ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΒΑΘΕΜΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Τρίτη 9 Αυγούστου 2011

Σελ. /24

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Δηλώσεις για την καπιταλιστική κρίση που βαθαίνει και τις εξελίξεις στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη, έκανε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, από την έδρα της ΚΕ του Κόμματος στον Περισσό. Στη συζήτηση που ακολούθησε με τους δημοσιογράφους, τέθηκαν ζητήματα σχετικά με το χαρακτήρα της κρίσης και τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ και παγκόσμια, την πρόταση διεξόδου που καταθέτει το ΚΚΕ, τα καθήκοντα του εργατικού - λαϊκού κινήματος και την προσπάθεια της αστικής τάξης να αποπροσανατολίσει το λαό και να διαχειριστεί την κρίση με λύσεις όπως το ευρωομόλογο, το οποίο στην Ελλάδα στηρίζουν όλα τα κόμματα εκτός από το ΚΚΕ. Ακολουθούν η εισηγητική τοποθέτηση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και η συζήτηση που είχε με τους δημοσιογράφους.

    

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΒΑΘΕΜΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Αναχαίτιση των αντιλαϊκών μέτρων με πάλη για λαϊκή εξουσία

Η εισηγητική τοποθέτηση της Αλέκας Παπαρήγα

Στην εισηγητική της τοποθέτηση, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε:«Ολα αυτά που ακούμε αυτές τις μέρες, περί της διάσωσης της οικονομίας της Ευρωζώνης και περί της διάσωσης της παγκόσμιας οικονομίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια νέα καταιγίδα εναντίον των λαών - καταιγίδα φοβερή - και θα λέγαμε με απρόβλεπτες και προβλεπόμενες συνέπειες τα επόμενα χρόνια.
Δεν είναι ανάξιοι οι ηγέτες της ΕΕ, όπως ακούμε, δεν υπολείπονται των προηγούμενων, ούτε τα πράγματα περιπλέχτηκαν περισσότερο γιατί οι ηγέτες της Ευρωζώνης βρίσκονται σε διακοπές. Αυτό που αποδεικνύεται είναι αυτό που εδώ και πολλά χρόνια λέει το ΚΚΕ και το επανέλαβε ακόμα πιο σταθερά με την έναρξη της κρίσης, ότι δεν υπάρχει αποτελεσματικό διαχειριστικό φάρμακο για την κρίση του καπιταλισμού. Και οι σοσιαλδημοκράτες και οι φιλελεύθεροι και οι δημοκράτες των ΗΠΑ και οι ρεπουμπλικάνοι, μπορεί να έχουν παραλλαγές διαχείρισης, το αποτέλεσμα όμως δεν πρόκειται να είναι αυτό που είχαμε πριν, στις αρχές της δεκαετίας του '70, όπου ο καπιταλισμός κατάφερνε να ξεπερνάει την κρίση του και να περνάει σε ανάπτυξη με ρυθμούς μεγαλύτερους από αυτούς που είχε πριν την κρίση. Δεν υπάρχει γιατρειά για το καπιταλιστικό σύστημα.
Αυτό που παρατηρούμε σήμερα, δεν είναι οι ανάξιοι και απαθείς ηγέτες, αλλά ένας αμείλικτος πόλεμος μεταξύ τους, για το ποιο κράτος θα έχει τις μικρότερες απώλειες και για το ποιοι επιχειρηματικοί όμιλοι θα έχουν τις μεγαλύτερες απώλειες. Αποδείχθηκε επίσης ότι ήταν κυριολεκτικά φληναφήματα αυτά που ακούγαμε και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, ότι υπάρχουν οίκοι αξιολόγησης φιλοαμερικανικοί, κατά των Ευρωπαίων. Οπως βλέπετε, αυτοί οι οίκοι αξιολόγησης δεν είναι τίποτε άλλο παρά συνασπισμένοι επιχειρηματικοί όμιλοι, οι οποίοι ενδιαφέρονται να διατηρήσουν την κερδοφορία τους και δεν έχουν ούτε αμερικάνικη στενά ιδεολογία, ούτε ευρωπαϊκή.

Χειραφέτηση από την αστική πολιτική

Στιγμιότυπο από τις χτεσινές δηλώσεις της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην έδρα της ΚΕ του Κόμματος, στον Περισσό

Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται είναι το εξής: Ο ελληνικός λαός, οι λαοί της Ευρώπης, και γιατί όχι οι λαοί όλου του κόσμου, θα κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια ή με μια απλή διαμαρτυρία ή με τυφλά ξεσπάσματα και θα παρακολουθούν τους ιμπεριαλιστές να τσακώνονται μεταξύ τους - συμφιλιωμένοι βεβαίως εναντίον των λαών - για το πώς θα διαχειριστούν την κρίση; Θα κάνουν δικό τους σύνθημα οι λαοί τη διάσωση της καπιταλιστικής οικονομίας και ιδιαίτερα του καπιταλιστικού πολιτικού συστήματος;Οι χειραφετημένοι και ριζικά αντίθετοι από το αστικό πολιτικό σύστημα θα αξιοποιήσουν τις τρύπες και τις αδυναμίες που έχει αυτό, προκειμένου να κάνουν μια μεγάλη επέλαση και να υλοποιήσουν αυτό που η ζωή απαιτεί: Η δεύτερη δεκαετία και η τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα να γίνουν δεκαετίες κοινωνικών εξεγέρσεων, κοινωνικών επαναστάσεων. Οχι τυφλά ξεσπάσματα. Οι λαοί καλούνται, και ο ελληνικός λαός βεβαίως, που εμείς εδώ έχουμε ευθύνη, να επιδείξει την υπέρτατη αντοχή, τη διάθεση για θυσία, που αυτά όμως θα βρίσκονται πάνω στη λεωφόρο που οδηγεί στην εργατική, στη λαϊκή εξουσία.
Επομένως, αυτό που πρέπει να γίνει σήμερα είναι, στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, να παρεμποδίσουμε, να δυσκολέψουμε να περάσουν τα μέτρα. Η αναχαίτισή τους συνδέεται άμεσα με το δυσκόλεμα πρακτικά - γι' αυτό χρειάζεται σύσσωμος ο λαός να δράσει σε όλα τα μέτωπα - και να δημιουργήσουμε ρήγματα στο αστικό πολιτικό σύστημα, ούτως ώστε να ανοίξει ο δρόμος όπως λέμε της εργατικής λαϊκής εξουσίας.
Απορρίπτουμε κάθε πολιτική θέση, η οποία περιορίζεται να λέει "κάτω η κυβέρνηση", "κάτω το μνημόνιο". Οχι γιατί το σύνθημα "κάτω το ΠΑΣΟΚ" δεν είναι δίκαιο, όχι γιατί το σύνθημα "κάτω το μνημόνιο" δεν είναι επίσης δίκαιο, αλλά γιατί αυτά καθαυτά τα συνθήματα δεν ανοίγουν το δρόμο της νέας πολιτικής εξουσίας, αλλά αντίθετα είναι συνθήματα τα οποία μπορούν θαυμάσια να τα αξιοποιήσουν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, προκειμένου να περάσουν την Α ή τη Β διαχείριση, την αναποτελεσματική τελικά, αλλά που θα έχει μία και μοναδική αποτελεσματικότητα: Να κερδίσουν χρόνο σε βάρος του λαϊκού κινήματος.

Να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος

Επομένως, δεν πρέπει να χαθεί πολύτιμος χρόνος. Ο Σεπτέμβρης, ο μήνας που θα νιώσουν και νέα λαϊκά τμήματα την καταιγίδα των μέτρων, πρέπει να γίνει ο μήνας της σύσσωμης παρεμπόδισης των μέτρων. Με διάφορους τρόπους. Σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στη γειτονιά, παντού.
Αυτός ο αγώνας, κατά τη γνώμη μας, θα έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, στο βαθμό που θα επιτευχθεί η ενότητα δράσης και η κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης και του χωριού και στο βαθμό που εμπεδωθεί ακόμα πιο πλατιά και στέρεα η συμπόρευση με το ΚΚΕ. Είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που έχει δηλώσει ανοιχτά ότι δε μετέχει στην αστική διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης. Μετέχει μόνο σε εκείνο το Μέτωπο που παλεύει ενάντια στην εξουσία των μονοπωλίων, που προσπαθεί να έχει αποτελέσματα, οποιαδήποτε αποτελέσματα στην καθημερινότητα και αποτελεσματικότητα σήμερα είναι να παρεμποδίσεις να υλοποιούνται τα μέτρα».

    

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ

Προσωρινός και συγκυριακός ο συμβιβασμός στην ΕΕ

-- Ολο και περισσότεροι μετά τη συμφωνία στις Βρυξέλλες λένε ότι καθημερινά ανατρέπεται και αυτή καθαυτή η συμφωνία και ότι από τέλη Αυγούστου αρχές Σεπτέμβρη τα πράγματα θα χειροτερέψουν πολύ περισσότερο σε οικονομικό επίπεδο. Βλέπετε εκλογές;
-- Είπαμε ότι πρόκειται για μια ήπια χρεοκοπία που θα ακολουθήσει και νέο γύρο κουρέματος, μέχρι το 50%, και ότι πρόκειται για μια συμφωνία η οποία είναι προσωρινή, συγκυριακή. Νομίζω, όλα αυτά τα στοιχεία που ακολούθησαν και αυτά που ακούμε από τα επίσημα στόματα είναι ότι ο μηχανισμός της στήριξης της ελληνικής οικονομίας είναι πολύ πιθανό να μη λειτουργήσει από τη στιγμή που θα χρειαστεί να στηριχθεί η Ιταλία, η Ισπανία, ενώ στην πόρτα είναι και η Γαλλία η οποία έχει μεγάλο πακέτο ιταλικών ομολόγων. Από εκεί και πέρα όταν τα σημάδια της κρίσης βρίσκονται και στην αμερικανική οικονομία καταλαβαίνετε τι γίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Επομένως, νομίζω ότι αυτή η συμφωνία για την Ελλάδα πολύ πιθανό να ακυρωθεί στην πράξη. Λέω είναι πολύ πιθανό. Μπορεί να ακυρωθεί μερικά και μπορεί να ακυρωθεί και εξ ολοκλήρου.
Για τις εκλογές. Δεν μπορώ να ξέρω τι σκέφτεται ο Παπανδρέου, νομίζω όμως ότι οι εκλογές θα σηματοδοτήσουν από την πλευρά των επιχειρηματικών ομίλων και της Ευρωζώνης την ανάγκη για συνεργασία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και στήριξη από διάφορες γνωστές φτερούγες που υπάρχουν μέσα στο Κοινοβούλιο. Επομένως, αν γίνουν εκλογές, και εμείς λέμε, αντί για δημοψήφισμα, πρέπει να γίνουν εκλογές, ο λαός πρέπει να σηματοδοτήσει ένα βαθύ ρήγμα στο αστικό πολιτικό σύστημα. Και αυτό σηματοδοτείται με αγώνες και πριν απ' όλα αλλά και με την ενίσχυση του ΚΚΕ.
Αυτό το λέμε, όχι γιατί μας ενδιαφέρει γενικά να ενισχυθεί το ΚΚΕ, και έχουμε το δικαίωμα να θέλουμε να δυναμώσουμε. Δεν είναι για εμάς αυτοσκοπός το δυνάμωμα. Πιστεύουμε ότι θα είναι ένα γερό χαστούκι και κυρίως μια γερή ανάσα στην πάλη για να δυσκολευτούν να περάσουν τα μέτρα και για να φωτίσει ο ορίζοντας της ριζικής πολιτικής αλλαγής.

    

Δεν αποκλείεται όξυνση των πολεμικών επιχειρήσεων

-- Υπάρχει μια γενικότερη πολιτική γεωστρατηγική, θα την χαρακτήριζα εκτίμηση. Εχουμε το κραχ του '29, με το οποίο πολλοί βλέπουν ομοιότητες στην Αμερική σήμερα. Το κραχ του '29 τελείωσε με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου. Ηχούν τα τύμπανα γεωστρατηγικά του πολέμου;
-- Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσουμε. Το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε άλλη φάση. Ούτε το newdeal του Ρούσβελτ, ούτε τα σχέδια Μάρσαλ μπορούν να τιθασεύσουν τις αντιφάσεις που έχει το σύστημα, τη σαπίλα του και τις αντιθέσεις ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές. Πιθανόν να περάσουμε μια φάση που φαινομενικά η κρίση έχει ξεπεραστεί. Αλλά θα υποβόσκει νέα κρίση.
Αυτό λέμε, είναι σε άλλη φάση. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 με την κρίση που την είπαν πετρελαϊκή διαπιστώθηκε - και αυτό δεν το λέει μόνο το ΚΚΕ, το λένε και σοβαροί αναλυτές - ότι το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να ξεπερνάει την κρίση με τον τρόπο που την ξεπέρναγε πριν. Αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να συνειδητοποιηθεί και πιστεύω ότι αυτό το στοιχείο θα αποτελέσει και εγερτήριο για τους λαούς.
Οταν είπα στην αρχή προβλεπόμενες και απρόβλεπτες εξελίξεις, είναι και η όξυνση των τοπικών πολέμων. Αυτά που γίνονται στη Λιβύη, αυτά που γίνονται στη Συρία, στο Κοσσυφοπέδιο δεν είναι τυχαία. Και βεβαίως σε τέτοιες περιστάσεις αξιοποιούνται εστίες που υπέβοσκαν, που ήταν κρυμμένες, προϋπάρχουσες, αλλά δημιουργούνται και νέες. Βεβαίως και οι πολεμικές αναμετρήσεις είναι μέσα. Οι πολεμικές αναμετρήσεις τώρα γίνονται σε τοπικό περιφερειακό επίπεδο, πίσω όμως είναι οι αναμετρήσεις των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Και δεν είναι τυχαίο, αυτές τις μέρες πέρασε από τη Βουλή η πλήρης ενσωμάτωση της Ελλάδας στον κοινό επιχειρησιακό χώρο του ΝΑΤΟ. Αρχίζουμε με έδρα την Ιταλία, τη Γερμανία, τη Ρουμανία και είδατε τι περιεχόμενο έχουν. Ποιος απειλεί αυτή τη στιγμή τις χώρες - μέλη του ΝΑΤΟ; Υπάρχει κάποιος που τις απειλεί; Ποιος; Ο Καντάφι, η Σομαλία; Είναι αστεία αυτά. Οι απειλές είναι μεταξύ τους, μεταξύ των ισχυρών δυνάμεων. Αλλά προσχήματα μπορούν να βρεθούν πάρα πολλά.
Και οι περιφερειακοί πόλεμοι είναι μορφή πολέμου, που οι κύριοι αντίπαλοι είναι οι ιμπεριαλιστές. Διεκδικούν αγορές και κάνουν τοπικούς πολέμους για να πετύχουν. Και κάνουν και οι ίδιοι άμεσους πολέμους, αλλά ενώ τους κάνουν όλοι μαζί, δεν βλέπετε τι κάνουν στη Λιβύη, τσακωμός η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία κάνει την ουδέτερη, αλλά βάζει τα κεφάλαια. Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να αποκλείσει όξυνση των πολεμικών επιχειρήσεων. Και η Ελλάδα είναι μέσα σε αυτό το χώρο. Γεωγραφικά εδώ είμαστε.

    

Το κίνημα πρέπει να πάει πολιτικά πιο μπροστά

-- Σας άκουσα να λέτε προηγουμένως για σύσσωμη αντίδραση στους χώρους δουλειάς. Καλείτε σε γενική απεργία; Πιστεύετε ότι θα ήταν λύση στο πρόβλημα;
-- Μια μορφή πάλης ποτέ δεν είναι η λύση στο πρόβλημα. Οσο ανεβασμένη και αν είναι αυτή. Το πρώτο είναι να συνειδητοποιήσει ο λαός ότι αυτό που λέγεται διάσωση της ελληνικής οικονομίας και της Ευρωζώνης τον αφορά μόνο γιατί παίρνονται μέτρα σε βάρος του. Οτι ο ίδιος δεν πρέπει να μετέχει στη διάσωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Από κει και πέρα πρέπει να παρεμποδίζονται και να υποσκάπτονται τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση και ταυτόχρονα να υπάρχει ένα μεγάλο κίνημα με όλες τις μορφές πάλης - δεν μπορώ να τις προκαθορίσω τώρα, ούτε τις διαδοχικές φάσεις που θα περάσει αυτό το κίνημα.
Δεν προγραμματίζεται κάτι τέτοιο στα γραφεία του Περισσού, ούτε είναι δυνατό να το επιβάλει το ΚΚΕ, αλλά πρέπει να υπάρχει ένα κίνημα που θέτει ως στόχο την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και όχι την ανατροπή μιας κυβέρνησης μόνο, γιατί αυτό ανοίγει την πόρτα για μια άλλη αστική κυβέρνηση, είτε μονοκομματική είτε, πολύ περισσότερο, να είναι κυβέρνηση συνεργασίας.
Μακάρι να μπορούσαμε να προτείνουμε κάποια συγκεκριμένα, τέσσερα, πέντε μέτρα που θα αντιμετωπιζόταν η κατάσταση. Δε γίνεται. Δε ζούμε στη δεκαετία του '70, ούτε του '50 και του '60, όπου με τέσσερα πέντε μέτρα λύνονταν κάποια προβλήματα του λαού. Αυτό δε γίνεται. Είναι άλλη φάση. Η κρίση είναι βαθιά και επομένως το κίνημα πρέπει να πάει πολιτικά πιο μπροστά. Δεν μπορεί να παίξει μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού.

    

Νέα μέτρα πίσω από το ευρωομόλογο

-- Υπάρχουν φωνές τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα για το λεγόμενο ευρωομόλογο και τις θεσμικές αλλαγές συνολικά στην ΕΕ. Ποια είναι η θέση του ΚΚΕ;
-- Το ευρωομόλογο, η οικονομική διακυβέρνηση όπως λέμε, το υπουργείο Οικονομίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα απατηλά μέτρα της διαχείρισης της κρίσης του καπιταλισμού. Ακόμα κι αν αυτά τα μέτρα έχουν μια αποτελεσματικότητα για το αστικό σύστημα, αυτή θα είναι ο πέλεκυς σε βάρος των λαών. Εμείς δεν υιοθετούμε τα φάρμακα της ενίσχυσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της διαχείρισης της κρίσης, πολύ περισσότερο που αυτά στρέφονται κατά των λαών. Το ευρωομόλογο μπορεί κάποια κράτη να το θέλουν και κάποια να μην το θέλουν, είναι η συνήθης διαμάχη ανάμεσα στα κράτη, ανάμεσα στους επιχειρηματικούς ομίλους για το ποιος θα κερδίσει περισσότερο ή για το ποιος θα χάσει λιγότερο.
Και μόνο που τσακώνονται ποιος είχε πρώτος την ιδέα του ευρωομόλογου, την είπε ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, ο Τσίπρας, και μόνο που γίνεται αυτή η συζήτηση είναι ένας αποπροσανατολισμός του λαού. Πίσω από το ευρωομόλογο θα υπάρχουν καινούρια μέτρα. Αφού λένε το εξής, απευθύνονται στην Ιταλία και στην Ισπανία που δεν έχουν μνημόνιο: Προχωρήστε τις μεταρρυθμίσεις. Οι μεταρρυθμίσεις τι είναι; Τα πιο αντιδραστικά και βάρβαρα μέτρα εναντίον του λαού. Και είναι και οικονομικά, και θεσμικά, και κατασταλτικά.

    

Η κυβέρνηση πασχίζει για το κεφάλαιο, όχι για το λαό

-- Υπό τις παρούσες συνθήκες πιστεύετε ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει κάποια περιθώρια αντίδρασης; Τι πιστεύετε ότι θα μπορούσε να κάνει;
-- Πρώτο, η κυβέρνηση παίζει με τους κανόνες της ΕΕ. Μέσα σε αυτούς συμμετέχει ενεργά. Ακούγεται και λίγο αστείο ότι είναι δυνατό η ελληνική κυβέρνηση να πάρει πρωτοβουλίες διάσωσης της Ευρωζώνης. Είναι αστείο, γιατί ξέρουμε ότι μέσα εκεί είναι ισχυρότερες δυνάμεις και οι αποφάσεις της ΕΕ έχουν τη σφραγίδα τους.
Η ελληνική κυβέρνηση πάνω απ' όλα διεκδικεί να έχει τις λιγότερες απώλειες η ελληνική πλουτοκρατία. Από τη στιγμή όμως που στηρίζει αυτό το σύστημα, οι διεκδικήσεις της δεν αφορούν το λαό. Και μάλιστα όσο πιο πολύ διεκδικεί η ελληνική κυβέρνηση, τόσο πιο πολύ δίνει εγγυήσεις ότι θα αφαιρεθούν τα πάντα από τον ελληνικό λαό.

    

Σελ. /24     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΔΣΕ

Α Φ Ι Ε Ρ Ω Μ Α

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΜΕΡΟΣ 3ο
Ημερομηνία Δημοσίευσης: 31-10-96 - Σελίδα Δημοσίευσης: 11

---

>>ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ<<

>>ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ<<

---

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1944

Το στρατιωτικό ζήτημα και η σημασία του

Ο ΕΛΑΣ, εμπειροπόλεμος και ετοιμοπόλεμος όπως ήταν, αποτελούσε τον σοβαρότερο ανασταλτικό παράγοντα στα σχέδια των Αγγλων και της ντόπιας ολιγαρχίας

Το κύριο πρόβλημα των Αγγλων, της ντόπιας οικονομικής ολιγαρχίας και των πολιτικών εκπροσώπων της ήταν η διασφάλιση των συμφερόντων τους στη μεταπολεμική Ελλάδα. Η επιδίωξη αυτή εκ των πραγμάτων απαιτούσε την καθυπόταξη του λαϊκού κινήματος, την ποδηγέτηση δηλαδή και συντριβή των ΕΑΜικών αντιστασιακών οργανώσεων και του ΚΚΕ ως προϋπόθεση για την παλινόρθωση του προπολεμικού αστικού καθεστώτος στη χώρα. Η Κατοχή και η Αντίσταση είχαν αλλάξει ριζικά τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Τα παλιά αστικά κόμματα είχαν καταντήσει κόμματα - σφραγίδες κι αν είχαν επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, μετά την Απελευθέρωση, αυτό οφειλόταν στις αδικαιολόγητες υποχωρήσεις του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στο Λίβανο και στην Καζέρτα. Από την άλλη μεριά, ο λαός, συσπειρωμένος στη συντριπτική του πλειοψηφία γύρω από το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, με την πάλη του κατά του φασισμού, είχε ήδη δημιουργήσει από τα χρόνια της Κατοχής ένα νέο τύπο εξουσίας, που ξέφευγε από τα πλαίσια του αστικού συστήματος και έτεινε προς τη λαϊκοδημοκρατική και σοσιαλιστική αναγέννηση της χώρας. Πέραν όμως αυτού, η ΕΑΜική - λαϊκή πλειοψηφία είχε κι ένα ακόμη σημαντικό ατού: Ηταν εξοπλισμένη, αφού είχε δημιουργήσει το δικό της λαϊκό στρατό, τον ΕΛΑΣ και τις άλλες ένοπλες ΕΑΜικές αντιστασιακές οργανώσεις. Συνεπώς, πρώτη επιδίωξη της ντόπιας και ξένης αντίδρασης ήταν να αφοπλίσει το λαό. Ο ΕΛΑΣ, εμπειροπόλεμος και ετοιμοπόλεμος όπως ήταν - με μάχιμη και εφεδρική δύναμη 130.000 περίπου ανδρών - αποτελούσε το σοβαρότερο ανασταλτικό παράγοντα στα σχέδιά της. Χωρίς τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, οι επιδιώξεις της ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν. Κι ακριβώς αυτό, η επιδίωξη δηλαδή να αφοπλιστεί το λαϊκό κίνημα για να μπορέσουν στη συνέχεια να το καθυποτάξουν, έφεραν ως αποτέλεσμα τα Δεκεμβριανά.

Το στρατιωτικό ζήτημα πριν την Απελευθέρωση

Η προσπάθεια διάλυσης του ΕΛΑΣ εντάχθηκε στα πλαίσια της λύσης του στρατιωτικού προβλήματος της χώρας μετά την Απελευθέρωση. Στα πλαίσια που υπαγόρευε δηλαδή η ανάγκη για τη συγκρότηση εθνικών ενόπλων δυνάμεων στη μεταπολεμική Ελλάδα. Πρώτη νύξη στο πρόβλημα έγινε στο συνέδριο του Λιβάνου. Εκεί αποφασίστηκε ότι το μεταπολεμικό πολιτικό πρόβλημα της χώρας θα λυνόταν ειρηνικά μέσα από εκλογές για την ανάδειξη κυβέρνησης και Βουλής και μέσα από δημοψήφισμα, ώστε να αποφανθεί ο λαός αν θα καταργούσε ή όχι τη μοναρχία. Τα πράγματα θα οδηγούνταν σ' αυτή την εξέλιξη με ευθύνη κυβέρνησης εθνικής ενότητας υπό τον Γ. Παπανδρέου και με τη συμμετοχή όλων των παρατάξεων. Η κυβέρνηση αυτή θα αντιμετώπιζε και το στρατιωτικό ζήτημα με τη διάλυση των αντάρτικων και άλλων στρατιωτικών σωμάτων και τη συγκρότηση εθνικού στρατού μέσα από κανονική στρατολογία κλάσεων. Το στρατό αυτό θα στελέχωναν επαγγελματίες στρατιωτικοί και αντάρτες αρχηγοί που ήθελαν να ακολουθήσουν στρατιωτική καριέρα. Να πώς περιγράφει τη λύση του στρατιωτικού ζητήματος ο Γ. Παπανδρέου, στις 18/10/1944, μιλώντας στο λαό της Αθήνας στο Σύνταγμα: "Εν τη μερίμνη προς αποκατάστασιν του Ελευθέρου Ελληνικού κράτους, η κυβέρνησις θα επιδιώξη την ανασύνταξιν των ενόπλων δυνάμεων του Εθνους, με κριτήρια αποκλειστικώς εθνικά και Στρατιωτικά, όπως προσδιορίζει το Εθνικόν Συμβόλαιον του Λιβάνου. Θα αποδοθούν αι δίκαιαι τιμαί εις τους γενναίους αγωνιστάς των ανταρτικών μας δυνάμεων και τα στελέχη των θα εύρουν την πρέπουσα θέσιν εις τον ανασυντασσόμενον τακτικόν μας Στρατόν. Βάση του εθνικού μας Στρατού διά το μέλλον, όπως συνέβαινε ανέκαθεν εις την Ελλάδα και όπως συμβαίνει εις όλους τους Ελευθέρους λαούς, θα είναι η τακτική στρατολογία. Ολόκληρος ο ελληνικός λαός διεκδικεί την τιμήν να είναι υπερασπιστής της Πατρίδος." ("Ντοκουμέντα της αντίστασης", εκδόσεις ΠΟΝΤΙΚΙ, σελ. 233 - 234). Η λύση αυτή - ως γενικό περίγραμμα θέσεων - έβρισκε σύμφωνο και το κίνημα της Εθνικής Αντίστασης, το ΕΑΜ και το ΚΚΕ.

Αλλοι οι πραγματικοί σκοποί

Η ντόπια και ξένη αντίδραση, φυσικά, δεν επιθυμούσε να πραγματοποιήσει όσα υποσχόταν στα λόγια κι όσα αποδεχόταν στις συμφωνίες. Γνώριζε καλά πως δε θα μπορούσε να έχει υπό τον έλεγχό της και να χρησιμοποιήσει για τους αντιλαϊκούς της σκοπούς ένα στρατό με τις παραπάνω προδιαγραφές, όπως τις περιγράφει στο λόγο του ο Γ. Παπανδρέου. Αν γινόταν κανονική στρατολογία, η βάση του στρατού θα ήταν στη συντριπτική της πλειοψηφία ΕΑΜική και ΕΛΑΣίτικη. Αν ο στρατός στελεχωνόταν από αντιστασιακούς επαγγελματίες στρατιωτικούς και αντάρτικα στελέχη, το αποτέλεσμα θα ήταν πάλι το ίδιο. Η αντίδραση χρειαζόταν ένα στρατό του χεριού της κι αυτό σήμαινε πως οι ΕΑΜίτες και οι ΕΛΑΣίτες έπρεπε να αποκλειστούν, στόχος που πέρναγε αποκλειστικά μέσα από τη συντριβή του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜικού αντιστασιακού κινήματος.
Ο Γ. Παπανδρέου, από την εποχή του Λιβάνου ακόμη, δεν έκρυβε αυτές του τις επιδιώξεις. Στις 13/7/1944, λίγες εβδομάδες μετά τη Διάσκεψη - παρόλο που υποτίθεται ότι εξέφραζε, ως πρωθυπουργός, την κυβέρνηση "εθνικής ενότητας" - σε συνάντησή του με τον υπαρχηγό του ΕΔΕΣ, Κ. Πυρομάγλου, ρωτούσε τον τελευταίο αν ο ΕΔΕΣ είναι σε θέση να διαλύσει τον ΕΛΑΣ. Η απάντηση του Πυρομάγλου δεν τον ικανοποίησε. Και ο Γ. Παπανδρέου ξεκαθάρισε στον συνομιλητή του:

• "Τότε τον ΕΛΑΣ, θα τον διαλύσω με τους Αγγλους".
• "Προ ή μετά την απελευθέρωσιν, κύριε πρόεδρε;".
• "Μετά την απελευθέρωσιν"

(Κ. Πυρομάγλου: "Η Εθνική Αντίστασις", Εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ, σελ. 274).
Ακριβώς σ' αυτή τη γραμμή κινήθηκε και αυτή τη γραμμή υπηρέτησε. Αλλά και οι Εγγλέζοι, που ήταν οι εμπνευστές, καθοδηγητές και στη συνέχεια οι εκτελεστές αυτής της υπόθεσης έκαναν ό,τι ήταν δυνατό για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Ενδεικτικό των προθέσεών τους είναι το παρακάτω τηλεγράφημα του Τσόρτσιλ προς τον υπουργό του επί των Εξωτερικών, Α. Ιντεν, στις 7/11/44: "Ελπίζω - έλεγε ο Τσόρτσιλ - ότι η ελληνική ταξιαρχία θα φτάσει σύντομα και ότι δε θα διστάσει να ανοίγει πυρ, όπου είναι αναγκαίο... Χρειαζόμαστε άλλες 8 με 10 χιλιάδες στρατιώτες για να κρατήσουμε για λογαριασμό της ελληνικής κυβερνήσεως, την πρωτεύουσα και τη Θεσσαλονίκη. Το θέμα επεκτάσεως της ελληνικής εξουσίας πρέπει να το εξετάσουμε αργότερα". Η αντίδραση οδηγούσε τα πράγματα σε ρήξη με το ΕΑΜικό κίνημα και στήριξε αυτές της τις επιδιώξεις στις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις που βρίσκονταν στην Ελλάδα, στις αντικομμουνιστικές οργανώσεις των συνεργατών των Γερμανών και κάθε λογής δοσιλόγων, καθώς και στα στρατιωτικά σώματα ελλήνων πραιτοριανών που είχε υπό τον έλεγχό της. Η Ορεινή Ταξιαρχία, π.χ., για την οποία κάνει λόγο στο τηλεγράφημά του ο Τσόρτσιλ, αλλά και ο Ιερός Λόχος είχαν δημιουργηθεί από ακραιφνή ακροδεξιά και φασιστικά στοιχεία, μετά την καταστολή του κινήματος της Μέσης Ανατολής.

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Κυριακή 7 Αυγούστου 2011

Σελ. /32

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Μύθοι και πραγματικότητα

Motion Team

Το Φλεβάρη του 2011 στο άρθρο 50 του νόμου 3918 προβλέπεται η επιχορήγηση από τις πιστώσεις του τακτικού κρατικού προϋπολογισμού των ιδιωτών επιχειρηματιών που εμπλέκονται ή θα εμπλακούν στην παροχή υπηρεσιών απεξάρτησης. Εμπορευματοποιείται έτσι ο ανθρώπινος πόνος και υποθηκεύεται το μέλλον χιλιάδων νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους. Προαναγγέλλεται με αυτόν τον τρόπο η νομιμοποίηση δεκάδων παράνομων προγραμμάτων απεξάρτησης σε όλη τη χώρα.

Τον Ιούλιο του 2010, ο πρωθυπουργός προέβαινε σε ανακοινώσεις σχετικά με το θέμα των ναρκωτικών. Επί της ουσίας, προανήγγειλε τότε την απαξίωση των «στεγνών» θεραπευτικών προγραμμάτων μέσω της υποχρηματοδότησης, την ένταξη των υπηρεσιών απεξάρτησης στη λογική του κόστους - οφέλους και την πριμοδότηση της υποκατάστασης σε βάρος της θεραπείας. Σε αυτό το πλαίσιο των δηλώσεων, η εξάρτηση εκλαμβάνετο ως χρόνια υποτροπιάζουσα νόσος και ο εξαρτημένος ως χρόνιος άρρωστος.
Τον Αύγουστο του 2011, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μέσω του υπουργού Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου, επιχειρεί με νομοσχέδιο να αποποινικοποιήσει τη χρήση και την καλλιέργεια εξαρτησιογόνων ουσιών.
Τα ναρκωτικά είναι ένα μείζον πολυπαραγοντικό κοινωνικό πρόβλημα που οδηγεί στο θάνατο, σε ό,τι αφορά στη χώρα μας, 300 νέους ανθρώπους το χρόνο. Φυσικά, αναφερόμαστε σε καταγεγραμμένους θανάτους. Στην πραγματικότητα ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος.
Από αυτή την άποψη, η υπόθεση των ναρκωτικών είναι πολύ σοβαρή για να αφεθεί στα χέρια μαθητευόμενων μάγων. Η πάλη ενάντιά τους μας αφορά όλους και η ανάπτυξη ενός ευρύτατου κοινωνικού κινήματος που θα παλεύει ενάντια στις αιτίες που τα δημιουργούν είναι πλέον μονόδρομος.
Είναι αναγκαίο λοιπόν να αναφερθούμε στις νομοθετικές μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνει το νέο νομοσχέδιο του υπουργού Δικαιοσύνης, ώστε να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για το τι είναι μύθος και τι είναι πραγματικότητα.

Χειραγώγηση και κοινωνικός έλεγχος σε βάθος χρόνου

Είναι κοινό μυστικό ότι η παραγωγή, διακίνηση και χρήση ναρκωτικών ουσιών είναι μεταξύ άλλων, ένας ιδιότυπος τρόπος καταστολής και άσκησης κοινωνικού ελέγχου. Πάνω στην ειδική πληθυσμιακή ομάδα των εξαρτημένων ανθρώπων επιχειρήθηκε στο παρελθόν και επιχειρείται και σήμερα η εφαρμογή μοντέλων «ομαλοποίησης» κοινωνικών συμπεριφορών. Οι παραπάνω αλήθειες, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία σήμερα, που με αφορμή τη λεγόμενη δημοσιονομική κρίση, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προχωράει διαρκώς στην εφαρμογή μέτρων βαθιά αντιλαϊκού χαρακτήρα. Το «μνημόνιο» διαρκείας περιλαμβάνει μέτρα που έχουν ήδη προαποφασιστεί εδώ και δεκαετίες από την ΕΕ. Συνεπώς, η χειραγώγηση και ο έλεγχος των λαϊκών στρωμάτων σε μεγάλο βάθος χρόνου είναι πρωταρχικής σημασίας ζήτημα για το μεγάλο κεφάλαιο και τους πολιτικούς εκφραστές του. Ετσι, ενώ οι ελευθερίες συρρικνώνονται, οι εργασιακές σχέσεις ανατρέπονται, οι μισθοί των εργαζομένων μειώνονται και οι συντάξεις καταργούνται, τα ναρκωτικά απελευθερώνονται σε ό,τι αφορά στην καλλιέργεια και στη χρήση τους.
Διάφορα επιχειρήματα συνοδεύουν και υποστηρίζουν αυτή την απελευθέρωση. Ολα όμως έχουν ως κοινό περιεχόμενο την ανατροπή όρων και εννοιών, ώστε χωρίς σταθερά σημεία αναφοράς να είναι δύσκολη η υιοθέτηση μιας ξεκάθαρης θέσης από τους πολίτες. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση ανασφάλειας και αβεβαιότητας, που στη συνέχεια οδηγεί στην άκριτη υιοθέτηση της άποψης των «ειδικών», γιατί έτσι ο μέσος άνθρωπος επιστρέφει σε μια κατάσταση ασφάλειας και βεβαιότητας. Τα ΜΜΕ βοηθάνε ώστε αυτές οι απόψεις να εμφανίζονται ως απόψεις της πλειοψηφίας. Οποιαδήποτε άλλη άποψη εμφανίζεται ως μειοψηφούσα, αποκλίνουσα, και έτσι εύκολα δαιμονοποιείται. Τα επιχειρήματα που ακούγονται εδώ και χρόνια υπέρ της αποποινικοποίησης - απελευθέρωσης δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και σε ένα μεγάλο βαθμό είναι μύθοι.

Στοιχεία κοινωνικού κανιβαλισμού

Μύθος πρώτος.Η κατασταλτική πολιτική έχει αποτύχει και γι' αυτό θα πρέπει να περάσουμε στην αποποινικοποίηση.
Στην πραγματικότητα αυτό που έχει αποτύχει είναι η ισχύουσα κατασταλτική πολιτική που φυλακίζει τους χρήστες και αφήνει ελεύθερους, για ευνόητους λόγους, τους εμπόρους. Ολοι γνωρίζουν ότι στο Αφγανιστάν, με την προστασία των κατοχικών συμμαχικών δυνάμεων, παράγεται σήμερα το 95% της ηρωίνης που καταναλώνεται παγκοσμίως. Σε γειτονικές και υπό ένταξη στην ΕΕ χώρες παράγεται και γίνεται επεξεργασία οπιοειδών και άλλων ουσιών. Οταν λοιπόν παράγονται ελεύθερα και ταυτόχρονα προστατεύονται από τους προαναφερόμενους κατασταλτικούς μηχανισμούς τα ναρκωτικά, τότε δεν πρόκειται για αποτυχία της κατασταλτικής πολιτικής, αλλά για εμπαιγμό και για φιάσκο. Η αποποινικοποίηση σε τι θα αλλάξει την πραγματικότητα;
Μύθος δεύτερος. Η αποποινικοποίηση θα βοηθήσει στον έλεγχο του προβλήματος.
Στην πραγματικότητα κανένα κοινωνικό πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται με νομοθετήματα. Η ανεργία, η πορνεία, τα ναρκωτικά, αντιμετωπίζονται με την ανατροπή των αιτιών που τα δημιουργούν. Υπάρχει κανείς αφελής που να πιστεύει ότι με νομοθετήματα θα εξαλείψει το κοινωνικό - οικονομικό πρόβλημα της ανεργίας; Το εμπόριο των ναρκωτικών θεωρείται μια από τις πιο επικερδείς εγκληματικές δραστηριότητες στον πλανήτη μαζί με το εμπόριο όπλων και ανθρώπων. Το εμπόριο όπλων είναι νόμιμο και παρ' όλα αυτά ο μεγάλος τζίρος γίνεται από το παράνομο εμπόριο. Το ίδιο ισχύει και για την πορνεία.
Μύθος τρίτος.Με την αποποινικοποίηση και την έννοια της κατοχής ποσοτήτων για προσωπική χρήση θα υπάρξει εξορθολογισμός των ποινών για τη διακίνηση, ώστε να μην αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο οι μικροδιακινητές και οι μεγαλέμποροι.
Στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο και ανοίγει το δρόμο για την ατιμωρησία των μικρών και των μεγάλων εμπόρων. Ποιος και με ποια κριτήρια θα επιλέξει ποια είναι η ανάγκη προσωπικής χρήσης, οπιοειδών για παράδειγμα, για τον ένα ή τον άλλο χρήστη ή εξαρτημένο; Αυτοί που ως επιστημονικοί σύμβουλοι βοήθησαν στη σύνταξη αυτού του νομοσχεδίου στο παρελθόν έθεταν το ίδιο ερώτημα με σχετική αρθρογραφία στον έντυπο Τύπο. Ξέχασαν ότι ο χρήστης που ξεκινάει με 50 mg ηρωίνη καταλήγει να είναι εξαρτημένος από αυτή και να χρειάζεται δύο, τρία ή και παραπάνω γραμμάρια την ημέρα; Αυτοί που παράγουν και διακινούν κιλά και τόνους οπιοειδών το κάνουν στις γειτονικές χώρες, στο Αφγανιστάν και αλλού, με την προστασία των μηχανισμών που υποτίθεται ότι είναι επιφορτισμένοι με την καταστολή τους.
Μύθος τέταρτος. Με το σχετικό νομοσχέδιο δε θα μπαίνουν φυλακή οι χρήστες.
Το ζήτημα είναι ότι οι χρήστες έχουν ανάγκη από θεραπεία, θεραπευτικά προγράμματα και όχι από φυλακές. Κανένας χρήστης δε πρέπει να είναι στη φυλακή. Αντίθετα, θα πρέπει με όλους τους τρόπους να οδηγείται στην επιλογή της απεξάρτησης. Βέβαια, για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρχουν τόσα θεραπευτικά προγράμματα όσα έχει ανάγκη η χώρα. Το σχετικό νομοσχέδιο κάνει αναφορά σε κάτι τέτοιο; Φυσικά και όχι. Δε γίνεται καμιά αναφορά στην ανάπτυξη δομών πρόληψης, θεραπείας και κοινωνικής επανένταξης.
Μύθος πέμπτος.Πριμοδοτείται η χορήγηση υποκαταστάτων σε 24 νοσοκομεία και προπαγανδίζεται ως ανάπτυξη της παροχής υπηρεσιών απεξάρτησης και θεραπείας.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια τεράστια ανατροπή της ίδιας της φιλοσοφίας της θεραπείας και για ένα μεγάλο ψέμα. Ολοι όσοι ασχολούνται με το θέμα, ειδικοί επιστήμονες και μη, γνωρίζουν ότι οι υπηρεσίες απεξάρτησης είτε πρόκειται για θεραπεία μέσω «στεγνών» θεραπευτικών προγραμμάτων είτε για χορήγηση υποκαταστάτων πρέπει να γίνεται από εξειδικευμένες μονάδες και εξειδικευμένο προσωπικό. Το να ενταχθεί η υποκατάσταση στα νοσοκομεία του λεγόμενου ΕΣΥ, ενέχει μεταξύ άλλων σοβαρούς κινδύνους τόσο για το πλαίσιο των νοσοκομείων, για το προσωπικό, όσο και για τους ίδιους τους χρήστες. Αυτό στην πράξη σημαίνει συρρίκνωση των ήδη υπαρχουσών δομών υποκατάστασης, ασυντόνιστη, αποσπασματική και ανεξέλεγκτη χορήγηση οπιοειδών από το ίδιο το κράτος. Η χορήγηση υποκατάστατων πρέπει να αφορά ειδικές πληθυσμιακές ομάδες και να πραγματοποιείται από ειδικά προγράμματα υψηλών προδιαγραφών. Την ίδια στιγμή οι νοσοκομειακές δομές συρρικνώνονται σε 132 από 180 και το προσωπικό αποδεκατίζεται.
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου το πρόβλημα είναι η πολυτοξικομανία. Ο νέος που εμπλέκεται στο πρόβλημα της χρήσης είναι εξαρτημένος από πολλές εξαρτησιογόνες ουσίες ταυτόχρονα. Συνεπώς, η χορήγηση συνθετικών οπιοειδών (μεθαδόνη, βουπρενορφίνη κλπ) ως υποκατάστατων δε λύνει το πρόβλημα. Γνωρίζουμε επίσης, ότι σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τα ναρκωτικά, στη Δανία π.χ. υπολογίζεται ότι οι θάνατοι από χρήση μεθαδόνης αγγίζουν το 45%.
Μύθος έκτος.Με το νομοσχέδιο διασφαλίζεται το δικαίωμα στη θεραπεία.
Στην πραγματικότητα το μόνο που εξασφαλίζεται είναι το δικαίωμα να θεωρείται ασθενής πάσχων από χρόνια υποτροπιάζουσα νόσο και έχοντας το δικαίωμα της πρόσβασης σε υπηρεσίες διά βίου χορήγησης υποκαταστάτων. Με την εισαγωγή της έννοιας της χρόνιας υποτροπιάζουσας νόσου, στερείται από το χρήστη η δυνατότητα να ανατρέψει τη βιογραφία του, να αλλάξει τη ζωή του. Αλήθεια, ποιος και σε ποιους έχει δώσει το δικαίωμα τέτοιων αφοριστικών χαρακτηρισμών; Είναι ή δεν είναι κάτι τέτοιο στοιχείο κοινωνικού κανιβαλισμού;

Η εξάρτηση αναιρεί την έννοια της ελεύθερης επιλογής

Οσο η κοινωνική - οικονομική κρίση θα γιγαντώνεται, όσο τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που χρησιμοποιούν την παραγωγή, διακίνηση και χρήση ναρκωτικών ουσιών θα παραμένουν ανεξέλεγκτα, τόσο το πρόβλημα της εξάρτησης θα οξύνεται. Οι ετήσιες εκθέσεις της τελευταίας δεκαετίας της διεθνούς επιτροπής του ΟΗΕ για τον έλεγχο των ναρκωτικών εφιστά την προσοχή σε προτάσεις απελευθέρωσης της χρήσης. Αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη δεδομένου ότι το τελευταίο διάστημα ασκούνται πιέσεις στον ΟΗΕ για αλλαγή της φιλοσοφίας του, αποδοχή της έννοιας των «μαλακών» ναρκωτικών και των πολιτικών απελευθέρωσης. Τον περασμένο Ιούνη η αυτοαποκαλούμενη Παγκόσμια Επιτροπή για την Πολιτική κατά των ναρκωτικών στην οποία, μεταξύ άλλων, συμμετέχει ο πρώην πρόεδρος της Κολομβίας και ο νυν πρωθυπουργός της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου, κατέθεσαν σχετικό πόρισμα στην έδρα του ΟΗΕ ζητώντας την άρση της απαγόρευσης της χρήσης ναρκωτικών ουσιών.
Το πολιτιστικό επίπεδο μιας κοινωνίας κρίνεται και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους ανήμπορους, τους άρρωστους, αυτούς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν ανάγκη προνοιακής και κοινωνικής στήριξης.
Μια πολιτεία που σέβεται τον εαυτό της δε τιμωρεί τον αυτοεξευτελισμό των ατόμων, δεν τον διασφαλίζει με κανένα τρόπο και δε στέκεται υποκριτικά αδιάφορη μπροστά στην απαξίωση του ανθρώπου. Αντίθετα, παίρνει όλα τα αναγκαία μέτρα στήριξης αυτών των ανθρώπων συμπεριλαμβανομένης και της θεραπείας τους. Κάνει κάτι τέτοιο το νομοσχέδιο;
Εάν η πολιτεία δεν περάσει σε τέτοια μέτρα τότε σε τι θα διαφέρουν οι θέσεις της από τις απόψεις του Φρίντμαν που έλεγε αφήστε τους τοξικομανείς να πεθάνουν, αφού είναι επιλογή τους; Η ίδια η εξάρτηση αναιρεί την έννοια της ελεύθερης επιλογής.

Ηλίας ΜΙΧΑΛΑΡΕΑΣ
δρ Ψυχολογίας - δρ Γεωγραφίας, πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου κατά των Ναρκωτικών

    

Σελ. /32     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΙΑ ΑΡΡΩΣΤΟΣ

Κυριακή 7 Αυγούστου 2011

Σελ. /32

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Βαθαίνει η καπιταλιστική κρίση

Παρά τη συμφωνία των ηγετών της ΕΕ που ανήκουν στην Ευρωζώνη, στις 21 Ιούλη, είναι πλέον φανερή η δυσκολία των κρατών - μελών της ΕΕ και των διαφόρων τμημάτων του μεγάλου κεφαλαίου να καταλήξουν σε ένα στέρεο μεσοπρόθεσμο συμβιβασμό σχετικά με την οικονομική διαχείριση στην Ευρωζώνη. Αποκαλύπτεται ότι ο συμβιβασμός για την υποτιθέμενη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης (που πρόκειται για στήριξη του ελληνικού κεφαλαίου) ήταν όχι μόνο προσωρινός αλλά ιδιαίτερα εύθραυστος.

Η ανησυχία των εκπροσώπων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, των κονκλάβιων της ΕΕ εντείνεται από το ζήτημα που προέκυψε με την αύξηση του κόστους δανεισμού της Ιταλίας και της Ισπανίας, γεγονός που επηρεάζει γενικότερα τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη και παγκόσμια. Τα απόλυτα μεγέθη του δημόσιου χρέους της Ισπανίας και της Ιταλίας είναι πολύ μεγαλύτερα απ' της Ελλάδας και γι' αυτό άλλωστε υπήρξε διευκρίνιση στη Σύνοδο της Ευρωζώνης, ότι η απόφαση για την ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας είναι «λύση έκτακτου και μοναδικού χαρακτήρα». Ομως, αυτό το δεδομένο ήδη κλυδωνίζεται.
Στην πραγματικότητα το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο. Οι πολιτικές ηγεσίες της ΕΕ γνωρίζουν ότι η διόγκωση του δημόσιου χρέους κάθε κράτους αποτελεί μια εκδήλωση των συνεπειών του ανταγωνισμού και της ανισόμετρης ανάπτυξης μεταξύ των κρατών - μελών της ΕΕ, που οξύνθηκαν παραπέρα μετά τη δημιουργία της Ευρωζώνης, είναι εκδήλωση της ίδιας, βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης που γενικεύεται. Η καπιταλιστική κρίση θέτει σε δοκιμασία το ευρώ, που ήταν έτσι και αλλιώς προϊόν μιας τεχνητής συγκόλλησης οικονομιών καπιταλιστικών κρατών με διαφορετικό επίπεδο παραγωγικότητας, βιομηχανικής παραγωγής και ανταγωνιστικότητας.

Τριγμοί στην Ευρωζώνη

Ιδιαίτερα υπό το βάρος των πιέσεων σε Ιταλία και Ισπανία από τις λεγόμενες αγορές (δηλαδή, τα μαγαζιά του ίδιου του κεφαλαίου) την περασμένη Τετάρτη ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο, κάλεσε τις χώρες της Ευρωζώνης, με επιστολή στους ηγέτες της, «να επισπεύσουν την εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου του Ιουλίου, προτού η κρίση χρέους χτυπήσει τον πυρήνα της Ευρωζώνης». Τόνισε επίσης ότι «οι χώρες - μέλη της Ευρωζώνης πρέπει να επισπεύσουν τις πρόσφατα συμφωνηθείσες αλλαγές στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, οι οποίες τους παρέχουν τα κατάλληλα εργαλεία, όπως η δυνατότητα αγοράς κρατικών ομολόγων, και να εξετάσουν την άμεση επαναξιολόγηση όλων των στοιχείων που συνδέονται με τα ταμεία διάσωσης της Ευρωζώνης».
Πυρήνας ωστόσο των οδηγιών του Μπαρόζο ήταν ότι πρέπει απαρέγκλιτα να εφαρμοστούν παντού τα «προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης». Δηλαδή, να προχωρήσουν παντού τα αντιλαϊκά μέτρα, με τα μνημόνια (σε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία) αλλά και χωρίς τυπικά μνημόνια σε όλες τις άλλες χώρες. Στόχος φυσικά είναι να βγουν οι αστικές τάξεις της κάθε χώρας με όσο το δυνατό μικρότερες απώλειες από την κρίση. Αυτή άλλωστε είναι η στρατηγική συμφωνία των αστικών τάξεων. Στόχος κοινός του κεφαλαίου είναι να κάνει ακόμα πιο φτηνή την εργατική δύναμη ώστε από νέα αφετηρία να ξεκινήσει την περίοδο της ανάκαμψης, με καλύτερους όρους για την κερδοφορία του.
Στην έκκληση Μπαρόζο έσπευσε να απαντήσει ο Ελληνας πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου, δηλώνοντας ότι η κυβέρνησή του είναι αποφασισμένη για την απαρέγκλιτη εφαρμογή των άγριων μέτρων του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος. Ωστόσο, εξέφρασε και την «πρεμούρα» της ελληνικής αστικής τάξης για την ενεργοποίηση του «πακέτου στήριξης» της ΕΕ για την «ελληνική οικονομία», ώστε να διασφαλιστεί η ρευστότητα προς το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα και τους μονοπωλιακούς ομίλους.
Ο Γ. Παπανδρέου, αναφερόμενος στις εξελίξεις σε Ιταλία και Ισπανία, υποστήριξε ότι «αντανακλούν κατά κύριο λόγο έναν αυξανόμενο σκεπτικισμό σε ό,τι αφορά τη συστημική ικανότητα της ζώνης του ευρώ να αντιμετωπίσει τη συνεχιζόμενη κρίση». Ζήτησε, γι' αυτό που ονομάζουν «κρίση χρέους», να υπάρξει «θεσμική αναβάθμιση, έτσι ώστε να είμαστε πάντα μπροστά από τις εξελίξεις και όχι πίσω από αυτές». Χωρίς να το πει ανοιχτά, έφερε ουσιαστικά την πρόταση που δήθεν θα βγάλει από τα αδιέξοδα, της έκδοσης ευρωομολόγων. Βέβαια, το ευρωομόλογο και αν ακόμη επιλεγεί (παρότι υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις από τη Γερμανία) θα προστατεύσει τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και δεν έχει καμία σχέση με λύσεις υπέρ του λαού.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν - Κλοντ Τρισέ, που έσπευσε να δηλώσει ότι θα «διοχετευτούν κεφάλαια για την ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος».
Την Παρασκευή τη σκυτάλη πήρε ο Ολι Ρεν, επίτροπος της ΕΕ για τις οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις, που σημείωσε με έμφαση ότι «δεν πρέπει να υποτιμάται η πολιτική βούληση της Ευρώπης να υπερασπιστεί το ευρώ» και εκτίμησε ότι η Ιταλία και η Ισπανία δεν πρόκειται να ζητήσουν να υπαχθούν στον ευρωπαϊκό μηχανισμό δανεισμού, επισημαίνοντας ότι «τα "βασικά" στοιχεία των οικονομιών τους δεν δικαιολογούν κάτι τέτοιο».
Ο Ευρωπαίος επίτροπος κάλεσε τις χρηματαγορές να επιδείξουν «υπομονή», τονίζοντας ότι τα μέτρα για την αποφυγή της μετάδοσης της κρίσης χρέους θα είναι οριστικοποιημένα στις αρχές του Σεπτέμβρη.
Ο Ο. Ρεν τόνισε επίσης - ουσιαστικά ομολογώντας το βάθεμα της παγκόσμιας κρίσης - ότι «η σημερινή κρίση δεν αφορά μόνο την Ευρώπη, αλλά έχει (παγκόσμια) διάσταση και παγκόσμιες συνέπειες. Γι' αυτό λοιπόν πρέπει να αναζητηθεί μια λύση παγκόσμιας κλίμακας και ο διεθνής συντονισμός μέσω του G7 και του G20 είναι κεφαλαιώδης».
Οπως φαίνεται, και ανακοινώθηκε από τον Ιταλό πρωθυπουργό, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, τις επόμενες μέρες πρόκειται να συναντηθούν οι υπουργοί Οικονομικών του G7 (των πιο ισχυρών καπιταλιστικών χωρών) για να συζητήσουν για την κρίση.
Στο πλαίσιο του σκληρού ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που κλιμακώνεται, παρεμβάσεις έκαναν η Κίνα και η Ιαπωνία για «την αντιμετώπιση της αυξανόμενης αναταραχής στις διεθνείς αγορές», που θορυβήθηκαν από την πτώση που σημειώνεται στα χρηματιστήρια από τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη αλλά και στις ΗΠΑ, όπου το δημόσιο χρέος έχει φτάσει στο 100% του ΑΕΠ. Φυσικά οι εκκλήσεις που γίνονται από τις χώρες αυτές και από τη Ρωσία, τη Βραζιλία και άλλες ανερχόμενες καπιταλιστικές δυνάμεις περί «εξορθολογισμού της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης» έχουν τόση αξία όσο και οι διάφορες θεωρίες αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων περί «εξανθρωπισμού του καπιταλισμού».

Υποβάθμιση και των ΗΠΑ...

Την αξιολόγηση ΑΑA αναφορικά με το ομοσπονδιακό χρέος της χώρας έχασαν χτες για για πρώτη φορά στην ιστορία τους οι ΗΠΑ, έπειτα από υποβάθμιση του οίκου «Standard & Poor's» («Στάνταρ εντ Πουρς») που το κατέβασε στη βαθμίδα AA+, επικαλούμενος «προβλήματα χρέους, ελλείμματος και πολιτικούς κινδύνους», αφήνοντας παράλληλα αιχμές για νέα υποβάθμιση τους επόμενους 12 μήνες...
Εκπρόσωπος της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ ισχυρίστηκε ότι η απόφαση του οίκου αξιολόγησης «δεν θα επηρεάσει σε τίποτε» τις ενέργειές της σχετικά με τις αγορές και τις πωλήσεις κρατικών ομολόγων.
Αν κάτι αποδεικνύουν όλες αυτές οι ραγδαίες εξελίξεις είναι ότι όλες οι μορφές διαχείρισης του συστήματος έχουν δείξει τα αδιέξοδά τους. Ο ελληνικός λαός και οι λαοί όλου του κόσμου δεν πρέπει να εγκλωβιστούν στις υπαρκτές αντιθέσεις και τις αναδιατάξεις συμμαχιών μεταξύ τμημάτων της άρχουσας τάξης και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σχετικά με τον επιμερισμό των βαρών της κρίσης. Οσο πέφτουν σε αυτή την παγίδα θα είναι χαμένοι, είτε σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης είτε ανάπτυξης. Η μόνη επιλογή που έχουν είναι να παλέψουν για να απαλλαγούν από το ζυγό των μονοπωλίων, να διεκδικήσουν τη δική τους εξουσία, που θα οργανώσει την οικονομία για τις δικές τους ανάγκες. Η συμπόρευση με το ΚΚΕ για το δικό μας λαό, για πάλη με σκοπό την αποδέσμευση από την ΕΕ, με λαϊκή εξουσία, αποκτά επείγουσα προτεραιότητα.

Δημήτρης ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

    

Σελ. /32     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΣΑΡΩΝΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

Σελ. /24

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Στρώνει το έδαφος για σάρωμα στο Δημόσιο

Ο αγώνας των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, σε συμπόρευση με το ταξικό κίνημα, μπορεί να βάλει φρένο στην επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου

Ολομέτωπη επίθεση εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων εξαπολύει η κυβέρνηση «κραδαίνοντας» την απειλή των απολύσεων επιδιώκοντας να αποτρέψει τις αντιδράσεις των εργαζομένων ενόψει της επιβολής της «εργασιακής εφεδρείας» και της παραπέρα περικοπής των μισθών στο δημόσιο τομέα.Στην ενορχηστρωμένη επιχείρηση εκβιασμών και σπίλωσης των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, πρωτοστατεί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλ. Μόσιαλος, ο οποίος χτες επανήλθε και με δηλώσεις του στο «Μέγκα» έκανε λόγο για δημόσιους υπαλλήλους που κάνουν «λευκή απεργία», «υπονομεύουν το δημοσιονομικό πρόγραμμα και δημιουργούν πρόβλημα στη χώρα». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αφού προχτές άνοιξε το θέμα μαζικών απολύσεων στο Δημόσιο αναφέροντας ότι η κυβέρνηση δε θα «ανεχτεί αργομισθίες και λευκές απεργίες, επειδή κόπηκε ένα επίδομα», χτες συνεχίζοντας το μπαράζ των απειλών προανήγγειλε αλλαγή των «πειθαρχικών κανόνων» και αυστηρές «κυρώσεις στους παρανομούντες» δημοσίους υπαλλήλους.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Φ. Σαχινίδης ισχυρίστηκε ότι «η ΑΔΕΔΥ ζητά από τους εργαζόμενους του δημοσίου τομέα να μην ανταποκρίνονται στις συμβατικές υποχρεώσεις». Η χώρα μας, ισχυρίστηκε ο Φ. Σαχινίδης, «βρίσκεται αντιμέτωπη με τεράστια προβλήματα και η ΑΔΕΔΥ μου θυμίζει τη στάση που είχαν κάποιοι στον Α' και Β' παγκόσμιο πόλεμο, οι οποίοι καλούσαν τους εργαζόμενους, με το επιχείρημα του πασιφισμού».
Τα κυβερνητικά στελέχη έφτασαν μάλιστα στο σημείο να ισχυριστούν ότι για τη μη είσπραξη των φόρων από τους μεγαλοφειλέτες το Δημοσίου ευθύνονται οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο. «Δεν μπορεί κάποιοι να μην εισπράττουν, να μην ελέγχουν, να κλείνουν το μάτι στους φοροφυγάδες», υποστήριξε προκλητικά ο Ηλ. Μόσιαλος όταν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού επί δεκαετίες προχωρούν στη μία ρύθμιση μετά την άλλη προς όφελος των φοροφυγάδων.

Αντεργατικοί σχεδιασμοί

Η κυβερνητική προπαγάνδα των απειλών προς τους εργαζόμενους του Δημοσίου με τον ισχυρισμό μάλιστα ότι τα μέτρα λαμβάνονται για την «προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος», είναι τμήμα του αντιδραστικού σχεδιασμού της κυβέρνησης για να προωθηθούν τα νέα αντιδραστικά μέτρα. Η κυβέρνηση από τη μια πλευρά επιδιώκει να αποτρέψει τις αντιδράσεις των δημοσίων υπαλλήλων και από την άλλη να ενεργοποιηθεί ο «κοινωνικός αυτοματισμός» ώστε τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα να στραφούν εναντίον των εργαζομένων του Δημοσίου. Βάσει του κυβερνητικού προγραμματισμού και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος για το δημόσιο τομέα, άμεσα προβλέπεται:
Πρώτο, τα υπουργεία Οικονομικών και Εσωτερικών ετοιμάζεται μέσα στον Αύγουστο να ολοκληρώσουν το νομικό πλαίσιο για το «ενιαίο μισθολόγιο» των δημοσίων υπαλλήλων που θα επιφέρει δραστικές μειώσεις μισθών.
Δεύτερο, το υπουργείο Εσωτερικών ετοιμάζεται να καταθέσει το σχέδιο για το κλείσιμο και τις συγχωνεύσεις δημοσίων φορέων και ΔΕΚΟ που θα οδηγήσει χιλιάδες εργαζόμενους σε καθεστώς «εργασιακής εφεδρείας» και στη συνέχεια στο δρόμο της ανεργίας.
Η κυβέρνηση στοχεύει στη δραστική μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και στην περιστολή του «μισθολογικού κόστους» και τους επόμενους μήνες ετοιμάζει μπαράζ περικοπών στο Δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα. «Αν πλεονάζει το προσωπικό, σαφέστατα είπαμε θα υπάρχουν διαδικασίες ΑΣΕΠ. Θα δούμε μορφές συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Θα δούμε μορφές συμβάσεων μερικής απασχόλησης. Θα δούμε την εργασιακή εφεδρεία», δήλωσε χτες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, φανερώνοντας ακριβώς τους συγκεκριμένους σχεδιασμούς της κυβέρνησης. Ο ίδιος δεν απέκλεισε να υπάρξουν και απευθείας απολύσεις υπαλλήλων εφόσον εξαντληθούν οι συγκεκριμένες διαδικασίες...
Ειδικότερα για τα κρατικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο Ηλ. Μόσιαλος τόνισε ότι θα υπάρξει «ευρεία αναδιοργάνωση», προανήγγειλε συγχωνεύσεις, μετατάξεις προσωπικού και υπαγωγή τους σε καθεστώς «εργασιακής εφεδρείας» ενώ με έμφαση σημείωσε ότι δεν είναι όλοι οι εργαζόμενοι στα κρατικά ΜΜΕ «μόνιμοι υπάλληλοι».

    

ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ

Κορόνες δίχως νόημα

Στα ...κεραμίδια βγήκε χτες η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ με αυξημένες τις «αγωνιστικές» της «διαθέσεις», μετά τις απαράδεκτες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Ηλ. Μόσιαλου, ο οποίος, ούτε λίγο, ούτε πολύ, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο απολύσεων στο Δημόσιο. Ενδεικτικές είναι οι δηλώσεις του γενικού γραμματέα της ΑΔΕΔΥ Ηλία Ηλιόπουλου, ο οποίος, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό «9,84», δήλωσε μεταξύ άλλων: «Η αδικία είναι κατάφωρη, η υπέρβαση των νόμων και του Συντάγματος αφορά τον ίδιο (σ.σ.: τον Η. Μόσιαλο) και την κυβέρνησή του. Γι' αυτό εμείς ξεκινάμε το δεύτερο κύκλο των μεγάλων κινητοποιήσεων το Σεπτέμβριο, στην έκθεση Θεσσαλονίκης και να ξέρετε ότι θα είναι αμετακίνητος, δυναμικός και θα φτάσει μέχρι το τέλος».
Πρόκειται για λόγια δίχως νόημα, αφού ακόμη και σήμερα, που η κυβερνητική πολιτική είναι κάτι παραπάνω από καταφανής, η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ την αντιμετωπίζει ως μια πολιτική «που τρέχει από αδιέξοδο σε αδιέξοδο, που γυρεύει απεγνωσμένα κάποια χαραμάδα εξόδου από την ολική - και δυστυχώς καταστροφική για τον τόπο - αποτυχία και κατάρρευση». Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός σχεδόν συμπάσχει με την κυβέρνηση και ως τέτοιος κρύβει από τους δημοσίους υπαλλήλους ότι οι αντεργατικές μεθοδεύσεις στο Δημόσιο Τομέα εξυπηρετούν στρατηγικούς στόχους του κεφαλαίου. Εξάλλου, είναι πάγια η τακτική της ηγεσίας της ΑΔΕΔΥ να υπονομεύει τις απεργίες στο Δημόσιο, να δηλώνει αιφνιδιασμένη από τις κυβερνητικές πολιτικές και να καλλιεργεί στάση αναμονής.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ότι την ώρα που η κυβέρνηση προωθούσε την αύξηση του εβδομαδιαίου ωραρίου εργασίας στο Δημόσιο, από 2,5 έως και 10 ώρες, η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ είχε προκηρύξει μια ...τρίωρη στάση εργασίας. Μάλιστα, στο «φουλ» της αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης ο εργοδοτικός συνδικαλισμός στην ΑΔΕΔΥ έλεγε ότι «δεν πρέπει να μας πιάνει πανικός», «να περιμένουμε να δούμε τι σημαίνει το τάδε ή το δείνα μέτρο» ή ακόμη και ότι «η βάση βρίσκεται σε ύπνωση». Αλλο παράδειγμα είναι οι εξελίξεις στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (ΤΤ): Οταν οι εργαζόμενοι βρίσκονταν σε κατάληψη, απαιτώντας να μην ιδιωτικοποιηθεί, εκπρόσωποι της πλειοψηφίας της ΟΤΟΕ πρόβαλαν ως «λύση» τον καλό ...Ελληνα τραπεζίτη! 'Η στον ΟΠΑΠ όπου οι συνδικαλιστικές ηγεσίες υπέγραψαν ΣΣΕ με την οποία μειώνονται οι μισθοί κατά 14%! Ολα αυτά, συνοδεύονται με επίθεση στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, όπως στην περίπτωση της ΟΜΕ - ΟΤΕ, όπου, όταν στα τέλη Μάη συνεδρίασε η Εκτελεστική Επιτροπή, οι εκπρόσωποι του εργοδοτικού συνδικαλισμού επιτέθηκαν στον εκπρόσωπο των ταξικών δυνάμεων ότι «θέλει να κάνει σοσιαλισμό», διότι μίλησε για την ανάγκη οργάνωσης και κλιμάκωσης του αγώνα των εργαζομένων.
Και όλα αυτά, είναι πρόσφατα. Γιατί αν πάμε πιο πίσω και θυμηθούμε τους κοινωνικούς διαλόγους, τις μετοχοποιήσεις των δημοσίων οργανισμών κλπ., που ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός συνέπλεε με τις εκάστοτε κυβερνητικές αποφάσεις, τότε καταλαβαίνουμε πόσο κενές περιεχομένου είναι οι παραπάνω κραυγές της ΑΔΕΔΥ.

    

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Απεγκλωβισμός από τα κόμματα του κεφαλαίου

Σε σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τις απολύσεις στο Δημόσιο και τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου επισημαίνεται:
«Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, μαζί με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό, το σύνολο των λαϊκών στρωμάτων, πρέπει να πετάξουν στα σκουπίδια την κυβερνητική προπαγάνδα, τους εκβιασμούς και τις απειλές ότι τα μέτρα σε βάρος των εργαζομένων στο Δημόσιο παίρνονται για το καλό του λαού, και σε ενιαίο μέτωπο να παρεμποδίσουν τις αντιδραστικές αυτές εξελίξεις.
Οσο προχωρούν η κατάργηση της μονιμότητας και οι απολύσεις στο δημόσιο τομέα, όσο μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις των δημοσίων υπάλληλων, όσο κλείνουν οργανισμοί και υπηρεσίες και προχωρούν οι ιδιωτικοποιήσεις, όσο περιορίζονται τα κονδύλια για τις κοινωνικές ανάγκες, τόσο αυξάνεται και βαθαίνει ο αντιλαϊκός χαραχτήρας του κράτους και η Δημόσια Διοίκηση γίνεται όλο και πιο εχθρική για τους εργαζόμενους και τα πλατιά λαϊκά στρώματα.
Οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα και να κάνουν το βήμα απεγκλωβισμού από τα κόμματα του κεφαλαίου, να συμπορευτούν με το ΚΚΕ, ώστε να ανοίξει ο δρόμος και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να απαλλαγούν από το κράτος που υπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλίων».

    

Σελ. /24     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

Πέμπτη 4 Αυγούστου 2011

Σελ. /24

ΝΕΟΛΑΙΑ

Ενάντια στη ναρκω-καταστολή

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ με αφορμή την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών που προωθεί η κυβέρνηση

Η πρόθεση της κυβέρνησης να νομιμοποιήσει τη χρήση όλων των ναρκωτικών ουσιών - όπως προκύπτει από το υπό κατάρτιση νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης, που παρουσιάστηκε προχτές στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής από τον υπουργό Δικαιοσύνης, Μ. Παπαϊωάννου - και τη χορήγηση υποκατάστατων σχεδόν σε όλα τα νοσοκομεία, όπως επανέλαβε ο υπουργός Υγείας, Α. Λοβέρδος, σε τελευταία σύσκεψη, προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ εκφράζει με ανακοίνωση την κατηγορηματική αντίθεσή του στα σχέδια ναρκω-καταστολής του ελληνικού λαού και καλεί σε συστράτευση για τη δημιουργία ενός αντιναρκωτικού μετώπου. Η ανακοίνωση έχει ως εξής:«Το ΚΚΕ δηλώνει κατηγορηματικά αντίθετο στο νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά, που νομιμοποιεί τη χρήση τους, και καλεί τους εργαζόμενους, τους νέους, όλο το λαό να αντιδράσουν αποφασιστικά ενάντια στην καταστροφή και τον όλεθρο που ετοιμάζουν για τη νεολαία και τα παιδιά μας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, συνεπικουρούμενη από τα άλλα κόμματα της πλουτοκρατίας, στη μάχη κατά του κινήματος και των αντιδράσεων στη βαρβαρότητα που εξελίσσεται έριξε προς βοήθεια της καταστολής και τη ναρκω-καταστολή.
Η νομιμοποίηση των ναρκωτικών που εξήγγειλε η κυβέρνηση, με δήθεν δάκρυα για τους χρήστες που φυλακίζονται, στοχεύει μόνο στο μυαλό και την ψυχή κυρίως των νέων ανθρώπων, αλλά και όλου του λαού. Μια νεολαία μισοζαλισμένη, με σκυμμένο το κεφάλι βολεύει το πέρασμα της πολιτικής τους. Μια νεολαία που στερείται τα δικαιώματά της στην Παιδεία, την Υγεία, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, αλλά έχει "δικαίωμα" να καλλιεργεί χασίς σε γλάστρες, είναι ακίνδυνη για το σύστημα που με νύχια και δόντια υπερασπίζονται.
Τα ναρκωτικά είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που εφαρμόζεται, δεν είναι ελεύθερη επιλογή κανενός ούτε αρρώστια. Αυτοί που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους χρήστες, τους ονομάζουν πρόβλημα που πρέπει να απομακρυνθεί από το κέντρο της Αθήνας και να μοιραστεί σε όλα τα νοσοκομεία, τους καταδικάζουν να είναι για πάντα εξαρτημένοι με τη μεθαδόνη, που θα τη μοιράζει το ίδιο το κράτος, αλλά και ιδιώτες γιατροί και φαρμακεία.
Για πρόληψη, θεραπεία, επανένταξη δεν γίνεται κανένας λόγος. Το ΚΚΕ για άλλη μια φορά δηλώνει την αντίθεσή του με όλα τα ναρκωτικά. Η δημιουργία ενός αντιναρκωτικού μετώπου είναι επιτακτική ανάγκη.
Η υπεράσπιση του δικαιώματος των χρηστών για θεραπεία δημόσια και δωρεάν είναι ζήτημα συνολικά του λαϊκού κινήματος. Είναι επιτακτικό καθήκον όλων των εργαζομένων και του λαού ο αγώνας για να μην περάσει το νέο σχέδιο απελευθέρωσης των ναρκωτικών».

    

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

«Ορθολογικοποίηση» της ... χρήσης!

Απίστευτοι επικοινωνιακοί ακροβατισμοί της κυβέρνησης, η οποία προωθεί τη συντήρηση ενός προβλήματος που έχει φέρει σε απόγνωση χιλιάδες οικογένειες

Η χορήγηση υποκατάστατων ναρκωτικών απ' τα δημόσια νοσοκομεία, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργείου Δικαιοσύνης θα αποτελέσουν την «ορθολογικοποίηση» της χρήσης, λες και η χρήση των ναρκωτικών ουσιών μπορεί να μπει στο καντάρι της Δικαιοσύνης ή να αντιμετωπιστεί φαρμακευτικά. Στόχος της κυβέρνησης και των συνοδοιπόρων της είναι να νομιμοποιήσει στη συνείδηση του λαού το πρόβλημα των ναρκωτικών και τη χρήση τους, να κάμψει τις διαρκώς εντεινόμενες αντιδράσεις απέναντι στην απάνθρωπη πολιτική της.
Τα παραπάνω προκύπτουν απ' τις χτεσινές τοποθετήσεις του υπουργού Υγείας Ανδρέα Λοβέρδου και του υφυπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Πεταλωτή. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση, έχοντας αφετηρία τις περικοπές υποσκελίζει τη θεραπεία, καθώς, όπως έχει πει επανειλημμένα ο υπουργός Υγείας, δεν μπορεί για τη χορήγηση υποκατάστατων 300.000 ευρώ να συντηρεί υποστηρικτικές μονάδες που στοιχίζουν εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Ετσι διαγράφονται η πρόληψη, η απεξάρτηση και η επανένταξη των χρηστών, περιθωριοποιώντας τα Κέντρα Πρόληψης και τα «στεγνά» προγράμματα.
Ενημερώνοντας την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων για θέματα Υγείας, ο Ανδρέας Λοβέρδος είπε ότι η χορήγηση υποκατάστατων στα δημόσια νοσοκομεία θα αποτελέσει «ένα βασικό κομμάτι» του πολυνομοσχεδίου αφού στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο ένα απ' τα βασικά θέματα ήταν η «εξάλειψη μέχρι Οκτώβρη - Νοέμβρη της "λίστας της ντροπής", μέσα από τη διεύρυνση των προγραμμάτων παροχής θεραπείας». Δηλαδή, κυριαρχεί η ιατρικοποίηση ενός εξόχως κοινωνικού προβλήματος, που επιχειρείται να αντιμετωπιστεί με διαχειριστική λογική εναρμονισμένης με τα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Συμπλήρωμα στις πρωτοβουλίες του υπουργείου Υγείας αποτελεί και η νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργείου Δικαιοσύνης για την πλήρη αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Μιλώντας χτες το πρωί στη ΝΕΤ, ο υφυπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Πεταλωτής, εμφανίστηκε με υποκριτικούς λυγμούς για τα «βαποράκια» που καταλήγουν στη φυλακή για δυο γραμμάρια χασίς, ενώ οι έμποροι μένουν στο απυρόβλητο. «Τώρα προσπαθούμε να ορθολογικοποιήσουμε τι γίνεται» και «πως είναι κάποιος τοξικομανής ή εξαρτημένος» είπε ο υφυπουργός Δικαιοσύνης, λες και μπορούν να μπουν στη ζυγαριά οι ουσίες ή να περιγραφεί ο τρόπος χρήσης σε μια εποχή πολυτοξικομανίας. Με το νομοσχέδιο, είπε ο Γιώργος Πεταλωτής, οι χρήστες δε θα μπαίνουν «στη φυλακή αλλά σε κέντρα αποθεραπείας γιατί είναι άρρωστοι». Βέβαια, η γύμνια από ειδικά προγράμματα που θα απευθύνονται σε φυλακισμένους ήταν η βασική αιτία που οι χρήστες κατέληγαν στις φυλακές. Ετσι, όταν ο υφυπουργός Δικαιοσύνης αναφέρεται σε «κέντρα αποθεραπείας» εννοεί τα δημόσια νοσοκομεία που προετοιμάζει για τις δόσεις συντήρησης του προβλήματος ο Ανδρέας Λοβέρδος.
Τις ευαισθησίες της κυβέρνησης ως προς το θέμα των ναρκωτικών προσυπέγραψε και ο βουλευτής της ΝΔ Αναστάσιος Τασούλας, που μίλησε στην ίδια εκπομπή της ΝΕΤ, ενώ συμβούλευσε τον Γ. Πεταλωτή να μην επαναπαυθεί στην ευφορία της νομοθέτησης. Υπέρ των νοσοκομειακών δόσεων των υποκατάστατων τάχτηκε και η Δημοκρατική Συμμαχία, θυμίζοντας ότι την πρόταση την είχε υποστηρίξει πρώτη η πρόεδρός της Ντόρα Μπακογιάννη και τονίζοντας ότι «κάθε κίνηση που αντιμετωπίζει τον τοξικομανή σαν ασθενή και τον διαχωρίζει από τους εμπόρους ναρκωτικών είναι θετική».

    

Εκδηλώσεις της ΚΝΕ

Στο πλαίσιο του 37ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» είναι προγραμματισμένες οι εξής εκδηλώσεις:

• Σήμερα, Πέμπτη, στην πλατεία Καλυβών, στα Χανιά, στις 8.30 το βράδυ. Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει πολιτική ομιλία και λαϊκό - κρητικό γλέντι με χορευτικό συγκρότημα.
• Αύριο, Παρασκευή, στο Λιμάνι, στο Ληξούρι, στις 8.30 το βράδυ, θα μιλήσει ο Αντρέας Μεσολωράς, γραμματέας ΝΣ Κεφαλονιάς - Ιθάκης της ΚΝΕ.
• Αύριο Παρασκευή, στη Σκάλα Ποταμιάς Θάσου, στις 9 το βράδυ, θα μιλήσει ο Θανάσης Χαυτάς, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και θα ακολουθήσει θέατρο σκιών και λαϊκό ρεμπέτικο γλέντι.
• Το Σάββατο 6 Αυγούστου, στο Λιμένα Θάσου, στις 9 το βράδυ, θα μιλήσει ο Γιάννης Παντελίδης, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, θα ακολουθήσει θέατρο σκιών και ροκ συναυλία από ερασιτεχνικό συγκρότημα.
• Την Κυριακή 7 Αυγούστου, στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Βολιμών, στη Ζάκυνθο, στις 8.30 το βράδυ, εκδήλωση με θέμα: «Ανεργία και νέοι εργαζόμενοι, η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ». Θα μιλήσει στέλεχος της ΝΟ Ζακύνθου και θα ακολουθήσει προβολή υλικού για την καπιταλιστική κρίση και τη δράση του ΚΚΕ, καθώς και μουσικό πρόγραμμα από μαθητές.
• Την Κυριακή 7 Αυγούστου στα Ανώγεια Ρεθύμνου, στις 11 το πρωί στην κεντρική πλατεία του χωριού, με θέμα τη δράση του ΔΣΕ. Θα μιλήσει ο Κωστής Σταυρουλάκης, γραμματέας της ΝΕ Ρεθύμνου του ΚΚΕ και θα ακολουθήσει αφιέρωμα στο αντάρτικο τραγούδι και στον Νίκο Ξυλούρη.
• Την Κυριακή 7 Αυγούστου, στις 9 μμ, θα πραγματοποιηθεί φεστιβαλική εκδήλωση στην πλατεία της Τσαριτσάνης. Στο πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνονται πολιτική ομιλία από μέλος της ΝΕ Λάρισας του ΚΚΕ και χαιρετισμός εκπροσώπου της ΚΝΕ, καθώς και καλλιτεχνικό πρόγραμμα με αφιέρωμα στο αντάρτικο τραγούδι και λαϊκό γλέντι.
• Την Κυριακή 7 Αυγούστου, στις 8.30 το βράδυ στην πλαζ Ψανή στη Ναύπακτο, θα πραγματοποιηθεί προφεστιβαλική εκδήλωση της ΚΝΕ. Θα μιλήσει η Αλεξάνδρα Λαμπροκωστοπούλου, μέλος του ΓΠ Βορειοδυτικής Ελλάδας της ΚΝΕ.
• Την Κυριακή 7 Αυγούστου στη Σητεία Λασιθίου, στις 8 το βράδυ, στην κεντρική πλατεία της πόλης. Θα μιλήσει ο Βαγγέλης Σοφίου, μέλος του ΓΠ Κρήτης της ΚΝΕ. Θα υπάρχει πλούσιο μουσικό πρόγραμμα από ερασιτεχνικά και μαθητικά συγκροτήματα.
• Την Κυριακή 7 Αυγούστου στο Πολύκεντρο Μανταμάδου Μυτιλήνης, με θέμα το σύνθημα του φεστιβάλ, «Ο δικός σου δρόμος για τις δικές σου ανάγκες. Με το ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό». Θα προβληθούν DVD, θα υπάρχει έκθεση φωτογραφίας, βιβλιοπωλείο, ομιλίες και συζήτηση για τις θέσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.

    

Σελ. /24     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Τετάρτη 3 Αυγούστου 2011

Σελ. /28

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Βαθαίνει η κρίση του συστήματος

Εντονη ανησυχία στην Ευρωζώνη για την κατάσταση σε Ιταλία και Ισπανία

Οι «ναοί» του τζόγου πήραν φωτιά χτες με τις εξελίξεις σε ΗΠΑ και Ευρωζώνη

Από την υποτιθέμενη «ανάσα για την παγκόσμια οικονομία» λόγω του προσωρινού συμβιβασμού που επιτεύχθηκε στις ΗΠΑ μεταξύ των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων για την επέκταση του ορίου του κρατικού χρέους, που είναι 14,3 τρισ. δολάρια, κατά 2,4 τρισ. δολάρια, και τη δυνατότητα δανεισμού τους, αλλά και από την έντονη ανησυχία για την κατάσταση με το χρέος σε Ιταλία και Ισπανία (που αποτελούν μεγάλο ποσοστό στην οικονομία της Ευρωζώνης) χαρακτηρίζεται η διεθνής οικονομική επικαιρότητα. Φυσικά η «ανάσα» στις ΗΠΑ και η όποια διαβούλευση για τις δύο χώρες της Ευρωζώνης έχουν σχέση με τις δυσκολίες διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης και με τον επιμερισμό της ζημιάς (απαξίωσης κεφαλαίου) και είναι δεδομένο ότι και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού το «μάρμαρο πληρώνουν» τα λαϊκά στρώματα, με νέα επιδείνωση των συνθηκών ζωής τους και περικοπές δικαιωμάτων.

Προβληματίζουν οι πιέσεις των οίκων αξιολόγησης

Χτες η εκπρόσωπος του επιτρόπου για τις Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες, Σαντάλ Χιουζ, ερωτηθείσα σχετικά με την Ισπανία, την Ιταλία αλλά και την Κύπρο, που επίσης βρίσκεται στο στόχαστρο των οίκων αξιολόγησης (δηλαδή, των μηχανισμών των ίδιων των καπιταλιστών που ποντάρουν στη χρεοκοπία των χωρών) απάντησε ότι «δεν υπάρχει κανένα σχέδιο "πάνω στο τραπέζι" για την παροχή δανείων στην Ισπανία, στην Ιταλία και στην Κύπρο, τρεις χώρες της Ευρωζώνης οι οποίες αντιμετωπίζουν εντεινόμενη πίεση από τις αγορές και τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας».
Ταυτόχρονα, ο επικεφαλής της Ευρωζώνης και πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ, πρόκειται να έχει σήμερα, Τετάρτη, συνάντηση στο Λουξεμβούργο με τον υπουργό Οικονομικών της Ιταλίας, Τζούλιο Τρεμόντι, για τις πιέσεις που αντιμετωπίζει η τελευταία από τις ευρωπαϊκές χρηματαγορές.
Ο Τρεμόντι είχε χτες συναντήσεις με τη διοίκηση του χρηματιστηρίου του Μιλάνου, τη διοίκηση της Τράπεζας της Ιταλίας, την Κανονιστική Αρχή της αγοράς των ασφαλειών, για να εξεταστεί η κατάσταση, ενώ σήμερα στο Κοινοβούλιο θα μιλήσει ο πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι για την οικονομία και όλα δείχνουν ότι θα υπάρξουν νέες εξαγγελίες οικονομικών μέτρων, δηλαδή νέες περικοπές στο όνομα της «δημοσιονομικής εξυγίανσης». Ως γνωστόν, στην Ιταλία οι λεγόμενοι κοινωνικοί εταίροι με τη συμβολή των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών έχουν ήδη συμφωνήσει σε σειρά περικοπών και κατακρεούργηση δικαιωμάτων των εργαζομένων στο όνομα της «ανάπτυξης».
Στην Ισπανία ο πρωθυπουργός, Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο, που ανακοίνωσε πρόσφατα πρόωρες εκλογές για τα τέλη του Νοέμβρη, αποφάσισε να καθυστερήσει τις διακοπές του εξαιτίας της «διεθνούς οικονομικής κατάστασης» και της ανάγκης συνεχών επαφών με την υπουργό Οικονομίας, Ελένα Σαλγάδο, για την παρακολούθηση της κατάστασης του χρέους.

Μετά τον προσωρινό συμβιβασμό στις ΗΠΑ

Αργά τη Δευτέρα εγκρίθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων (με 269 ψήφους υπέρ και 141 κατά) και χτες από τη Γερουσία (με 74 ψήφους υπέρ και 26 κατά) ο νόμος που προβλέπει την αύξηση του ορίου του χρέους, άρα και του δανεισμού, και μειώσεις δαπανών 2,1 τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε βάθος δεκαετίας.
«Σπουδαίο πρώτο βήμα» χαρακτήρισε το νομοθέτημα ο Πρόεδρος Ομπάμα και ότι απομένουν να γίνουν πολλά ώστε «να ανασυγκροτηθεί η αμερικανική οικονομία».
Πάντως, δεν πρόκειται για «συνθηκολόγηση» ή παράδοση άνευ όρων του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, όπως υποστηρίζει σύσσωμος ο διεθνής και εγχώριος αστικός Τύπος. Πρόκειται για επιλογή.
Μέσα σε όλο αυτό το χαμό και τον πανικό, στα αζήτητα πετάχθηκε η έκθεση της Ελεγκτικής Υπηρεσίας του Κογκρέσου (GAO), που δημοσιοποιήθηκε στα μέσα Ιούλη, για τον τρόπο που διανεμήθηκαν τα έκτακτα κονδύλια για την αντιμετώπιση της κρίσης. Σύμφωνα με αυτή, λοιπόν, από την 1η Δεκέμβρη 2007 μέχρι και την 21η Ιούλη 2010 η Ομοσπονδιακή Τράπεζα (FED) διένειμε 16 τρισεκατομμύρια δολάρια σε «έκτακτη βοήθεια» σε διάφορα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και επιχειρήσεις παγκοσμίως! Πρόκειται ουσιαστικά για το σύνολο του χρέους των ΗΠΑ με την αύξηση που ενέκρινε το Κογκρέσο μόλις χτες και ποσό που είναι υψηλότερο ακόμη και από το ΑΕΠ των ΗΠΑ και μεγαλύτερο από το άθροισμα των προϋπολογισμών των τελευταίων 4 ετών, όπως σημειώνει ο καθηγητής Ατίλιο Μπορόν, σε άρθρο του που αναρτήθηκε στο δίκτυο Αporrea. Δεν είναι μόνο αυτό, σημειώνει ο Μπορόν, ο έλεγχος της GAO αποκάλυψε επίσης ότι 659 εκατομμύρια κατευθύνθηκαν σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στο πλαίσιο της διαχείρισης των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων με πακέτα διάσωσης των τραπεζών και του «μηχανισμού εξόδου από την κρίση». Πάνω από 3 δισεκατομμύρια διοχετεύθηκαν προς μεγάλες εταιρείες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στην Ευρώπη και την Ασία, ενώ τα υπόλοιπα τρισεκατομμύρια διοχετεύθηκαν προς τις γνωστές... Citibank, Morgan Stanley, Merrill Lynch, General Motors και Bank of America. Στον αντίποδα, η κρίση συνεχώς βάθαινε, σε πρωτοφανή επίπεδα, έσπαγαν τα ρεκόρ ανεργίας, φτώχειας, του αριθμού των αστέγων, του αριθμού όσων σιτίζονται με κουπόνια. Τώρα, με τις περικοπές, που προωθούνται και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, καθώς σε πολιτειακό ήδη έχουν δρομολογηθεί, το έργο της συντριβής του αμερικανικού λαού θα ολοκληρωθεί.

    

ΣΥΝ

Φταίει ο... νεοφιλελευθερισμός

Δεν χάνει ευκαιρία ο ΣΥΝ για να επισημάνει τη στάση του απέναντι στα αίτια της καπιταλιστικής κρίσης και να διευκρινίσει πως δεν αμφισβητεί το καπιταλιστικό σύστημα αλλά μια επιμέρους μορφή διαχείρισής του, το «νεοφιλελευθερισμό». Να εκφράσει με πρεμούρα το φόβο του να μη θιγούν τα ιερά και τα όσια της στρατηγικής επιλογής του στην ενσωμάτωση στο ευρωενωσιακό οικοδόμημα, διατυπώνοντας κριτικές παρατηρήσεις ακόμα και πολεμική σε θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά πάντα για επιμέρους ζητήματα.

Το πλαίσιο αυτό αποτυπώθηκε σε μια σειρά χτεσινών ανακοινώσεων και δηλώσεων των στελεχών του ΣΥΝ για ζητήματα της οικονομικής κρίσης. Σε σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ για την έκθεση του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα αναφέρεται πως «πρόκειται για τυφλή επιμονή σε ένα μη βιώσιμο και χρεοκοπημένο νεοφιλελεύθερο σχέδιο». Μάλιστα σημειώνεται πως «ιδιωτικοποιήσεις, περαιτέρω υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων και διάλυση του κοινωνικού κράτους είναι ούτως ή άλλως αυτό που επιδιώκει και πράττει η κυβέρνηση μέσω πολλαπλών μνημονίων, που οδηγούν την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας στη χρεοκοπία και την οικονομία στο φαύλο κύκλο της συνεχούς ύφεσης». Δηλαδή, αυτό που φταίει είναι... το «νεοφιλελεύθερο σχέδιο».
Ταυτόχρονα ο ΣΥΝ κλείνει λίγο και το μάτι προς την κυβέρνηση, αφήνοντας να φανεί πως μπορεί να υπάρχει ελπίδα για το λαό μέσω του «επανασχηματισμού του ΕΣΠΑ» προτείνοντας «να ακουμπήσει επάνω στην κοινωνία που μαστίζεται από την εργασιακή ανασφάλεια και την ανεργία και να βοηθήσει στην ουσιαστική οικονομική, κοινωνική και αειφόρο ανάπτυξη». Δηλαδή αυταπάτες στο λαό ότι υπάρχει ελπίδα για ανάπτυξη μέσω των κοινοτικών κονδυλίων, το γνωστό τροπάρι που οδήγησε όλα αυτά τα χρόνια της συμμετοχής της Ελλάδας στην ΕΟΚ-ΕΕ στη διάλυση της παραγωγικής της βάσης (συρρίκνωση της βιομηχανίας, αποδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής). Η μόνη αγωνία του ΣΥΝ είναι ότι μεγάλο μέρος του ΕΣΠΑ (Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς 2007-2013) παραχωρείται «σε κάθε λογής συμβούλους και στο κράτος της κομματικής πελατείας των εργολάβων».
Από κοντά και η υπεύθυνη ευρωπαϊκής πολιτικής του ΣΥΝ, Ρένα Δούρου, που σε δήλωσή της για την «επιδεινούμενη κατάσταση στην Κύπρο και τις οικονομικές δυσκολίες σε Ιταλία και Ισπανία», καταφέρεται κατά των «ευρωπαϊκών ηγεσιών και θεσμών, όπως η Κομισιόν και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα», που «βαθαίνουν την κρίση και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε ένα αδιέξοδο που θα κληθούν να πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης». Δηλαδή, έτσι απλά, φταίνε κάποιοι και όχι το σύστημα και το ευρωενωσιακό οικοδόμημα των μονοπωλίων. Για να γίνει πιο σαφές αυτό που λέει η εκπρόσωπος του ΣΥΝ αναφέρει: «Σήμερα γίνεται πλέον επιτακτική η ανάγκη αποδέσμευσης από τη λογική της λιτότητας και των περικοπών, αλλαγής ρόλου της ΕΚΤ, αλλαγής, με λίγα λόγια, οικονομικού μοντέλου, καθώς ηλίου φαεινότερη είναι η αποτυχία της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας».

    

Σελ. /28     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ