώ και θα έχει διάρκεια μέχρι το τέλος του 2014. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, τα 30 δισ. ευρώ προβλέπεται να καλυφθούν από τις αποκρατικοποιήσεις της ελληνικής κυβέρνησης και τα 65 δισ. περίπου θα καλυφθούν από κοινού από το ΔΝΤ και τα κράτη - μέλη της ευρωζώνης.
Την ίδια στιγμή, τρεις Γερμανοί οικονομολόγοι και στελέχη μονοπωλιακών ομίλων, ο Θόρστεν Πολάιτ (επικεφαλής οικονομολόγος της «Barclays»), ο Ούλριχ βαν Σούντουμ (διευθύνων σύμβουλος του Κέντρου Εφαρμοσμένων Οικονομικών Ερευνών) και ο Αντον Βίγκερς (πρώην ανώτατο στέλεχος της «Allianz»), με κοινό άρθρο στους γερμανικούς «Financial Times» προτείνουν να αγοράσει η ΕΚΤ το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά και στην τρέχουσα αξία τους και παράλληλα να παραιτηθεί από ένα μέρος των αξιώσεών της έναντι της Ελλάδας.

    

Η Ελλάδα στη «ζώνη ασφάλειας» του Ισραήλ!

Επικίνδυνη η εμπλοκή της κυβέρνησης στην απαγόρευση του στολίσκου να προσεγγίσει τη Γάζα

Πρόβα τζενεράλε της «στρατηγικής συνεργασίας» Ελλάδας - Ισραήλ αποτέλεσε η ελληνική εμπλοκή στην ισραηλινή επιχείρηση απαγόρευσης του στολίσκου με ανθρωπιστική βοήθεια να προσεγγίσει την αποκλεισμένη παλαιστινιακή περιοχή της Λωρίδας της Γάζας. Δεν είναι μόνο η απαγόρευση απόπλου από την Ελλάδα οποιουδήποτε πλοίου με αυτό τον προορισμό, αλλά και η μετατροπή συνολικά της Ελλάδας και του θαλάσσιου χώρου που την περιβάλλει σε «ζώνη ασφάλειας» του Ισραήλ.
Μάλιστα, η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε πριν από μια βδομάδα, μέσω του αρχηγείου του Λιμενικού Σώματος, πως «θα υπάρχει συνεχής ηλεκτρονική επιτήρηση του ευρύτερου χώρου της Ανατολικής Μεσογείου για την καταγραφή, όπου τούτο είναι δυνατό, των κινήσεων πλοίων που τυχόν θα συμμετάσχουν σε ανάλογη κίνηση». Δηλαδή, η Ελλάδα ανέλαβε ρόλο χωροφύλακα των συμφερόντων του Ισραήλ στην Αν. Μεσόγειο, διαθέτοντας γι' αυτό το σκοπό το σύστημα «ηλεκτρονικής επιτήρησης» που προορίζεται για την ασφάλεια της χώρας και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.
Αυτό δείχνει και το βάθος της συνεργασίας σε επίπεδο ασφάλειας και άμυνας των ελληνικών υπηρεσιών και των αντίστοιχων του κράτους του Ισραήλ. Ενα μόνο μικρό δείγμα αυτής της «συνεργασίας» είναι και η δολιοφθορά που, όπως καταγγέλθηκε, σημειώθηκε σε ένα από τα πλοία του στολίσκου, όταν αυτό βρισκόταν δεμένο στη Μαρίνα Αλίμου, όπου διαπιστώθηκε ότι στις 29 Ιούνη του έκοψαν την προπέλα.
Πρόκειται για επικίνδυνα παιχνίδια στην πλάτη του ελληνικού και των άλλων λαών της περιοχής, στα οποία εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά η χώρα. Η ελληνική εμπλοκή στην προστασία της «ζώνης ασφάλειας» του Ισραήλ στην Αν. Μεσόγειο, δηλαδή στα ισραηλινά πολεμικά σχέδια, «κουμπώνει» απόλυτα με τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, όπως το σχέδιο περί «νέας Μέσης Ανατολής», αλλά και το νέο στρατηγικό δόγμα του ΝΑΤΟ, στο οποίο σαφώς προβλέπεται η διεύρυνση της λυκοσυμμαχίας προς τη Μέση Ανατολή. Ταυτόχρονα, εκφράζει και τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή, όπως αυτοί αποτυπώνονται σε επίπεδο τουρκοϊσραηλινών σχέσεων που βρίσκονται σε συνεχή ψύχρανση.
Η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας - Ισραήλ, που τα τελευταία τρία χρόνια έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, αποτελεί μέρος της λεγόμενης «στρατηγικής συνεργασίας» των δύο χωρών, η οποία δεν αφορά μόνο στρατιωτικές ασκήσεις. Αντίθετα, η συνεργασία αναφέρεται σ' ένα ευρύτερο πλέγμα πολιτικο-οικονομικών δραστηριοτήτων και συνδέεται με την εμπέδωση της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων, αλλά και των συμφερόντων των πολυεθνικών μονοπωλίων στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

    

Σελ. /32     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΛΕΚΑΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "Metro"

Σάββατο 9 Ιούλη 2011

Σελ. /32

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Υπάρχει άλλος δρόμος ανάπτυξης που μπορεί να βελτιώσει τη ζωή του λαού

Συνέντευξη της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην εφημερίδα «Metro»

Συνέντευξη στην εφημερίδα «Metro» παραχώρησε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Ακολουθούν οι απαντήσεις της Αλέκας Παπαρήγα στα ερωτήματα της συνέντευξης.

Για τα μέτρα και τους εκβιασμούς της κυβέρνησης

Αυτό που ισχυρίστηκε το ΚΚΕ από την αρχή είναι ότι με το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο και όσα ακολουθούν, οδηγούν το λαό σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, σε μόνιμη εξαθλίωση, ώστε να είναι ελεγχόμενη και όσο γίνεται περιορισμένη η χρεοκοπία, δηλαδή η καταστροφή των συσσωρευμένων κεφαλαίων που έχουν μεγαλοβιομήχανοι, τραπεζίτες και άλλοι μεγαλοκαπιταλιστές απ' την εκμετάλλευση των εργαζομένων.
Γι' αυτό, σε αντίθεση με όλα τα άλλα κόμματα, εμείς είπαμε ότι το μνημόνιο πέτυχε τους στόχους του και τώρα φέρνουν το επόμενο για να ολοκληρώσει το έργο. Το ψέμα της κυβέρνησης είναι ότι με τα βάρβαρα μέτρα των μνημονίων θα βγούμε από την κρίση, θα αντιμετωπιστεί το χρέος. Ο πραγματικός στόχος ήταν και είναι να πληρώσει την κρίση και το χρέος ο λαός που δεν ευθύνεται, αλλά κυρίως να γκρεμιστούν όλες οι κατακτήσεις των εργαζομένων, και του λαού, πράγμα που γίνεται σε όλες τις χώρες της ΕΕ, ανεξάρτητα από το ύψος του χρέους και του ελλείμματος. Κατά συνέπεια, ο λαός δεν πρέπει να φοβηθεί την κυβερνητική τρομοκρατία, τους εκβιασμούς που κάνουν μαζί κυβέρνηση - πλουτοκρατία.
Ο λαός διαφωνεί, δυσφορεί και αγανακτεί με τα μνημόνια, με την κυβέρνηση, αλλά αυτό δεν φτάνει. Πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι με αυτά συμφωνούν η ΝΔ, ο Καρατζαφέρης και τα άλλα κόμματα του συστήματος. Πρέπει να εμπιστευτεί τώρα το ΚΚΕ, να συμπορευτεί μαζί του για να οργανωθεί η ελπιδοφόρα λαϊκή αντεπίθεση. Μπορούμε να εμποδίσουμε και να ανατρέψουμε την πολιτική που καταδικάζει το λαό να ζει χωρίς δικαιώματα, στην ανεργία, στην φτώχεια, στην ανασφάλεια. Υπάρχει δρόμος ανάπτυξης που μπορεί να βελτιώσει τη ζωή των εργαζομένων, της λαϊκής οικογένειας, να αναπτύξει προς όφελός τους όλες τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας. Με λαϊκή εξουσία και αποδέσμευση από την ΕΕ.

Για το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη

Θυμάστε, το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που είπε ότι το Μάαστριχτ, η ΟΝΕ και το ευρώ θα φέρουν στο λαό μεγάλα δεινά όταν όλα τα άλλα κόμματα έλεγαν ότι θα φέρουν «ευημερία και σταθερή ανάπτυξη για όλους». Η ΕΕ είναι συνυπεύθυνη για όλα όσα έγιναν σε βάρος του λαού, για όσα γίνονται σήμερα. Το δίλημμα μέσα ή έξω από το ευρώ, μένοντας μέσα στην ΕΕ και με άθικτη την εξουσία των μονοπωλίων, είναι παγίδα για το λαό και αφορά μόνο τμήματα της πλουτοκρατίας για το ποια θα ζημιωθούν και ποια θα κερδίσουν.
Το ζήτημα δεν είναι ο λαός να διαλέξει αν θα τον καταδικάσουν μόνιμα στη φτώχεια με ευρώ ή με δραχμή, αλλά να τους ανατρέψει. Κι αυτό μπορεί να γίνει με πάλη για αποδέσμευση συνολικά από την ΕΕ, χωρίς να βάλει στη θέση της άλλη ιμπεριαλιστική συμμαχία και με λαϊκή εξουσία, ώστε οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι τράπεζες, οι βιομηχανίες, να ανήκουν και να υπηρετούν το λαό. Μόνο έτσι ο λαός μπορεί να πει και στους Ελληνες και στους ξένους τοκογλύφους: «Δεν σας χρωστάω, μου χρωστάτε», γιατί αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια.

Για την «πλατεία» και τις προβοκάτσιες

Ας το ξεκαθαρίσουμε: Είπαμε ότι στην πλατεία δεν πήγαν μόνο αυθόρμητα απλοί άνθρωποι, κυρίως ψηφοφόροι ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, που ήθελαν να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Στην «πάνω πλατεία» έδιναν μάχη για τον έλεγχό της δυνάμεις της ΝΔ και διάφορες εθνικιστικές και ακροδεξιές δυνάμεις, ενώ στην «κάτω» οι διάφορες τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όλοι προσποιούμενοι τους ανεξάρτητους και τους ακομμάτιστους. Γι' αυτό όλα τα κόμματα - πλην ΚΚΕ - χαιρετούσαν και μιλούσαν εξ ονόματος της πλατείας.
Οι κουκουλοφόροι που αξιοποιούν η κυβέρνηση και τα ΜΑΤ για τη βρώμικη δουλειά και για να παρασύρουν στην προβοκάτσια ανθρώπους που είναι αυθόρμητα αγανακτισμένοι, ώστε να βρουν πρόσχημα να συκοφαντήσουν και να καταστείλουν τις λαϊκές κινητοποιήσεις, ειδικά όταν είναι μέρα απεργίας, είναι άνθρωποι που διασυνδέονται με κέντρα και διάφορες υπηρεσίες.

Για τον αν οι προπηλακισμοί βουλευτών υποκινούνται από δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ

Οχι, δεν πιστεύουμε κάτι τέτοιο. Είναι πολλοί και διάφοροι αυτοί που εκμεταλλεύονται τη λαϊκή αγανάκτηση και προσπαθούν να την εγκλωβίσουν σε ξεφωνητά και γιαουρτώματα κατά βουλευτών. Η κυβέρνηση αξιοποιεί τις μεγάλες αντιφάσεις και παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ, που από τη μία δεν αμφισβητεί το σύστημα και εχθρεύεται την ταξική πάλη, ενώ από την άλλη γοητεύεται από μικροαστικές αντιδράσεις και εκτονώσεις ορισμένων δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Οι στόχοι της είναι: Να εμφανιστεί από θύτης θύμα, αλλά και στο όνομα κατά της βίας να κλιμακώσει την καταστολή κατά των λαϊκών αγώνων, του ταξικού κινήματος, για να υποτάξει το λαό.

Για τις εκλογές

Απαιτούμε εκλογές για να έχει την ευκαιρία ο λαός να καταφέρει ισχυρό πλήγμα στο ΠΑΣΟΚ, στη ΝΔ, που κοροϊδεύει ότι δήθεν είναι κατά των μνημονίων και ψηφίζει τα βασικά μέτρα που τα υλοποιούν και στα άλλα κόμματα, Καρατζαφέρη, Μπακογιάννη και άλλους, που όλοι μαζί είναι έτοιμοι να συμμετέχουν σε μια κυβέρνηση που θα αλυσοδέσει το λαό για να το λεηλατήσουν ακόμα περισσότερο τα μονοπώλια. Και αυτό που είναι ανάγκη όσο ποτέ να γίνει, μπορεί να γίνει με ισχυρό ΚΚΕ και οργανωμένο λαό. Ετσι θα δώσουμε λύση.

    

Περιοδείες και εκδηλώσεις του ΚΚΕ

Αύριο Κυριακή, 10 Ιούλη

• Στις 10 π.μ. στον Αλιμο στα καφενεία «Βυζάντιο» (Μπιζανίου 25) και «Σούλι» (οδός Πάτμου) θα μιλήσει ο Γιώργος Μαυρίκος, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ.
• Στις 8 μ.μ., σε ανοιχτή συγκέντρωση στο Ελληνοχώρι Εβρου, θα μιλήσει ο Δημήτρης Κρεωνάς, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
• Σε πολιτική συγκέντρωση του ΚΚΕ στην Κατούνα Αιτωλοακαρνανίας (παλαιό δημαρχείο) στις 9 μ.μ. θα μιλήσει ο βουλευτής του Κόμματος Νίκος Μωραΐτης.

Τη Δευτέρα, 11 Ιούλη

• Στις 9.30 π.μ. περιοδεία στο νοσοκομείο Παμμακάριστος με επικεφαλής τον Νίκο Παπακωνσταντίνου, βουλευτή του ΚΚΕ.
• Στις 11.30 π.μ. περιοδεία στο ΕΓΝΥΛ με επικεφαλής τον Νίκο Παπακωνσταντίνου, βουλευτή του ΚΚΕ.
• Συγκέντρωση στο καφενείο «Καραλή», στις 9 μ.μ., στα Μεγάλα Καλύβια με ομιλητή τον Ρ. Μαρούδα, μέλος του Γραφείου Περιοχής Θεσσαλίας του ΚΚΕ.
• Περιοδεία στη Σαλαμίνα θα πραγματοποιήσει η Βέρα Νικολαΐδου, βουλευτής Β' Πειραιά του ΚΚΕ. Στις 8 π.μ. θα επισκεφτεί το ΙΚΑ Σαλαμίνας. Στις 9 π.μ. τις Διοικητικές Υπηρεσίες του Δήμου. Στις 10 π.μ. το Κέντρο Υγείας και στις 11 π.μ. την Πυροσβεστική Υπηρεσία του νησιού.
• Η ΚΟΒ Δ' Δημοτικής Κοινότητας Πειραιά του ΚΚΕ διοργανώνει συγκέντρωση στην πλατεία Νεράιδας (Παλιά Κοκκινιά) στις 7.30 μ.μ. Θα μιλήσει η Χριστίνα Παναγιωτακοπούλου, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Την Τρίτη, 12 Ιούλη

• Στις 10 π.μ. περιοδεία στα Ναυπηγεία Ελευσίνας με επικεφαλής τον Γιώργο Μαυρίκο, μέλος της ΚΕ και βουλευτή.
• Στις 11 π.μ. περιοδεία στο 7ο Θεραπευτήριο ΙΚΑ με επικεφαλής τον Σπύρο Χαλβατζή, μέλος της ΚΕ και βουλευτή του ΚΚΕ.
• Στις 8 μ.μ. σε συγκέντρωση στο Πανόραμα Ανω Λιοσίων (πλατεία Ανοιξης) θα μιλήσει ο Δήμος Κουμπούρης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

    

Σελ. /32     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ