ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Κυριακή 24 Ιούλη 2011

Σελ. /32

Το χρονικό μιας μεγάλης ληστείας

Κοντά στα δύο τρισεκατομμύρια δολάρια «έκλεψε» το κεφάλαιο από τους Αμερικανούς εργάτες το 2009, μόνο από την αλλαγή του συστήματος χορήγησης των αυξήσεων. Τον υπολογισμό έκανε ο καθηγητής του μεξικάνικου Πανεπιστημίου Zacatecas, Τζέιμς Σάιπερ.ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΕΙ το μέγεθος της κλοπής, ο καθηγητής Σάιπερ σύγκρινε το σημερινό μισθό ενός εργάτη με το μισθό που θα έπαιρνε αν ίσχυε το σύστημα των αυξήσεων ανάλογα με την αύξηση της παραγωγικότητας.
Στην ανάλυσή του, ο Σάιπερ επισημαίνει ότι μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επικράτησε στις ΗΠΑ το μοντέλο των αυξήσεων με βάση την αύξηση της παραγωγικότητας. Αυτό το μοντέλο καταστρατηγήθηκε απ' τη δεκαετία του '70, επί Ρίγκαν. Από τότε μέχρι σήμερα, τα ποσοστά των μισθολογικών αυξήσεων είναι μικρότερα απ' τα ποσοστά αύξησης της παραγωγικότητας.
Ο υπολογισμός έγινε ως εξής:
Το 1972, ο μέσος ωριαίος μισθός ενός εργάτη σε τιμές 2009 ήταν 20,83 δολάρια μικτά.
Από το 1972 ως το 2009 η αύξηση της παραγωγικότητας υπολογίζεται σε 92,7%.
Με τις αναγωγές, η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας υπολογίζεται (για το ίδιο διάστημα) σε 55,5%.
Βάσει αυτού του ποσοστού, ο εργάτης θα έπρεπε να παίρνει το 2009 ωριαίο μισθό 35,98 δολάρια.
Ομως, το 2009 ο μέσος ωριαίος μισθός στις ΗΠΑ ήταν 23,14 δολάρια. Δηλαδή ο εργάτης έπαιρνε 12,84 δολάρια λιγότερα την ώρα.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΟΥΜΕ ότι μπορεί να φαίνεται πολύ μεγάλος ο μικτός ωριαίος μισθός, όμως μέχρι να φτάσουμε στο καθαρό ποσό μεσολαβούν όλες οι κρατήσεις φορολογικές, ασφαλιστικές, υγείας, συνταξιοδότησης κ.ά.
Υπολογίζοντας το αριθμό των εργατών του ιδιωτικού τομέα το 2009 σε 88.239.000 και τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας σε 39,8 ώρες προκύπτει ότι το ποσό που «αφαιρέθηκε» από τους εργάτες και προστέθηκε στα κέρδη του κεφαλαίου ήταν 1,91 τρισεκατομμύρια δολάρια!
Ομως, ακόμα και με αυτόν τον υπολογισμό αποκαλύπτεται ένα μέρος μόνο της κλοπής που υφίσταται ο εργάτης στον καπιταλισμό. Με οποιοδήποτε σύστημα και αν αυξηθεί ο μισθός του, ακόμη και με τις μεγαλύτερες αυξήσεις, δεν παύει να είναι παρά ένα μέρος αυτού που καρπώνεται ο καπιταλιστής εκμεταλλευόμενος την εργατική δύναμη.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ, Η ΛΗΣΤΕΙΑ σε βάρος της εργατικής τάξης είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί μια επισήμανση του καθηγητή Σάιπερ, ότι δηλαδή η απόκλιση στους μισθούς σε σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας ακολουθεί την απομαζικοποίηση των συνδικάτων και την επικράτηση του εργοδοτικού συνδικαλισμού.
Συγκεκριμένα το 1952 στα συνδικάτα ήταν εγγεγραμμένο το 32,5 % του εργατικού δυναμικού, το 1979 το ποσοστό έπεσε στο 27%, το 1984 κατρακύλησε στο 19% και το 2010 έφτασε στο 11,9%, ενώ στον ιδιωτικό τομέα ήταν μόλις 6,9%.

    

Κινέζικη «κόπωση»

Τα πρώτα σημάδια «κόπωσης» παρουσιάζει η κινέζικη οικονομία μετά από μια παρατεταμένη περίοδο εντυπωσιακής ανάπτυξης. Τα σημάδια αυτά είναι το δημόσιο χρέος και ο πληθωρισμός.
Στα τέλη Ιούνη από το λογιστικό έλεγχο που πραγματοποίησε η κυβέρνηση αποκαλύφθηκε ένα μεγάλο χρέος των τοπικών κυβερνήσεων. Συγκεκριμένα, αυτό το χρέος υπολογίστηκε σε 10,7 τρισ. γουάν, που αντιστοιχεί στο 27% του ΑΕΠ.
Αμερικανοί αναλυτές υπολογίζουν ότι το χρέος των τοπικών κυβερνήσεων είναι αρκετά μεγαλύτερο και πλησιάζει το 50% του κινέζικου ΑΕΠ. Αν προστεθεί και το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης, το συνολικό δημόσιο χρέος αγγίζει το 70%.
Η μεταφορά κερδοσκοπικών κεφαλαίων σε διάφορους τομείς της κινέζικης οικονομίας προκαλεί πρόσθετες ανησυχίες για χρηματοπιστωτική «φούσκα». Ενας από αυτούς τους τομείς είναι η αγορά ακινήτων και η κερδοσκοπική σπέκουλα γίνεται φανερή από το γεγονός ότι στη Σαγκάη και την περιοχή Γκουανκζού οι τιμές των ακινήτων τετραπλασιάστηκαν μέσα σε μια δεκαετία.
Η κινεζική κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει το σκάσιμο της «φούσκας», αυξάνοντας τα επιτόκια και επιβάλλοντας στις τράπεζες να αυξήσουν τα αποθεματικά τους.
Δεύτερο μεγάλο πρόβλημα, που έχει αρχίσει να δημιουργεί σοβαρές κοινωνικές εντάσεις, είναι ο πληθωρισμός ο οποίος αυξήθηκε τον Ιούνη στο 6,4%, επίπεδο που είναι το υψηλότερο των τριών ετών.
Μια δυσμενής εξέλιξη στην κινέζικη οικονομία θα είχε άμεσες επιπτώσεις στο σύνολο της διεθνούς οικονομίας, αν συνυπολογιστεί ότι οι οικονομίες των ΗΠΑ και της ΕΕ βρίσκονται σε στάδιο ασθενούς ανάκαμψης. Αξίζει να σημειωθεί ότι πέρσι η Κίνα συνεισέφερε πάνω από το 30% της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης.

    

ΙΤΑΛΙΑ - ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ Σύμφωνα με έκθεση που περιέχει προβλέψεις της Ενωσης Βιομηχάνων της Ιταλίας (Confindustria), «η οικονομική ανάπτυξη της χώρας το τρίτο τρίμηνο του έτους θα είναι σχεδόν μηδενική». Η Ενωση Βιομηχάνων κάνει λόγο για «ασθενή εσωτερική ζήτηση, πτώση των παραγγελιών από το εξωτερικό, επιπτώσεις της διεθνούς οικονομικής κρίσης και μεγάλη πιθανότητα να ληφθούν περαιτέρω μέτρα λιτότητας». Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι «τον Μάιο η ανεργία άγγιξε το 8,1%, και μεταξύ των νέων κάτω των 25 ετών, έφτασε στο 28,9%».
ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ - ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ Για εκτίναξη του brent στα 175 δολάρια/βαρέλι το 2012, σε περίπτωση που η Λιβύη δεν επιστρέψει στις αγορές πετρελαίου, προειδοποιεί σε ανακοίνωση η Bank of America. «Εάν δεν αποκατασταθεί η παραγωγή στη Λιβύη το 2012, εάν η νομισματική πολιτική (στις ΗΠΑ) παραμείνει τόσο χαλαρή όσο είναι σήμερα και εάν η πραγματική παγκόσμια ανάπτυξη επιταχυνθεί κατά 4,8%, όπως προβλέπουν οι οικονομολόγοι μας, το αργό brent θα κάνει ράλι ως τα 175 δολάρια/βαρέλι», επισημαίνει η τράπεζα.
AIRBUS - ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ Η αεροπορική εταιρεία American Airlines έκανε την Πέμπτη «τη μεγαλύτερη παραγγελία στην ιστορία της αεροπορίας», δηλαδή παρήγγειλε: 200 Boeing 737, αλλά και 260 Airbus A320, τις νέες εκδοχές για αμφότερους τους τύπους. Τα νέα αεροπλάνα θα πρέπει να έχουν παραδοθεί έως το 2022, αρχίζοντας από το 2013.

    

Σελ. /32     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

ΟΙ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Κυριακή 24 Ιούλη 2011

Σελ. /32

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ιδέες για τη σωτηρία του συστήματος

Να επιλέξει ένα διαφορετικό «μοντέλο» καπιταλιστικής ανάπτυξης από εκείνο που εφαρμόζει σήμερα, καλεί την κυβέρνηση ο καθηγητής Νίκος Κοτζιάς, πρώην σύμβουλος του πρωθυπουργού και νυν θιασώτης ενός θολού «αντιμνημονιακού» μπλοκ. Ο Ν. Κοτζιάς, με άρθρο του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», θέτει εαυτόν στην υπηρεσία των απανταχού αποπροσανατολιστών του λαού, ασκώντας δήθεν κριτική στην αντιλαϊκή πολιτική, προτείνοντας όμως στη θέση της, μια άλλη αντιλαϊκή πολιτική, που θα απορρέει από... διαφορετικούς θεσμούς υπηρέτησης των μονοπωλίων από το αστικό κράτος.Γράφει ο Ν. Κοτζιάς: «Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η πολιτική της είναι μονόδρομος. Ουσιαστικά, απορρίπτει θεμελιακές επιστημονικές εκτιμήσεις όπως αυτές διαμορφώθηκαν τα τελευταία 25 χρόνια. Σύμφωνα με αυτές, μετά την πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού αποκρυσταλλώθηκαν διαφορετικοί τύποι καπιταλισμού, όπως το αγγλοσαξωνικό μοντέλο, ο καπιταλισμός του Ρήνου, ο ασιατικός καπιταλισμός των μικρών τίγρεων, ο αυταρχικός καπιταλισμός ορισμένων εκ των κρατών που ανήκουν στις BRIC. Ολοι αυτοί οι τύποι χαρακτηρίζονται από διαφορετικές παραδόσεις, ιδιαίτερο ρόλο των αγορών και του κράτους, ξεχωριστούς μηχανισμούς ανάπτυξης, όπως, ιδιαίτερα, ως προς τις εργασιακές σχέσεις, τις τράπεζες, το πνεύμα επιχειρηματικότητας. Σημαντικός παράγοντας στις ιδιαιτερότητες των επιμέρους μοντέλων του καπιταλισμού είναι ο τρόπος που συναρθρώνονται, ιστορικά και σήμερα, οι θεσμοί σε κάθε χώρα. Από αυτή τη σκοπιά, ο τρόπος ανάπτυξης του καπιταλισμού διαφέρει από χώρα σε χώρα».
Ο Ν. Κοτζιάς, αναφέρεται σε διαφορετικές διαχειριστικές προσεγγίσεις του καπιταλισμού, ή σε διαφορετική μορφή συγκρότησης του αστικού κράτους - δηλαδή του κράτους υπηρέτη της πλουτοκρατίας - σε μια σειρά χώρες του καπιταλιστικού κόσμο. Σκοπίμως, αφήνει έξω από τη συζήτηση την ουσία: Οτι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του καπιταλιστικού κόσμου, όποιο όνομα, όποια μορφή ή «μείγμα» διαχείρισης κι αν εφαρμόζεται, ο καπιταλισμός παραμένει καπιταλισμός. Δηλαδή, παραμένει άδικος, απάνθρωπος, εκμεταλλευτικός. Παραμένει τρόπος παραγωγής, όπου οι πολλοί, οι εργατοϋπάλληλοι, παράγουν τον πλούτο και οι λίγοι, η πλουτοκρατία και οι σύμμαχοί της, τον καρπώνονται. Αλλωστε, ο ίδιος ξεκαθαρίζει: «για την ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας μιας χώρας υπάρχει μια πλούσια παγκόσμια εμπειρία που στα βιβλία μου την έχω κωδικοποιήσει σε δέκα διαφορετικές στρατηγικές. Η χειρότερη από αυτές είναι εκείνη που ακολουθείται με τα μνημόνια της υπονόμευσης, δηλαδή, της λαϊκής κατανάλωσης και της αποδιοργάνωσης του κοινωνικού κράτους. Η καλύτερη είναι εκείνη που επενδύει σε νέους κλάδους, υλικά και τεχνολογίες, στην παιδεία και την έρευνα». Ο,τι δηλαδή λέει και στα τεφτέρια της η ΕΕ...

Αντιμνημονιακά εντός πλαισίου

Επιπλέον, σκοπίμως αφήνει έξω από τη συζήτηση το γεγονός ότι σήμερα ο καπιταλισμός βρίσκεται αντιμέτωπος με μια από τις πιο βαθιές κρίσεις του. Σε αυτές τις συνθήκες, το αστικό κράτος, η εξουσία της πλουτοκρατίας όχι μόνο δε θέλει, αλλά και δεν μπορεί να κάνει τις παραχωρήσεις που, ενδεχομένως, έκανε στο παρελθόν προς το λαό. Σήμερα, αντιμέτωπη με τα αδιέξοδα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, η εξουσία των μονοπωλίων θωρακίζεται, γίνεται ακόμα πιο επιθετική απέναντι στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, παίρνει πίσω ό,τι δικαιώματα είχαν κατακτήσει τα εργατικά και λαϊκά στρώματα με αιματηρούς αγώνες.
Ολα αυτά τα αγνοεί, σκόπιμα, ο Ν. Κοτζιάς. Γιατί, φυσικά, τα δικά του «αντιμνημονιακά» συνθήματα δεν αποτελούν παρά μοχλό εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας και εγκλωβισμού της σε ανέξοδες και ακίνδυνες για το σύστημα διεκδικήσεις ενός άλλου «καπιταλιστικού μοντέλου». Οπως, άλλωστε, λέει και ο ίδιος, «η κυβέρνηση με την τρόικα έχουν επιλέξει, στο όνομα συχνά υπαρκτών προβλημάτων, τον πλέον μονόπλευρο και επαχθή δρόμο, αυτόν του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος εφαρμόζεται κοινωνικά άδικα, δηλαδή, μονόπλευρα. Γι' αυτό κινδυνεύει να καταλήξει κατά την υλοποίησή του στον αυταρχισμό». Λες και είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση - όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της ΝΔ στο παρελθόν, και οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ - καταφεύγει στον πιο ωμό αυταρχισμό και καταστολή των λαϊκών αγώνων προκειμένου να περάσει «διά πυρός και σιδήρου» τις αντιλαϊκές ρυθμίσεις που απαιτούν τα μονοπώλια.
Στην πραγματικότητα, ο καημός του είναι η λειτουργία των θεσμών. Αλλωστε, ο ίδιος σε ομιλία του σε ημερίδα του πανεπιστημίου της Αθήνας τον περασμένο Απρίλη, είχε προτείνει κοινοβουλευτική δημοκρατία με «ενέσεις άμεσης δημοκρατίας», όπου μεταξύ άλλων πρότεινε την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από «συνέλευση συνταγματικής εκλογής», νέο εκλογικό νόμο πιο κοντά στον αντίστοιχο γερμανικό με προϋπόθεση τον «εκδημοκρατισμό» των κομμάτων, δηλαδή τον έλεγχό τους από το αστικό κράτος, καθώς και την καθιέρωση δημοψηφισμάτων μέσω συλλογής υπογραφών και νομοθετικές πρωτοβουλίες από τα κάτω. Με άλλα λόγια, νέους θεσμούς, δήθεν αμεσοδημοκρατίας - αλήθεια και οι εκλογές αμεσοδημοκρατικές δεν είναι; - προκειμένου να γίνει ένα φτιασίδωμα του σάπιου αστικού πολιτικού συστήματος, ώστε να γίνει πιο ελκυστικό στο λαό και να μην αναζητεί το λαϊκό κίνημα ριζοσπαστικές λύσεις.
Αυτός είναι ο ρόλος των αστών «διανοητών». Πώς να βρίσκουν τρόπους εκτόνωσης της λαϊκής οργής, πώς να πλασάρουν το αντιδραστικό ως «προοδευτική λύση», πώς να εγκλωβίζουν το λαό στην υπεράσπιση της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής.

Ελένη ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

    

Για τις διεργασίες στο χώρο του οπορτουνισμού

Τις προηγούμενες μέρες δημοσιεύθηκαν η Απόφαση της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ και το κείμενο θέσεων του συντονιστικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την 1η Πανελλαδική της Συνδιάσκεψη.

Στο κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ, βασικού φορέα του οπορτουνισμού στην Ελλάδα, είναι φανερή η σοσιαλδημοκρατική γραμμή του. Η καιροσκοπική και αφερέγγυα για τα λαϊκά συμφέροντα προσαρμογή των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, όξυνσης των ενδοαστικών αντιθέσεων, λαϊκής οργής και δυσαρέσκειας είναι θεμελιακό στοιχείο του οπορτουνισμού, που αντικειμενικά λειτουργεί ως ανάχωμα στο ριζοσπαστισμό. Η προσαρμογή αυτή εκφράζεται και με τη συνεργασία με δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ενώ έχουν ιστορικό χρησιμοποίησης «αντικαπιταλιστικών» και «επαναστατικών» συνθημάτων συναινούν στη σοσιαλδημοκρατική γραμμή ως άμεσο στόχο.
Ετσι στα κείμενα των δύο δυνάμεων του οπορτουνισμού, η ανοιχτά σοσιαλδημοκρατική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ συγκλίνει με το άμεσο πρόγραμμα πάλης της ΑΝΤΑΡΥΣΑ, το οποίο οι τελευταίοι δήθεν παρουσιάζουν ως γραμμή συγκέντρωσης δυνάμεων για το σοσιαλισμό.
Γι' αυτό άλλωστε πυκνώνουν οι διεργασίες που προωθούν την κοινή δράση και το συντονισμό αυτών των δυνάμεων, με το «Αριστερό Ρεύμα του ΣΥΝ» και το «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής» να παίζουν το ρόλο του μεσάζοντα. Πρόσφατα το «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής» πραγματοποίησε συναντήσεις με δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως ΝΑΡ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ κ.ά.
Οι δυνάμεις αυτές συναντιούνται σε μια σειρά δραστηριότητες όπως η πρωτοβουλία για την Επιτροπή λογιστικού ελέγχου, στην οποία συμμετέχουν και αστικές δυνάμεις, στην κίνηση αριστερών οικονομολόγων, στο αριστερό βήμα διαλόγου, στα πρωτοβάθμια σωματεία και αλλού.
Μια βασική τους διαφορά αφορά το αν η κοινή σοσιαλδημοκρατική τους γραμμή θα υλοποιηθεί μέσω της μεταρρύθμισης ή μέσω της εξόδου από την ευρωζώνη. Αυτή η αντιπαράθεση έχει ως υπόβαθρο τους οξύτατους ανταγωνισμούς μεταξύ κυρίαρχων κύκλων του διεθνούς κεφαλαίου για το αν θα μεταρρυθμιστεί η ευρωζώνη ή αν θα πρέπει να βγει η Ελλάδα ή και άλλες χώρες από το ευρώ, ως «φάρμακο» για την πιο αποτελεσματική διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης.
Αυτή η αντιπαράθεση βεβαίως δεν αφορά την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, γιατί δεν τους αφορά αν ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός θα προωθείται μέσα από μια νέα μορφή του ευρώ ή αν θα προωθείται με επιστροφή στη δραχμή και «υποτίμηση του νομίσματος που θα ακολουθήσει την έξοδο από το ευρώ»,¹στα πλαίσια μιας «αυτοδύναμης» εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Εχει πάντως αξία να σημειώσουμε ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο ψευδεπίγραφο «αντικαπιταλιστικό» της πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση δεν θέτει ως στόχο πάλης την αποδέσμευση από την ΕΕ, αλλά παραπέμπει αυτό το στόχο σε κάποιο άγνωστο, ακαθόριστο μέλλον.
Αλλά ακόμα και αυτό το «ελάχιστο πρόγραμμα κοινής δράσης» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εξαιτίας του καιροσκοπισμού τους, στην πράξη γίνεται λάστιχο ανάλογα με τη συγκυρία, γι' αυτό και στην ΕΛΕ, όπου συνεργάζονται με άλλες σοσιαλδημοκρατικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, απουσιάζει ακόμα και αυτός ο στόχος της εξόδου από την ΟΝΕ.
Ποια είναι τα βασικά κοινά σημεία των δύο κειμένων:

Α) Από κοινού τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλουν την περίφημη «ενότητα της Αριστεράς» και άλλων ευρύτερων αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Η «νέα κοινωνική πλειοψηφία» του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει δυνάμεις από το ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τους Οικολόγους Πράσινους, τη Δημοκρατική Αριστερά (Κουβέλης), το Αρμα Πολιτών (Δημαράς), τμήμα του ΠΑΣΟΚ, μέχρι και τη λαϊκή Δεξιά.
Ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε συστράτευση από τις «δυνάμεις της Αριστεράς» μέχρι τμήματα του «αντιμνημονιακού» ΠΑΣΟΚ και της «αντιμνημονιακής» ΝΔ.
Βάση για την πολιτική συμμαχιών του οπορτουνισμού είναι η θέση που αποδίδει τις αιτίες των αντιλαϊκών μέτρων αποκλειστικά στην τρόικα ή στη μνημονιακή σύμβαση. Ετσι, όπως παλιότερα ενοχοποιούνταν ο νεοφιλελευθερισμός και ζητούμενο ήταν το αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο, σήμερα συσκοτίζουν ότι αντίστοιχα μέτρα έχουν παρθεί ή παίρνονται σε σειρά ευρωπαϊκών καπιταλιστικών χωρών ανεξάρτητα από το βάθος της κρίσης και από το ύψος του δημόσιου χρέους, ότι επιβάλλονται και εκεί ανάλογα αντιλαϊκά «μνημόνια διαρκείας». Ακριβώς γιατί πρόκειται για μέτρα θωράκισης της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου.
Πρόκειται ουσιαστικά για πολιτική συμμαχιών ανάμεσα σε αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, που συμβάλλει στα σχέδια αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος και ιδιαίτερα στην αναζωογόνηση της σοσιαλδημοκρατικής πτέρυγάς του.
Αυτή η πολιτική συμμαχιών αντιστρατεύεται στην πράξη την πολιτική του ΚΚΕ για την οικοδόμηση της κοινωνικής συμμαχίας ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα σε πολιτική κατεύθυνση ρήξης και σύγκρουσης με την εξουσία των μονοπωλίων, γραμμή που αναδεικνύει την ουσιαστική διαχωριστική γραμμή που υπάρχει στην ελληνική καπιταλιστική κοινωνία, η οποία δε βρίσκεται ανάμεσα σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς», αλλά ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα από τη μια και τους κεφαλαιοκράτες από την άλλη.

Β) Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ως διέξοδο μια σοσιαλδημοκρατική πολιτική που περιλαμβάνει την αναδιαπραγμάτευση του χρέους (μέσω του λογιστικού έλεγχο του κλπ.), την εθνικοποίηση τραπεζών και την επαναφορά στο Δημόσιο πρώην ΔΕΚΟ, την αναδιανομή του εισοδήματος, την απλή αναλογική κ.ά.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλει ως μεταβατικό πρόγραμμα (που δήθεν ανοίγει δρόμο για το σοσιαλισμό) μια δέσμη στόχων όπως: να φύγει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η τρόικα, παύση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους (μέσω λογιστικού ελέγχου), έξοδος από το ευρώ, εθνικοποιήσεις τραπεζών και επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, αναδιανομή του εισοδήματος, απλή αναλογική κ.ά.
Τη στιγμή που το ζητούμενο είναι να γκρεμιστούν οι αυταπάτες που κυριαρχούν ότι δήθεν μπορεί να υπάρξουν φιλολαϊκές λύσεις χωρίς σύγκρουση με την καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμβάλλουν στην ενίσχυση και στο δυνάμωμα των αυταπατών, παίζοντας το παιχνίδι της αστικής τάξης.
Μέσω του λογιστικού ελέγχου νομιμοποιούν μέρος του χρέους στη συνείδηση της εργατικής τάξης, εγκλωβίζουν το λαό σε «εξεταστικές επιτροπές» γνωστό πεδίο μάχης επιχειρηματικών ομίλων, φέρνουν ως καπέλο στο λαϊκό κίνημα ΜΚΟ χρηματοδοτούμενες από το διεθνές κεφάλαιο και την Κομισιόν.
Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επαναφέρουν παμπάλαιες χρεοκοπημένες προτάσεις της σοσιαλδημοκρατίας για «αναδιανομή του... εισοδήματος»². Ετσι υιοθετώντας μια νέα εκδοχή κεϊνσιανισμού συντηρούν αυταπάτες ότι μπορεί να εξανθρωπιστεί ο καπιταλισμός.
Ομως ο καπιταλισμός δεν μπορεί να επιστρέψει στις παλιές συνταγές κρατικοποιήσεων, που άλλωστε στον καιρό τους εξυπηρέτησαν τις ανάγκες της διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής και δε λειτούργησαν με κριτήριο τις ανάγκες της εργατικής τάξης.
Ούτε έχει τα ίδια περιθώρια παραχωρήσεων και ελιγμών όπως παλιότερα. Σε συνθήκες προχωρημένης διεθνοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας, όξυνσης του διεθνούς και περιφερειακού καπιταλιστικού ανταγωνισμού, κράτη του πιο ανεπτυγμένου καπιταλισμού παίρνουν μέτρα για τη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης.

Γ) Οι δυνάμεις του οπορτουνισμού σκορπάνε αυταπάτες ότι μπορεί να υλοποιηθεί μια πολιτική ανακούφισης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων στα πλαίσια ενός άλλου μείγματος διαχείρισης της κρίσης.

Γι' αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει ως πολιτικό στόχο «...τη δημιουργία του νέου συνασπισμού εξουσίας που θα ... αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας»³.
Δηλαδή τη στιγμή που υπάρχουν δυνατότητες, ευρύτερες εργατικές και λαϊκές μάζες να συνειδητοποιήσουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η εναλλαγή αστικών κυβερνήσεων, αλλά ο ταξικός χαρακτήρας της εξουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει ως διέξοδο μια κυβέρνηση των «αριστερών» και ευρύτερων αντιμνημονιακών δυνάμεων στο έδαφος της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας.
Είναι σαφής η μετατόπιση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο ζήτημα αυτό με τοποθετήσεις αντιφατικές, κάτι που χαρακτηρίζει βέβαια όλο το κείμενο της συνδιάσκεψής της. Αναφέρουν ότι: «...μέσα στην όξυνση των κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων και την κρίση του πολιτικού συστήματος, που κάνουν εμφανές το ενδεχόμενο για κατάρρευση κυβερνήσεων υπό το βάρος του λαϊκού παράγοντα, είναι πιθανό να δούμε ένα φάσμα ενδεχομένων από αστικές κυβερνήσεις που να λειτουργούν υπό τον εκβιασμό του λαϊκού κινήματος, αντιφατικές κυβερνήσεις ή κυβερνήσεις ταξικής συνεργασίας, πιθανώς και με συμμετοχή κομματιών της Αριστεράς. Φυσικά, η στάση των ταξικών δυνάμεων του εργατικού κινήματος και της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς απέναντι σε τέτοιες κυβερνήσεις δεν είναι ίδια με τη στάση απέναντι σε καθαρά αστικές κυβερνήσεις...»⁴.
Για κρίση του πολιτικού συστήματος μιλάνε σήμερα και εκπρόσωποι της αστικής τάξης προτάσσοντας την ανάγκη αναμόρφωσής του στα πλαίσια της οποίας μια λύση είναι και οι «αριστερές κυβερνήσεις» ή κυβερνήσεις με τη συμμετοχή της «Αριστεράς». Τίποτα βεβαίως θετικό δεν πρέπει να περιμένουν η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα από μια τέτοια εξέλιξη, όπως τίποτα θετικό δεν ήρθε μέσα από τις κυβερνήσεις της «Κεντροαριστεράς» τη δεκαετία του 1990.
Προκύπτουν επίσης μια σειρά εύλογα ερωτήματα. Τι θέση παίρνουν στο ενδεχόμενο συμμετοχής τους αύριο σε μια τέτοιου είδους κυβέρνηση; Ποια «Αριστερά» εννοούν ότι θα συμμετέχει σε αυτές; Τι έχουν στο νου τους αναφερόμενοι σε «αντιφατικές κυβερνήσεις», «κυβερνήσεις ταξικής συνεργασίας» κλπ; Μήπως τις λεγόμενες «αριστερές» κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική, που οι ίδιοι συστηματικά προβάλλουν, γιατί δήθεν ακολούθησαν εναλλακτική πολιτική, ενώ στην πραγματικότητα λειτούργησαν στην κατεύθυνση ενίσχυσης των θέσεων των αστικών τάξεων αυτών των κρατών σε περιφερειακό επίπεδο χωρίς να βγάλουν τους λαούς τους από τη φτώχεια και την εκμετάλλευση;
Ποια πρέπει να είναι η στάση του εργατικού κινήματος απέναντι σε ελιγμούς μιας αστικής κυβέρνησης η οποία μπορεί να πραγματοποιήσει ορισμένες προσωρινές παραχωρήσεις προκειμένου να εξασφαλίσει τη σταθερότητα της αστικής εξουσίας; Θα την υποστηρίξει ή θα αποκαλύψει το χαρακτήρα του ελιγμού της και θα προβάλλει ότι χωρίς την ανατροπή της αστικής εξουσίας δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος;

Δ) Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο κάλεσμα για «ενότητα της Αριστεράς» συμπεριλαμβάνουν και το ΚΚΕ... Υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για δυνάμεις που αποχώρησαν ή εκδιωχθήκαν από το ΚΚΕ γιατί επιχείρησαν, σε διάφορες φάσεις, την οπορτουνιστική του μετάλλαξη, πράγμα που σφραγίζει τη φυσιογνωμία τους. Από κοινού επιτίθενται στην πολιτική γραμμή του ΚΚΕ και τη χαρακτηρίζουν σεχταριστική, αφού αρνείται τη συνεργασία με τις υπόλοιπες «αριστερές δυνάμεις» (δηλαδή τον οπορτουνισμό) και ότι παραπέμπει τη λύση των λαϊκών προβλημάτων στη «Δευτέρα Παρουσία» του σοσιαλισμού.

Η έκκλησή τους είναι προσχηματική, αφού είναι φανερό ότι όχι μόνο οι διαφορές τους με το ΚΚΕ είναι στρατηγικού χαρακτήρα, αλλά ότι αφορούν και τη γραμμή συσπείρωσης δυνάμεων, την κατεύθυνση πάλης του εργατικού λαϊκού κινήματος, τους στόχους πάλης που αυτό θα υιοθετεί.
Σκοπός των εκκλήσεων είναι να ασκηθεί οπορτουνιστική πίεση στο ΚΚΕ για να υποχωρήσει στην πράξη από τη στρατηγική του σε συνθήκες μάλιστα που οι δημοσκοπήσεις καλλιεργούν αυταπάτες για κοινοβουλευτικές επιτυχίες. Κάτι τέτοιο όμως θα είχε ολέθριες επιπτώσεις για το εργατικό - λαϊκό κίνημα, για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα ανάλογες με αυτές που θα είχε η ενσωμάτωση του ΚΚΕ στη γραμμή της «ανανέωσης» και η μετάλλαξη - σοσιαλδημοκρατικοποίησή του το 1991. Θα εμπόδιζε ευρύτερα εργατικά και λαϊκά στρώματα να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη ότι για να λύσουν για πάντα και ριζικά τα προβλήματά τους πρέπει να ανατρέψουν την εξουσία του κεφαλαίου. Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε εργατικές λαϊκές μάζες σε πικρές ήττες, απογοητεύσεις, συμβιβασμό και ενσωμάτωση.
Η εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης και η ενδυνάμωση της λαϊκής δυσαρέσκειας υποχρεώνει στην ανάγκη να δυναμώσει η αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του οπορτουνισμού. Οι δυνάμεις του οπορτουνισμού εξαιτίας της φυσιογνωμίας τους δουλεύουν για την ενσωμάτωση της λαϊκής διαμαρτυρίας σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια. Η αντιπαράθεση με τη γραμμή τους έχει ως αφετηρία τη διαφορετική στρατηγική αλλά αφορά και τη διαπάλη για την κατεύθυνση της οργάνωσης των μαζών. Γιατί κρίσιμο ζητούμενο σήμερα είναι η χειραφέτηση των εργατικών - λαϊκών μαζών από την αστική τάξη και η εξασφάλιση της ανεξαρτησίας του εργατικού κινήματος από την αστική πολιτική. Για να υπάρξουν εξελίξεις υπέρ του λαού πρέπει να δυναμώσει η συσπείρωση και πάλη ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική με προοπτική την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Μόνο όταν η πάλη κινείται σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί να δυσκολεύει και να βάζει εμπόδια στη βάρβαρη πολιτική του κεφαλαίου. Η μόνη φιλολαϊκή διέξοδος σε τελική ανάλυση απέναντι στη σημερινή βαρβαρότητα που βιώνουμε είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ και η διαγραφή του χρέους με εργατική - λαϊκή εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμβάλλουν με τη δράση τους και τις θέσεις τους να στήνονται εμπόδια σε αυτόν το δρόμο.
-----------------------------------------------------------------
1. Κείμενο θέσεων του συντονιστικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.
2. Κείμενο θέσεων του συντονιστικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.
3. Πολιτική Απόφαση της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ.
4. Κείμενο Θέσεων του Συντονιστικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

Του
Τάσου ΤΡΑΒΑΣΑΡΟΥ*
* Ο Τάσος Τραβασάρος είναι μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ

    

Σελ. /32     

Copyright © 1997-2

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΣΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Σάββατο 23 Ιούλη 2011

Σελ. /28

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΔΗΣΥ

Ζητά επιτάχυνση των αναδιαρθρώσεων

Με τη θριαμβολογία της κυβέρνησης και των εγχώριων μονοπωλιακών ομίλων συμπλέει η Ντ. Μπακογιάννη, ζητώντας ταυτόχρονα επιτάχυνση της αντιλαϊκής επίθεσης.
«Η χτεσινή απόφαση της Ευρώπης είναι αναμφισβήτητα μια βαθιά ανάσα για την Ελλάδα, κυρίως διότι δημιουργεί ένα πλαίσιο σταθερότητας για την ελληνική οικονομία», τόνισε η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας, εκφράζοντας ταυτόχρονα την ικανοποίησή της γιατί «ένα μεγάλο κομμάτι των προτάσεων των Ευρωπαίων Φιλελευθέρων έχει υιοθετηθεί με την πρόταση αυτή». Ταυτόχρονα σπεύδει να μπει στην πρώτη γραμμή του μετώπου της πλουτοκρατίας κατά του λαού, πλειοδοτώντας σε επιτάχυνση των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων. «Δεν έχουμε ούτε μία ημέρα να χάσουμε», διαπιστώνει, καλώντας την κυβέρνηση «να μην ακολουθήσει την πολιτική που ακολούθησε τον τελευταίο χρόνο, του εφησυχασμού και της αδράνειας». Οπως χαρακτηριστικά σημειώνει: «Τώρα είναι η ώρα της δράσης για να μπορέσουμε να ανορθώσουμε, το ταχύτερο δυνατό, με τη βοήθεια του αναπτυξιακού πακέτου της Ευρώπης, την ελληνική οικονομία», εννοείται προς όφελος μιας χούφτας μονοπωλιακών ομίλων.

    

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Συναινετικοί τόνοι και αντιλαϊκή σύμπλευση

Για τα αποτελέσματα της Συνόδου της Ευρωζώνης

«Ασάφειες» και «ελλείψεις» διαπιστώνει ο πρόεδρος της ΝΔ στη απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης, συμπλέοντας όμως επί της ουσίας με την κυβέρνηση στην προώθηση των βάρβαρων μέτρων του μεσοπρόθεσμου και πλειοδοτώντας υπέρ της λήψης πρόσθετων πιο τολμηρών μέτρων υπέρ των επιχειρηματικών ομίλων.
Στη δήλωση που έκανε χτες ο Αντ. Σαμαράς για τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής ρίχνει αισθητά τους τόνους σε σχέση με τη δήλωση που είχε κάνει την παραμονή της Συνόδου, προφανώς υπό το βάρος της απόφασης της Ευρωζώνης για θωράκιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ταυτόχρονα, διαπιστώνει ότι «η μέχρι τώρα πολιτική απέτυχε πλήρως», αλλά για να λανσάρει ως διέξοδο την άμεση υλοποίηση των φιλομονοπωλιακών μέτρων του Ζαππείου 2 για την επανεκκίνηση της οικονομίας, που όμως ήδη έχουν υιοθετηθεί και υλοποιούνται από την κυβέρνηση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μείωση των φορολογικών συντελεστών για τα επιχειρηματικά κέρδη στο 15% (από 20% σήμερα).
Αποτιμώντας τις αποφάσεις της Συνόδου της Ευρωζώνης ο πρόεδρος της ΝΔ συμμερίζεται την κυβερνητική θριαμβολογία διαπιστώνοντας ότι «η βελτίωση των όρων δανεισμού που επιτεύχθηκε είναι θετικό βήμα και παρέχει ανακούφιση». Επιχειρώντας να μην ταυτιστεί πλήρως με την κυβέρνηση υπενθυμίζει ότι «και τον περασμένο Μάρτιο πέτυχε η χώρα βελτίωση των όρων του δανεισμού της, αλλά λίγο αργότερα η κρίση χειροτέρεψε».
Παράλληλα, εκτιμά ότι είναι πολύ πιθανό τις επόμενες μέρες να προκύψει προσωρινή ελεγχόμενη χρεοκοπία, που όπως σημείωσε «αποτελεί αναμφίβολα "ρετσινιά" για την Ελλάδα και την οικονομία της, μια που θα είμαστε η πρώτη και η μόνη, ως τώρα, χώρα της Ευρωζώνης που υπαγόμαστε σε τέτοιο καθεστώς». Από την άλλη, θεωρεί θετικό ότι η συμφωνία ενισχύει τη ρευστότητα των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων, όπως και ότι ο προσωρινός μηχανισμός χρηματοπιστωτικής στήριξης (EFSF) θα ενεργοποιείται στη δευτερογενή αγορά ομολόγων. Διαπιστώνει όμως ότι αυτό είναι αδύνατο να γίνει «αν δεν αυξηθεί σημαντικά το συνολικό ποσό που έχει το ταμείο στη διάθεσή του», και γι' αυτό δεν προβλέπεται τίποτε στην απόφαση, σημειώνει.
Στις ασάφειες της απόφασης της Ευρωζώνης ο πρόεδρος της ΝΔ περιλαμβάνει ότι προβλέπει μόνο μια μικρή μείωση του χρέους ύψους 26 δισ. ευρώ, γεγονός που σημαίνει ότι το χρέος επανέρχεται στο στόχο που είχε θέσει το πρώτο μνημόνιο, δηλαδή στο 149% του ΑΕΠ. Επίσης, θεωρεί πολύ μικρή την ανακούφιση από τη μείωση των επιτοκίων, γιατί πριν από το μνημόνιο η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους έφτανε 13 δισ. ευρώ, ενώ τώρα μετά και τη μείωση του επιτοκίου δεν θα πέσει κάτω από 18 δισ. το χρόνο. Φραστική και δημαγωγική είναι η αντίθεσή του στις εμπράγματες εγγυήσεις, αφού την ίδια στιγμή στηρίζει την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, ενώ επισημαίνει ότι στο τελικό κείμενο έχει απαλειφθεί η αναφορά στο «ευρωπαϊκό σχέδιο Μάρσαλ», που όμως υπήρχε στο προσχέδιο. «Σκοτεινά σημεία» της απόφασης της Ευρωζώνης είναι κατά τον πρόεδρο της ΝΔ οι δύο προϋποθέσεις που θέτει: «Η επιτυχία του μεσοπρόθεσμου αλλά και η νέα δανειακή σύμβαση με το μηχανισμό στήριξης, δηλαδή νέα μέτρα», στρέφοντας κυρίως τις αιχμές του στο κατά πόσο η κυβέρνηση είναι «ικανή» να φέρει σε πέρας την υλοποίηση των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων του μνημονίου.

    

ΕΒΕΑ - ΒΕΑ

Ικανοποίηση από τους κεφαλαιοκράτες

«Χρόνο και κόπο» για την «εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων» σχετικά με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής, θέλουν οι εμποροβιομήχανοι της Αθήνας (ΕΒΕΑ), σύμφωνα με τη δήλωση του προέδρου τους Κ. Μίχαλου, θεωρώντας ωστόσο ότι πρόκειται «αναμφίβολα» για θετική εξέλιξη. Αποτελώντας το «προπύργιο» του δυσαρεστημένου τμήματος των μεγαλοεπιχειρηματιών, που έκριναν ότι τους αποκλείουν από την «πίτα» προς το συμφέρον των ισχυρότερων συναδέλφων τους, το ΕΒΕΑ διακρίνει «ενστικτωδώς» στις αποφάσεις της συνόδου την ευκαιρία να διασωθούν ευρύτερα τμήματα του κεφαλαίου.
Ο χρόνος που ζητά έχει να κάνει με τον αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει στις απαραίτητες μετατροπές στην πολιτική της, ώστε να τα «καλύψει». Ο Κ. Μίχαλος σημείωσε σχετικά ότι η ελληνική κυβέρνηση «έχει τώρα την ευκαιρία να διορθώσει ορισμένα από τα λάθη που διέπραξε τους 22 προηγούμενους μήνες, αλλάζοντας πολιτική. Ετσι θα ζητήσει έμπρακτα συγνώμη στον ελληνικό λαό για τα δεινά που του επέφερε».
Ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ υπογράμμισε - ακυρώνοντας οποιαδήποτε προσδοκία μπορεί να καλλιέργησε για αναστροφή των «δεινών» του «ελληνικού λαού» - ότι «η νέα συμφωνία βοήθειας προς τη χώρα μας, θα πρέπει να λειτουργήσει ως ομπρέλα προστασίας, για την προώθηση ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων, ώστε τα επόμενα πέτρινα χρόνια που θα διαβιώσουμε να μην πάνε χαμένα».
Τον ...εαυτό του ξεπέρασε το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθήνας (ΒΕΑ), κάνοντας λόγο για «ιστορικής σημασίας απόφαση - ανάσα»!!! Κρίνει ότι οι αποφάσεις για το χρέος συνιστούν «συνθήκες ανακούφισης της χώρας», με την προϋπόθεση ότι τα οφέλη «θα διαχυθούν άμεσα στην πραγματική οικονομία μέσω της αύξησης της ρευστότητας και της επανεκκίνησης της ανάπτυξης». Καλλιεργεί έτσι τις ψευδαισθήσεις ότι οι μικροβιοτέχνες που συνθλίβονται από αυτή την πολιτική, μπορούν να σωθούν από την ...ένταση της εφαρμογής της!

    

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Καλλιεργεί αυταπάτες για άλλη ... ΕΕ

Σαν παραδοχή της χρεοκοπίας της ακολουθούμενης πολιτικής ερμήνευσε ο επικεφαλής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Α. Τσίπρας τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής. Διαμαρτυρήθηκε ότι η «ηγεσία της Ευρώπης απέδειξε ότι μένει δέσμια στη στρατηγική του αδιέξοδου και χρεοκοπημένου νεοφιλελευθερισμού» αφού δε βρήκε μια «δομική ευρωπαϊκή λύση στην ευρωπαϊκή συστημική κρίση».
Ως προς το περιεχόμενο των αποφάσεων, ο Αλ. Τσίπρας μίλησε για «ανεπαρκή και αποσπασματική απάντηση» που «δε διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, δεν παρακάμπτει τις αγορές, αλλά για άλλη μια φορά ματαίως προσπαθεί να τις κατευνάσει». Πρόσθεσε ότι «η απόφαση δεν αποτελεί αρχή εξόδου από τη κρίση αλλά την επίσπευση της πρώτης πράξης ενός προαναγγελθέντος σχεδίου ελεγχόμενης χρεοκοπίας».
Ο Αλ. Τσίπρας επέμεινε ότι υπάρχει λύση «και είναι πολιτική» προσδιορίζοντάς την στην «παράκαμψη των αγορών, με άρνηση των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού, με απευθείας δανεισμό από την ΕΚΤ, με μεταφορά μεγάλου μέρους των εθνικών χρεών στην ΕΚΤ, με διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους». Πρόκειται για φληναφήματα στηριγμένα στη σαθρή εκτίμηση του οπορτουνισμού για την κρίση, «χρέους» όπως την προσδιορίζει. Αποσιωπά ότι το χρέος είναι σύμπτωμα της γενικότερης βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και ότι ακόμα και ρυθμίσεις του σαν αυτές που εισηγείται δε θα ανακουφίσουν τον λαό, αλλά θα λειτουργήσουν προς όφελος της πλουτοκρατίας. Επιπρόσθετα, αποπροσανατολίζει και εξαπατά τα λαϊκά στρώματα ότι είναι δυνατόν στον καπιταλισμό, με τη δοσμένη σύνδεση πολιτικής και οικονομίας, να παρακαμφθούν οι «αγορές» δηλαδή το κεφάλαιο.

• «Ευτυχώς ανασάναμε», κατά τον πρόεδρο της ΔΗΜ.ΑΡ. Φ. Κουβέλη, που με ευαρέσκεια δήλωσε χτες ότι οι «αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής του Eurogroup συνιστούν ένα συμβιβασμό που δίνει μια ανάσα στη χώρα». Πιο συγκεκριμένα, υπέδειξε την «επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής», τη «μείωση των επιτοκίων» και τη «δεκαετή περίοδο χάριτος για το νέο τμήμα του δανείου» τα οποία, όπως είπε, «είναι σε θετική κατεύθυνση»!

    

ΛΑ.Ο.Σ.

Δημαγωγία και συναίνεση

«Κανείς νοήμων δεν μπορεί να χειροκροτήσει όπως και δεν μπορεί να "μουντζώσει" τα αποτελέσματα της Συνόδου, διατηρούμε σαν χώρα τη ζωντάνια μας, αλλά ως επί, εν τόκοις, χρήμασι εκδιδομένη», δήλωσε χτες ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γ. Καρατζαφέρης σχολιάζοντας τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής.
Ευκαιρίας δοθείσης επανέλαβε την πάγια θέση του για συναίνεση των πολιτικών κομμάτων θέτοντάς την σαν προαπαιτούμενο ώστε «να μπει πάτος στο βαρέλι». Οπως είπε, «όσα κεφάλαια, αν και όπως, μας δώσει η Ευρώπη δεν αρκούν για να σωθούμε αν δεν υπάρχει στο εσωτερικό της χώρας σύνεση, συνεργατικότητα, συναντίληψη και συνευθύνη».
Νωρίτερα βέβαια, μιλώντας στο «ΑΛΤΕΡ» και στον ρ/σ «Rial» ο Γ. Καρατζαφέρης ήταν πιο επιθετικός λέγοντας ότι «η Ελλάδα μπαίνει στο "γύψο"», ότι «εκπορνεύτηκε» και ότι η εξέλιξη στη Σύνοδο Κορυφής ήταν χρεοκοπία. Πρόσθεσε ότι «μείναμε όρθιοι αλλά όχι αξιοπρεπείς» αφού «θα έχουμε τη "ρετσινιά" της μιας και μοναδικής πτωχευμένης ευρωπαϊκής χώρας μετά τον Παγκόσμιο πόλεμο». Πάντως εμφανίστηκε ευχαριστημένος γιατί «ήρθε το σχέδιο Μάρσαλ», προσπερνώντας το βαρύ τίμημα που θα πληρώσει ο λαός για την υλοποίηση των ευρωενωσιακών σχεδιασμών.

    

Σελ. /28     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΟ ΜΕΓΚΑ

Σάββατο 23 Ιούλη 2011

Σελ. /28

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Ο λαός να οπλιστεί με τη δύναμη του δίκιου και της οργάνωσής του

Συνέντευξη της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην εκπομπή «Κοινωνία Ωρα MEGA»

Το μήνυμα των κομμουνιστών είναι ξεκάθαρο

Συνέντευξη στην εκπομπή «Κοινωνία Ωρα MEGA» και τους δημοσιογράφους Γ. Οικονομέα και Δ. Καμπουράκη παραχώρησε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα. Παρουσιάζουμε τη συζήτηση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με τους δημοσιογράφους.

-- Ηταν καλή ή κακή η χθεσινή εξέλιξη κυρία Παπαρήγα;
-- Αναμενόμενη κακή για το λαό, αναμενόμενη καλή για τους τραπεζικούς ομίλους, τους επιχειρηματικούς ομίλους. Πρόκειται για μια καραμπινάτη, καθαρή, ελεγχόμενη χρεοκοπία. Αναμενόμενη. Δεν έχει φτάσει ακόμα σε φάση η ΕΕ που να αφήσει μία χώρα σε μία απότομη και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, λόγω της αλληλεπίδρασης που θα υπάρχει.
-- Εσείς είχατε πει και από πριν ότι έχουμε χρεοκοπήσει...
-- Ο λαός βρίσκεται σε χρεοκοπία. Αυτή τη στιγμή έγινε ένας συμβιβασμός ανάμεσα στην ΕΕ και εντός της ΕΕ, το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και χρηματοπιστωτικούς ομίλους και κάθε συμβιβασμός είναι και προσωρινός, δεν ξέρετε πόσο θα κρατήσει. Εγινε λοιπόν ένας συμβιβασμός για να μπορέσουν να διευκολύνουν την κερδοφορία, κυρίως τη ρευστότητα των τραπεζών. Οσον αφορά όμως τη ζωή του λαού, το εργατικό, το λαϊκό εισόδημα, όχι μόνο τα πάντα είναι ανοιχτά, αλλά είναι προδιαγεγραμμένη η τραγική πορεία...
-- Το γεγονός ότι οι τράπεζες θα έχουν μία ρευστότητα, θα δώσουν στο μαγαζάτορα, που πάει να κλείσει και έχει και δυο υπαλλήλους, πέντε - δέκα χιλιάδες, ένα δάνειο να συντηρήσει το μαγαζί του...

Υπάρχει λύση για το λαό: η συμπόρευση με το ΚΚΕ για τη λαϊκή εξουσία

-- Καταρχήν ο συμβιβασμός είναι προσωρινός, γιατί όταν θα οξυνθεί η κρίση στην ευρωζώνη και αγγίξει και τη Γαλλία, δεν ξέρω αν όλα αυτά που λένε ότι θα εκταμιευτούν προς τις τράπεζες θα γίνουν. Γι' αυτό λέμε ότι είναι προσωρινός ο συμβιβασμός. Τώρα, αν θα κρατήσει 2 χρόνια, 3 ή 5 δεν μπορώ να σας το πω και θα είναι πολύ μεγάλη υπερβολή από την πλευρά μας.-- Είναι όμως άλλο να «φουντάρεις» σήμερα και άλλο να έχεις μια επιδότηση και να αποφύγεις το φουντάρισμα για 2-3 χρόνια...
-- Οσον αφορά τον ελληνικό λαό καταλαβαίνετε ότι θα είναι συνεχώς κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη ενός απότομου φουνταρίσματος. Επομένως ο ελληνικός λαός πρέπει να ξέρει το εξής: Οσα μέτρα έχουν πάρει θα ισχύσουν, θα παρθούν νέα μέτρα, θα ζει κάτω από το άγχος. Γιατί εδώ πέρα ο Παπανδρέου υποσχέθηκε ότι θα πάρει και καινούργια μέτρα σε βάρος του λαού. Και ξέρετε, αυτά τα μέτρα δεν είναι ότι φέρνουν ρευστό χρήμα άμεσα και καλύπτουν τρύπες ή το ίδιο το χρέος. Γενικά ο λαός το πληρώνει το χρέος, αλλά αυτά τα μέτρα χρειάζεται να τα πάρουν ούτως ώστε για 50 χρόνια να έχουν εξασφαλιστεί οι επιχειρηματικοί όμιλοι ότι θα έχουν μία πάμφθηνη εργατική δύναμη, η οποία θα έχει βιοτικό επίπεδο, εισόδημα του τέλους του 19ου αιώνα. Δεν είναι υπερβολή αυτό που σας λέω. Λέγαμε πριν ότι γυρνάμε στη δεκαετία του '50, πάμε πιο βαθιά και όχι μόνο η Ελλάδα.

Τη συμφωνημένη χρεοκοπία θα την πληρώσουν οι λαοί

-- Λέτε ότι θα επιδεινωθεί η κατάσταση;
-- Βεβαίως. Αυτή τη συμφωνημένη χρεοκοπία θα την πληρώσουν και ο γερμανικός λαός, ένα μεγάλο τμήμα του, και ο γαλλικός και ο ιταλικός, δεν θα την πληρώσει μόνο ο ελληνικός. Αυτή η πολιτική είναι φαύλος κύκλος. Οχι η διαχείριση του χρέους, η συνολική στρατηγική.
Ακούμε τώρα για το σχέδιο Μάρσαλ και ποντάρουν στο γεγονός ότι έχουν μεσολαβήσει πολλές γενιές από την πείρα του σχεδίου Μάρσαλ και σήμερα. Θέλετε να κάνουμε κάποια συζήτηση για το σχέδιο Μάρσαλ; Επειδή αυτοί το λένε Μάρσαλ... Το σχέδιο Μάρσαλ καταρχήν δεν καταβλήθηκε όλο στην Ελλάδα, είχε σοβαρές περικοπές - θυμηθείτε το αυτό - και δεύτερον ξεκίνησε για έργα υποδομής, ξεκίνησε να δώσει χρήμα σε ορισμένες επιχειρήσεις εκείνης της εποχής, αλλά τελικά μετατέθηκαν οι στόχοι και δεν έχει καμία σχέση το σχέδιο Μάρσαλ με την εκβιομηχάνιση στην Ελλάδα. Αυτή έγινε μέσα από τους εσωτερικούς πόρους σκληρής εκμετάλλευσης του λαού και πήγε για στρατιωτικούς σκοπούς και περικόπηκε.
-- Θα είναι ένα σχέδιο Μάρσαλ προσαρμοσμένο στη σημερινή πραγματικότητα...
-- Προσαρμοσμένο ακόμα χειρότερα. Το σχέδιο Μάρσαλ θα πάει στο λαό; Θα μοιραστούν τα χρήματα αυτά στις μικρές επιχειρήσεις; Αυτή τη στιγμή με την απελευθέρωση της αγοράς θα δημιουργηθεί χώρος για γιγάντωση των επιχειρηματικών ομίλων. Θα πάει το τραπεζικό χρήμα στο μικρομάγαζο που ο καταστηματάρχης χτυπάει μύγες κάθε μέρα επειδή δεν έχει πελάτη ή που κάνει έναν ελάχιστο τζίρο; Θα δώσει δηλαδή στους μικρούς; Θα δώσει στους μεγάλους, στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και, προσέξτε, σε ορισμένους τομείς.
-- Γιατί διαφωνείτε ότι ο μαγαζάτορας που έχει δύο υπαλλήλους έχει μεγαλύτερη αξία, ενώ ο μεγάλος όμιλος που έχει 500 υπαλλήλους, πάλι 500 θέσεις εργασίας είναι, κερδίζει προφανώς το κεφάλαιο αλλά...
-- Μην τα βλέπετε τόσο στατικά τα πράγματα, η συγκέντρωση και η συγκεντροποίηση στα χέρια μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων γεννάει μεγάλη ανεργία, οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται ή διατηρούνται είναι πολύ λιγότερες απ' αυτές που χάνονται, εμείς δεν θα μιλήσουμε γι' αυτό που λένε αποβιομηχάνιση κλπ., κάποιοι τομείς μπορεί και να αναπτυχθούν και οι εργασιακές σχέσεις - μην το ξεχνάτε - και οι μισθοί θα ξεκινάνε από το φορολογούμενο 550 ευρώ το μήνα και θα είναι θέσεις εργασίας για 6 μήνες, 8 μήνες, γιατί σήμερα η αναδιοργάνωση των επιχειρήσεων στηρίζεται στη σταθερή εργασία ενός πολύ μικρού αριθμού προσωπικού και όλοι οι άλλοι θα είναι στον αέρα.
-- Ναι, αλλά είναι καλύτερα από τη χρεοκοπία...
-- Μα γιατί πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στην ελεγχόμενη ή μη ελεγχόμενη χρεοκοπία; Αυτό που ο λαός πρέπει να έχει υπόψη του, για να μη γυρίσουμε να ζούμε στο τέλος του 19ου αιώνα, είναι ότι οφείλει να πρωτοστατήσει και να ανατρέψει αυτήν την κατάσταση.
-- Θεωρητικά έτσι είναι, έξω απ' το χορό...
-- Το ΚΚΕ δεν είναι το ίδιο με τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης ενώ κινούνται στις ίδιες ράγες της καπιταλιστικής οικονομίας κάνουν μία κριτική, ακούω π.χ. οι πολιτικές αποφάσεις να ελέγξουν τις αγορές, να μην ακολουθεί η πολιτική τις αγορές. Αυτά κι αν είναι σχήματα έξω από τη ζωή και την πραγματικότητα. Γιατί πολιτική και αγορές διασυνδέονται μεταξύ τους, δεν υπάρχει από δω πολιτική και από εκεί αγορές, δηλαδή η επιχειρηματική κερδοφορία. Επομένως η κριτική την οποία κάνουμε σημαίνει ταυτόχρονα μεγάλο βάρος ευθύνης στις πλάτες μας να πείσουμε γι' αυτά που λέμε, δεν είναι εύκολος ο δικός μας δρόμος.
-- Καταλήγει σε μια πρόταση: Επανάσταση και ανατροπή του συστήματος. Αμα σας πει κανείς τι να γίνει σήμερα, δεν υπάρχει λύση;
-- Κοιτάξτε τα μέτρα που πάρθηκαν ήταν για να διευκολυνθεί η κερδοφορία. Σ' αυτή την κύρια γραμμή απαντάμε ότι απαιτείται μια κοινωνία οργανωμένη, με στόχο τις ανθρώπινες ανάγκες και όχι την κερδοφορία. Βεβαίως μιλάμε για τη συνολική πολιτική μας. Εμείς αντιμετωπίζουμε και τα προβλήματα, τον Αύγουστο θα 'ρθουνε τα αναδρομικά, ακόμα δεν έχουν προλάβει να αφαιρέσουν...

Το κίνημα να κάνει αφόρητη τη ζωή της κυβέρνησης

-- Είστε ο μόνος πολιτικός στην Ελλάδα που με κλειστά τα μάτια τον πιστεύω ότι ζει με τη σύνταξή του...
-- Και τη σύνταξη χηρείας. Αφήστε με εμένα, σας λέω πώς αισθάνεται ο κάθε άνθρωπος όπου εγώ δεν έχω τις ίδιες υποχρεώσεις, προσωπικές, που έχει η μεγάλη πλειοψηφία των λαϊκών οικογενειών, με ένα ή δύο παιδιά. Το Σεπτέμβρη θα μας έρθει πετρέλαιο, σε τι τιμή; Αυξημένη ΔΕΗ. Θα αγοράζουμε διάφορα προϊόντα με αυξημένο ΦΠΑ. Λοιπόν θα υπάρχει μεγάλο μέρος οικογενειών που δεν θα μπορεί να πληρώσει... Δεν μιλάω για εκείνον που λέει δεν πληρώνω γιατί θέλω να αντισταθώ και το κάνω για λόγους ιδεολογικούς, έχω να πληρώσω αλλά δεν πληρώνω... Μιλάω για εκείνους και για εκείνες που δεν θα έχουν να πληρώσουν, κι αυτοί είναι οπαδοί της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ... Τι θα γίνει με αυτούς; Εχω παρακολουθήσει όλα τα προγράμματα της κυβέρνησης για την ανεργία, που αφορούν 100.000 ανθρώπους για πέντε χρόνια και πριμοδοτείται η εργοδοσία για να πάρει ανέργους. Οταν δίνει το κράτος 500 εκατομμύρια στους εργοδότες για να πληρώνουν τα ασφάλιστρα του ΙΚΑ και τα δίνει από το ΙΚΑ, αυτή δεν είναι μαύρη τρύπα; Τέτοιες λύσεις πάνε να βρούνε για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της ανεργίας που δεν το λύνουν. Πέστε μου λοιπόν, το Σεπτέμβρη, τον Οκτώβρη, ένα μεγάλο μέρος του λαού, δεν λέω όλοι ανεξαίρετα, θα είναι εξαθλιωμένο. Εμείς λοιπόν θα είμαστε σε πολύ πρακτική δράση και δεν θα λέμε μόνο το σύνθημα της ανατροπής, γιατί ο άλλος όταν πεινάει χρειάζεται να το ακούσει κι αυτό και να προβληματιστεί, αλλά δεν φτάνει, επομένως εμείς θα είμαστε στην πρώτη γραμμή, να υπογραφούν Συλλογικές Συμβάσεις, για να εμποδίσουμε τις ατομικές συμβάσεις, να υπάρχει κάτι συλλογικότερο για να μην πέσει το πράγμα σε εντελώς εξευτελιστικούς μισθούς. Για να μη χάσουν οικογένειες το φως, το νερό ή το σπίτι τους. Και μιλάω για οικογένειες που πραγματικά υποφέρουν. Δεν μιλάω γι' αυτούς που ιδεολογικά λένε "το χρέος δεν πρέπει να το πληρώσει ο λαός". Εμείς το λέμε και ιδεολογικά και πρακτικά. Θα είμαστε στην πρώτη γραμμή διότι από το Σεπτέμβρη η Τοπική Διοίκηση, οι Δήμοι, δεν θα έχουν να πληρώσουν τους μισθούς των υπαλλήλων. Τους χρωστάνε δισεκατομμύρια. Εμείς τι θα κάνουμε; Δε θα στηρίξουμε τις οικογένειες εκείνες που πρέπει να αφήσουν τα παιδιά τους στον παιδικό σταθμό;
-- Θα αγκαλιάσετε δηλαδή ένα κίνημα που θα λέει δεν πληρώνω την εφορία, όχι μόνο γιατί δεν έχω...
-- Δεν αγκαλιάζουμε, είμαστε μέσα ως μέλη σωματείων, μαζικών οργανώσεων και φορέων. Και οι κομμουνιστές έχουμε τα ίδια προβλήματα με τους άλλους. Διότι αν δεν υπάρξει ένα κίνημα που να κάνει αφόρητη τη ζωή της κυβέρνησης, οποιασδήποτε κυβέρνησης η οποία αντιμετωπίζει τα πράγματα με ένα δημοψήφισμα της πλάκας... Της κυβέρνησης, των επιχειρηματικών ομίλων των μεγάλων που θα πάρουν μεγαλύτερο μερίδιο συγκέντρωσης, δύναμης και πλούτου στα χέρια τους...
-- Θα κάνετε αφόρητη τη ζωή της κυβέρνησης εντάξει, θα πέσει...
-- Οσο εξαρτάται από εμάς. Ο λαός θα αποφασίσει...
-- Θα πέσει, θα έρθει μια άλλη κυβέρνηση, περίπου θα ξαναγίνουν τα ίδια...
-- Βλέπετε λοιπόν; Γι' αυτό εμείς επικρίνουμε τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που εστιάζουν στο να πέσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Εμείς δεν λέμε μόνο αυτό. Εμείς λέμε ότι πρέπει το αστικό πολιτικό σύστημα, ο συσχετισμός δύναμης, να αποδυναμωθεί και πραγματικά να ανοίξει ο δρόμος για μια ριζική αλλαγή. Γιατί όταν βάζεις στόχο να πέσει μια κυβέρνηση δεν λες τίποτα.
-- Στόχος σας δηλαδή είναι η ανατροπή του αστικού καθεστώτος;
-- Μα είναι αντικειμενική ανάγκη. Τώρα το ανακάλυψε ο κ. Πάγκαλος; Το λέμε από το 1918. Αλλά αυτό θα το αποφασίσει ο λαός.
-- Δεν είστε εναντίον του τουρισμού...
-- Η δική μας αναπτυξιακή πρόταση παίρνει υπόψη ότι η Ελλάδα είναι αυτή που είναι και είμαστε υπέρ οπωσδήποτε της ανάπτυξης και του εσωτερικού τουρισμού με τη μορφή του δικαιώματος στις κοινωνικές διακοπές και μάλιστα σε μια Ελλάδα που έχει και υψηλές θερμοκρασίες και οι διακοπές μπορεί να αρχίσουν για τους ξένους από το Μάρτιο. Αλλά μιλάμε για έναν τουρισμό που ο τελικός αποδέκτης της ωφέλειας θα είναι ο εργαζόμενος. Οχι οι ξενοδόχοι. Βλέπετε, λοιπόν, πέρα απ' τα άμεσα ζητήματα που πρέπει να προβάλλουμε, αν μπορούν να ανακουφιστούν οι εργαζόμενοι, οφείλουμε να δώσουμε και τη δική μας αντίληψη για το πώς πρέπει να οργανώνεται η οικονομία και η κοινωνία. Μοιραία λοιπόν πάμε στην ανατροπή. Δεν θα πάω έξω από τον ΟΑΕΔ όταν του άλλου δεν του δίνουν το επίδομα; Θα παλέψουμε να πάρει το επίδομα, να μην κοπεί η σύνταξη, αλλά ταυτόχρονα θα του πούμε, έλα εδώ φίλε κι αν κατάφερες σήμερα να την πάρεις, σε έξι μήνες μπορεί να μην την πάρεις. Λοιπόν άκου κι εμάς που σου λέμε για την πορεία των πραγμάτων.
Πρόκειται για μια ελεγχόμενη χρεοκοπία. Και το φέρνουν εδώ πέρα σαν μία νίκη. Παρακολούθησα τα πάντα χτες σε όλους τους σταθμούς. Ολοι λένε να δούμε τις λεπτομέρειες, ακόμα κι αυτοί που χειροκροτούν τη λύση, να δούμε τις λεπτομέρειες, να δούμε τις εγγυήσεις, να δούμε, να δούμε πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση όταν έρθει η σειρά της Γαλλίας κλπ. Ο λαός πρέπει να ξέρει ότι προστέθηκαν καινούργιοι χαλκάδες. Να μη χάσει το κουράγιο του, η απογοήτευση θα φέρει χειρότερα πράγματα. Πρέπει να οπλιστεί με τη δύναμη του δίκιου του και της οργάνωσής του.

    

Σελ. /28     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ

Σάββατο 23 Ιούλη 2011

Σελ. /28

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Κανένα όφελος για το λαϊκό εισόδημα από την απόφαση της Συνόδου

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Για τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ με ανακοίνωσή του υπογραμμίζει:
«Καμιά "ανακούφιση", κανένα όφελος δεν πρόκειται να προκύψει για το εργατικό και λαϊκό εισόδημα από το νέο πρόγραμμα διαχείρισης του δημοσίου χρέους. Δεν μπαίνει "πάτος στο βαρέλι", αφού ουσιαστικά πρόκειται για επιμήκυνση, δηλαδή για υποθήκευση του παρόντος και του μέλλοντος των λαϊκών δυνάμεων. Αυτή η εκτίμηση επιβεβαιώνεται από την επιβράβευση των κυβερνητικών αντιλαϊκών μέτρων και κυρίως από τις νέες δεσμεύσεις για νέα κλιμάκωσή τους.
Ως προς την ουσία των αποφάσεων πρόκειται για μια μικρή, ελεγχόμενη χρεοκοπία, υπό την αιγίδα της Ευρωζώνης, που καταλήχθηκε ως συμβιβασμός μεταξύ των ισχυρών κρατών - μελών της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και των τραπεζών. Είναι ένας συμβιβασμός στο παραπέντε, αφού είχε προηγηθεί ο υπερδανεισμός της Ελλάδας και στα έτη 2010-2011, με μεγάλα επιτόκια όχι μόνο από την αγορά, αλλά και από το Μηχανισμό ΕΕ - ΔΝΤ. Η επιμήκυνση του δανεισμού ανακυκλώνει το πρόβλημα του ελληνικού δημόσιου χρέους και γενικότερα τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας μέσα στην Ευρωζώνη, οξύνει προβλήματα ανισομετρίας που αφορούν άμεσα και την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, ακόμα και την Ισπανία και την Ιταλία.
Οι πολιτικές αποφάσεις των ηγετών της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να λύσουν αυτές τις αντιφάσεις. Διακηρύχθηκαν ορισμένα μέτρα κεϋνσιανού τύπου σε επίπεδο Ευρωζώνης, καταρχήν με τη συναίνεση της ΕΚΤ, που στηρίζουν και τις τράπεζες από την απαξίωση μέρους των κεφαλαίων τους.
Οσον αφορά την εγγύηση των ελληνικών τραπεζών, αυτή δε σημαίνει βελτίωση του εργατικού εισοδήματος, προστασία του αγρότη και του αυτοαπασχολούμενου από την απελευθέρωση των αγορών με την κυριαρχία των μονοπωλίων, από τις ιδιωτικοποιήσεις.
Ο ελληνικός λαός, καθώς και οι λαοί των κρατών - μελών της Ευρωζώνης δεν πρέπει να παρασυρθούν στις θριαμβολογίες των ηγετών της για τα βήματα στην κατεύθυνση της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης, μέρος της οποίας θα είναι ενδεχομένως η διαμόρφωση μηχανισμού έκδοσης ευρωομολόγου, η συγκρότηση ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης ή κάτι άλλο.
Ολα αυτά αφορούν αναδιατάξεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων, αντιθέσεις της Ευρωζώνης με συμφέροντα του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλιστικού κέντρου, από το οποίο κυρίως προέρχονται οι γνωστοί "οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης".
Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να παγιδευτεί στο κυβερνητικό και ευρωενωσιακό σύνθημα για "εθνική ενότητα", που στόχο έχει ν' αναστείλει την ταξική και λαϊκή πάλη, τους αγώνες, την πολιτική απαξίωση των αστικών κομμάτων, του αστικού πολιτικού συστήματος, της ίδιας της εξουσίας του κεφαλαίου, των μονοπωλίων.
Από τις δηλώσεις των ηγετών επιβεβαιώνεται η θέση του ΚΚΕ ότι το δημόσιο χρέος, εμπορικά ελλείμματα και γενικότερα προβλήματα στο ισοζύγιο πληρωμών μεταξύ καπιταλιστικών οικονομιών είναι μόνο εκδηλώσεις της καπιταλιστικής κρίσης, του ανταγωνισμού και της ανισομετρίας, που οξύνθηκαν με την ΟΝΕ και την Ευρωζώνη, την απελευθέρωση των αγορών, την ισχυροποίηση καπιταλιστικών οικονομιών (π.χ. Κίνα και Ινδία) με εκατομμύρια εργατικού δυναμικού που πληρώνεται με μεροκάματο του 19ου αιώνα.
Κανένα καπιταλιστικό αναπτυξιακό πρόγραμμα, όπως το αποκαλούμενο "ευρωπαϊκό σχέδιο Μάρσαλ", δεν πρόκειται να ανατρέψει τη φτώχεια για τους μισθωτούς και συνταξιούχους, για τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, ακόμα και στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ, στη Γερμανία και στη Γαλλία.
Αλλωστε, υπάρχει η αρνητική ελληνική εμπειρία από την πορεία του σχεδίου Μάρσαλ στην Ελλάδα, που γρήγορα περικόπηκε και κυρίως δεν λειτούργησε αναπτυξιακά, δηλαδή δεν στήριξε τότε την εκβιομηχάνιση στην Ελλάδα, αλλά τη στρατιωτικοποίηση για να χτυπήσουν το λαϊκό κίνημα.
Μοναδική διέξοδος για την εργατική τάξη και τη λαϊκή πλειοψηφία είναι με την πάλη της να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου, που μαζί με τους διεθνείς συμμάχους της δημιουργούν και διαχειρίζονται το χρέος σε βάρος της εργασίας μισθωτών και αυτοαπασχολουμένων».

    

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Πρόκειται για ελεγχόμενη χρεοκοπία

Δήλωση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Πρόκειται για ελεγχόμενη χρεοκοπία με κούρεμα, τουλάχιστον 20-21%, με επιμήκυνση, παράταση και με αλλεπάλληλες δανειοδοτήσεις είτε με τη μορφή του ψευδεπίγραφου σχεδίου Μάρσαλ, είτε με άλλες μορφές, όπου αλυσοδένουν τον ελληνικό λαό να πληρώνει χρέη, χρέη, χρέη για πάρα πολλά χρόνια. Και η ίδια ελεγχόμενη χρεοκοπία θα είναι προσωρινή και η ίδια αυτή η συμφωνία. Θα είναι προσωρινή γιατί η κρίση, που υπάρχει στην Ιταλία, στην Ισπανία και μπορεί να επεκταθεί και παραπέρα, θα ακυρώσει και αυτό το συμβιβασμό που έγινε ανάμεσα στην ΕΚΤ, το ΔΝΤ, την ΕΕ και τους τραπεζικούς ομίλους».

    

Σελ. /28     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!!

Παρασκευή 22 Ιούλη 2011

Σελ. /28

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Χρεοκοπία και γδάρσιμο του λαού για να ενισχυθεί η πλουτοκρατία

Χαρούμενοι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και αξιωματούχοι της ΕΕ γιατί εξασφάλισαν τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων που θα πληρώσουν ακριβά με νέες θυσίες οι λαοί

Associated Press

Αγριο γδάρσιμο του λαού, «μόνιμη» χρεοκοπία, γενικευμένη φτώχεια και εξαθλίωση εγγυάται η λύση της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, στην οποία κατέληξαν χτες οι ηγέτες της Ευρωζώνης, διασώζοντας ταυτόχρονα το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα και τους μονοπωλιακούς ομίλους και διασφαλίζοντας την απαραίτητη «ρευστότητα».Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης όχι μόνο δε θα σημάνει ελάφρυνση βαρών για το λαό, όπως ισχυρίστηκε ξεδιάντροπα ο πρωθυπουργός μετά το πέρας της Συνόδου, αλλά σηματοδοτεί μια άνευ προηγούμενου κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, μέσω της δραστικής μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης, της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, με την εφαρμογή του βάρβαρου αντιλαϊκού προγράμματος της κυβέρνησης.
Η άγρια διαμάχη και τα ατέλειωτα παζάρια στις Βρυξέλλες, που κράτησαν μέχρι αργά χτες το βράδυ, είχαν να κάνουν μόνο με τον επιμερισμό των απωλειών μεταξύ των ισχυρότερων κρατών - μελών και των χρηματοπιστωτικών ομίλων από την ελεγχόμενη χρεοκοπία, η οποία όμως είναι «ανεξέλεγκτη» χρεοκοπία για το λαό.
Τα παζάρια στη Σύνοδο Κορυφής μεταξύ των εκπροσώπων των αστικών τάξεων και των μονοπωλιακών ομίλων, σχετικά με τη διαχείριση του ελληνικού χρέους επιβεβαιώνουν ότι η Ελλάδα οδηγείται και τυπικά σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Η ελεγχόμενη χρεοκοπία την οποία είχε προβλέψει από την αρχή το ΚΚΕ, όταν τα αστικά κόμματα προσπαθούσαν να την κρύψουν, σημαίνει παραπέρα φτώχεια για τους εργάτες, τους αυτοαπασχολούμενους, μικρούς και μεσαίους αγρότες.
Οσο και αν προσπαθούν οι αξιωματούχοι της ΕΕ και η ελληνική κυβέρνηση να παρουσιάσουν τις αποφάσεις ως μια σημαντική ανάσα για το λαό, στην πραγματικότητα πρόκειται για μια σημαντική ένεση στην πλουτοκρατία, το κεφάλαιο και τους τραπεζίτες.
Στη προσπάθεια παραπλάνησης των εργαζομένων συνέβαλε και η συνέντευξη Τύπου που έδωσε αργά το βράδυ ο Ελληνας πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου μαζί με τον υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο. Εμφάνισε το μόνιμο ξεζούμισμα του ελληνικού λαού με το νέο δάνειο ως «διασφάλιση για μια νέα αναπτυξιακή πορεία», που υποτίθεται θα φέρει νέες επενδύσεις και θέσεις εργασίας και «σιγουριά για τον ελληνικό λαό».
Ο πρωθυπουργός καυχήθηκε γιατί «το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι απολύτως προστατευμένο», διαβεβαιώνοντας ότι «η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα γίνεται με ασφαλή τρόπο για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα».
Υποστήριξε ακόμα ότι «διασφαλίζονται οι δανειακές ανάγκες της χώρας έως το 2020», αλλά και ότι «διασφαλίζεται η βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους». Οπως είπε, το μέσο κόστος δανεισμού για τα επόμενα 40 χρόνια θα κινείται στα επίπεδα του 4%.
Απαράβατη προϋπόθεση όμως για τη διασφάλιση ρευστότητας στα εγχώρια μονοπώλια είναι νέες άγριες θυσίες από το λαό. «Ολα θα πάνε στράφι αν δεν συνεχίσουμε τις διαρθρωτικές αλλαγές», τόνισε χαρακτηριστικά. Παρόλα αυτά, ο πρωθυπουργός δε δίστασε να ισχυριστεί ανερυθρίαστα ότι «ελαφρύνεται σημαντικά το βάρος στην ελληνική οικογένεια».
Η διάσωση του εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος και η διασφάλιση της ρευστότητας για τους μονοπωλιακούς ομίλους, μέσω του νέου πακέτου δανειοδότησης, ήταν αυτό για το οποίο πανηγύρισε ο πρωθυπουργός, επαναλαμβάνοντας ταυτόχρονα τη δέσμευσή του ότι θα υλοποιήσει απαρέγκλιτα τα βάρβαρα μέτρα του μεσοπρόθεσμου.

Τι προβλέπει η απόφαση των ηγετών της Ευρωζώνης

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο κείμενο της απόφασης της Συνόδου της Ευρωζώνης χαιρετίζονται τα βάρβαρα μέτρα που περιλαμβάνονται στο μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο, επισημαίνοντας μάλιστα ότι «δεν έχουν προηγούμενο»(!), αλλά χαρακτηρίζονται βέβαια ως «απαραίτητα για να επιστρέψει και πάλι η Ελλάδα σε μια βιώσιμη ανάπτυξη».
Από την άλλη, εξόφθαλμη ήταν η προσπάθεια που κατέβαλαν οι αξιωματούχοι της ΕΕ και οι ηγέτες των μεγάλων κρατών μελών να «αποκόψουν» την Ελλάδα από τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης, σε μια προσπάθεια να δείξουν ότι τάχα η κρίση χρέους δεν έχει «μεταδοθεί» σε άλλες χώρες, πράγμα που θα σήμαινε δραματική αύξηση των διαθέσιμων πόρων του προσωρινού μηχανισμού χρηματοπιστωτικής στήριξης (EFSF) κυρίως από τις μεγάλες χώρες (Γερμανία, Γαλλία, κ.α.), αλλά και για να δικαιολογήσουν τη συμμετοχή των ιδιωτών, δηλαδή των τραπεζών και των θεσμικών επενδυτών στο σχέδιο «διάσωσης».
«Η Ελλάδα τελεί σε μια μοναδικά σοβαρή κατάσταση στην Ευρωζώνη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρειάζεται μια εξαιρετική λύση», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο κείμενο της απόφασης, με το οποίο ευλογείται η εθελοντική συμμετοχή του χρηματοπιστωτικού τομέα, μέσω «ενός καταλόγου επιλογών», όπως ανταλλαγή ομολόγων, επιμήκυνση αποπληρωμής και επαναγοράς.
Συγκεκριμένα, το νέο «πακέτο στήριξης», δηλαδή το νέο δάνειο που αποφάσισαν οι ηγέτες της ευρωζώνης για την Ελλάδα ανέρχεται στα 109 δισ. ευρώ. Το συνολικό ύψος της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα θα ανέλθει στα 50 δισ. ευρώ, εκ των οποίων ποσό 37 δισ. ευρώ θα διοχετευτεί στο νέο πακέτο στήριξης, ενώ ποσό 12,6 δισ. ευρώ αφορά την επαναγορά χρέους. Τα νέα δάνεια που θα παρασχεθούν στην Ελλάδα από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) θα έχουν διάρκεια 15 ετών έως και 30 ετών, με περίοδο χάριτος δέκα ετών, ενώ το επιτόκιο θα διαμορφωθεί περίπου στο 3,5%.
Ταυτόχρονα, όμως, αναφέρεται ρητά ότι τα δάνεια αυτά θα χορηγηθούν με υποθήκη περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου. Σε περίπτωση, δηλαδή, που το ελληνικό δημόσιο δηλώσει αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων, ο πιστωτής (το EFSF) θα προβεί σε κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου.
Δημιουργείται επίσης μια ευρωομάδα δράσης που μαζί με την κυβέρνηση θα δουλέψει για την προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών. Ταυτόχρονα υπόσχονται ένα «ευρωπαϊκό σχέδιο Μάρσαλ», που θα στηρίζεται στους πόρους των διαρθρωτικών ταμείων και μοναδικό στόχο θα έχει την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων.

    

Ολοι μαζί στο τσάκισμα του λαού

Σήμα εκκίνησης μιας ακόμα πιο σκληρής σε βάρος του ελληνικού λαού πολιτικής εξέπεμψαν χτες βράδυ με τις δηλώσεις τους, μετά τη Σύνοδο Κορυφής, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χ.Β. Ρομπέι, ο πρόεδρος του Γιουρογκρουπ Ζ.Κ. Γιούνκερ και ο πρόεδρος της ΕΚΤ Ζ.Κ. Τρισέ, ο πρόεδρος της Κομισιόν Μ. Μπαρόζο, μαζί και ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου. Απαντες αφού εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για τη συμφωνία που επιτεύχθηκε, τονίζοντας επισταμένως ότι η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα είναι απολύτως οικειοθελής, κατέληξαν στο ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει με ταχύτητα τις αντιδραστικές αντιλαϊκές αλλαγές, μεταξύ αυτών και τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις.
Ολοι τους επεσήμαναν ότι η συμφωνία αυτή αφορά αποκλειστικά και μόνο στην Ελλάδα, την οποία χαρακτήρισαν μοναδική και εξαιρετική περίπτωση, αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο να ισχύσει για οποιαδήποτε άλλη χώρα - μέλος της ΕΕ. Ο Ζ.Κ. Τρισέ πάντως δεν απέκλεισε μελλοντικά την «επιλεκτική χρεοκοπία».
Ο Χ.Β. Ρομπέι μίλησε για τους κινδύνους που απειλούσαν την ασφάλεια της ευρωζώνης και για το «ανάχωμα» που δημιούργησαν για να προστατευτεί το κοινό νόμισμα. Ο ορίζοντας αποπληρωμής του χρέους της Ελλάδας οριοθετήθηκε μεταξύ των 15 και 30 χρόνων. Ο Μ. Μπαρόζο μίλησε για «μεγαλεπήβολο πακέτο», εξέφρασε τη χαρά του που «πολιτική και αγορές αρχίζουν να περπατούν μαζί» και τόνισε ότι ο Γ. Παπανδρέου δεσμεύτηκε για πλήρη εφαρμογή του μακροοικονομικού ελληνικού προγράμματος, για μακρά λεηλασία δηλαδή του λαού και του πλούτου της χώρας. Επιπρόσθετα, έκανε λόγο για ένα ευρωπαϊκό «Σχέδιο Μάρσαλ», ομολογώντας ότι στόχος είναι να ευνοηθούν οι επενδύσεις, να βοηθηθούν οι τράπεζες.
Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου είχε το θράσος να προβάλει τον αντιλαϊκό οδοστρωτήρα που η κυβέρνησή του κινεί σαν θέληση του λαού! Είπε ότι «έχουμε ένα πακέτο αποφάσεων που δημιουργεί δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε σε βάθος χρόνου το χρέος μας» και ως μη όφειλε μίλησε εξ ονόματος του λαού που όπως ισχυρίστηκε το μόνο που ζητά «είναι το δικαίωμα να κάνουμε ουσιαστικές αλλαγές, βαθιές τομές στην πατρίδα μας, είμαστε δεσμευμένοι να τις κάνουμε»! Ταυτόχρονα, δήλωσε ότι «δίνουμε σινιάλο υποστήριξης προς το τραπεζικό σύστημα για χρηματοδότηση, ρευστότητα, υποστήριξη και ενδυνάμωση»!
Να σημειωθεί ότι ο Ζ.Κ. Τρισέ δεσμεύτηκε ότι η Ελλάδα θα βοηθηθεί για να προχωρήσει τις ιδιωτικοποιήσεις αλλά και τις δομικές αλλαγές στην οικονομία και επισήμανε ότι οι αποφάσεις που πάρθηκαν σηματοδοτούν την παροχή βοήθειας και τεχνικής προς την Ελλάδα για την εφαρμογή αυτών των αλλαγών. Οπως είπε, «η Ελλάδα χρειάζεται τεχνική βοήθεια και υποστήριξη».
Ερωτώμενος για το πώς μπορεί να γνωρίζει ότι δε θα βρεθούν κι άλλες χώρες στη θέση να ζητήσουν και για τις ίδιες ενεργοποίηση όσων αποφασίστηκαν για την Ελλάδα, ο Ζ.Κ. Τρισέ αρκέστηκε να υπενθυμίσει τη δέσμευση των αρχηγών κρατών - μελών ότι «η Ελλάδα χρειάζεται μια έκτακτη και μοναδική λύση, εξ ου και η παρέμβαση του ιδιωτικού τομέα».

    

Τα κόμματα για τη Σύνοδο Κορυφής

Κύριος οίδε τι ακριβώς ήθελε να πει ο εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ., Κ. Αϊβαλιώτης, με το σχόλιο που έκανε χτες για τη Σύνοδο Κορυφής της ευρωζώνης. Είπε: «Και ο άγιος φοβέρα θέλει. Πού ο διάολος της Ευρώπης...»!
Ο ΣΥΝ σε ανακοίνωσή του επαναφέρει τις φαιδρότητες περί «λάθος δρόμου» που συνιστά δήθεν η «πολιτική του μνημονίου», συσκοτίζοντας ότι αυτή είναι προϊόν συνειδητής επιλογής, στο πλαίσιο της φιλομονοπωλιακής ευρωενωσιακής στρατηγικής. Επιπλέον επιμένει στις φαντασιώσεις για έναν... εξανθρωπισμένο καπιταλισμό. Οπως αναφέρει «η απάντηση στην κρίση προϋποθέτει πρωτίστως συνολικές πολιτικές αποφάσεις» που να «επαναθεμελιώνουν την αρχιτεκτονική της ΟΝΕ» και να «παρακάμπτουν τις αγορές» (...) «απαιτεί δομικές αλλαγές στην ευρωζώνη, αλλαγή της αρχιτεκτονικής του χρηματοπιστωτικού συστήματος, περιορισμό του ρόλου των τραπεζών και των συμφερόντων των κερδοσκοπικών αγορών»!
Για τη ΔΗΜ.ΑΡ., τέλος, το προσχέδιο απόφασης της Συνόδου δεν έχει τίποτα άλλο παρά μόνο «πολλά ανοικτά θέματα»! Με ανακοίνωσή της προέτρεψε την κυβέρνηση να διεκδικήσει μια ρύθμιση του χρέους της πλουτοκρατίας με «επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, μείωση του επιτοκίου και περίοδο χάριτος».

    

«Διαρκές μνημόνιο» παντού

Οι «υπόλοιπες χώρες του ευρώ» καλούνται επίσης να κλιμακώσουν τον πόλεμο κατά των λαών επιταχύνοντας την υλοποίηση των προγραμμάτων που έχουν συμφωνήσει με την ΕΕ και τα οποία περιλαμβάνουν τα ίδια βάρβαρα μέτρα με αυτά που υλοποιούνται και στην χώρα μας, αφού εξειδικεύουν τις κατευθύνσεις του Συμφώνου για το ευρώ.
Οπως αναφέρεται στο κείμενο «όλες οι υπόλοιπες χώρες του ευρώ επισήμως επιβεβαιώνουν την ανελαστική τους βούληση να τιμήσουν πλήρως τη δική τους ανεξάρτητη κρατική υπογραφή και όλες τις δεσμεύσεις τους για βιώσιμες δημοσιονομικές συνθήκες και δομικές μεταρρυθμίσεις».
Σε άλλο σημείο αναφέρεται ρητά ότι «όλες οι χώρες-μέλη της ζώνης του ευρώ θα τηρήσουν αυστηρά τους συμφωνημένους δημοσιονομικούς στόχους, θα βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα και θα αντιμετωπίσουν μακροοικονομικές ανισορροπίες». Ειδικά για τις χώρες που δεν έχουν υπογράψει μνημόνιο με την τρόικα, επισημαίνεται ότι πρέπει να μειώσουν τα ελλείμματά τους κάτω από το 3% το αργότερο μέχρι το 2013. Στο πλαίσιο αυτό χαιρετίζουν το πρόγραμμα άγριας λιτότητας ύψους 70 δισ. που ενέκρινε πρόσφατα η ιταλική κυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι τα μέτρα αυτά «θα της επιτρέψουν να μειώσει το έλλειμμα κάτω από 3% το 2012 και να επιτύχει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό το 2014». Επίσης χαρακτηρίζονται «φιλόδοξες» οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που ανέλαβε η Ισπανία «στο δημοσιονομικό, χρηματοοικονομικό και δομικό τομέα».
Ξεχωριστή αναφορά γίνεται και στην «πρόοδο» που έχει επιτευχθεί στην εφαρμογή των προγραμμάτων της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, επισημαίνοντας ότι για τις δύο αυτές χώρες θα εφαρμοστούν οι όροι δανεισμού από το EFSF που συμφωνήθηκαν για την Ελλάδα.

    

Σελ. /28     

Copyright © 1997-2011 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ