Κανονισμός της ΕΕ «ΜΟΝΤΙ ΙΙ»: Αντεργατικό τερατούργημα για την κατάργηση της απεργίας

Motion Team

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ήδη από το 2011 έχει ετοιμάσει για υιοθέτηση από το Συμβούλιο της ΕΕ Κανονισμό για «την άσκηση του δικαιώματος της συλλογικής δράσης, στο πλαίσιο των οικονομικών ελευθεριών στην ενιαία αγορά και ιδιαίτερα της ελευθερίας εγκατάστασης και της ελευθερίας παροχής υπηρεσιών». Το κείμενο της Επιτροπής δεν έχει δοθεί ακόμη επίσημα στη δημοσιότητα. Πρόκειται κυριολεκτικά για αντεργατικό τερατούργημα για την κατάργηση της απεργίας.

Ο χαρακτηρισμός του αντεργατικού τερατουργήματος με το προσωνύμιο «ΜΟΝΤΙ ΙΙ» αποτελεί επιβράβευση των υπηρεσιών του Ιταλού οικονομολόγου Μάριο Μόντι στην ΕΕ, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Ο Μάριο Μόντι υπηρέτησε ως επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς, Υπηρεσιών, Τελωνείων και Φορολογίας (1995 - 1999) και ως επίτροπος Ανταγωνισμού την περίοδο 1999 - 2004, ισόβιος γερουσιαστής στην Ιταλική Βουλή από το 2011 και σημερινός πρωθυπουργός της Ιταλίας, πρότυπο για το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, που προβάλλεται από την πλουτοκρατία μέσα από τα ΜΜΕ, για το τσάκισμα της απεργίας και των άλλων δικαιωμάτων που κατέκτησε με σκληρούς αγώνες και αίμα η εργατική τάξη.

Το αντικείμενο του Κανονισμού

Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με αφορμή τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της ΕΕ στις υποθέσεις «Viking Line» (υπόθεση C-438/05 της 11/12/2007) και «Laval» (υπόθεση C-341/05 της 18/12/2007), καθώς και τη συναφή υπόθεση «Ruffert,» επιτίθεται ευθέως στο δικαίωμα της απεργίας και συνολικά της δράσης του εργατικού κινήματος. Με προκλητικότατο τρόπο επιχειρεί να εξαπατήσει τους εργαζόμενους, δηλώνοντας ότι οι πιο πάνω αποφάσεις του Ευρωδικαστηρίου έκαναν αναγκαία τη ρύθμιση του απεργιακού δικαιώματος και δήθεν στο όνομα της προστασίας του, ευθέως εξαρτά τη συνδικαλιστική δράση του εργατικού κινήματος από την έγκριση της ΕΕ, των αστικών κυβερνήσεων και των καπιταλιστών.

Ο ρόλος της εργατικής αριστοκρατίας

Τα συμβιβασμένα και ξεπουλημένα ευρωπαϊκά εργατικά συνδικάτα (ETUC/CES), ύστερα από τις αποφάσεις του Ευρωδικαστηρίου, εξαπατώντας τους εργαζόμενους και καλλιεργώντας αυταπάτες για το χαρακτήρα της ΕΕ ζητούσαν από την ΕΕ να συμπεριλάβει στη Συνθήκη της Λισαβόνας ένα «Κοινωνικό Πρωτόκολλο» στο οποίο θα δηλωνόταν η υπεροχή των βασικών κοινωνικών δικαιωμάτων έναντι των οικονομικών ελευθεριών. Οι καπιταλιστές από την πλευρά τους, διά μέσου της Ενωσής τους, της «Business Europe», χαιρέτισαν τις αποφάσεις, όπως και οι αστικές κυβερνήσεις. Μάλιστα, οι αστικές κυβερνήσεις της Σουηδίας, της Γερμανίας, του Λουξεμβούργου και της Δανίας έσπευσαν να τροποποιήσουν την εργατική τους νομοθεσία, με το επιχείρημα της συμμόρφωσης στις αποφάσεις του Ευρωδικαστηρίου, περιορίζοντας το δικαίωμα της απεργίας. Ετσι, η ΕΕ αξιοποιώντας γι' άλλη μια φορά τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες έρχεται να δώσει ένα συντριπτικό χτύπημα στο απεργιακό δικαίωμα, παρουσιάζοντάς το σαν ανταπόκρισή της στο αίτημα των συνδικάτων.

Το ιστορικό των αποφάσεων του ευρωδικαστηρίου

Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της ΕΕ έκριναν παράνομες τις απεργίες των Φιλανδών ναυτεργατών και των Σουηδών οικοδόμων, επειδή παραβιάζουν τη θεμελιώδη ελευθερία που κατοχυρώνουν οι Συνθήκες της ΕΕ, την ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου. Απέδειξαν γι' ακόμη μια φορά τον πραγματικό αντιδραστικό χαρακτήρα της ΕΕ, σαν ιμπεριαλιστικής διακρατικής ένωσης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

MotionTeam

Σε συντομία το ιστορικό των υποθέσεων που έκρινε το Δικαστήριο της ΕΕ είναι το εξής: Στην πρώτη υπόθεση η φιλανδική εφοπλιστική εταιρεία «Viking Line», προσέφυγε σε αγγλικό δικαστήριο ζητώντας να κηρυχθεί παράνομη η απεργία της Φιλανδικής Ομοσπονδίας Ναυτεργατών (FSU) και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις Μεταφορές (ITF), με αίτημα να υποχρεωθεί η «Viking Line» να μη μεταφέρει το πλοίο της «Rosella» (που εκτελεί τη γραμμή Ελσίνκι - Ταλίν) στην εσθονική σημαία, για να εκμεταλλευτεί έτσι ακόμη αγριότερα τους ναυτεργάτες του πλοίου, αφού έτσι θα εφάρμοζε την εσθονική συλλογική σύμβαση εργασίας, που προβλέπει πολύ χαμηλότερους μισθούς και δικαιώματα για τους ναυτεργάτες.Στη δεύτερη η λετονική εταιρεία «Laval», προσέφυγε σε σουηδικό δικαστήριο ζητώντας να κηρυχθούν παράνομες οι απεργιακές κινητοποιήσεις της Σουηδικής Ομοσπονδίας Οικοδόμων (Byggnads) και του τοπικού παραρτήματός της στην πόλη Vaxholm (όπου ο λετονικός μονοπωλιακός όμιλος είχε αναλάβει την κατασκευή ενός σχολείου, μέσω της θυγατρικής εταιρείας «Baltic», φέρνοντας να εργαστούν σ' αυτό Λετονοί οικοδόμοι) με αίτημα να υποχρεωθεί το λετονικό μονοπώλιο να υπογράψει συλλογική σύμβαση εργασίας με τη Σουηδική Ομοσπονδία, ώστε να εφαρμόζονται και στους Λετονούς εργάτες οι όροι εργασίας και οι μισθοί της σουηδικής συλλογικής σύμβασης, που ήταν πολύ ανώτεροι από το μισθό πείνας που τους κατέβαλε η επιχείρηση με βάση τη λετονική σύμβαση.

Motion Team

Και οι δύο υποθέσεις έφτασαν στο Δικαστήριο της ΕΕ, το οποίο εξέδωσε τις αποφάσεις του, με τις οποίες κρίνει παράνομες τις απεργίες, επειδή «παραβιάζουν το κοινοτικό δίκαιο» και συγκεκριμένα τα «θεμελιώδη δικαιώματα», που θεσπίστηκαν και κατοχυρώθηκαν από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, δηλαδή το «δικαίωμα της ελεύθερης εγκατάστασης των επιχειρήσεων» (άρθρο 43 της Συνθήκης ΕΚ) και το «δικαίωμα της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και κυκλοφορίας των εργαζομένων» (άρθρο 49 της Συνθήκης και οδηγία 96/71 ΕΚ για την απόσπαση εργαζομένων) στα κράτη μέλη της ΕΕ.

Το περιεχόμενο του Κανονισμού «Μόντι ΙΙ»

Στο άρθρο 1 ορίζεται το αντικείμενο του Κανονισμού που είναι να καθορίσει τις γενικές αρχές και τους κανόνες στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ενωσης που διέπουν το «θεμελιώδες δικαίωμα της άσκησης συλλογικής δράσης στο πλαίσιο των οικονομικών ελευθεριών και ιδιαίτερα της ελευθερίας εγκατάστασης και της ελευθερίας παροχής υπηρεσιών». Στην παράγραφο 2 ορίζεται ότι ο κανονισμός δεν πρέπει να ερμηνευτεί ότι επηρεάζει την εθνική νομοθεσία των κρατών μελών σχετικά με το δικαίωμα της απεργίας, τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις ΣΣΕ, κάτι που όμως αποτελεί χυδαίο ψέμα και παραπλάνηση, αφού το ίδιο το περιεχόμενο του Κανονισμού εξαρτά το δικαίωμα της απεργίας και των συλλογικών διαπραγματεύσεων από την οικονομική ελευθερία των καπιταλιστών.
Στο άρθρο 2 μπαίνουν οι Γενικές Αρχές για την άσκηση του δικαιώματος της απεργίας. Ετσι, ορίζεται ότι το δικαίωμα της απεργίας και συνολικά της συλλογικής δράσης των εργατικών συνδικάτων πρέπει να σέβεται τις οικονομικές ελευθερίες κίνησης του κεφαλαίου που κατοχυρώνονται από τις Συνθήκες της ΕΕ και να είναι «σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας». Για να εξαπατήσει τους εργαζόμενους δηλώνει και το αντίθετο, ότι δήθεν και οι ελευθερίες του κεφαλαίου πρέπει επίσης να σέβονται το δικαίωμα δράσης των συνδικάτων, κάτι το οποίο δεν έχει καμία πρακτική αξία για την εργατική τάξη, γιατί ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, η ιδιοκτησία των καπιταλιστών στα Μέσα Παραγωγής και η ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου, η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης είναι κατοχυρωμένα στα αστικά εθνικά Συντάγματα και τις Ενοποιημένες Συνθήκες της ΕΕ, υπέρτατη και απαραβίαστη αρχή της κυριαρχίας του κεφαλαίου. «Το δικαίωμα της απεργίας τίθεται υπό εξέταση, ώστε να συμβιβάζεται με το δικαίωμα της ελεύθερης κίνησης εγκατάστασης και παροχής υπηρεσιών του κεφαλαίου σε κάθε κράτος μέλος της ΕΕ». Η απαγόρευση του δικαιώματος της απεργίας επιδιώκεται να επιβληθεί σε κάθε κράτος μέλος της ΕΕ, με κριτήριο ότι πλήττεται η ελευθερία εγκατάστασης και παροχής υπηρεσιών του κεφαλαίου τόσο σε εθνικό όσο και σε διακρατικό επίπεδο. Δηλαδή όπως έγινε με την απαγόρευση της απεργίας των Σουηδών και Λετονών οικοδόμων στη Σουηδία, γιατί σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου της ΕΕ θίγεται η εγκατάσταση και η επιχειρηματική δραστηριότητα θυγατρικής λετονικής εταιρείας στη Σουηδία.
Το άρθρο 3 ορίζει ότι τα εθνικά δικαστήρια του κράτους μέλους όπου διεξάγεται η απεργία θα κρίνουν εάν η απεργία συμβιβάζεται με την ελευθερία του κεφαλαίου, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία και τη νομοθεσία της ΕΕ υπό την ότι το δικαστήριο της ΕΕ θα τον τελικό λόγο. Ετσι η ΕΕ δημιουργεί το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο πρέπει να εφαρμόζουν τα εθνικά δικαστήρια, με βάση τη γενική αρχή του άρθρου 2 - ότι δηλαδή η απεργία δεν θίγει τα δικαιώματα της οικονομικής ελευθερίας του κεφαλαίου - ακόμη κι αν αυτό δεν προβλέπεται στην εθνική τους εργατική νομοθεσία. Από την άλλη κατοχυρώνει την αρμοδιότητα του Ευρωδικαστηρίου να αποφασίζει και να επιβάλλει την ευρωενωσιακή νομοθεσία, το σιδερένιο κανόνα απαγόρευσης των απεργιών στα κράτη μέλη της ΕΕ.
Με το άρθρο 4 δίνεται η δυνατότητα στα κράτη μέλη να δημιουργούν εξωδικαστικούς μηχανισμούς διαιτησίας ή μεσολάβησης κλπ, ενώ ταυτόχρονα δίνεται η δυνατότητα συμφωνίας σε επίπεδο ΕΕ των ξεπουλημένων ευρωπαϊκών συνδικάτων με τους καπιταλιστές να δημιουργούν τέτοιους μηχανισμούς μεσολάβησης, διαιτησίας κλπ, δηλαδή μηχανισμούς με τους οποίους θα σφαγιάζεται το απεργιακό δικαίωμα με όχημα τον «κοινωνικό εταιρισμό», για την υποταγή της εργατικής τάξης από το κεφάλαιο.
Το άρθρο 5 υποχρεώνει τα κράτη μέλη να ενημερώνουν τα άλλα κράτη μέλη των οποίων οι επιχειρήσεις τους θίγονται από μία απεργιακή κινητοποίηση και την Επιτροπή για τα μέτρα που παίρνουν ή που σκοπεύουν να πάρουν για να σταματήσουν την απεργία, όταν θίγει τις οικονομικές ελευθερίες του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα δίνει το δικαίωμα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προτείνει επιπρόσθετα μέτρα εάν δεν ικανοποιείται το κεφάλαιο από τα μέτρα του συγκεκριμένου κράτους μέλους ενάντια στην απεργία.
Γι' ακόμη μια φορά επιβεβαιώνονται οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ όχι μόνο για το χαρακτήρα και το ρόλο της ΕΕ, αλλά και για τις προειδοποιήσεις του, όταν είχαν εκδοθεί οι αποφάσεις του Ευρωδικαστηρίου, για την πρόθεση της ΕΕ να πλήξει άγρια το δικαίωμα της απεργίας και των ΣΣΕ.
Και νομοθετικά πλέον επικυρώνονται οι αποφάσεις του Ευρωδικαστηρίου. Με ευρωενωσιακή νομοθεσία θεσμοθετείται μία από τις βασικές συνέπειες της ελευθερίας κίνησης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, να μετακινεί την έδρα του (εικονικά ή πραγματικά) σε χώρες της ΕΕ, με χαμηλότερους μισθούς και χειρότερους όρους και συνθήκες εργασίας και στη συνέχεια να τους χρησιμοποιεί σε οποιοδήποτε κράτος μέλος δραστηριοποιείται. Με τον τρόπο αυτό ασκεί πίεση, με στόχο να συντρίψει όποιες κατακτήσεις έχει διατηρήσει σήμερα η εργατική τάξη και το εργατικό κίνημα σε κάποια κράτη μέλη, επιβάλλοντας σε ολόκληρη την ΕΕ τους όρους και τις συνθήκες της πιο στυγνής και άγριας εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης.

Ο χρόνος που έρχεται ο κανονισμός δεν είναι τυχαίος

Η όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης στην ΕΕ και η βάρβαρη αντιλαϊκή επίθεση ΕΕ - αστικών κυβερνήσεων και μονοπωλίων στην εργατική τάξη προϋποθέτει και το άγριο χτύπημα του εργατικού κινήματος και των εργατικών αγώνων.
Με τον Κανονισμό το δικαίωμα της απεργίας και ο τρόπος άσκησής του δεν αποτελεί ζήτημα που εμπίπτει αποκλειστικά στην αρμοδιότητα των κρατών μελών και των εθνικών τους δικαστηρίων, αλλά και στην αρμοδιότητα της ΕΕ και του Δικαστηρίου. Με άλλα λόγια οι απεργίες δεν θα κηρύσσονται παράνομες και καταχρηστικές μόνο από την ταξική δικαιοσύνη των κρατών μελών (όπως κατά κανόνα συμβαίνει σε όλες τις χώρες της ΕΕ και στην Ελλάδα), αλλά και από το Ευρωδικαστήριο, που έτσι θα έχει τη γενική εποπτεία καταστολής των ταξικών αγώνων της εργατικής τάξης, αν οι μηχανισμοί καταστολής σε κάποιο κράτος μέλος της ΕΕ δεν λειτουργούν αποτελεσματικά.
Υπέρτατη αρχή στην οποία θεμελιώνεται ολόκληρο το αντιδραστικό και αντιλαϊκό οικοδόμημα της ΕΕ είναι η ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου, ώστε να δημιουργεί τους πιο βάρβαρους όρους εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Η ελευθερία αυτή του κεφαλαίου στηρίζεται στις περιβόητες τέσσερις ελευθερίες που θέσπισε η Συνθήκη του Μάαστριχτ - κίνησης κεφαλαίων, εργαζομένων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Αυτές είναι οι μόνες αδιαπραγμάτευτες. Τα «άγια των αγίων» της Ενωσης του κεφαλαίου. Μπροστά στις ελευθερίες αυτές υποχωρεί και είναι ανίσχυρο το όποιο περιορισμένο δικαίωμα έχει κατακτήσει με σκληρούς αγώνες και θυσίες η εργατική τάξη.
Τέλειωσαν οι αυταπάτες που καλλιέργησαν συστηματικά ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., ΣΥΡΙΖΑ, τα κόμματα της Μπακογιάννη και του Κουβέλη, των Οικολόγων Πράσινων και ο κυβερνητικός, εργοδοτικός συνδικαλισμός ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ περί της ενωμένης Ευρώπης της ισοτιμίας, της σύγκλισης και της κοινωνικής αλληλεγγύης, περί της «αλλαγής από τα μέσα» της ΕΕ.
Η εργατική τάξη έχει αποκτήσει πλούσια πείρα. Τώρα πρέπει να τη χρησιμοποιήσει και να βγάλει τα αναγκαία πολιτικά συμπεράσματα. Να τιμωρήσει σκληρά τα κόμματα της πλουτοκρατίας, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑ.Ο.Σ., Δημ. Συμμαχία, να γυρίσει την πλάτη στους οπορτουνιστές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ, που εξωραΐζουν και υπερασπίζονται τον ευρωμονόδρομο και την ΕΕ.
Να συμπορευτεί με το ΚΚΕ και το ταξικό εργατικό κίνημα, το ΠΑΜΕ και τις άλλες αντιμονοπωλιακές συσπειρώσεις, τις ΠΑΣΥ, ΠΑΣΕΒΕ, ΜΑΣ, ΟΓΕ για την ενδυνάμωση της λαϊκής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαικά στρώματα. Κλιμάκωση της ταξικής πάλης, για την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την οικοδόμηση της Λαϊκής Εξουσίας και Οικονομίας.

Του
Γιώργου ΤΟΥΣΣΑ*
* Ο Γιώργος Τουσσας είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής, ευρωβουλευτής.

Σχετικά με την έκκληση πανεπιστημιακών για την «Υπεράσπιση της Δημοκρατίας»

Τις τελευταίες ημέρες σε χώρους ακαδημαϊκών και πανεπιστημιακών κυκλοφορεί και συγκεντρώνει υπογραφές επιδοκιμασίας ένα κείμενο που φέρει τον τίτλο: Εκκληση πανεπιστημιακών για την «Υπεράσπιση της Δημοκρατίας». Το κείμενο αυτό μέμφεται τη «συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης», ως «καταστροφική», η οποία, μεταξύ άλλων, δεν αποτελεί «πορεία διάσωσης και εξόδου, ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος».

Το κείμενο καλεί «στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας» το οποίο, μεταξύ άλλων επίσης, θα εργαστεί «για μία κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη», η οποία θα δίνει «νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση».
Η κεντρική ιδέα του κειμένου εμπεριέχει την ανάγκη «επιστροφής στις αφετηρίες», μιας «αναπαλαίωσης» των σημερινών συντεταγμένων της πολιτικής και της κοινωνίας, στην αναζήτηση μιας ιδανικής επανεκκίνησης τόσο της μεταπολίτευσης, όσο και της Ενωμένης Ευρώπης. Εξορκισμός, δηλαδή, της καπιταλιστικής κρίσης μέσα από τη φυγή προς ένα «ουτοπικό» (καθότι α-πολιτικό και αν-ιστορικό) χτες.
Για τους συντάκτες του κειμένου η κρίση έχει επιφέρει ποιοτικές διαφορές σε σχέση με τη μεταπολίτευση «και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο». Δεν φαίνεται να τους απασχολεί το γεγονός ότι βασικές έννοιες, επιλογές και τάσεις που χαρακτηρίζουν τις σημερινές πολιτικές, έχουν βαθιές ρίζες στο μεταπολιτευτικό παρελθόν, αλλά και σε όλη τη «φιλοευρωπαϊκή» επιχειρηματολογία. Εννοιες όπως «ανταγωνιστικότητα», «επιχειρηματικότητα», «εξορθολογισμός», «εκσυγχρονισμός» κυριάρχησαν σε όλη τη μεταπολίτευση, ειδικά στις πλέον «μεταρρυθμιστικές» περιόδους του μεταπολιτευτικού χρόνου (περίοδος Σημίτη). Οι έννοιες αυτές αποτελούσαν επίσης τη θεωρητική πεμπτουσία των συνθηκών που - από το Μάαστριχτ ως την Μπολόνια - ενέπλεξαν τη χώρα μας στο σημερινό αδιέξοδο.
Οι πολιτικές τού σήμερα δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τις προγενέστερες της μεταπολίτευσης: Ο «εξευρωπαϊσμός» ως αίτημα, εμπεριείχε -στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας»- και τον παραγκωνισμό των κοινωνικών τάξεων και ομάδων που έχουν την εργασία ως μοναδικό τρόπο βιοπορισμού.

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης δεν προήλθε ούτε από παρθενογένεση, ούτε από κάποια σημαίνουσα μεταβολή των όρων άρθρωσης και λειτουργίας του κοινωνικού και πολιτικού συστήματος. Η ιδέα της «ευρωπαϊκής» κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπου δύο αστικά κόμματα θα εναλλάσσονται στην εξουσία, με ποδηγετούμενο συνδικαλιστικό κίνημα και μία αριστερά που, πολιτικά, δεν θα αφήνεται να ξεπεράσει το 10% - το πρόπλασμα της «μεταπολίτευσης» δηλαδή - εμφανίζεται σε πλήθος «εναλλακτικά» σενάρια, πριν ή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Για τη σύγχρονη «Μεγάλη Ιδέα» της αστικής τάξης πρόκειται.

Στη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας η ελληνική αστική τάξη επωφελήθηκε από την κρίση του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας και έξω από αυτή και μπόρεσε να ελέγξει σε μεγάλο βαθμό την αντι-δικτατορική διάθεση και τους δημοκρατικούς αγώνες του ελληνικού λαού. Μπόρεσε έτσι να διαμορφώσει το νέο πολιτικό σκηνικό της μεταδικτατορικής Ελλάδας: Ευρωπαϊκός προσανατολισμός στη βάση των παλαιότερων σχεδίων. Η αστική τάξη δημιούργησε την ψευδαίσθηση μιας «ριζοσπαστικής ρήξης» με το ίδιο της το παρελθόν και προώθησε ένα ριζοσπαστισμό «αλλαγής», που μορφοποίησε το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης.
Ο πολιτικός και κοινωνικός ριζοσπαστισμός της μεταπολίτευσης πήγασε -για παράδοξο της ιστορίας πρόκειται- από το συντηρητισμό του: Τα γεγονότα, οι μέθοδοι, οι τακτικές που υιοθέτησε στη «ιστορική» του κοιτίδα -τον «αντιδικτατορικό αγώνα»- καθόρισαν τα χαρακτηριστικά του τελευταίου, την αστική αντίληψη για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας».
Στρέφοντας την πλάτη στους μαζικούς αγώνες, στρέφοντας την πλάτη στην εργατική τάξη και στα ευρύτατα στρώματα των εργαζομένων στη χώρα μας, οι «ριζοσπάστες αστοί» διαχειρίστηκαν την αντιδικτατορική αντίσταση με πολιτικά σημαίνοντα τρόπο. Επέλεξαν την «επικοινωνιακή» μέθοδο των ατομικών δράσεων και των βομβιστικών ενεργειών. Τις μικρές συνωμοτικές οργανώσεις που αντί να στραφούν στην οργάνωση των λαϊκών μαζών, ανέλαβαν αυτόβουλα να «τις εκφράσουν» έμμεσα με το θόρυβο που προκαλούσαν οι εκρήξεις «αυτοσχέδιων μηχανισμών». Το σπουδαίο βρίσκεται στο ποιος άκουγε αυτόν το θόρυβο των εκρήξεων: Ο διακηρυγμένος στόχος αυτής της πρακτικής ήταν «να τραβήξουν την προσοχή» της ευρωπαϊκής κυρίως «δημοκρατικής κοινής γνώμης» και να προκαλέσουν την παρέμβαση ευρωπαϊκών δυνάμεων και κυβερνήσεων στο ελληνικό πολιτικό στερέωμα.
Ο αστικός αυτός «ριζοσπαστισμός» εμπεριείχε την ευρωπαϊκή προοπτική, εμπεριείχε επίσης τον πατροπαράδοτο τρόμο της αστικής τάξης για το μαζικό, λαϊκό κοινωνικό κίνημα και την απέχθεια για την εργατική τάξη. Ηταν αστικός, και την εγκατάσταση ενός ισχυρού αστικού καθεστώτος επιθυμούσε.

Οταν αυτός ο κοινωνικός και πολιτικός χώρος εδραιώθηκε στην εξουσία, μετά το 1974, οδήγησε τη χώρα και το λαό μας στο Μάαστριχτ, στη Νίκαια, στη Λισαβόνα ή -στα καθ' ημάς, στην εκπαίδευση- στην Μπολόνια. Από εκεί γεννήθηκαν τα Μνημόνια ή ο «πανεπιστημιακός» 4009.

Στην πορεία η μεταπολίτευση δεν άλλαξε καμία από τις κοινωνικές σταθερές της αστικής πολιτικής. Ο αντεργατικός τόνος κυριάρχησε σταθερά στις πολιτικές της, όπως και η ποικιλόμορφη μεταφορά πόρων από το χώρο της «εξαρτημένης εργασίας» στον αντίστοιχο των μονοπωλιακών επιχειρήσεων και των κερδών τους. Η «δημοκρατική» μεταπολίτευση πάντοτε είχε πλήρη επίγνωση της ανομολόγητης αντι-λαϊκής πολιτικής της και γι' αυτό προίκισε το κράτος με τους πλέον εντυπωσιακούς μηχανισμούς καταστολής που είχε ποτέ γνωρίσει αυτή η χώρα.
Τα φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε, οι πολιτικές που ασκούνται, δεν διαφέρουν ποιοτικά από εκείνες που εφαρμόστηκαν ακόμα και στις πιο «φιλολαϊκές στιγμές» της μεταπολίτευσης. Είναι οι ίδιες. Απλούστατα η καπιταλιστική κρίση και η ένταση των ενδο-καπιταλιστικών ανταγωνισμών, επιτάγχυναν τους ρυθμούς εφαρμογής αυτών των σταθερών επιδιώξεων και σχεδίων.
Η κρίση δεν είναι κρίση «αξιών», όπως και δεν είναι κρίση επιμέρους μηχανισμών του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν αντιμετωπίζεται με «ρυθμίσεις», ούτε με «εξαγνισμούς». Δεν μπορεί να επιτευχθεί «αναδιανομή του εισοδήματος» μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο. Η επαπειλούμενη «πτώχευση της χώρας» απλά αποκρύπτει την πτώχευση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων μέσα από την αδυσώπητη λεηλασία του μόχθου τους και των όσων απέκτησαν από αυτόν. Η ύφεση της «εθνικής οικονομίας» αφορά βασικά τη δραματική συρρίκνωση των «αμοιβών της εξαρτημένης εργασίας» τόσο σε απόλυτους αριθμούς, όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Μέσα στην καπιταλιστική κρίση η «διάσωση της δημοκρατίας» δεν μπορεί να γίνει ούτε με επίκληση στις «ιστορικές και πολιτικές αξίες» (της Ευρώπης), ούτε με «αποκατάσταση του νοήματος των λέξεων», ούτε με αναφορές στις «θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας... Σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα». Αυτό που αρνούνται να δούνε και να αποδεκτούν οι συντάκτες του κειμένου είναι ότι η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από άγνωστα κέντρα εκτροπών, από όποια «ηθική διαφθορά» ή από την όποια «αλλοίωση του νοήματος των λέξεων». Η ίδια η αστική τάξη απειλεί σήμερα τη δημοκρατία: Στη φάση του μονοπωλιακού καπιταλισμού δεν έχει ανάγκη τη δημοκρατία.

Οι κοινωνικές τάξεις, θυμίζουμε, είναι ιδιαίτερα δημιουργικές και -με τον τρόπο τους «φιλελεύθερες»- την περίοδο της κοινωνικής και πολιτικής τους ανόδου, τότε που χρειάζονται ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες για να διασφαλίσουν την εξουσία τους. Αντίθετα, είναι ιδιαίτερα καταστροφικές και ανελεύθερες στην περίοδο της πτώσης τους, τότε που ο τρόπος παραγωγής πάνω στον οποίο στηρίζονται, ο καπιταλισμός σήμερα, βυθίζεται σε διαδοχικές κρίσεις, από τις οποίες προσπαθεί να συνέλθει μεταφέροντας το βάρος των αδιεξόδων του στα εργατικά, τα λαϊκά στρώματα. Για να το πετύχει αυτό, η αστική τάξη, προσφεύγει στον καταναγκασμό, στην καταπίεση, ξεχνώντας όλες τις ωραίες λέξεις πάνω στις οποίες σε παλαιότερους καιρούς θεμελίωσε την εξουσία της.
Σήμερα η προάσπιση της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των ανθρώπων, η ισότητα, η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη, δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων.
Οι διανοούμενοι, όσοι από αυτούς αντιλαμβάνονται τα προσερχόμενα και τους κινδύνους των καιρών, οφείλουν να σταθούν στο πλευρό της εργατικής τάξης, να συμπορευθούν μαζί της στους πολιτικούς και κοινωνικούς της αγώνες. Είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα προασπίσουν την παράδοση του ανθρωπισμού, της οποίας θεματοφύλακες θέλουν να είναι.

Των
Γιώργου ΛΕΟΝΤΙΑΔΗ και Γιώργου ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ
*Ο Γ. Λεοντιάδης είναι ιστορικός - συγγραφέας και ο Γ. Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

 

 

ΣΑΡΩΤΙΚΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ Στρατηγικές και αποφασισμένες από χρόνια οι ανατροπές

Αποκαλυπτικά δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη» για τις αποφάσεις των Συνόδων Κορυφής της ΕΕ, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και έπειτα

Λύση για το λαό δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στην ΕΕ. Αποδέσμευση από τη λυκοσυμμαχία του κεφαλαίου, με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους

Το μακελειό που συντελείται σε βάρος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, δεν είναι κεραυνός «εν αιθρία». Τα μέτρα για το παραπέρα φτήνεμα της εργατικής δύναμης, με τη μείωση του - λογιζόμενου από τους καπιταλιστές - σαν «μισθολογικού» και «μη μισθολογικού κόστους», είναι προαποφασισμένα εδώ και χρόνια από τα όργανα της ΕΕ, με την υπογραφή όλων των ελληνικών κυβερνήσεων και των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου.

Η μείωση των μισθών, η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και η κατάργηση της Κοινωνικής Ασφάλισης, με τη μετατροπή της σε ανταποδοτική, είναι σταθερή επιδίωξη του ευρωενωσιακού κεφαλαίου και του πολιτικού του προσωπικού, με στόχο τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς του σε παγκόσμιο επίπεδο.
Σε συνθήκες κρίσης, όλες οι παραπάνω ανατροπές επιταχύνονται και διευρύνονται, επειδή τα μονοπώλια γίνονται πιο επιθετικά και πασχίζουν να απαλλαγούν από κάθε εργατική κατάκτηση, προκειμένου αφ' ενός να ορθοποδήσουν από την κρίση, αφ' ετέρου να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για μεγαλύτερη κερδοφορία την περίοδο της αναιμικής ανάκαμψης που θα ακολουθήσει.
Ο «Ριζοσπάστης» σταχυολογεί παρακάτω ορισμένες από τις στρατηγικές αποφάσεις της ΕΕ τη δεκαετία του '90 και του 2000, που επαληθεύουν ότι τα μέτρα που σήμερα προωθούνται, περιγράφονταν είτε σαν στρατηγικές κατευθύνσεις, είτε σαν συγκεκριμένες ανατροπές στα ευρωενωσιακά κιτάπια. Τρία είναι τα βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν:

Ορισμένα από τα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα του «Ρ» για τις στρατηγικές αντιλαϊκές κατευθύνσεις της ΕΕ

Πρώτον, φιλολαϊκή ΕΕ δεν μπορεί να υπάρξει. Οπως δεν υπάρχει λύση για το λαό μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος και της Ευρωένωσης, που εναντιώνεται από θέση στρατηγικής στα λαϊκά συμφέροντα.Δεύτερο, τα αναμασήματα των οπορτουνιστών για μια «άλλη» δήθεν ΕΕ «των λαών», είναι φούμαρα και αυταπάτες. Οπως είναι επικίνδυνη η προπαγάνδα τους ότι τα σημερινά μέτρα απειλούν το «κοινωνικό κεκτημένο» στην Ευρώπη. Τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ. Ο,τι κατακτήθηκε από τους εργαζόμενους, κατακτήθηκε με αγώνες και αίμα, στο πλαίσιο της ανειρήνευτης πάλης με το κεφάλαιο, την οποία οι οπορτουνιστές εχθρεύονται και αποκηρύσσουν.
Τρίτο, τα πράγματα για τους λαούς της Ευρώπης θα μπορούσαν σήμερα να είναι πολύ καλύτερα και από καλύτερες θέσεις να αντιπαλεύουν τα μέτρα και την αντιλαϊκή στρατηγική τους, αν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, κύρια στις ισχυρότερες οικονομικά καπιταλιστικές χώρες, δεν είχαν προδώσει τους εργαζόμενους και δεν είχαν περάσει ανοιχτά στο στρατόπεδο της εργοδοσίας και των αστικών κυβερνήσεων. Είναι και αυτός ένας βασικός λόγος για τον οποίο οι προαποφασισμένες ανατροπές πέρασαν πιο γρήγορα και πιο εύκολα σε χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, όπου εδώ και δεκαετίες, οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν αλώσει στην κυριολεξία το εργατικό κίνημα.

Κλιμάκωση της επίθεσης μετά το '90

Χαρακτηριστικότερη όλων είναι η «Στρατηγική της Λισαβόνας», που αποφασίστηκε στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Μάρτη του 2000 και είχε στόχο να γίνει το ευρωπαϊκό κεφάλαιο ανταγωνιστικότερο του αμερικάνικου μέσα σε μια δεκαετία, μέχρι το 2010. Βέβαια, από το 2000 μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει πολλά, μεταξύ άλλων και οι ανακατατάξεις στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα που έχουν ανεβάσει την Κίνα και την Ινδία, οι οποίες διατηρούν την ανταγωνιστικότητα των δικών τους πλουτοκρατών με μισθούς πείνας για τα εκατομμύρια των πάμφτωχων εργαζομένων τους. Γι' αυτό και αναπροσαρμόζονταν κατά καιρούς και οι στόχοι του ευρωενωσιακού κεφαλαίου με βάση και τις εξελίξεις στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Πάντως, η στρατηγική της Λισαβόνας έβαζε επιτακτικά το ζήτημα της λήψης διαρθρωτικών μέτρων που εντείνουν την εκμετάλλευση, όπως: Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μείωση μισθών, αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, μειώσεις συντάξεων, μείωση χρόνου και ύψους επιδόματος ανεργίας, κατάργηση του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, προώθηση μερικής και ελαστικής απασχόλησης, καθώς και γοργή εφαρμογή ιδιωτικοποιήσεων κρατικών επιχειρήσεων καθώς και εμπορευματοποίηση Υγείας, Παιδείας κ.λπ. «Απ' τη Λισαβόνα αρχίζει ο δρόμος για το ...Μεσαίωνα» σχολίαζε το ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» στις 23/3/2000, μέρα έναρξης της Συνόδου Κορυφής.
Βέβαια, τα θεμέλια είχαν μπει ακόμα νωρίτερα: Από τη Λευκή Βίβλο με βασικούς άξονες την Ανάπτυξη-Ανταγωνιστικότητα-Απασχόληση που εγκρίθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 10-11/12/1993 και η οποία «συνέδεσε το πρόβλημα της ανεργίας με την ενίσχυση της θέσης και την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου μέσα από τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, με την καθήλωση των μισθών, την ανατροπή βασικών εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων» («Ρ», 19/1/2003).
Παράλληλα, όπως σημειώνεται στο ρεπορτάζ του «Ρ» στις 26/1/1995, στη Λευκή Βίβλο «γίνεται σαφέστατη αναφορά στο θέμα των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης των νέων εργαζομένων. Οπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται στο σημείο 9.4: "Η μείωση των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης, θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί εν μέρει από εισφορές των προσώπων που αρχίζουν να εργάζονται". Η εν λόγω φράση είναι, όπως αναφέρεται στο ίδιο κεφάλαιο, μια από τις "κατευθυντήριες γραμμές" για τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους (...) Σύμφωνα με τη Λευκή Βίβλο το ζητούμενο είναι τα κράτη μέλη της ΕΕ "να θέσουν ως στόχο τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους της εργασίας που να αντιστοιχεί σε μια ή δυο μονάδες του ΑΕΠ"».
Από εκεί και πέρα, οι Σύνοδοι Κορυφής των ηγετών των κρατών μελών της ΕΕ αλλά και οι σύνοδοι των υπουργών Απασχόλησης των κρατών μελών εξειδίκευαν τους στόχους για την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Είναι, επίσης, χαρακτηριστικό, ότι από τη σύνοδο των υπουργών Κοινωνικών Υποθέσεων στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας στις 13-14/3/1997, επαναλαμβάνεται το θέμα της μείωσης του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους, το οποίο πρωτοδιατυπώθηκε στη Λευκή Βίβλο με όχημα την εφαρμογή σε νέους εργαζόμενους. Οπως έγραφε ο «Ρ» στις 20/4/1997, σε εκείνη τη σύνοδο «εξετάστηκαν ειδικότερα προτάσεις και συμπεράσματα από την εφαρμογή των μέτρων:
- Μείωσης των εργοδοτικών εισφορών σε περιπτώσεις πρόσληψης νέων ανειδίκευτων εργαζομένων ή μακροχρόνια ανέργων.
- Μείωσης των φόρων επί της εργασίας για περιπτώσεις ανάλογων προσλήψεων».

Εξειδικεύσεις και αναπροσαρμογές

Ακολούθως, στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στην Κολωνία στις 3-4/6/1999, υιοθετήθηκε το λεγόμενο «Σύμφωνο Απασχόλησης», το οποίο, αποτέλεσε τον εκσυγχρονισμό της Λευκής Βίβλου, με την προσθήκη νέων μέτρων καθώς και την απόφαση ότι η διαδικασία εφαρμογής των μέτρων ξεθεμελιώματος των ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων θα παρακολουθείται από την ΕΕ. Ο «Ρ» έγκαιρα είχε αποκαλύψει το περιεχόμενό του σημειώνοντας σε ρεπορτάζ στις 3/6/1999 ότι το Σύμφωνο δίνει κατευθύνσεις για μέτρα όπως:
«1. Μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους, δηλαδή, την απαλλαγή των εργδοτοτών από τις ασφαλιστικές εισφορές που πληρώνουν για τους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις τους.
2. Αναδιάρθρωση του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος, δηλαδή κατεδάφιση των ασφαλιστικών ταμείων και αντικατάσταση της κοινωνικής με ιδιωτική ασφάλιση.
3. Προώθηση της απασχολησιμότητας, δηλαδή κατάργηση όλων των υφιστάμενων σταθερών εργασιακών σχέσεων και την αντικατάστασή τους με «ελαστικές», με στόχο τη διαμόρφωση του "απασχολήσιμου", ο οποίος θα είναι μονίμως στη διάθεση των εργοδοτών του, για να εργαστεί όπου, όσο και όπως του ζητηθεί. Ο ίδιος θα πρέπει, επίσης, να φροντίζει για την ασφαλιστική του κάλυψη.
4. Ενεργητικές πολιτικές αντιμετώπισης της ανεργίας, δηλαδή την επιδότηση των επιχειρηματιών αντί των ανέργων για τη δημιουργία θέσεων εργασίας».
Οπως καταγράφεται στο ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» στις 20/3/2002, που παρουσιάζει το κείμενο των συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής που προηγήθηκε στη Βαρκελώνη στις 15-16/3/2002, «οι σαφέστατες κατευθύνσεις της Συνόδου της Βαρκελώνης εντάσσονται στο πλαίσιο που χαράχτηκε στη Σύνοδο της Λισαβόνας (Μάρτης 2000) και αφορούσε στην πολυμέτωπη επίθεση του κεφαλαίου κατά των εργαζομένων στους τομείς των εργασιακών σχέσεων και της Κοινωνικής Ασφάλισης, στο όνομα της "ανταγωνιστικότητας" και της "Νέας Οικονομίας". Δύο χρόνια μετά, οι "δεκαπέντε" όχι μόνο διακηρύσσουν την προσήλωσή τους στις αποφάσεις της Λισαβόνας, αλλά προχωρούν ακόμη ένα βήμα.
Στο κείμενο συμπερασμάτων της Συνόδου της Βαρκελώνης γίνεται λόγος για "μερική συνταξιοδότηση"! Συγκεκριμένα στο κείμενο αναφέρεται: "να αυξηθούν οι πιθανότητες εξεύρεσης εργασίας για τους μεγαλύτερης ηλικίας εργαζόμενους, λόγου χάριν, με τη θεσμοθέτηση συστημάτων μερικής συνταξιοδότησης". (...) Στο κείμενο συμπερασμάτων της Συνόδου της Βαρκελώνης αναφέρεται - στο τμήμα που αφορά στην εργατική νομοθεσία: "Ο υπολογισμός του κόστους σύναψης και λύσης των συμβάσεων εργασίας με σκοπό το συγκερασμό ευελιξίας και κοινωνικής προστασίας". Αν έχουμε υπόψη τι ακριβώς ζητούν οι εργοδότες στον τομέα αυτό, δεν είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφήσουμε το παραπάνω απόσπασμα από τις αποφάσεις της Βαρκελώνης.
Συνιστάται, λοιπόν, στις κυβερνήσεις των κρατών - μελών της ΕΕ να προχωρήσουν σε νομοθετικές ρυθμίσεις με τις οποίες θα καταργούνται οι παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος των προσλήψεων και το κόστος των απολύσεων. Δηλαδή, κατάργηση των ορίων στις απολύσεις, μείωση έως και κατάργηση των αποζημιώσεων για τους απολυμένους, αλλά και προσλήψεις νέων με αποδοχές κατώτερες από αυτές που προβλέπουν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών για τους νεοπροσλαμβανόμενους κλπ.».

Εντείνεται η επίθεση στην κρίση

Τα θεμέλια, λοιπόν, για την προώθηση των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων που εντείνουν κατακόρυφα την εκμετάλλευση των εργαζομένων από το κεφάλαιο, έχουν μπει από πολύ παλιά, έχουν διατυπωθεί και επαναδιατυπωθεί πολλές φορές, καθώς ακριβώς υπηρετούν τους στρατηγικούς στόχους του κεφαλαίου.
Η εφαρμογή αυτών των μέτρων επανέρχεται με επιτακτικό τρόπο από τη στιγμή της εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης, όταν, δηλαδή το κεφάλαιο και οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί πασχίζουν να βρουν τρόπους να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών μονοπωλιακών ομίλων, ώστε να επανέλθουν από καλύτερους όρους στην κούρσα του ξεζουμίσματος της εργατικής δύναμης και της αύξησης της κερδοφορίας.
Ετσι, οι αποφάσεις που πάρθηκαν στην εαρινή Σύνοδο Κορυφής του 2009, επανέφεραν τις απαιτήσεις του κεφαλαίου για ακόμα πιο φθηνή εργατική δύναμη με ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης. Οπως καταγράφεται στον «Ρ» στις 21/6/2009, σε μια κωδικοποίηση των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής, για την απασχόληση, τους μισθούς και το Ασφαλιστικό, μεταξύ άλλων αποφασίστηκε:
«Επέκταση των ευέλικτων μορφών εργασίας, ημιαπασχόληση, "εύκαμπτα μοντέλα εργασίας και προσωρινή ρύθμιση του χρόνου απασχόλησης, ενδεχομένως και άλλες μορφές ευελιξίας μέσα στις επιχειρήσεις", "προσαρμογή" του εργάσιμου χρόνου και του μισθού σαν εναλλακτικά μέτρα αντί της απόλυσης. Μείωση του "μη μισθολογικού" κόστους, ιδιαίτερα για τους ανειδίκευτους εργάτες (μείωση ασφαλιστικών εισφορών της εργοδοσίας κλπ.), μείωση της διαφοράς αμοιβής των δύο φύλων (συμπίεση των μισθών των ανδρών προς τα κάτω).
Σχεδιάζεται καίριο χτύπημα στον κοινωνικό χαρακτήρα της Κοινωνικής Ασφάλισης. Διευκόλυνση της ελεύθερης κίνησης των εργαζομένων και της ευέλικτης μετάβασης από τη μια θέση εργασίας σε άλλη θέση. Αύξηση των επενδύσεων στην επανακατάρτιση και πλήρης προσαρμογή της εκπαίδευσης στις μελλοντικές απαιτήσεις της καπιταλιστικής αγοράς. Εμφαση στη διατήρηση των δεξιοτήτων των εργαζομένων που περνούν στην ανεργία στη φάση της κρίσης και στο ρόλο των δημόσιων υπηρεσιών για έγκαιρο προσδιορισμό των δεξιοτήτων που ζητά κάθε φορά το κεφάλαιο, καθώς και γρήγορη επανεκπαίδευση των εργαζομένων.
Χορήγηση 19 δισ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο προς το κεφάλαιο για διατήρηση θέσεων εργασίας στη διάρκεια της κρίσης. Κάλυψη των σχετικών δαπανών των κρατών - μελών την περίοδο 2009 - 2010 κατά 100% από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Δημιουργία 5 εκατομμυρίων θέσεων μαθητείας σε όλη την ΕΕ, με μειωμένες αμοιβές και δικαιώματα. Νέες ανατροπές στα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα των γυναικών και επέκταση του εργάσιμου βίου. Καταβολή ασφαλιστικών εισφορών κατά τη διάρκεια της συνταξιοδότησης και όχι μόνο στη διάρκεια του εργάσιμου βίου, όπως ισχύει μέχρι σήμερα».

Το «Σύμφωνο για το ευρώ»

Το κερασάκι στην τούρτα βάζει το Σύμφωνο για το ευρώ, το οποίο, μεταξύ άλλων, («Ρ», 12/3/2011) ξεκαθαρίζει ότι:
-- «"Το κόστος εργασίας θα βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση και θα συγκρίνεται με τα άλλα κράτη της ευρωζώνης και των κύριων εμπορικών εταίρων της ΕΕ (...) Οι μισθοί θα πρέπει να βρίσκονται σε συνάρτηση με την ανταγωνιστικότητα". Ουσιαστικά, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου επιδιώκουν οι μισθοί να καθορίζονται στο εξής σε συνάρτηση με το κόστος εργασίας που καταγράφεται στους κύριους εμπορικούς εταίρους της ΕΕ, δηλαδή στις αναδυόμενες οικονομίες της Ασίας και άλλων χωρών του πλανήτη. Με άλλα λόγια, η ενίσχυση της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας περνάει μέσα από τη συνεχή μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Πρόσφατα η καγκελάριος της Γερμανίας, Α. Μέρκελ, τόνισε ότι η ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας πλήττεται από την Κίνα, τη Βραζιλία και την Ινδία, όπου στην πλειοψηφία τους οι εργαζόμενοι αμείβονται με μισθούς πείνας.
-- "Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στην ενίσχυση της αποκέντρωσης των μισθολογικών διαπραγματεύσεων και στη "βελτίωση" των μηχανισμών τιμαριθμικής προσαρμογής". Επί της ουσίας, προτείνεται η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και η αντικατάστασή τους με επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις, που θα οδηγήσουν σε νέες μειώσεις μισθών και απώλεια δικαιωμάτων. Παράλληλα, για τις χώρες που εφαρμόζουν το σύστημα της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής (ΑΤΑ) των μισθών, προτείνεται η "βελτίωσή" του. Δηλαδή, η αποσύνδεση των αυξήσεων στους μισθούς από τις αυξήσεις που γίνονται σε βασικά αγαθά ή πρώτες ύλες, όπως το πετρέλαιο, που οδηγούν σε τεράστιες αυξήσεις των προϊόντων.
-- Οι κυβερνήσεις της ΕΕ "δεσμεύονται να συγκρατήσουν τους μισθούς στο δημόσιο τομέα", ώστε να "μην επηρεάζουν τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα". Δεσμεύτηκαν ουσιαστικά για νέο πάγωμα και μείωση των μισθών στο δημόσιο τομέα με πρόσχημα την "επίδραση" που έχουν στους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα».

Ελένη ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

    

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ «ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ»

Νέα συμφωνία - Νέα δεινά για το λαό!

Στις συνέπειες του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων στους απόστρατους και στα εν ενεργεία στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων αναφέρεται σε ανακοίνωσή της η «Κίνηση για την Εθνική Αμυνα» (ΚΕΘΑ) όπου ανάμεσα σε άλλα υπογραμμίζει:

Οι «εφαρμοστικοί νόμοι» της συμφωνίας άρχισαν ήδη να κατατίθενται στη Βουλή με «κατεπείγουσες διαδικασίες» και τίποτα καλό δεν προοιωνίζεται για το λαό, ούτε βέβαια για τους αποστράτους ή τα εν ενεργεία στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεθοδεύονται οι απολύσεις στο Δημόσιο, συνεχίζεται η συντριβή εργασιακών δικαιωμάτων στον ιδιωτικό τομέα, το πρόσθετο πετσόκομμα αποδοχών, δαπανών για την Υγεία, την Παιδεία και κάθε κοινωνικής παροχής που ο λαός με αγώνες έχει κατακτήσει.
Οσοι επιτίθενται κατά του λαού μας με τις κατάπτυστες συμφωνίες και όσοι συμπράττουν από τους μέχρι σήμερα κυβερνώντες τη χώρα μας, είναι συνυπεύθυνοι για την κατάντια αυτή. Είναι οι ίδιοι, που αδιαφορούν για περισσότερους από ένα εκατομμύριο απελπισμένους ανέργους, που αυξάνονται με οδυνηρό ρυθμό, αδιαφορούν για τη ραγδαία αύξηση εκείνων των απελπισμένων που προστίθενται σ' όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, αδιαφορούν πλήρως, ενώ οι άστεγοι και τα συσσίτια όλο και πληθαίνουν!
Ολα αυτά αφορούν τον καθένα μας, τις οικογένειες, τους συγγενείς, τους φίλους το λαό μας. Η ανεργία και η φτώχεια μας αφορούν άμεσα, ακουμπούν και τα σπίτια τόσο των εν ενεργεία, όσο και των αποστράτων. Ο καιρός που κάποιοι, κακώς, μας αποκαλούσαν «προνομιούχους» και άλλοι, χωρίς να γνωρίζουν, τους πίστευαν, έχει περάσει. Εδώ και μήνες παρέχεται συσσίτιο από τις μονάδες σε χιλιάδες στελέχη χωρίς να έχουν υπηρεσία. Η αιτία είναι η ίδια που αφορά και τους άστεγους, δε χρειάζεται σχόλια!
Οι συντάξεις των αποστράτων μειώνονται ήδη από 25 έως 40%, τα μερίσματα από 20 έως και 50% και ανάλογα οι μισθοί των εν ενεργεία στελεχών. Και θα ακολουθήσουν ακόμα οδυνηρότερα, όπως άνετα μας πληροφορούν οι ίδιοι που ευθύνονται για την κατάντια.
Οι εν ενεργεία οι οποίοι υπέστησαν πρώτοι από όλους τις βάναυσες και άδικες περικοπές, είναι γνωστό ότι εξαιρούνται από το ενιαίο μισθολόγιο καθώς συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων σε αυτούς, που πληρώνονται με τα λεγόμενα «ειδικά» μισθολόγια. Χρειαζόταν κάτι τέτοιο, διότι τους θεωρούν και τους θέλουν ως... «δεξί χέρι» του συστήματος, άφησαν λοιπόν για το τέλος το δικό τους «ειδικό» πετσόκομμα! Είναι ήδη δηλωμένο, ότι και το νέο «ειδικό» μισθολόγιο, όπως και το ενιαίο, στην ουσία θα περιέχουν νέο βούλιαγμα αποδοχών. Θα τις δικαιολογήσουν με τη γενική θέση πως η πατρίδα κινδυνεύει, άρα χρειάζεται συστράτευση, ενώ στο νου τους έχουν πως όλα γίνονται για τους τοκογλύφους, τους ασύδοτους εκμεταλλευτές μας, για τα κότερα, τις βίλες, τα ιδιωτικά τους αεροσκάφη, για το κράτημα στην εξουσία των ίδιων...
Οι απόστρατοι τελευταία έχουν κάνει νέα οργανωτικά βήματα, συνειδητοποιώντας ότι οι Ενώσεις Αποστράτων του υπουργείου δεν καλύπτουν τις ανάγκες τους. Νέοι σύλλογοι πρόσθεσαν νέες δυνάμεις στους αγώνες των παλαιοτέρων. Με επιμονή ψάχνουν τρόπους, να εκδηλώσουν την αντίθεσή τους σε όσα συμβαίνουν σε βάρος τους. Ασυνήθιστοι σε μορφές αγώνα που η νομοθεσία απαγορεύει όσο υπηρετούν, δε διστάζουν πλέον να κατέβουν και στους δρόμους, να σηκώσουν πανό, να δεχτούν χειροκροτήματα, αλλά και δακρυγόνα! Κατεβαίνουν στους δρόμους συγκροτημένοι ή ανεξάρτητα ενωμένοι με τον υπόλοιπο λαό! Δέχονται μαζί του τη βία της κρατικής καταστολής! Παρακολουθούν τη δραστηριότητα των γνωστών αγνώστων προβοκατόρων! Αντιλαμβάνονται αλλά και γνωρίζουν για την ύπαρξη επιτελικών σχεδίων προς αντιμετώπιση του πλήθους! Αντιλαμβάνονται το ρόλο κάποιων Μέσων Ενημέρωσης.
Οι απόστρατοι έχουμε πεισθεί πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος διεκδίκησης! Ούτε οι επιστολές, ούτε οι προσφυγές στη Δικαιοσύνη θα ανακόψουν τη λαίλαπα.
Στους δρόμους λοιπόν, ανεξάρτητα από μπλε, πράσινες ή τρίχρωμες κυβερνήσεις, μαζί με τον υπόλοιπο λαό, του οποίου είμαστε μέρος. Ας ξεφύγουμε από δεσμεύσεις, νοοτροπίες και αγκυλώσεις, που μας θέλουν τους στρατιωτικούς έξω, υπεράνω, ή απέναντι στο λαό. Ο λαός μάς θέλει μαζί του! Τ' αδέλφια, τα παιδιά και οι φίλοι μας είναι κι αυτοί εκεί, μέσα στο λαό που κατεβαίνει στους δρόμους για να βρει το δίκιο, που μας κλέβουν!
Τα στελέχη που βρίσκονται στην ενέργεια, ας αφουγκράζονται τη φωνή του λαού, που παλεύει και για τα δικά τους δικαιώματα και ανάγκες, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή τους σε άλλο ρόλο, που τους θέλει έξω ή και απέναντι στο Λαό!

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Στη Βουλή κατατέθηκαν την περασμένη βδομάδα οι δυο «εφαρμοστικοί» του νέου μνημονίου (νομοσχέδια υπουργείων Υγείας, Εργασίας και Οικονομικών), οι οποίοι θα ψηφιστούν στην Ολομέλεια την ερχόμενη Τρίτη και Τετάρτη. Την περασμένη Πέμπτη, ολοκληρώθηκε και η ψήφιση του προγράμματος για το κούρεμα των ομολόγων (PSI), ενώ πολλές ακόμα αντιλαϊκές ρυθμίσεις, που θεωρούνται προαπαιτούμενες για το νέο δάνειο από την τρόικα, αναμένεται να τεθούν άμεσα σε ισχύ με υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους. Ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει τα βασικά σημεία των δύο «εφαρμοστικών» του μνημονίου και του νόμου για το PSI, αναδεικνύοντας τις συνέπειες που προκύπτουν για τους εργαζόμενους και το λαό. Πρόκειται για μέτρα που προστίθενται στα όσα έχουν ήδη ισοπεδώσει τη λαϊκή οικογένεια και προηγούνται του πακέτου που ετοιμάζουν κυβέρνηση και τρόικα για τον Ιούνη, ύψους 14,6 δισ. ευρώ για το 2013 - 2014, αν ο λαός δεν τους σαρώσει, με οργανωμένη ταξική πάλη.

    

ΜΙΣΘΟΙ - ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Βυθίζεται κι άλλο το εργατικό εισόδημα

Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου η μείωση του 22% στον κατώτερο της ΕΓΣΣΕ. Πρόσω ολοταχώς για ανταποδοτικό σύστημα επικουρικής ασφάλισης

Υποχρεωτική με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου καθιστά τη μείωση των κατώτερων μισθών και ημερομισθίων, όπως και την κατάργηση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας η κυβέρνηση. Στόχος της είναι να εξασφαλίσει ότι το τσεκούρωμα που επέβαλε στους κατώτερους μισθούς, σέρνοντάς τους στα 500 ευρώ, θα εφαρμοστεί απαρέγκλιτα και για το σύνολο των εργαζομένων που αμείβονται με βάση την ΕΓΣΣΕ.Το θέμα τέθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο της Παρασκευής. Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η οριστική απόφαση θα παρθεί σε νέα συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου την Τετάρτη, όπου μετά από εισήγηση του υπουργού Εργασίας η υποχρεωτική μείωση των κατώτερων μισθών θα γίνει με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου από το Υπουργικό Συμβούλιο, ώστε να μην τεθεί σε ψηφοφορία στη Βουλή.
Με αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση όχι μόνο επιταχύνει, αλλά και εγγυάται η ίδια τη σύνθλιψη των κατώτερων μισθών κατά 22% και των μισθών των νέων κατά 32%, βγάζοντας έτσι και από τη «δύσκολη θέση» τους εργοδότες και τον ΣΕΒ, οι οποίοι θα μπορούν να προχωρήσουν ανενόχλητοι στο σφαγιασμό των μισθών, επικαλούμενοι - και - την υποχρεωτικότητα της διάταξης. Η ρύθμιση θα ισχύει από την 1η Μάρτη και αφορά πάνω από 350.000 εργαζόμενους που αμείβονται με τον κατώτερο μισθό και τους άλλους μισθούς της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Ολοι αυτοί, θα διαπιστώσουν κατακόρυφη μείωση στις αποδοχές τους, βάσει των κυβερνητικών αποφάσεων.
Με αντίστοιχες εγκυκλίους, θα προωθηθεί και η κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, οδηγώντας το σύνολο της εργατικής τάξης σε μισθούς εξαθλίωσης και μιζέριας. Συγκεκριμένα, 3 μήνες μετά τη λήξη κάθε Συλλογικής Σύμβασης, επέρχεται αυτόματη μείωση των κλαδικών μισθών, αφού σε ισχύ - αλλά σε ατομικό επίπεδο - παραμένουν μόνο ο βασικός κλαδικός μισθός, μαζί με τα 4 βασικά επιδόματα (ωριμάνσεις, τέκνων, σπουδών και επικινδυνότητας, όπου υπάρχουν). Ολα τα υπόλοιπα επιδόματα που περιλαμβάνουν οι κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις, καταργούνται.
Σε κίνδυνο βρίσκεται και το επίδομα γάμου, το οποίο είναι διαφορετικό από το επίδομα τέκνων, και στο νόμο δεν συμπεριλαμβάνεται στα επιδόματα που προσωρινά διατηρούνται. Η συγκεκριμένη παρέμβαση δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή, καθώς ό,τι έχει απομείνει ως μισθός σε ατομική βάση, κινδυνεύει κάθε στιγμή από την επιθετικότητα των κεφαλαιοκρατών, που όπως είναι αναμενόμενο θα εξαπολύσουν μια άνευ προηγουμένου επίθεση, για να επιβάλουν ατομικές και επιχειρησιακές συμβάσεις ακόμα χαμηλότερα και μέχρι το επίπεδο της ΕΓΣΣΕ, η οποία ήδη έχει μειωθεί. Σε κάθε περίπτωση, το καλοκαίρι ετοιμάζουν και νέο γύρο, με σκοπό να νομοθετήσει η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές μια νέα ΕΓΣΣΕ με έναν και μοναδικό «ελάχιστο μισθό» στο ύψος των βαλκανικών και ασιατικών χωρών.

Ταφόπλακα στα επικουρικά Ταμεία

Σε ό,τι αφορά το Ασφαλιστικό, εκτός από τις μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, η κυβέρνηση ανατρέπει ολοκληρωτικά και το χαρακτήρα των Επικουρικών Ταμείων, βάζοντας ταφόπλακα στον όποιο δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα τούς είχε απομείνει. Το «νέο» σύστημα επικουρικής ασφάλισης δεν εγγυάται την απόδοση συντάξεων και πολύ περισσότερο το ύψος τους. Οι εργαζόμενοι θα γνωρίζουν μόνο τι θα πληρώνουν στο νέο ενιαίο ταμείο, αλλά δεν τους δίνεται καμιά εγγύηση όχι μόνο για το πόση σύνταξη θα πάρουν αλλά και το αν την πάρουν.
Σύμφωνα με το σχετικό νομοσχέδιο, από την 1η Ιούλη του 2012 συγκροτείται Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) το οποίο, σε πρώτη φάση, εντάσσονται τα πέντε μεγαλύτερα επικουρικά ταμεία: Το ΕΤΕΑΜ (επικουρικό ΙΚΑ), το Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Ιδιωτικού Τομέα (ΤΕΑΙΤ), το ΤΕΑΔΥ (επικουρικό δημοσίων υπαλλήλων) μαζί με τους τομείς του ΤΕΑΠΟΚΑ και του ΤΑΔΚΥ, το ΕΤΑΤ (τραπεζοϋπαλλήλων), και ο κλάδος επικουρικής ασφάλισης του Ταμείου Ασφάλισης Υπαλλήλων Τραπεζών και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας (ΤΑΥΤΕΚΩ) μαζί και ο αντίστοιχος κλάδος του προσωπικού της ΔΕΗ. Ο αριθμός των συνταξιούχων που ενοποιούνται ξεπερνούν σήμερα το 90%, ενώ με τον εκβιασμό ότι όσα επικουρικά δεν ενταχθούν θα αφεθούν στη μοίρα τους, τους επόμενους μήνες θα αφορά το σύνολο των ασφαλισμένων.
Το ποσό της σύνταξης είναι ακαθόριστο και ατομικό και ορίζεται από τα δημογραφικά δεδομένα, το ατομικό ποσό συσσώρευσης εισφορών με επιτόκιο που καθορίζεται ανάλογα με τη μεταβολή του μισθού των εργαζομένων, το επιτόκιο προεξόφλησης, αλλά και τη μεταβιβασιμότητα της σύνταξης. Στην πραγματικότητα, δεν δίνεται η παραμικρή βεβαιότητα και εξασφάλιση του ποσού της σύνταξης και σε κάθε περίπτωση ο εκάστοτε υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης θα μπορεί να αναπροσαρμόζει σε ετήσια βάση τη σύνταξη με μοναδικό κριτήριο όχι τις ανάγκες των συνταξιούχων, αλλά να μην προκύπτουν ελλείμματα στο νέο Ταμείο. Με δυο λόγια, η επικουρική σύνταξη εάν δίνεται, θα καθορίζεται με πολιτική απόφαση και χωρίς το κράτος των καπιταλιστών να δίνει ούτε ένα ευρώ.
Η επικουρική ασφάλιση, από δημόσια και αναδιανεμητική με κατοχυρωμένα το στοιχείο της αλληλεγγύης μεταξύ των ασφαλισμένων, μετατρέπεται σε ατομική, και ιδιωτική - κεφαλαιοποιητική, καθώς η όποια σύνταξη θα εξαρτάται από ολόκληρο τον ατομικό εργασιακό βίο του κάθε εργαζόμενου, το ύψος των αποδοχών του, και τελικά τις αποδόσεις των επενδύσεων που θα γίνονται από τις εισφορές, χωρίς όμως τίποτα να θεωρείται δεδομένο. Οι ίδιοι οι συντάκτες του νομοσχεδίου ορίζουν το νέο επικουρικό, ως «σύστημα προκαθορισμένων εισφορών με νοητή κεφαλαιοποίηση»(!). Δηλαδή, οι ασφαλισμένοι θα γνωρίζουν μόνο τι θα πληρώνουν κατά τη διάρκεια του εργάσιμου βίου τους, όχι όμως και τι θα πάρουν.
Ταυτόχρονα, και εδώ η κυβέρνηση επιχειρεί να διασπάσει τους ασφαλισμένους, προχωρώντας σε διαχωρισμό των ασφαλισμένων σε «νέους» και «παλιούς», όπως έγινε το 1992 για τις κύριες συντάξεις. Οσοι εργάστηκαν και ασφαλίστηκαν για πρώτη φορά μετά το 2001 η σύνταξή τους θα υπολογίζεται εξολοκλήρου με τα νέα δεδομένα (δημογραφικά δεδομένα, επιτόκια ανάλογα με τη μεταβολή του μισθού κ.λπ.). Για τους ασφαλισμένους πριν από το 2001, ο χρόνος που θα διανύσουν μέχρι το τέλος του 2014 θα υπολογιστεί με τα ισχύοντα των Ταμείων τους και ο υπόλοιπος μετά την 1/1/2015 με το νέο σύστημα.
Ομως και για τους «παλιούς» ασφαλισμένους ο κίνδυνος είναι δεδομένος, αφού μόλις 3 μήνες μετά τη σύσταση του ΕΤΕΑ, θα εκδοθεί νέος Κανονισμός Ασφάλισης και Παροχών που και πάλι ο υπουργός Ασφάλισης θα αποφασίσει τις νέες παροχές, τις εισφορές, τους όρους και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης. Ετσι κανένας δεν ξεφεύγει από τις ανατροπές, ενώ για τους ήδη συνταξιούχους η κυβέρνηση κάθε λίγο διά νόμου επιβάλλει και νέες μειώσεις αποδεικνύοντας ότι η πολιτική είναι αυτή που αποφασίζει, κάνοντας φύλλο και φτερό τους ήδη υπάρχοντες κανονισμούς παροχών και τα δικαιώματα που «θεωρητικά» όπως αποδεικνύεται είναι κατοχυρωμένα.

Περικοπές σε όλες τις συντάξεις

Σε ό,τι αφορά την τρίτη συνεχόμενη μείωση στις επικουρικές, που προβλέπεται στο μνημόνιο, θα αφαιρέσει άλλα 386 εκατ. ευρώ από τους συνταξιούχους, μόνο για το 2012.

• Στις επικουρικές συντάξεις η μείωση κυμαίνεται από 10% έως 20% και αφορά στη συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων (περίπου 93% του συνόλου) καθώς επιβάλλεται στα μεγαλύτερα ασφαλιστικά ταμεία (ΕΤΕΑΜ, ΤΕΑΙΤ, ΤΕΑΔΥ μαζί με τους τομείς του ΤΕΑΠΟΚΑ και ΤΑΔΚΥ, ΕΤΑΤ, ΤΑΥΤΕΚΩ). Οι συντάξεις ως 250 ευρώ περικόπτονται κατά 10%, χωρίς μετά τη μείωση το ποσό να πέφτει κάτω από τα 200 ευρώ. Από 250 ως 300 ευρώ περικόπτονται κατά 15%, με πλαφόν τα 225 ευρώ και από τα 300 ευρώ και άνω περικόπτονται κατά 20% με πλαφόν τα 255 ευρώ. Τα ποσοστά των μειώσεων αυτών επιβάλλονται και στο 50% του συνολικού ποσού κύριας και επικουρικής σύνταξης που χορηγείται από το ΕΤΑΤ και το ΕΤΕΑΜ σε συνταξιούχους προσυνταξιοδοτικού καθεστώτος. Οι περικοπές υπολογίζονται στα ποσά των συντάξεων που αποδίδονταν την 1/1/2012.
• Η περικοπή στις κύριες συντάξεις ανέρχεται στο 12% για το ποσό που υπερβαίνει τα 1.300 ευρώ και μετά τη μείωση η σύνταξη που αποδίδεται δεν θα υπολείπεται από τα 1.300 ευρώ.

    

ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Πλιάτσικο χωρίς προηγούμενο στα ασφαλιστικά ταμεία

Ρίχνουν στην πυρά 13 δισ. ευρώ από την περιουσία των ασφαλισμένων. Λοβιτούρες με τα δάνεια πρώην ΔΕΚΟ (ΟΣΕ κ.ά.), πακτωλός κεφαλαίων στους τραπεζίτες

Ανοιχτό πλιάτσικο στην περιουσία εργαζόμενων, συνταξιούχων της αυριανής βάρδιας των εργατών, η λεηλασία όλων των ασφαλιστικών ταμείων της χώρας, συντελείται μέσα από το «κούρεμα» πάνω στο κρατικό χρέος, όπως προβλέπεται στη συμφωνία συγκυβέρνησης - τρόικας - μονοπωλίων.
Συγκεκριμένα :

• Τα «επιλέξιμα» κρατικά ομόλογα, αυτά δηλαδή που πρόκειται να απομειωθούν σε ποσοστό 53,5%, υπολογίζονται σε περίπου 206 δισ. ευρώ σε ένα σύνολο χρέους πάνω 360 δισ. ευρώ
• Από τα «επιλέξιμα ομόλογα» (206 δισ.) περίπου 24 δισ. ευρώ, ποσοστό πάνω από 11%, αφορούν σε ομόλογα ασφαλιστικών ταμείων, τα οποία στο συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι -18,7 δισ. ευρώ- βρίσκονται στη διαχείριση της Τράπεζας της Ελλάδας, του τοπικού παραρτήματος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και τα οποία επίσης παραδίδονται στην πυρά.
• Οι άμεσες απώλειες (κούρεμα 53,5%) για τα ασφαλιστικά ταμεία, σε όρους σημερινής αξίας φτάνουν στα 12,8 δισ. ευρώ, χώρια τις μελλοντικές απώλειες από προσόδους που θα υπήρχαν τα επόμενα χρόνια σε μορφή τόκου, που επίσης κουρεύονται και από την καταστροφή (53,5%) πάνω στο αρχικό καταβεβλημένο κεφάλαιο και από τη μείωση του επιτοκίου, που εφαρμόζουν με τη νέα δανειακή σύμβαση! Η αξία της περιουσίας των ασφαλισμένων που καταστρέφουν αντιστοιχεί στο ύψος του ελλείμματος που εμφανίζουν στο κρατικό προϋπολογισμό
• Οι λήξεις κρατικών ομολόγων που έχουν τα ασφαλιστικά ταμεία και που διαχειρίζεται η Τράπεζα της Ελλάδας, κλιμακώνονται από φέτος (2012) μέχρι και το 2037. Φέτος λήγουν ομόλογα ονομαστικής αξίας 1,4 δισ. ευρώ, ενώ στο ίδια επίπεδο (1,4 δισ.) είναι και οι λήξεις της επόμενης χρονιάς, συνολικά 2,8 δισ. ευρώ. Μόνο για την τρέχουσα 2ετία (2012-2013) και μόνο από τα ποσά που διαχειρίζεται η Τράπεζα της Ελλάδας, οι απώλειες για τα ασφαλιστικά ταμεία φτάνουν στο 1,5 δισ. ευρώ!

Η συνοδευτική έκθεση από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, αναφέρεται γενικά και αόριστα σε «απώλειες», τις οποίες όμως δεν μπαίνουν καν στον κόπο να προσδιορίσουν. Είναι ολοφάνερο ότι θα προχωρήσουν και με νέες μειώσεις σε όλες τις συντάξεις, κύριες και επικουρικές, με παραπέρα περικοπές και για τις δαπάνες υγείας των ασφαλισμένων.

Στον «αφρό» οι τράπεζες

Στο «κούρεμα» μπαίνουν επίσης κρατικά δάνεια και εγγυήσεις, που κατά καιρούς έχουν δοθεί στις πρώην ΔΕΚΟ και που τώρα, είτε τις διαλύουν, είτε τις προορίζουν για πεσκέσι στους «επενδυτές». Προκειμένου να πιάσουν το στόχο, να βάλουν στο κούρεμα ποσά για ονομαστική αξία 206 δισ. ευρώ, εμφανίζουν και «διαγράφουν» οφειλές που δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αντίκρυσμα, δοσοληψίες που είχαν να κάνουν με δάνεια του κράτους σε πρώην ΔΕΚΟ, όπως για παράδειγμα στον ΟΣΕ, συγκοινωνιακούς φορείς κ.ά. που υπολογίζονται σε δεκάδες δισ. ευρώ, χώρια δηλαδή από την καταστροφή των ασφαλιστικών ταμείων της χώρας.
Με το αρχικό μνημόνιο, τα δάνεια στις πρώην ΔΕΚΟ ήδη έχουν περάσει στη μάζα του κρατικού χρέους. Είναι δηλαδή ολοφάνερο το γεγονός ότι η «απόμειωσή» τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ζήτημα απλής λογιστικής καταγραφής και απροκάλυπτος εμπαιγμός απέναντι στα βάσανα του λαού.
Με βάση τώρα τη νέα δανειακή σύμβαση και για την προστασία - κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών ετοιμάζουν πακτωλό ύψους μέχρι και 50 δισ. ευρώ, ανάλογα και με την εξέλιξη των «αναγκών» του τραπεζικού κεφαλαίου. Η κρατικομονοπωλιακή ρύθμιση για το κούρεμα παρέχει τη δυνατότητα επιβολής της λεγόμενης «ρήτρας συλλογικής δράσης», για τη διαδικασία που κάνει υποχρεωτικό το «κούρεμα» και για τους ομολογιούχους που δε θα προσέλθουν «οικειοθελώς» σε αυτή.
Για την ενεργοποίηση της ρήτρας, η εθελοντική συμμετοχή πρέπει να πιάσει ποσοστό τουλάχιστον 66,6%, τα 2/3 της ονομαστικής αξίας των «επιλέξιμων» ομολόγων. Στο κούρεμα μπαίνουν επίσης και οι μικροαποταμιευτές - φυσικά πρόσωπα ακόμη και για ομόλογα κάτω από 100.000 ευρώ, που αποτελεί το επίσημο όριο εγγύησης για τραπεζικές καταθέσεις.

    

ΥΓΕΙΑ - ΠΡΟΝΟΙΑ

Σμπαράλια την ώρα που αυξάνονται οι λαϊκές ανάγκες

Χειρότερες και επί πληρωμή υπηρεσίες φέρνει η εφαρμογή του νέου μνημονίου

Τα μέτρα για τον τομέα της Υγείας και της Πρόνοιας που περιέχονται στον εφαρμοστικό νόμο για το μνημόνιο, συνιστούν έγκλημα από τις δυνάμεις του κεφαλαίου και των κομμάτων του εναντίον της υγείας και της ζωής της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολουμένων, των φτωχών αγροτών, της νεολαίας και των γυναικών των λαϊκών οικογενειών. Συγκεκριμένα, ο εφαρμοστικός νόμος:

• Περικόπτει επιπλέον την κρατική φαρμακευτική δαπάνη. Πρόκειται για συστηματική απάτη της κυβέρνησης ο δήθεν «εξορθολογισμός» των δαπανών και το χτύπημα της «σπατάλης», προκειμένου να κρύψει τον πραγματικό της στόχο που είναι η αύξηση των πληρωμών για φάρμακα από τους ασθενείς. Με τα ίδια επιχειρήματα πριν λίγο καιρό, πέταξε εκτός λίστας πάνω από 1.000 φάρμακα που δεν αποζημιώνονται πλέον από τα ασφαλιστικά ταμεία. Η πρεμούρα της κυβέρνησης για περικοπές έφθασε μέχρι να κόψει και εμβόλια από τους φαντάρους...
• Μετατρέπει πάνω από 50 δημόσια νοσοκομεία σε παραρτήματα των υπολοίπων, στο όνομα της «καλύτερης» λειτουργίας, ενώ καταργεί και πέντε ψυχιατρικά νοσοκομεία στα πλαίσια της δήθεν αποασυλοποίησης. Ουσιαστικά καταργεί δημόσιες μονάδες υγείας, είτε άμεσα είτε μέσω των συγχωνεύσεων, επιδεινώνοντας τους όρους παροχής δημόσιων υπηρεσιών υγείας στα λαϊκά στρώματα προκειμένου να πιαστούν οι στόχοι των κρατικών περικοπών. Εξαναγκάζει τους ασθενείς σε μακροχρόνια ραντεβού ή να πληρώνουν επιπλέον στον ιδιωτικό τομέα, όπως γίνεται ήδη με τη σχεδόν κατάργηση των εργαστηρίων του ΙΚΑ. Είναι τουλάχιστον εμπαιγμός ότι οι συνεχώς αυξανόμενες περιπτώσεις ψυχικά ασθενών θα αντιμετωπιστούν από τα ψυχιατρικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων και από τις συνεχώς μειούμενες δημόσιες υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Στην ουσία, τους οδηγούν στα υποκατάστατα ψυχικών υπηρεσιών των ΜΚΟ και της «φιλανθρωπίας».
• Επεκτείνει και μονιμοποιεί το καθεστώς του «επικουρικού» προσωπικού σε όλους τους κλάδους και καθιερώνει τη μετακίνηση των εργαζομένων από νοσοκομείο σε νοσοκομείο προκειμένου να «καλύπτουν» ανάγκες από την έλλειψη προσωπικού. Με τους ενιαίους οργανισμούς και την κατάργηση δημόσιων μονάδων δημιουργούνται οι προϋποθέσεις κατάργησης οργανικών θέσεων και απόλυσης των εργαζομένων.
• Καταργεί ακόμα και τα πενιχρά επιδόματα των πολυτέκνων βάζοντας εισοδηματικά κριτήρια.
• Η κυβέρνηση για τους αστέγους συμπεριφέρεται σαν το δολοφόνο που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Με την πολιτική της εξαθλιώνει και πετάει στο δρόμο όλο και περισσότερους από τα λαϊκά στρώματα και αντί να αξιοποιήσει δημόσια και δημοτικά κτίρια για να εξασφαλίσει την αξιοπρεπή διαβίωσή τους με δωρεάν στέγαση, ρουχισμό, σίτιση, υπηρεσίες υγείας και φάρμακα, παρουσιάζει ως κατόρθωμα τη «νομική αναγνώρισή» τους.
• Επαναφέρει την απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των φαρμακείων, μέτρο που εντάσσεται στη διευκόλυνση του κεφαλαίου να επενδύσει στον τομέα του λιανικού εμπορίου στο φάρμακο, οδηγώντας ένα μέρος των αυτοαπασχολουμένων φαρμακοποιών ακόμα και στην επαγγελματική τους καταστροφή.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΕΕ - ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ Λένε ψέματα για τη συμφωνία στο Γιούρογκρουπ

Ο ενδοκαπιταλιστικός συμβιβασμός σημαίνει επιτάχυνση της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας για το λαό

Από τις αρχές της βδομάδας και μετά την απόφαση του Γιούρογκρουπ, η κυβέρνηση, η πλουτοκρατία και τα κόμματά της εξαπολύουν μια χωρίς προηγούμενο επίθεση στις λαϊκές συνειδήσεις, προσπαθώντας να πείσουν ότι το κούρεμα του χρέους που συμφωνήθηκε, δημιουργεί προϋποθέσεις για διέξοδο από την κρίση και συνιστά σωτηρία του λαού. Τι ισχυρίζονται;

1. Αποφύγαμε τη χρεοκοπία. Λένε ψέματα. Αυτό που πήρε παράταση, είναι η άτακτη χρεοκοπία της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας και όχι της εργατικής λαϊκής οικογένειας, για την οποία, οι αποφάσεις του Γιούρογκρουπ σημαίνουν βάθεμα της ανεξέλεγκτης πτώχευσης, που θα συνδεθεί με νέα φάση αδυναμίας στην εξυπηρέτηση του εξωτερικού δημόσιου χρέους. Η παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ δεν εξαρτάται από τις αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού. Σχετίζεται με το βάθεμα της ανισομετρίας στην Ευρωζώνη, την απειλή εκδήλωσης νέας κρίσης στην ΕΕ, την προοπτική απώλειας μεριδίου στη διεθνή καπιταλιστική αγορά, την όξυνση του ανταγωνισμού με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Τα μέτρα που συνοδεύουν το νέο δάνειο θα οδηγήσουν σε νέες αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών και συντάξεων, νέα αύξηση της ανεργίας, παραπέρα μονοπώληση στρατηγικών τομέων της παραγωγής, με ακριβότερες και χαμηλότερης ποιότητας υπηρεσίες προς το λαό, μεγαλύτερη ακόμα καταστροφή αυτοαπασχολούμενων και μικρών βιοτεχνών και εμπόρων, που θα προστεθούν στις λίστες των ανέργων. Τα μέτρα θα σημάνουν ακόμα βάθεμα της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, χιλιάδες νέες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων σ' αυτούς τους τομείς, κατάργηση ή μείωση σε εξευτελιστικά επίπεδα των όποιων προνοιακών επιδομάτων έχουν απομείνει, γεγονός που θα οδηγήσει στη ραγδαία φτωχοποίηση εκατομμυρίων λαϊκών νοικοκυριών, που σήμερα φυτοζωούν στην κυριολεξία. Ηδη, με βάση τα δικά τους στοιχεία και μετά την εφαρμογή της περικοπής του 22% στους κατώτερους μισθούς και την επί της ουσίας κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, οι εργαζόμενοι, στο τέλος του 2012, θα έχουν χάσει, με βάση το 2009, πέντε τουλάχιστον μισθούς! Αυτό σημαίνει ότι αν σε ένα σπίτι δούλευαν δυο μέλη της οικογένειας, στο τέλος του 2012 ο ένας θα λογίζεται σαν άνεργος για το οικογενειακό εισόδημα, ακόμα και αν συνεχίζει να δουλεύει! Ο στόχος για πλεονασματικό προϋπολογισμό το 2014, σημαίνει νέες περικοπές και μέτρα κάθε τρεις μήνες, αφού είναι δεδομένο ότι εξαιτίας της βαθιάς κρίσης, οι δημοσιονομικοί τους στόχοι θα συνεχίσουν να είναι στον αέρα. Για να αντιληφθεί κανείς ότι το βαρέλι της χρεοκοπίας του λαού δεν έχει πάτο, αρκεί να σκεφτεί ότι: Το πρωτογενές πλεόνασμα του 4%, που προβλέπεται σαν στόχος για το 2014, βάσει της συμφωνίας με την τρόικα, αντιστοιχεί σε περίπου 9 δισ. ευρώ, με βάση το σημερινό ΑΕΠ. Για το 2012, ύστερα απ' όλα τα βάρβαρα μέτρα και τις άγριες περικοπές που έχουν γίνει ή έχουν δρομολογηθεί, ο προϋπολογισμός αναμένεται να καταγράψει πρωτογενές έλλειμμα 2,063 δισ. ευρώ. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι για τα πολλαπλάσια ποσά που απαιτούνται για το πρωτογενές πλεόνασμα, προβλέπονται μέτρα πολύ μεγαλύτερης έκτασης και αγριότητας σε σχέση με όλα όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα, αν ο λαός δεν γκρεμίσει την πολιτική τους.

2. Απαλλάξαμε το λαό από ένα μεγάλο μέρος του χρέους. Είναι ψεύτες και προκλητικοί. Το δάνειο των 130 δισ. ευρώ, όπως και το προηγούμενο δάνειο από την τρόικα, δε δόθηκαν χαριστικά. Είναι χρήματα που τα αστικά κόμματα θα ζητήσουν από το λαό να τα αποπληρώσει μέχρι τελευταίας δεκάρας. Τα παραπάνω ποσά προστίθενται στο χρέος που έχει ήδη σωρεύσει το αστικό κράτος για λογαριασμό της πλουτοκρατίας και το οποίο, με βάση τους δικούς τους υπολογισμούς, στα τέλη του 2020 θα βρίσκεται στα επίπεδα του 2009, όταν δηλαδή δρομολογήθηκε η υπογραφή της πρώτης δανειακής σύμβασης. Αυτό βέβαια είναι το αισιόδοξο για τους υπολογισμούς τους σενάριο, αφού οι μελέτες της ίδιας της τρόικας ανεβάζουν το έλλειμμα του 2020 στο 129%, ακόμα και στο 160% (!), χωρίς μάλιστα να προσδιορίζεται το ύψος του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, το οποίο συνεχίζει για πέμπτη χρονιά φέτος να συρρικνώνεται ραγδαία εξαιτίας της κρίσης. Αρα, τίποτα δε γλίτωσε ο λαός. Πολύ περισσότερο που το κούρεμα κατά 53,5% του χρέους, δε σημαίνει και αντίστοιχη μείωση των αντιλαϊκών μέτρων που παίρνονται στο όνομα της αποπληρωμής του. Αντίθετα, η σύμβαση για το κούρεμα, για την οποία θριαμβολογεί η πλουτοκρατία και τα κόμματά της, φέρνει μαζί της λιτότητα χωρίς τέλος και αντιλαϊκά μέτρα που βυθίζουν βαθύτερα τους εργαζόμενους και το λαό στη φτώχεια. Το κούρεμα σημαίνει ακόμα μείωση στο μισό των αποθεματικών όλων των ασφαλιστικών ταμείων, για ποσά που αντιστοιχούν σε ομόλογα, με απώλειες πάνω από 12 δισ. ευρώ, οι οποίες προστίθενται στα δεκάδες δισ. που κράτος και επιχειρήσεις λήστεψαν από τους ασφαλιστικούς οργανισμούς με διάφορους τρόπους τα τελευταία 60 χρόνια. Με βεβαιότητα, το βούλιαγμα των Ταμείων με ευθύνη κυβέρνησης - τρόικας - πλουτοκρατίας, θα αποτελέσει όχημα για νέα αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, όπως έχει ήδη δρομολογηθεί με τις ρυθμίσεις για τα επικουρικά ταμεία, οι οποίες, αργά ή γρήγορα θα επεκταθούν και στις κύριες συντάξεις. Οσο για τους μεγαλοδανειστές, αυτοί είναι οι μόνοι που δικαιούνται να πανηγυρίζουν για το κούρεμα. Οι μεν ντόπιοι τραπεζικοί όμιλοι θα μπουκώσουν τις τσέπες με άλλα 50 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίησή τους, τα οποία περιέχονται στο νέο δάνειο και φορτώνονται στην πλάτη του λαού. Οι δε ξένοι τραπεζικοί όμιλοι, θα κληθούν να καταβάλουν σαν ζημιά από το κούρεμα, ένα ελάχιστο μέρος των κερδών που είχαν οι ίδιοι και τα μονοπώλια που εκπροσωπούν από την ανατροφοδότηση του ελληνικού χρέους και τις μπίζνες με το ελληνικό κράτος όλες τις προηγούμενες δεκαετίες.

3. Η πιστή εφαρμογή του προγράμματος θα οδηγήσει σε ανάπτυξη το 2013. Κοροϊδεύουν το λαό ότι η ανάπτυξη, όποτε και αν έρθει, θα τον απαλλάξει απ' τα δεινά που του φόρτωσε η κρίση. Στην πραγματικότητα, η όποια ανάκαμψη της οικονομίας προκύψει, αυτή θα είναι αναιμική και θα εκκολάψει τις προϋποθέσεις για την επόμενη βαθιά καπιταλιστική κρίση. Στη διάρκεια του κύκλου της ανάπτυξης, καμιά από τις συνέπειες της κρίσης δεν πρόκειται να εξαλειφθεί. Οι αναιμικοί ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ, θα συνοδευτούν από παρατεταμένη ανεργία, με το λαό πτωχευμένο από τα μέτρα που τώρα προωθούν το κεφάλαιο και τα κόμματά του στην Ελλάδα και την ΕΕ. Το λένε τα στοιχεία των δικών τους οργανισμών, που βλέπουν αναιμική ανάπτυξη στην Ελλάδα μετά το 2014 και αναγγέλλουν ότι, εκείνη τη χρονιά, η επίσημη ανεργία θα διαμορφωθεί κοντά στο 17% και στο 15% το 2015. Πρόκειται για δυσθεώρητα νούμερα, που οι ίδιες οι εξελίξεις θα τα αναθεωρήσουν προς τα πάνω, όπως γίνεται με όλους τους στατιστικούς δείκτες που αφορούν στην αστική διαχείριση της βαθιάς κρίσης. Τι ανάπτυξη, όμως, είναι αυτή που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, μαζί και τα άλλα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα; Είναι καπιταλιστική ανάπτυξη. Βασίζεται δηλαδή στις επενδύσεις συσσωρευμένων κεφαλαίων από ιδιώτες, οι οποίοι προσδοκούν να βγάλουν κέρδος. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει η κυβέρνηση να τους εξασφαλίσει τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις, που σχετίζονται πρωτίστως με τη ραγδαία υποτίμηση της εργατικής δύναμης, αλλά και τη διαμόρφωση όρων για παραπέρα μονοπώληση κλάδων της παραγωγής, την παροχή φορολογικών και άλλων κινήτρων, την εξάλειψη περιβαλλοντικών όρων για επενδύσεις και πάει λέγοντας. Δηλαδή, οι όποιες επενδύσεις θα γίνουν πάνω στα αποκαΐδια των εργατικών λαϊκών κατακτήσεων, όπως είναι άλλωστε και ο στόχος των μέτρων που τώρα προωθεί η κυβέρνηση. Ακόμα πιο πέρα, οι ιδιώτες επενδυτές που θα στραφούν στην Ελλάδα, θα πρέπει να έχουν εξασφαλίσει πρώτα ότι οι εργαζόμενοι και ο λαός δεν πρόκειται να ταράξουν την ησυχία τους, γεγονός που σημαίνει τσακισμένο κίνημα και διά ροπάλου «πολιτική σταθερότητα». Δηλαδή, ο λαός στα μπρούμυτα. Ακόμα όμως κι αν καταφέρουν όλα τα παραπάνω - που δε θα τα καταφέρουν, γιατί ο λαός δεν πρόκειται να αυτοκτονήσει - οι επενδύσεις που θα γίνουν, θα δημιουργήσουν πολύ λιγότερες θέσεις εργασίας από αυτές που χάνονται. Η ανάπτυξη που περιγράφουν, δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει την ανεργία, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τα μεροκάματα πείνας. Αντίθετα, θα βαθύνει την εκμετάλλευση και θα την αξιοποιήσουν για να θωρακίσουν το αστικό σύστημα. Αυτή η ανάπτυξη προϋποθέτει παραπέρα υποθήκευση του φυσικού και ενεργειακού πλούτου στα μονοπώλια, γεγονός που στερεί από το λαό αναπτυξιακά εργαλεία, που κάτω από μια λαϊκή εξουσία, μπορούν να αξιοποιηθούν προς όφελος της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, για ανάπτυξη προς όφελος των δικών τους συμφερόντων και σύγχρονων αναγκών.

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Οτι για το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, είναι μονόδρομος η ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης, για χάρη της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων. Οτι ακόμα και οι ελάχιστοι ελιγμοί για το ξεγέλασμα της λαϊκής δυσαρέσκειας, είναι απαγορευμένοι σε συνθήκες βαθιάς κρίσης και ισχυρών ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Οτι η αστική διαχείριση, σε κρίση και ανάπτυξη, σημαίνει φαύλος κύκλος μέτρων - εκβιασμών - μέτρων. Οτι ανάπτυξη για το λαό δεν μπορεί να υπάρξει όσο τα κλειδιά της παραγωγής βρίσκονται στα χέρια των μονοπωλίων. Ο δρόμος πάλης στην προοπτική ανατροπής της οικονομικής κυριαρχίας και πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου, είναι ο μόνος δρόμος για να αναχαιτίσει ο λαός τη νέα επίθεση φτώχειας που του επιφυλάσσουν, πρωτοφανή φτώχεια σε σχέση με τα σημερινά επίπεδα παραγωγικότητας της εργασίας.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Πανεξόρμηση σε κέντρα εκπαίδευσης νεοσυλλέκτων

Εξω από Κέντρα Εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα βρέθηκαν χτες δυνάμεις της ΚΝΕ, για να συζητήσουν με γονείς και φαντάρους για την τραγική κατάσταση που διαμορφώνεται μέσα στα στρατόπεδα λόγω των περικοπών στο όνομα της καπιταλιστικής κρίσης. Χτες, ήταν ημέρα ορκωμοσίας για τους φαντάρους που κατατάχθηκαν στις αρχές Φλεβάρη.Πιο συγκεκριμένα, δυνάμεις της Οργάνωσης Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ βρέθηκαν έξω από τα Κέντρα Εκπαίδευσης του Αυλώνα και του Μεγάλου Πεύκου, όπου συζήτησαν με γονείς και φαντάρους για την άθλια κατάσταση που επικρατεί μέσα στα στρατόπεδα. Σε πολύ καλό κλίμα οι φαντάροι και οι οικογένειές τους συζήτησαν με τις δυνάμεις της ΚΝΕ για τις συνθήκες στρατωνισμού, αλλά και συνολικά για τις συνέπειες της αντιλαϊκής επίθεσης. Οι γονείς και οι φαντάροι επιβεβαίωσαν τα όσα κατήγγειλε η ΚΝΕ σχετικά με την κατάσταση μέσα στα στρατόπεδα. Δεν ήταν λίγοι οι γονείς που τόνισαν ότι όπως έξω από τα στρατόπεδα την πληρώνουν οι εργαζόμενοι και η φτωχολογιά έτσι και μέσα σε αυτά την πληρώνουν οι φαντάροι με περικοπές ακόμα και στα στοιχειώδη, όπως ο απαραίτητος εμβολιασμός. Οι δυνάμεις της ΚΝΕ κάλεσαν τους φαντάρους και τις οικογένειές τους να μη συμβιβαστούν με αυτήν την απαράδεκτη και επικίνδυνη κατάσταση, να διεκδικήσουν συνθήκες υγιεινής διαβίωσης, ασφαλούς δημόσιας δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και νοσηλείας.

Στη Βόρεια Ελλάδα

Εξορμήσεις στα κέντρα νεοσυλλέκτων πραγματοποίησαν χτες και Οργανώσεις της ΚΝΕ στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία. Εξορμήσεις έγιναν στα κέντρα νεοσυλλέκτων στο Μαυροδένδρι Κοζάνη, στο Αργος Ορεστικό Καστοριάς και στα Γιαννιτσά Πέλλας. Τα μέλη της ΚΝΕ μοίρασαν ανακοινώσεις για την καθυστέρηση εμβολιασμού των νεοσυλλέκτων, ενώ συζήτησαν και για τις ελλιπείς ιατρικές υποδομές των στρατοπέδων, τις παμπάλαιες εγκαταστάσεις όπου στοιβάζονται κατά εκατοντάδες οι φαντάροι και τα προβλήματα θέρμανσης.
Οπως τονίζεται στην ανακοίνωση της ΚΝΕ: «Τα σημαντικά οικονομικά προβλήματα και τα βάρη που σηκώνουν οι λαϊκές οικογένειες για τα στρατευμένα παιδιά τους, οξύνονται ακόμα περισσότερο, καθώς οι "περικοπές" στις Ενοπλες Δυνάμεις, δηλαδή το χαράτσωμα παροχών και δικαιωμάτων, όπως και σε άλλους τομείς (Παιδεία και Υγεία), φορτώνουν νέα βάρη στην πλάτη και την τσέπη του φαντάρου και της οικογένειάς του.
Η πολιτική αυτή στην πράξη επιδεινώνει την κατάσταση για τους φαντάρους και τις λαϊκές οικογένειες, που καλούνται να βάζουν συνέχεια το χέρι στην τσέπη. Το κόστος διαβίωσης ενός φαντάρου κυμαίνεται από 150 έως 225 ευρώ το μήνα, ανάλογα με το πόσες ημέρες έχει έξοδο. Την ίδια στιγμή, ο μισθός του είναι 8,62 ευρώ το μήνα!
Οι περικοπές της συγκυβέρνησης κάνουν ακόμη χειρότερη την κατάσταση. Σύμφωνα με πληροφορίες, στον ιματισμό έπονται περικοπές, ενώ ήδη έχουν επιβληθεί στο συσσίτιο και στη θέρμανση. Στα στρατόπεδα οι φαντάροι δεν έχουν θέρμανση, ζεστό νερό για μπάνιο. Επίσης, λόγω των περικοπών, η καθαριότητα στους χώρους του στρατοπέδου, στα μαγειρεία και στις τουαλέτες γίνεται χωρίς καθαριστικά, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την υγεία των φαντάρων. Σε πολλούς νεοσύλλεκτους δεν έγιναν καν τα εμβόλια που χρειάζονται.
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση δαπανά ετήσια για τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές αποστολές περισσότερα από 300 εκατομμύρια ευρώ. Πάνω από 2.100 φαντάροι και αξιωματικοί παίρνουν μέρος σε στρατούς κατοχής, ελέγχου και επεμβάσεων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου», τονίζουν μεταξύ άλλων οι Οργανώσεις της ΚΝΕ σε Καστοριά και Κοζάνη.

    

ΚΕΝΤΡΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΥΦΛΩΝ

Οδηγείται σε κλείσιμο με τραγικές συνέπειες για εκατοντάδες τυφλά παιδιά

• Ξεκίνησαν απολύσεις συμβασιούχων εργαζομένων
• Συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 28 Φλεβάρη, στις 5 το απόγευμα, έξω από το ΚΕΑΤ

Σε μια περίοδο που οι ανάπηροι βιώνουν στο πολλαπλάσιο τη βαρβαρότητα που ασκείται, εκατοντάδες τυφλά παιδιά και οι οικογένειές τους στέλνονται στον Καιάδα, καθώς δρομολογείται το κλείσιμο του μοναδικού πανελλαδικού δημόσιου κέντρου για τυφλούς, του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ) στην Καλλιθέα. Την παραπάνω εξέλιξη σηματοδοτούν οι απολύσεις έξι συμβασιούχων - που ήταν σε επίσχεση εργασίας καθώς είναι απλήρωτοι εδώ και ένα χρόνο - στις οποίες προχώρησε προχτές η Διοίκηση του Κέντρου, ενώ όπως ανακοινώθηκε, σταδιακά θα απολυθούν συνολικά 20 συμβασιούχοι που έχουν προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας.
Το γεγονός καταγγέλλει με ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Εργαζομένων του ΚΕΑΤ, επισημαίνοντας ότι «οι απολύσεις αυτές σημαίνουν ότι το κέντρο θα πάψει οριστικά να παρέχει έστω και αυτές τις ανεπαρκείς υπηρεσίες εκπαίδευσης και φροντίδας των τυφλών παιδιών, που καλύπτονταν από τους συμβασιούχους, καθώς οι προσλήψεις μόνιμου προσωπικού έχουν σταματήσει εδώ και 17 χρόνια(...) Την ίδια στιγμή η υποκρισία της Διοίκησης για το ενδιαφέρον της προς τους τυφλούς περισσεύει, καθώς ισχυρίζονται ότι οι απολύσεις γίνονται για το καλό τους: για να μπορέσουν δήθεν να προσλάβουν ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς, που κι αυτούς θα τους έχουν απλήρωτους, αφού η κυβέρνηση δεν έδωσε και δε σκοπεύει να δώσει ούτε ένα ευρώ για την εκπαίδευση και αποκατάσταση των τυφλών. Πρόκειται για έγκλημα, που κανέναν δεν πρέπει να αφήσει αδιάφορο. Η ένταξη πριν 30 χρόνια του ΚΕΑΤ στο δημόσιο, ήταν αποτέλεσμα σκληρών αγώνων των τυφλών και των εργαζομένων. Με σκληρούς πάλι αγώνες θα παλέψουμε να το διατηρήσουμε και να το διευρύνουμε έτσι ώστε να καλύψει όλους τους τυφλούς και όλες τις ανάγκες τους».
Την αλληλεγγύη τους στον αγώνα των εργαζομένων και της μαθητικής κοινότητας του Κέντρου εκφράζουν με κοινή ανακοίνωσή τους η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων (ΣΕΑΑΝ) και η Ενωτική Συνδικαλιστική Κίνηση Τυφλών (ΕΣΚ - Τυφλών), υπογραμμίζοντας τους ενόχους: «Η πολιτική της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου, της ΕΕ και των μονοπωλίων, στη λογική της συρρίκνωσης και των ελάχιστων παροχών στην Πρόνοια και στην ειδική αγωγή δίνει ένα ακόμα χτύπημα στα δικαιώματα των εργαζομένων και των ΑΜΕΑ, με την απόλυση 20 εργαζομένων του ΚΕΑΤ που βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας».
Την Τρίτη 28 Φλεβάρη, στις 5 το απόγευμα, έξω από το ΚΕΑΤ ο Σύλλογος Εργαζομένων και η μαθητική κοινότητα του Κέντρου, το ΠΑΜΕ Υγείας - Πρόνοιας, η ΣΕΑΑΝ, η ΕΣΚ - Τυφλών και ο Ενιαίος Σύλλογος Γονέων ΑμΕΑ Αττικής και Νήσων καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας απαιτώντας:

• Να ανακληθούν άμεσα όλες οι απολύσεις.
• Να καταβληθούν τα δεδουλευμένα στους απλήρωτους συμβασιούχους και να απορροφηθούν όλοι ανεξαίρετα, χωρίς προϋποθέσεις στο ΚΕΑΤ με μόνιμη και σταθερή σχέση εργασίας.
• Να δοθούν δωρεάν όλα τα βιβλία και τα ειδικά βοηθήματα που χρειάζονται για την εκπαίδευση των τυφλών μαθητών.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ» Νέες απολύσεις ανακοίνωσε η εργοδοσία

• Νέα συγκέντρωση στο υπουργείο την ερχόμενη Τρίτη στις 9 το πρωί
• Κάλεσμα σε όλους τους εργαζόμενους να γιορτάσουν τα Κούλουμα αγωνιστικά στη πύλη της Χαλυβουργίας

Στιγμιότυπο από τη χτεσινή πορεία

Eurokinissi

Αδίστακτα συνεχίζει την επίθεση η εργοδοσία της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο, με τις πλάτες της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου που στηρίζει ξεδιάντροπα κάθε αντεργατική αξίωση του μεγάλου κεφαλαίου: χτες ανακοίνωσε νέες απολύσεις (μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές οι απολύσεις έφταναν συνολικά τις 74), επιβεβαιώνοντας ότι οι επιχειρήσεις χωρίς κανέναν ενδοιασμό και παρά τα προκλητικά προνόμια που διασφαλίζουν από το πολιτικό τους προσωπικό χτυπάνε αδίστακτα και χωρίς κανένα έλεος τους εργάτες. Αυτή είναι η «αναδιοργάνωση» που η εργοδοσία έχει ανακοινώσει (επιδιώκοντας συνολικά 180 απολύσεις) και καλούσε τους εργάτες να συνεργαστούν για την εφαρμογή της.

Η χτεσινή εξέλιξη επιβεβαιώνει ολοκάθαρα πως η κλιμάκωση του αγώνα των χαλυβουργών είναι μονόδρομος. Τα «κοινά συμφέροντα» εργατών - εταιρείας για την υπεράσπιση των οποίων η εργοδοσία ζητούσε συνεργασία με ανακοίνωση μόλις την περασμένη Τρίτη δεν είναι τίποτ' άλλο παρά η υπογραφή των εργατών κάτω από τη θανατική τους καταδίκη: τις απολύσεις για όσους περισσεύουν και τη δουλειά με συνθήκες σκλαβιάς για όσους - προς το παρόν - θα συνεχίσει να απασχολεί η εταιρεία.

«Κόστος είναι οι κεφαλαιοκράτες»!

Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα, ότι οι νέες απολύσεις έγιναν γνωστές χτες το πρωί, την ώρα που οι απεργοί χαλυβουργοί για 117 ημέρες βρίσκονταν σε νέα κινητοποίηση που έκαναν στο κέντρο της Αθήνας με συγκέντρωση στην Ομόνοια και πορεία στο υπουργείο Εργασίας.«Η εργοδοσία του Μάνεση έκανε σήμερα και νέες απολύσεις για να συνεχίσει, όπως ισχυρίζεται, την αναδιοργάνωση της επιχείρησης γιατί θεωρεί τους εργάτες κόστος. Κόστος όμως δεν είναι οι εργάτες είναι τα παράσιτα οι κεφαλαιοκράτες. Αυτή είναι η απάντηση που δίνουμε και δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων», τόνισε από τη ντουντούκα στη πλατεία Ομονοίας ο πρόεδρος του σωματείου Γιώργος Σιφωνιός. Ενώ οι απεργοί χαλυβουργοί ακόμα πιο πεισμωμένοι και αποφασισμένοι ξεκίνησαν με τη συμπαράσταση του ΠΑΜΕ, πολλών εκπροσώπων συνδικάτων, συνδικαλιστών, μαθητών και φοιτητών δυναμική πορεία προς το υπουργείο Εργασίας στην οδό Σταδίου με το σύνθημα «Η χαλυβουργία θυσαυρίζει από τον εργάτη που ξεζουμίζει». Εκεί το σωματείο των χαλυβουργών συναντήθηκε με τη Γραμματεία του υπουργού ο οποίος έλειπε στο Υπουργικό Συμβούλιο για να κλείσουν τελικά ραντεβού για την ερχόμενη Τρίτη στις 9 το πρωί.
«Απαιτήσαμε συνάντηση με τον υπουργό μετά από 117 ημέρες απεργίας στις πύλες της φωτιάς. Καταγγείλαμε, ότι στο Υπουργικό Συμβούλιο που βρίσκεται ο υπουργός τσακίζουν τους εργάτες και τους οδηγούν στην εξαθλίωση. Τη Τρίτη θα είμαστε και πάλι εδώ όπου θα ζητήσουμε από τη κυβέρνηση που δίνει συνεχώς προνόμια στους βιομηχάνους έκτακτη οικονομική ενίσχυση και να απαιτήσει αποσαφήνιση των θέσεων της εργοδοσίας», τόνισε αμέσως μετά ο Γ. Σιφωνιός και κάλεσε όλους τους εργαζόμενους να βρεθούν την καθαρά Δευτέρα στη πύλη της χαλυβουργίας και να γιορτάσουν τα κούλουμα αγωνιστικά στο πλευρό των χαλυβουργών.
Εκεί έξω από το υπουργείο οι απεργοί χαλυβουργοί υποδέχτηκαν και τους εργαζόμενους από τους Οργανισμούς της Εργατικής Κατοικίας και Εστίας που η κυβέρνηση οδηγεί στην κατάργηση, οι οποίοι έφτασαν εκείνη την ώρα με πορεία και σύνθημα: «Κλείνουν την Εστία και την Κατοικία των εργαζομένων την περιουσία».

    

«ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ» ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Καταγγέλλει τα προγράμματα εκμετάλλευσης των ανέργων

Οι κομμουνιστές εκλεγμένοι σύμβουλοι με το ψηφοδέλτιο της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στην Περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας, με αφορμή τα «Τοπικά Σχέδια για την Απασχόληση» (ΤοπΣΑ) που βάζει σε εφαρμογή η κυβέρνηση, καλούν τους εργαζόμενους να κλιμακώσουν την πάλη τους ενάντια στις πολιτικές που οδηγούν στη φτώχεια, στην ανεργία και την εξαθλίωση.
Τις προηγούμενες μέρες, πραγματοποιήθηκε ενημερωτική συνάντηση με «στόχο την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των τοπικών κοινωνικών και οικονομικών φορέων, για τις προϋποθέσεις και τους όρους συμμετοχής τους στο Πρόγραμμα». Τη συνάντηση διοργάνωσαν η αρμόδια Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Εργασίας και η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Τα ΤοπΣΑ περιλαμβάνουν δράσεις όπως κατάρτιση και επιμόρφωση, εκπαιδευτική πρακτική άσκηση σε ιδιωτική επιχείρηση στο εσωτερικό ή εξωτερικό, εκπόνηση business plan, εξειδικευμένες υπηρεσίες αξιολόγησης και έρευνας για εκκίνηση επιχειρήσεων, παροχή υποστήριξης σε νομικά και φορολογικά θέματα.
Με ανακοίνωσή της, η Λαϊκή Συσπείρωση Κεντρικής Μακεδονίας σημειώνει πως πρόκειται για προγράμματα ανακύκλωσης και άγριας εκμετάλλευσης των ανέργων. «Η κυβέρνηση με τη σύμφωνη γνώμη και της Διοίκησης της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας επιδιώκουν να διαχειριστούν το πρόβλημα της ανεργίας, που παίρνει σήμερα τεράστιες διαστάσεις και αγγίζει μεγάλα ποσοστά του πληθυσμού.
Η ανεργία, όμως, είναι σύμφυτη με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και η διόγκωσή της στις συνθήκες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης είναι αναπόφευκτη, αφού η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, και πρώτ' απ' όλα της ίδιας της εργατικής δύναμης, είναι ο μόνος τρόπος που διαθέτει το κεφάλαιο για να βγει από την κρίση. Πολύ περισσότερο, που στις παρούσες συνθήκες το ξεπέρασμα της κρίσης απαιτεί την καταστροφή, την απαξίωση και ενός μέρους του κεφαλαίου, προκειμένου να αρχίσει ξανά ο κύκλος της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Ιδιαίτερα δε, μετά τη συμφωνία στο Γιούρογκρουπ, θα οξυνθούν τα λαϊκά προβλήματα και αυτό της ανεργίας.
Οι αγώνες των εργαζομένων, για να έχουν προοπτική πρέπει να οδηγούν στη ριζική αποδυνάμωση των αστικών κομμάτων, των κομμάτων του ευρωμονόδρομου και των εκπροσώπων τους στην Τοπική Διοίκηση, σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού, την κατάκτηση της ταξικής ενότητας της εργατικής τάξης, της λαϊκής συμμαχίας σε ρότα για την εργατική - λαϊκή εξουσία».

    

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗ «ΡΩΜΑΝΑΣ - ΜΥΛΩΝΑΣ»

Συνεχίζουν τον αγώνα τους ενωμένοι

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε και χτες το πρωί η τετράωρη στάση εργασίας των εργαζομένων της αλουμινοβιομηχανίας «Ρωμανάς - Μυλωνάς» στο Περιστέρι, συνεχίζοντας για τρίτη συνεχόμενη μέρα τον αγώνα τους για την αποπληρωμή των δεδουλευμένων, που ξεπερνούν τους 3 μήνες.
Χτες, η εργοδοσία κατέφυγε σε νέο ελιγμό για να διασπάσει τους εργαζόμενους λέγοντας πως θα καταβάλει ένα μέρος των δεδουλευμένων και τους κάλεσε να μπουν για δουλειά. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι απάντησαν πως απαιτούν την καταβολή του συνόλου των δεδουλευμένων. Τις προηγούμενες μέρες, η εργοδοσία επιχείρησε ακόμη και καλώντας την αστυνομία να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους. Προσπάθεια που έπεσε στο κενό, χάρη στην ενωμένη δράση των εργαζομένων, αλλά και στην αλληλεγγύη που εκφράζεται καθημερινά μπροστά στην πύλη του εργοστασίου από τη Λαϊκή Επιτροπή Περιστερίου. Στο πλευρό των εργαζομένων στη «Ρωμανάς - Μυλωνάς» απ' την πρώτη στιγμή βρίσκεται το Συνδικάτο Μετάλλου Αθήνας «Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ», αλλά και οι συνάδελφοί τους από το εργοστάσιο «ΛΟΥΚΙΣΑΣ».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΥΠΟΘΕΣΗ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ Συνεχίζεται το θέατρο στις πλάτες του λαού

Η ονοματολογία συγκαλύπτει τα βάρβαρα μέτρα και ότι το ντόπιο κεφάλαιο έχει στην Ελβετία 600 δισ. ευρώ, κλεμμένο ιδρώτα εργατών

Συνεχίζεται με μοιρασμένους ρόλους το κακοπαιγμένο θέατρο κυβέρνησης και αστικών κομμάτων, με αφορμή την υπόθεση του αγνώστου ταυτότητας βουλευτή που φέρεται να έβγαλε στο εξωτερικό ένα εκατομμύριο ευρώ τον Μάιο του 2011.
Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούν να αξιοποιήσουν προπαγανδιστικά το ζήτημα, αποκαλύπτει την προσπάθεια συνολικά του αστικού συστήματος να αποπροσανατολίσει το λαό από το πλήθος των αντιλαϊκών μέτρων που νομοθετούνται αυτές τις μέρες και να συγκαλύψει τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, την οποία επιχειρούν να παρουσιάσουν σαν αποτέλεσμα δήθεν «παθογενειών» στο πολιτικό σύστημα.
Διακόπτοντας χτες την προγραμματισμένη διαδικασία κοινοβουλευτικού ελέγχου, ο πρόεδρος της Βουλής, Φ. Πετσάλνικος δήλωσε ότι «πράγματι είναι νόμιμες αυτές οι διαδικασίες, όμως υπάρχει ένα θέμα δεοντολογίας», ζητώντας «γρήγορα να υπάρξουν πλήρη στοιχεία» από τα δεδομένα που διαθέτει το υπουργείο Οικονομικών, αξιοποιώντας το νομοθετικό πλαίσιο για την άρση του απορρήτου των τραπεζικών συναλλαγών.
Παίρνοντας την πάσα, ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι «έχουμε ζητήσει από το τραπεζικό σύστημα να μας πληροφορήσει για τη μεταφορά ποσών πάνω από 100 χιλιάδες ευρώ», αναφέροντας ότι «υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα ή συγγενείς πολιτικών προσώπων που έχουν εμβάσματα προς το εξωτερικό».
Τα στοιχεία είπε «θα δοθούν στον πρόεδρο της Βουλής προκειμένου να κληθούν από την επιτροπή ελέγχου του Πόθεν Εσχες». Παράλληλα, ζήτησε «να ξεκινήσει από εδώ το κίνημα της επιστροφής των καταθέσεων», όπως από μέρες έχει ζητήσει ο ίδιος. Στην ίδια αποπροσανατολιστική λογική, χθες 74 βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ κατέθεσαν στην Βουλή, πρόταση νόμου για την αλλαγή της νομοθεσίας περί «πόθεν έσχες».
Ενδεικτικό της υποκρισίας των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, είναι ότι επανειλημμένα έχουν απορρίψει τις προτάσεις του ΚΚΕ για το «πόθεν έσχες», οι οποίες έχουν πολλάκις διατυπωθεί και προταθεί στη Βουλή. Πιο συγκεκριμένα, το ΚΚΕ έχει προτείνει τη μετατροπή των ανώνυμων μετοχών των εταιρειών, των ανώνυμων τίτλων του δημοσίου και των άλλων χρηματοοικονομικών προϊόντων σε ονομαστικούς, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί τι κατέχει ο καθένας, τον έλεγχο στην εξαγωγή κεφαλαίων από τη χώρα, την κατάργηση του επιχειρηματικού, του εμπορικού, του τραπεζικού και του φορολογικού απορρήτου, ώστε να καθίσταται δυνατή η εξακρίβωση στοιχείων.
Σ' αυτές τις προτάσεις αναφέρθηκε χτες και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Σ. Χαλβατζής, τονίζοντας ότι η συζήτηση γίνεται αποπροσανατολιστικά για το ένα εκατομμύριο, χωρίς αναφορά στα 600 δισ. καταθέσεων που υπάρχουν στο εξωτερικό από επιχειρηματίες και άλλους. Ξεκαθάρισε ακόμα το αυτονόητο, ότι οι βουλευτές του ΚΚΕ «δεν έχουν καμιά σχέση με τραπεζικές καταθέσεις όπως αυτή που απασχολεί την επικαιρότητα».

    

«Εφυγε» ξαφνικά ο σύντροφος Κώστας Τσίφτης

Κηδεύεται σήμερα με πολιτική τελετή, στις 12 το μεσημέρι, από το Τρίτο Νεκροταφείο Νίκαιας

902 TV

«Εφυγε», ξαφνικά, από τη ζωή, χτες, ο αγαπημένος, σύντροφος και συνάδελφος, δημοσιογράφος του «902» και στέλεχος του ΚΚΕ, Κώστας Τσίφτης, σε ηλικία μόλις, 34 ετών, από ανακοπή καρδιάς. Στο ραδιοτηλεοπτικό «902», επί 13 χρόνια, προσέφερε ακούραστα τις υπηρεσίες του στην υπόθεση της προβολής των εργατικών - λαϊκών προβλημάτων και αγώνων, όπως και των θέσεων του Κόμματος, στην αρχή ως ρεπόρτερ και στη συνέχεια, αναλαμβάνοντας την παρουσίαση βασικών πολιτικών εκπομπών σε ραδιόφωνο και τηλεόραση.Ο σύντροφος Κώστας γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα και οργανώθηκε μαθητής στην ΚΝΕ το 1994, τα δύσκολα χρόνια της ανασυγκρότησης της Οργάνωσης. Ηταν πρωτοπόρος σε όποιο χώρο και αν βρέθηκε. Στους μαθητές στο Χαϊδάρι, στο χώρο των Ιδιωτικών Σχολών, όταν η ΚΝΕ σε αυτούς και σε άλλους δεκάδες τόπους προσπαθούσε να ριζώσει, καθοδηγούμενη από την πολιτική και την ιδεολογία του ΚΚΕ. Ηταν μπροστάρης και αναδείχτηκε στα καθοδηγητικά όργανα της ΚΝΕ, στο Τομεακό Γραφείο του Νοτιοδυτικού Τομέα, στο Συμβούλιο Πόλης της Οργάνωσης της Αθήνας.
Ηταν πεισμένος για το δίκιο της πάλης της εργατικής τάξης για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας. Το 1999 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Από το 2005 μέχρι και σήμερα ήταν μέλος της Αχτιδικής Επιτροπής της Νοτιοδυτικής Αχτίδας και αργότερα και του Γραφείου της. Από το 1999, εργαζόταν με συνέπεια στον «902», στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. Παρά τις αυξημένες απαιτήσεις της καθημερινής προβολής των θέσεων του ΚΚΕ στο ράδιο και την τηλεόραση, δεν έλειψε ποτέ από τους αγώνες της εργατικής τάξης και του Κόμματος. Από τα χαράματα στα εργοστάσια, στις απεργιακές φρουρές με το ΠΑΜΕ, και πάντα με το χαμόγελο, τη συνέπεια και την αποφασιστικότητα. Ξεχώριζε για το ήθος, τη συναίσθηση της προσωπικής και συλλογικής ευθύνης και της θυσίας.
Η κηδεία του θα είναι πολιτική και θα γίνει σήμερα Σάββατο, στις 12 το μεσημέρι, από το Γ' Νεκροταφείο Νίκαιας. Η ΚΟΒ «902» του ΚΚΕ, η διεύθυνση και το προσωπικό του σταθμού, εκφράζουν στην οικογένειά του θερμά συλλυπητήρια. Προσφέρουν στη μνήμη του, ως πρώτη δόση, 500 ευρώ, μέσω της ΚΟΒ του «902». Τα συλλυπητήριά τους στην οικογένεια του συντρόφου Κώστα Τσίφτη, εκφράζουν η Διεύθυνση και το προσωπικό του «Ριζοσπάστη».

    

ΑΧΤΙΔΑ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ

Πλατύ άνοιγμα σε χώρους δουλειάς

Η Αχτίδα Χρηματοπιστωτικού της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ πραγματοποιεί πλατύ άνοιγμα με περιοδείες, εξορμήσεις και συσκέψεις στους χώρους δουλειάς:

• Την Τρίτη 28/2 στην Τράπεζα της Ελλάδας, στην Εθνική Τράπεζα στο Call Center, στο δίκτυο καταστημάτων της Εθνικής Τράπεζας στο κέντρο της Αθήνας, στις Διευθύνσεις της Αγροτικής Τράπεζας στον οδό Συγγρού, στο Κεντρικό κατάστημα της Alpha Bank, στις Υπηρεσίες της Τράπεζας Πειραιώς στην οδό Συγγρού, στο Μηχανογραφικό Κέντρο της Εμπορικής Τράπεζας, στις Κεντρικές Υπηρεσίες της PROBANK, στις Υπηρεσίες της Eurobank στη Ν. Ιωνία, στις Υπηρεσίες Eurobank Cards στην Καλλιθέα, στις τράπεζες της Ηλιούπολης, στις τράπεζες των Μεγάρων, στην Εισπρακτική Εταιρεία Mellon, στην Εισπρακτική Εταιρεία EOS Matrix.
• Την Τετάρτη 29/2 στις Υπηρεσίες της Εθνικής Τράπεζας στον Γέρακα Αττικής, στις Υπηρεσίες της Εθνικής Τράπεζας στη Λ. Αθηνών, στις Διευθύνσεις της Αγροτικής Τράπεζας στην οδό Κρήτης, στις Υπηρεσίες της Alpha Bank στον Αγ. Στέφανο Αττικής, στις Υπηρεσίες της Εμπορικής Cards, στις Υπηρεσίες της Τράπεζας Πειραιώς στην οδό Κοραή, στο δίκτυο καταστημάτων της Γενικής Τράπεζας, στην Εισπρακτική Εταιρεία First Data στον Αγ. Στέφανο Αττικής, στην Εισπρακτική Εταιρεία Phone Marketing, στην Εισπρακτική Εταιρεία Palladino, στις τράπεζες του Πειραιά.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ