Για μερικούς «άσπονδους» φίλους του ΚΚΕ που βρίσκονται στην απέναντι όχθη

Με αφορμή την εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μάη διάφοροι, ανώνυμοι καλοθελητές, σε διάφορα μπλογκς, κάνουν εκτιμήσεις για «κακό εκλογικό αποτέλεσμα» του ΚΚΕ. Γράφουν: «Το ΚΚΕ βρίσκεται σε πορεία απομόνωσης από την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, από τον ελληνικό λαό, εξαιτίας της πολιτικής γραμμής που ακολουθεί, χρόνια τώρα, η ηγεσία του».

Καμώνονται ότι εκφράζουν την «αγωνία» τους για την «τύχη του Κόμματος» που «του γυρίζει την πλάτη η εργατική τάξη, ο λαός» σε συνθήκες μαζικότατης καταδίκης των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ, ντοκουμέντα σελ. 79 σημειώνεται το εξής: «Η μείωση των δυνάμεων του δικομματισμού, δε σημαίνει και κλονισμό, πρέπει η μείωση αυτή να συνοδεύεται και από δυνάμωμα της θέλησης για ρήξη και ανατροπή». Να γιατί λέμε ότι δεν αρκεί η εγκατάλειψη των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, αλλά χρειάζεται η εγκατάλειψη της στρατηγικής τους, που σημαίνει να μην εγκλωβιστεί η δυσαρέσκεια από την πολιτική τους σε άλλα κόμματα με την ίδια στρατηγική, όπως ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜ.ΑΡ., «Ανεξάρτητοι Ελληνες» κλπ, αλλά να εκφραστεί στο ΚΚΕ.
Ολοι αυτοί χρεώνουν στο ΚΚΕ την απότομη εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Η κριτική που ασκούν δήθεν στο ΚΚΕ είναι ότι με την προεκλογική τακτική του στο ζήτημα της κυβέρνησης, άφησε το πεδίο ελεύθερο στο ΣΥΡΙΖΑ να προβάλλει εναλλακτική κυβερνητική λύση και έτσι να κερδίσει την πλειοψηφία των λαϊκών δυνάμεων που καταδίκαζαν το ΠΑΣΟΚ κυρίως, αλλά και τη ΝΔ. Μετρούν επομένως και εκτιμούν το εκλογικό αποτέλεσμα του ΚΚΕ με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή με ετεροκαθορισμό. Και μιλούν για εγκατάλειψη του προγράμματος του Κόμματος.
Τι γράφουν; «Η ηγεσία του Κόμματος ταύτισε με τον πιο χοντροκομμένο και απαράδεκτο τρόπο την Τακτική με τη Στρατηγική του Κόμματος. Επέτρεψε στο ΣΥΡΙΖΑ να αξιοποιήσει την έλλειψη μιας ουσιαστικής, άμεσης και αποτελεσματικής πρότασης εκ μέρους του Κόμματος.(...) Σε μια εποχή που οι προβλέψεις και οι πρόνοιες του 15ου Συνεδρίου δικαιώθηκαν περίτρανα, η ηγεσία του Κόμματος εγκατέλειψε την προσπάθεια να εφαρμόσει τη βασική του πρόταση, στο πνεύμα της σύγχρονης περιόδου που διανύουμε, προωθώντας τη δημιουργία του ΑΑΔΜ που θα διεκδικούσε και τη διακυβέρνηση της χώρας, με τη δημιουργία αντίστοιχης κυβέρνησης, που θα έκφραζε και θα στηριζόταν στην εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα της πόλης και του χωριού, στη νεολαία και τη διανόηση της χώρας μας, που θα συνένωνε αρμονικά την πάλη των εργαζομένων για τα άμεσα προβλήματά τους με την προοπτική του σοσιαλισμού».
Δε μπαίνουν στον κόπο βεβαίως να εξηγήσουν πώς με την ίδια στρατηγική όλα τα προηγούμενα χρόνια το ΚΚΕ είχε άνοδο της πολιτικής του επιρροής, και της εκλογικής, πρωταγωνιστικό ρόλο στο εργατικό κίνημα που όμοιό του δεν υπάρχει πουθενά στην Ευρώπη, μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες, με όλα τα άλλα κόμματα να πασχίζουν να σμπαραλιάσουν από τα μέσα το εργατικό κίνημα. Δεν μπαίνουν καν στον κόπο να απαντήσουν γιατί σε όποια χώρα έγινε από Κομμουνιστικά Κόμματα «κυβερνητικό πείραμα» για να ανακοπεί η αντεργατική, αντιλαϊκή επίθεση, το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο (Γαλλία, Ιταλία κλπ).
Να θυμίσουμε εδώ ότι το συγκεκριμένο ζήτημα το άνοιξε ο Αλ. Τσίπρας στη διακαναλική συνέντευξη του ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές στις 6 Μάη. Ακριβώς όπως το διατυπώνουν αυτοί που ανώνυμα κάνουν πολεμική στο ΚΚΕ διαστρεβλώνοντας το Πρόγραμμα του Κόμματος. Γιατί άλλα λέει το Πρόγραμμα του ΚΚΕ απ' αυτά που οι ίδιοι γράφουν.

Δίνουν όπλα στον αντίπαλο επιδιώκοντας το χτύπημα του ΚΚΕ και του κινήματος

Και επιτίθενται με όρους υπονόμευσης του ΚΚΕ και με ανομολόγητους πόθους και στόχο να χτυπηθεί το Κόμμα, να σμπαραλιάσουν τη δράση του, καλώντας σε παρέμβαση από τα κάτω για να διορθωθεί η πολιτική του γραμμή και να επανέλθει στο πρόγραμμα του Κόμματος. Να τι γράφουν ως προς αυτό: «Η ηγεσία του ΚΚΕ θα κριθεί στα όργανα του Κόμματος, από τα μέλη του Κόμματος. Και θα κριθεί αυστηρά. Οσο σημαντικός κι αν είναι ο ρόλος της, δεν ταυτίζεται με το ίδιο το Κόμμα, πολύ περισσότερο όταν δεν μπορεί πλέον να βρίσκεται σ' αυτή τη θέση. Η ηγεσία του Κόμματος θα κριθεί από τους οπαδούς, τους ψηφοφόρους, από την ίδια την εργατική τάξη. Και η εργατική τάξη δεν χαρίζεται. Ούτε ξεχνάει. Ούτε θα επιτραπεί από τα μέλη του Κόμματος και από την ίδια την εργατική τάξη η οποιαδήποτε παρερμηνεία ή και η παραμικρή αξιοποίηση του εκλογικού αποτελέσματος της 17ης του Ιούνη».
Είναι ακριβώς η τακτική του ταξικού αντίπαλου και του οπορτουνισμού, για να κάνουν ζημιά, και με την υπόσκαψη της ενότητας θέλησης και δράσης του ΚΚΕ, που εκφράζεται με διαλεκτική σχέση καθοδηγητικών οργάνων και ΚΟΒ.
Επομένως πρόκειται για καραμπινάτη επίθεση στο ΚΚΕ και το Πρόγραμμά του, τη στρατηγική του, στην ΚΕ, το ΠΓ και την ΓΓ της ΚΕ ενιαία, την ίδια στιγμή που έχει ξεδιπλωθεί και είναι ολοφάνερη η εκστρατεία επίθεσης των αστών, των επιτελείων τους, με την ίδια ακριβώς τακτική, δηλαδή επίθεση στην ΚΕ, το ΠΓ και την ΓΓ της ΚΕ ενιαία, για συρρίκνωση και χτύπημα του ΚΚΕ, προκειμένου να χτυπηθεί το εργατικό, το λαϊκό κίνημα. Ακριβώς γιατί προβλέπουν ότι το βάθεμα της κρίσης θα οξύνει τις ταξικές αντιθέσεις, ότι μπορεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις απότομης όξυνσης της ταξικής πάλης και θέλουν να την προλάβουν, να χειραγωγήσουν, να την αναχαιτίσουν ανώδυνα για το σύστημα, επιδίωξη που δεν μπορούν να την πετύχουν με ένα ισχυρό ΚΚΕ.
Αυτή η ολοένα και πιο μαζική παρέμβαση στο Κόμμα και τη γραμμή του είναι στοιχείο που θέλει να δώσει καίριο πλήγμα στο ΚΚΕ. Και δίνει λαβή στον αντίπαλο για τον ίδιο σκοπό.

Ακυρώνουν το Πρόγραμμα του Κόμματος

Η διαστρέβλωση που γίνεται και στο ίδιο το 15ο Συνέδριο και στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ από τη συγκεκριμένη αρθρογραφία, προκειμένου να στηριχτεί η άποψη ότι το ΚΚΕ έπρεπε προεκλογικά να διεκδικήσει και να αντιπαραθέσει μιά κυβέρνηση του ΑΑΔ Μετώπου ως φιλολαϊκή διέξοδο και όχι την εργατική λαϊκή εξουσία, είναι υπονόμευση του Προγράμματος του Κόμματος. Και η θέση τους για διεκδίκηση από το ΚΚΕ «κυβέρνησης του ΑΑΔ Μετώπου», και κάλεσμα της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων να συσπείρωθούν σ' αυτήν ως φιλολαϊκή διέξοδο ακυρώνει τη στρατηγική του ΚΚΕ.
Ποιο είναι το κρίσιμο ζήτημα στις συγκεκριμένες συνθήκες που πρέπει να σταθμίσει ένα επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης που αντικειμενικά έχει μπει, από την ίδια τη ζωή, στο πεδίο της αντιπαράθεσης; Η οικονομική καπιταλιστική κρίση και σε όφελος τίνος θα ξεπεραστεί. Σε όφελος του κεφαλαίου ή σε όφελος της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων; Και με βάση αυτό το στρατηγικό ζήτημα ποια κυβέρνηση μπορεί να το αντιμετωπίσει σε όφελος ποιων, των αστών ή των εργατών;
Στο 18ο Συνέδριο - ντοκουμέντα σελ. 94 - σημειώνονται τα εξής: «Το αίτημα για πολιτική αλλαγή πρέπει να ξεπεράσει την αντίληψη για κυβερνητική αλλαγή και να τείνει να κατανοείται ως αλλαγή ταξική στο επίπεδο της εξουσίας. Να αρχίσει και σε μαζικό επίπεδο να γίνεται διαχωρισμός ανάμεσα σε μια κυβέρνηση που εκλέγεται από τα λαό και στηρίζει το σύστημα, από μια κυβέρνηση που είναι λαϊκή, γιατί εκφράζει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και είναι προϊόν της νίκης του λαού σε βάρος της αστικής εξουσίας και της κυριαρχίας των μονοπωλίων».
Η αντίληψη που προσεγγίζει το ζήτημα της κυβέρνησης έξω και πάνω από το ζήτημα της εξουσίας και της οικονομίας, δηλαδή ποια τάξη είναι κυρίαρχη, βάζει από την εμπρός και όχι από την πίσω πόρτα το ζήτημα κυβέρνησης για να διαχειριστεί την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου. Τα περί ανακούφισης του λαού, όταν για το ξεπέρασμα της κρίσης πρέπει να καταστραφεί εργατική δύναμη για να γλυτώσει το κεφάλαιο, ακυρώνει, άρα και σπέρνει αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει τέτοια κυβέρνηση που να ανακουφίσει το λαό. Και αυτό αν δεν ανοιχτεί την προεκλογική περίοδο, αλλά συγκαλυφθεί, τραβά το λαό στην υποταγή του στο κεφάλαιο.
Τι λέει το πρόγραμμα του ΚΚΕ ως προς αυτό; («Ριζοσπάστης» 9/6/1996). «Η αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή δημοκρατική γραμμή πάλης συμβάλλει στη συσπείρωση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, στην αντίσταση και υπεράσπιση των συμφερόντων του από την επιθετικότητα του μεγάλου κεφαλαίου. Είναι ο δρόμος που βοηθά να αλλάξει ο συσχετισμός των δυνάμεων, να γίνει η προσέγγιση και, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, να πραγματοποιηθεί το πέρασμα στο σοσιαλισμό».
Αναφέρεται στο «δρόμο της συγκρότησης του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου πάλης, που μπορεί να δώσει προοπτική για την εργατική τάξη, τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου και τη νεολαία». Και συνεχίζει:
«Η διαδικασία συγκρότησης του Μετώπου πραγματοποιείται στο έδαφος του αγώνα για τα οξυμένα προβλήματα, που απασχολούν το λαό και τη χώρα, της πολιτικής και ιδεολογικής αναμέτρησης με την ολιγαρχία του τόπου, τους πολύμορφους μηχανισμούς του κράτους της, με τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούν τα συμφέροντά της ή συναινούν στην εξυπηρέτησή τους. Η δύναμη του Μετώπου βρίσκεται στον ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης και του κόμματός της, στην ενότητα δράσης της, στη συμμαχία της με τα κοινωνικά στρώματα, που παλεύουν σε αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.
Το Μέτωπο στην αρχική του φάση ξεκινά σαν συσπείρωση κυρίως κοινωνικών δυνάμεων γύρω από αντιιμπεριαλιστικά αντιμονοπωλιακά αιτήματα και στόχους, από επιμέρους μέτωπα πάλης, που κινητοποιούν διάφορα τμήματα των εργαζομένων προς ένα ενιαίο ισχυρό λαϊκό ρεύμα. Οσο περισσότερο αναπτύσσεται η ταξική πάλη, η οργάνωση και η πολιτική πείρα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, όσο ενισχύεται η δύναμη του ΚΚΕ, τόσο θα αυξάνονται οι δυνατότητες, το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό μέτωπο να προκαλεί αντίστοιχες αλλαγές στον πολιτικό συσχετισμό.(...)
Η ανάπτυξη των κοινωνικοπολιτικών αναμετρήσεων, των ταξικών συγκρούσεων, θα φέρνει στην ημερήσια διάταξη το πρόβλημα της εξουσίας. To KKE κατευθύνει τη δράση του, ώστε η αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή πάλη να αναπτύσσεται και να βαθαίνει η αντικαπιταλιστική συνείδηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Το ΚΚΕ σταθερά προσπαθεί να πείθει ότι δεν αρκεί να φύγουν τα αστικά κόμματα και οι σύμμαχοί τους από το τιμόνι της διακυβέρνησης. Πρέπει να ανατραπεί το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του. Να δημιουργηθεί μια νέα λαϊκή εξουσία, που δεν είναι άλλη από τη σοσιαλιστική.
Σε συνθήκες κορύφωσης της ταξικής πάλης, επαναστατικής ανόδου του λαϊκού κινήματος, όταν η επαναστατική διαδικασία έχει ξεκινήσει, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση, ως όργανο λαϊκής εξουσίας, που έχει την έγκριση και τη συγκατάθεση του αγωνιζόμενου λαού, χωρίς γενικές εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Αυτή η κυβέρνηση θα ταυτίζεται, ή θα τη χωρίζει τυπική απόσταση από την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.
Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων, με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα.
Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων, που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, εναντίον του πολυεθνικού κεφαλαίου, της εξάρτησης και της συμμετοχής της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης.
Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί, αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός, δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας, για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.
Σε κάθε περίπτωση, ο αποφασιστικός παράγοντας θα είναι η ενότητα της εργατικής τάξης, η κατάκτηση του ηγετικού καθοδηγητικού ρόλου της, καθώς και του κόμματός της, του ΚΚΕ, στο Μέτωπο.
Με την καθοδήγηση του ΚΚΕ, του πιο μαχητικού και έμπειρου τμήματος της εργατικής τάξης, το Μέτωπο θα κατακτά την ικανότητα να εναλλάσσει έγκαιρα όλες τις μορφές πάλης, προκειμένου να αντιμετωπίσει την αντίδραση και αντεπίθεση, που θα δεχτεί από την κυρίαρχη τάξη της χώρας. Στις κορυφαίες αυτές στιγμές σύγκρουσης, όταν τίθεται στην ημερήσια διάταξη η ρήξη με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, θα συντελούνται αναδιατάξεις και ανακατατάξεις των πολιτικών δυνάμεων. Η εργατική τάξη θα επιδιώκει να διατηρεί τη συμμαχία και τους δεσμούς της, με όσο γίνεται περισσότερες από τις άλλες αντιιμπεριαλιστικές, αντιμονοπωλιακές δυνάμεις».

Κυβερνητική εναλλαγή ή λαϊκή εξουσία;

Τι προκύπτει απ' αυτή την εκτενή παρουσίαση του Προγράμματος του Κόμματος;
1. Το ΑΑΔ Μέτωπο ως συμμαχία συγκροτείται από τα κάτω, ως κοινωνική συμμαχία, της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
2. Το ΑΑΔ Μέτωπο είναι η συμμαχία που δρα ως ένα ενιαίο ισχυρό λαϊκό ρεύμα για την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και το πέρασμα στο σοσιαλισμό.
3. Το 15ο Συνέδριο δεν ταυτίζει το ΑΑΔ Μέτωπο με την κυβέρνηση των αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δημοκρατικών δυνάμεων. Και σε κάθε περίπτωση, ο σχηματισμός κυβέρνησης της αριστεράς δεν έχει καμιά σχέση με την κυβέρνηση που περιγράφει το 15ο Συνέδριο.
4. Το ζήτημα της κυβέρνησης των αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών δημοκρατικών δυνάμεων μπαίνει ως ενδεχόμενο, ότι μπορεί και να προκύψει και όχι ως διεκδίκηση του ΑΑΔ Μετώπου, πολύ περισσότερο του ΚΚΕ. Αλλωστε, αν το Πρόγραμμα του ΚΚΕ το τοποθετούσε όπως το βάζουν οι «όψιμοι υπερασπιστές του Προγράμματος», πολέμιοι του ΚΚΕ, είναι σαν το ΚΚΕ να αποδεχόταν ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό υπάρχει ενδιάμεσο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, αλλά τέτοιο δεν υπάρχει. Είναι σαν να έπρεπε στη στρατηγική του ΚΚΕ, να υπάρχει ενδιάμεσο στάδιο και στόχος, η κυβέρνηση του ΑΑΔ Μετώπου, ανάμεσα στην εξουσία του κεφαλαίου και στην εργατική λαϊκή εξουσία.
Στο 18ο Συνέδριο, ντοκουμέντα σελ 77-78 σημειώνονται τα εξής: «Αυτό που έχει συνηθίσει ένα μεγάλο μέρος του λαού είναι η αντίληψη ότι η συμμαχία είναι ζήτημα μόνο κομμάτων, που αναζητούν κάποια κοινά σημεία σύγκλισης με στόχο την κυβερνητική εναλλαγή. Πρόκειται για την ισχύ των κοινοβουλευτικών αυταπατών. Χρειάζεται πολλή δουλειά, για να κατανοηθεί ότι η πολιτική συμμαχιών κατακτιέται, δεν τη βρίσκεις έτοιμη αλλά υλοποιείται μέσα από ανακατατάξεις που φέρνει ή ταξική πάλη. Αλλά ο σκοπός του Μετώπου δεν είναι η κυβερνητική εναλλαγή, αλλά η αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας.
Και αυτή η αλλαγή θα είναι υπόθεση του εργαζόμενου λαού, ενός μεγάλου μέρους του, με επικεφαλής το εργατικό κίνημα, που δεν είναι βέβαια μόνο το συνδικαλιστικό ή το ΠΑΜΕ, εδώ περιλαμβάνεται και το ίδιο το Κόμμα ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Δε θα είναι απλά έργο μιας κοινοβουλευτικής διαδικασίας.
Και αν ακόμα μέσα από κοινοβουλευτική διαδικασία συμβεί μια θετική αλλαγή - κάτι που δεν μπορεί να αποκλειστεί προκαταβολικά - αυτή, για να πυροδοτήσει μια διαδικασία ρήξης και ανατροπής, πρέπει να ξεπεράσει τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και να θέσει σε πρωτοφανή ενέργεια τις λαϊκές μάζες, να νικήσουν την εξουσία των μονοπωλίων και εκτός κοινοβουλίου, γιατί εδώ είναι τα δύσκολα. Ας θυμηθούμε τη Χιλή του Αλιέντε, την επανάσταση των Γαριφάλων στην Πορτογαλία, τις εξελίξεις σε Βενεζουέλα, Βολιβία».
5. Ακόμη και στη στοχευμένα επικίνδυνη αντίληψη περί διεκδίκησης κυβέρνησης, προϋπόθεση είναι να υπάρχει το ΑΑΔ Μέτωπο, αλλά ακόμη δεν έχει συγκροτηθεί, βρίσκεται στα σπάργανα.

Ο εμπλουτισμός του προγράμματος του Κόμματος από τα Συνέδρια

6. Το πρόγραμμα του ΚΚΕ, έχει εμπλουτιστεί από τα επόμενα Συνέδρια του Κόμματος, 16ο, 17ο, 18ο. Στα ντοκουμέντα του 18ου Συνεδρίου, σελ.108 σημειώνεται: «Ο εμπλουτισμός αφορά σε ανάπτυξη και εξειδίκευση γενικότερα διατυπωμένων θέσεων στο Πρόγραμμά μας. Το Συνέδριο είναι το πλέον αρμόδιο Σώμα για να εγκρίνει τέτοιους εμπλουτισμούς, που άλλωστε τέθηκαν σε γνώση και συζήτηση σε όλο το Κόμμα με το Κείμενο θέσεων της ΚΕ». Και ας γράφουν οι δήθεν υπερασπιστές του προγράμματος για «εγκληματική, πραξικοπηματική και μέχρι σήμερα αναιτιολόγητη εγκατάλειψη του προγράμματος του Κόμματος εκ μέρους της ηγεσίας του, που ψηφίστηκε στο 15^ο Συνέδριο».
Στην απόφαση του 16ου Συνεδρίου, («Ριζοσπάστης» 31/12/2000), γίνεται η εξής εκτίμηση: «Το μήνυμα του 16ου Συνεδρίου του ΚΚΕ είναι ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου. Υπάρχει λύση. Είναι ο δρόμος του Μετώπου, της συγκέντρωσης δυνάμεων στην πάλη για τη λαϊκή εξουσία και τη λαϊκή οικονομία(...)Για τη συγκρότηση του ΑΑΔΜ δεν αρκεί η κοινή δράση, που βασίζεται σε κοινές ή παραπλήσιες αντιλήψεις για μεγάλα και επίκαιρα προβλήματα, η γραμμή άμυνας στην επίθεση που δέχεται ολομέτωπα ο λαός μας. Απαιτείται να υπάρχει και ένα επίπεδο συμφωνίας στη γενική γραμμή κατεύθυνσης για τη λύση των προβλημάτων, που θα εκφράζεται στο προγραμματικό πλαίσιο για τη λαϊκή οικονομία και τη λαϊκή εξουσία». Δηλαδή το ΑΑΔ Μέτωπο διεκδικεί την εξουσία.
Στην απόφαση του 17ου Συνεδρίου, («Ριζοσπάστης» 20/2/2005), αναφέρεται: «Το Μέτωπο συγκροτείται από κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις ανομοιογενείς, από άποψη κοινωνικής θέσης και ιδεολογικοπολιτικής στάσης, που όμως συμφωνούν στην ανάγκη να διεκδικηθεί ένας άλλος δρόμος εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας, σε αντίθεση με τα συμφέροντα των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων».
Αληθεια υπάρχουν σήμερα πολιτικές δυνάμεις που να συμφωνούν στη διεκδίκηση ενός άλλου δρόμου εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας, σε αντίθεση με τα συμφέροντα των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων; Δεν υπάρχουν.
Και συνεχίζει η απόφαση: «Το Μέτωπο προβάλλει στο λαό ότι είναι αναγκαίο να επιβληθούν στο επίπεδο της εξουσίας τα συμφέροντα των εκμεταλλευομένων, καταπιεσμένων λαϊκών δυνάμεων. Το Μέτωπο πρέπει να έχει πρόταση προς το λαό και στο επίπεδο της εξουσίας.
Το Κόμμα έχει διατυπώσει μια γενική ιδέα για το θέμα της εξουσίας, η οποία μπορεί να λειτουργήσει ενοποιητικά, αφού περιέχει βασικές κατευθύνσεις που τη διαχωρίζουν από τη σημερινή εξουσία και τις διάφορες παραλλαγές διαχείρισής της. Η ιδέα της λαϊκής εξουσίας και λαϊκής οικονομίας μπορεί να συστεγάσει τους μετέχοντες στο Μέτωπο».
Στην απόφαση του 18ου Συνεδρίου, («Ριζοσπάστης» 8/3/2009) σχετικά με το Κόμμα και τη δράση του με βάση τη στρατηγική του αναφέρεται: «Ενα Kόμμα, που θα δρα αποτελεσματικά, όσο εξαρτάται από αυτό, για την προώθηση συσπειρώσεων σε αντιμονοπωλιακή, αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, προϋπόθεση για τη συγκρότηση του Aντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου (ΑΑΔΜ) ως κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας για τη Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία. Ενα Kόμμα που θα αναδεικνύει την αναγκαιότητα και δυνατότητα του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, ως τη μόνη ρεαλιστική και αποτελεσματική απάντηση στην καπιταλιστική οικονομική κρίση, στην εκμετάλλευση και καταπίεση, στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.(...) H Πολιτική Απόφαση του 18ου Συνεδρίου και το Κείμενο για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό συμβάλλουν στην ιδεολογικοπολιτική ετοιμότητα του Kόμματος και στην προετοιμασία του μπροστά σε σκληρούς αγώνες και αναμετρήσεις. O αντιμονοπωλιακός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας αντικειμενικά σήμερα εντάσσεται ακόμα πιο πολύ στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού. Είναι περισσότερο αντικαπιταλιστικός. Δεν παρεμβάλλονται σινικά τείχη ανάμεσα στη συσπείρωση και πάλη των αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων και στον αγώνα για το σοσιαλισμό.(...) Tο αίτημα για πολιτική αλλαγή πρέπει να ξεπεράσει την αντίληψη για κυβερνητική αλλαγή και να τείνει να κατανοείται ως αλλαγή ταξική στο επίπεδο της εξουσίας. Nα αρχίσει και σε μαζικό επίπεδο να γίνεται διαχωρισμός ανάμεσα σε μια κυβέρνηση που εκλέγεται από το λαό και στηρίζει το σύστημα, από μια κυβέρνηση που είναι λαϊκή, γιατί εκφράζει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και είναι "προϊόν" της νίκης του λαού σε βάρος της αστικής εξουσίας και της κυριαρχίας των μονοπωλίων».
Επίσης στα ντοκουμένα του 18ου Συνεδρίου σελ 160-161 σημειώνονται τα εξής:
«Η ΚΕ θεωρεί ότι δεν πρέπει να συγχέεται ο χαρακτήρας της εξουσίας με τις μεταβατικές "στιγμές" του ιστορικού χρόνου. (...) Είναι άλλο ζήτημα εκ των υστέρων, δηλαδή από την ιστορική έρευνα, να διαπιστωθεί η πολυμορφία που μπορεί να δώσει η διαδικασία κατά την οποία δεν έχει ακόμη ανατραπεί η αστική εξουσία αλλά έχει ξεκινήσει η αποδυνάμωσή της, ο κλονισμός της. Είναι ζήτημα ιστορικής έρευνας οι μορφές που παίρνουν σε κάθε ιστορική περίπτωση οι διαβαθμίσεις στον κλονισμό της αστικής εξουσίας.
Π.χ., οι πρώτες κυβερνήσεις που διαμορφώθηκαν από τα αντιφασιστικά μέτωπα στις χώρες που απελευθερώθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό, δεν ήταν επαναστατικές εργατικές εξουσίες (Δικτατορία του Προλεταριάτου), συμμετείχαν και αστικές δυνάμεις. Γι' αυτό γρήγορα αναπτύχθηκε πάλη για το "ποιος - ποιον" και λύθηκε, στις περισσότερες περιπτώσεις, με κατάκτηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας (Δικτατορία του Προλεταριάτου)».

Με πείσμα στις ταξικές μάχες

Μετά απ' όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι οι δήθεν «υπερασπιστές» του προγράμματος του Κόμματος, διαγράφουν με μια μονοκοντυλιά, 16ο, 17ο,18ο Συνέδρια του ΚΚΕ και τις αποφάσεις τους, τα οποία στη βάση των αντικειμενικών κοινωνικοοικονομικών εξελίξεων εμπλούτισαν το πρόγραμμα του ΚΚΕ, τη στρατηγική του, αφού ήδη έχουν ακυρώσει το ίδιο το πρόγραμμα που επεξεργάστηκε το 15ο Συνέδριο. Σπέρνουν συγχύσεις, καλλιεργούν την καχυποψία γύρω από τη γραμμή και την καθοδήγηση του ΚΚΕ, υπονομεύουν ανοιχτά το Κόμμα, σπρώχνουν στην αδράνεια και την άρνηση της ταξικής πάλης, δίνουν όπλα στον αντίπαλο να πολεμά το ΚΚΕ.
Η 94χρονη Ιστορία του ΚΚΕ, έχει δώσει πλούσια πείρα στο Κόμμα για τους σκοπούς και τις επιδιώξεις τέτοιων ενεργειών. Η πίστη στο Κόμμα και στη γραμμή του, στην ενιαία θέληση για δράση με τη γραμμή, στην υπεράσπιση και διαφύλαξη της αδιάσπαστης σχέσης καθοδηγητικών οργάνων και ΚΟΒ αλλά και της λειτουργίας με βάση τις αρχές μας, η αδιαλλαξία απέναντι στον ταξικό αντίπαλο και στον οπορτουνισμό, αποτελούν θεμέλια για την ύπαρξη και την ιστορική του συνέχεια.
Και μπροστά στις εκλογές η με πείσμα και αποφασιστικότητα ακούραστη μαχητική δράση για την ενίσχυσή του στη βάση των παραπάνω θεμελιακών γνωρισμάτων του Κόμματος, είναι η καλύτερη απάντηση στον ταξικό εχθρό και στους «άσπονδους» φίλους, δήθεν υπερασπιστές του ΚΚΕ που βρίσκονται ήδη στην απέναντι όχθη.

Συντακτική Επιτροπή του «Ριζοσπάστη»

Σε πλήρη εξέλιξη η αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού

Γρηγοριάδης Κώστας

«Στην Ελλάδα, καθώς εμφανίζονται δυσκολίες πραγματοποίησης της δικομματικής εναλλαγής, γίνονται διεργασίες και συζητήσεις για τη θωράκιση του αστικού πολιτικού συστήματος, προετοιμασίες για εναλλακτικές λύσεις κυβερνήσεων συνεργασίας. Η επιχείρηση αυτή έχει στο κέντρο της προσοχής της την οργανωμένη και μελετημένη επίθεση στο Κόμμα, με σαφή στόχο να αλλάξει ο συσχετισμός και η διάταξη των δυνάμεων στο "χώρο της αριστεράς", ώστε να υπερκεράσει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ γίνεται στόχος για το ρόλο που διαδραματίζει στην προσπάθεια να αναπτυχθεί η ταξική πάλη, να κερδίσει έδαφος η πρότασή του στο ζήτημα της εξουσίας, ανάμεσα σε λαϊκές δυνάμεις που δείχνουν τάση ριζοσπαστικοποίησης. Γίνεται στόχος για τον ενεργητικό ρόλο στη διαπάλη με τον οπορτουνισμό στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, για την προσπάθεια που κάνει να ισχυροποιηθεί αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο, να αποκτήσει ενιαία στρατηγική. (...) Η αντίθεση προς τα δύο κόμματα δεν έχει πάρει αντιμονοπωλιακή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, για ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων. Στην πολιτική τους άποψη παραμένει ως ζητούμενο η διόρθωση ή η αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης, της διαχείρισης. Η κρίση φέρνει ακόμα πιο πλατιά στην επιφάνεια τη λογική του "μικρότερου κακού", την αναζήτηση έστω και κάποιων προσωρινών ημίμετρων, ώστε να υπάρχει ανακούφιση από τα πιεστικά προβλήματα, σε συνθήκες που δεν έχει ακόμα ωριμάσει στη συνείδηση πλατιών λαϊκών μαζών η ανάγκη αντεπίθεσης, ρήξης». (Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών,Ιούλης 2009).

Δυο βδομάδες πριν από τις εκλογές και σχεδόν έναν μήνα από την κάλπη της 6ης Μάη, οι πολιτικές διεργασίες στο προσκήνιο και το παρασκήνιο επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του ΚΚΕ ότι η αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με βασικό μοχλό τη συγκρότηση του δίπολου κεντροδεξιά με πυρήνα τη ΝΔ - κεντροαριστερά με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ.

Την αναμόρφωση στο αστικό πολιτικό σύστημα επιτάχυνε η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ., αλλά και το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μάη. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, που ήταν στρατηγική επιλογή της ντόπιας αστικής τάξης και της ΕΕ, για να κερδίσουν χρόνο απέναντι στην κλιμακούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια, επισφράγισε την ενιαία στρατηγική ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και διέλυσε την «αντιμνημονιακή» δημαγωγία της δεύτερης. Ταυτόχρονα, αξιοποιήθηκε προπαγανδιστικά για να εγκλωβιστεί στο ψευτοδίλημμα «μνημόνιο - αντιμνημόνιο» η λαϊκή αγανάκτηση για την κυρίαρχη πολιτική, μπροστά στις διαφαινόμενες από τότε εκλογές.
Η θετική δυναμική χειραφέτησης από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, πριν από τις εκλογές του Μάη, σκόρπισε στην κάλπη ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αυτοαποκαλούμενα «αντιμνημονιακά» κόμματα, πυροδοτώντας νέες διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα. Η κάλπη επιβεβαίωσε ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, μετά από δεκαετίες δικομματικής εναλλαγής, «κουτσάθηκαν» στην κούρσα της αστικής διαχείρισης και πλέον είναι ανίκανα να υπηρετήσουν την αστική τάξη με αυτοδύναμες κυβερνήσεις, ακόμα και με μεταξύ τους συγκυβέρνηση. Αρα, κάτι «άλλο» πρέπει να φτιαχτεί για να τα αντικαταστήσει και αυτό είναι το - δοκιμασμένο στην υπόλοιπη Ευρώπη - δίπολο «κεντροδεξιάς - κεντροαριστεράς».
Πρώτη έγνοια των αστικών επιτελείων ήταν και παραμένει να ανακόψουν την τάση ριζοσπαστικοποίησης πλατιών λαϊκών στρωμάτων και να εμποδίσουν τη συνάντησή τους με την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ. Ταυτόχρονα, να αντιστρέψουν το κλίμα δυσαρέσκειας απέναντι στην ΕΕ, για να θωρακίσουν την πολιτική του ευρωμονόδρομου, την οποία πολεμάει το ΚΚΕ και υπηρετούν όλα τα αστικά κόμματα και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, που αντικειμενικά προβάλλει σαν αναγκαιότητα για λαϊκή ευημερία, θέλουν να εξαλειφθεί από τον προβληματισμό εκείνων των λαϊκών ανθρώπων, που μαζί με την εγκατάλειψη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δείχνουν διάθεση να χειραφετηθούν.

Επιλογή μερίδας των αστών

Πού βρισκόμαστε σήμερα; Μια ισχυρή μερίδα της αστικής τάξης έχει επιλέξει σαν μοχλό για την αναμόρφωση του αστικού συστήματος την κεντροαριστερά με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για το πιο «ανοιχτομάτικο» κομμάτι των αστών, που αξιοποιούν την πείρα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες και μεθοδεύουν κεντροαριστερή κυβερνητική λύση, για να προωθήσουν ευκολότερα στρατηγικού χαρακτήρα αντιλαϊκές ανατροπές, ανεξάρτητα από μνημόνια και δανειακές συμβάσεις.
Ταυτόχρονα, όμως, αντιλαμβάνονται τη χρησιμότητα της κεντροαριστερής διαχείρισης μπροστά στο ενδεχόμενο να βαθύνει κι άλλο η κρίση στην Ελλάδα και στη Ευρωζώνη και η ελληνική καπιταλιστική οικονομία να περάσει σε φάση ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Ποια κυβέρνηση μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Μια κυβέρνηση της κεντροδεξιάς, με ολίγον από ΠΑΣΟΚ, θα δυσκολευτεί να κουμαντάρει τις γενικευμένες λαϊκές αντιδράσεις και θα αποτελέσει κόκκινο πανί για το κίνημα.
Αντίθετα, μια κεντροαριστερή κυβέρνηση, με «αριστερή» φρασεολογία και με άλλοθι τις «καλές προθέσεις», θα είναι ευκολότερο να καλλιεργήσει στάση ανοχής και προσμονής στο κίνημα και άρα να δώσει χρόνο στην αστική τάξη να προσαρμοστεί καλύτερα στις νέες συνθήκες που θα δημιουργήσει μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Με δεδομένα τα παραπάνω, καλλιεργήθηκε τις τελευταίες μέρες πριν τις εκλογές της 6ης Μάη ένα ρεύμα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, σαν εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ή στη συγκυβέρνηση των δύο.
Για πρώτη φορά, εδώ και δεκαετίες, αστικά ΜΜΕ με περγαμηνές στη συκοφάντηση των εργατικών αγώνων και με συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα από πίσω τους, ακόμα και η κρατική τηλεόραση, άσκησαν προεκλογικά σφοδρή κριτική στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ. Οχι βέβαια για την αντιλαϊκή πολιτική τους, αλλά για την αδυναμία να περάσουν ταχύτερα τις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις και να ρίξουν το κίνημα στο καναβάτσο.
Κατήγγειλαν, μάλιστα, εν χορώ τα δύο κόμματα ότι η ολιγωρία τους, για παράδειγμα στις ιδιωτικοποιήσεις, στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, στην παραπέρα ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και στην αναμόρφωση της φορολογίας προς όφελος των μεγαλοεπιχειρηματιών, στην ισοπέδωση ό,τι έχει απομείνει όρθιο από κοινωνικές παροχές και δαπάνες, ευθύνονται για τα μέτρα λιτότητας και τα σφιχτά μνημόνια. Αρα, μια άλλη διαχείριση, θα μπορούσε τάχα να γλιτώσει το λαό από τα μνημόνια και ταυτόχρονα να προωθήσει τα μέτρα εκείνα που προβλέπονται από τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και τις δανειακές συμβάσεις. Πάνω εκεί οικοδομήθηκε το παραμύθι της «ανάπτυξης», που παρουσιάστηκε παραπλανητικά και από τον ΣΥΡΙΖΑ σαν το αντίδοτο τάχα στα μέτρα λιτότητας.

Μετακομίσεις απ' το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ

Ακολουθώντας και ενισχύοντας αυτό το ρεύμα, μεγάλος αριθμός συνδικαλιστών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ, κύρια από τις πρώην ΔΕΚΟ, τη Δημόσια Διοίκηση και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, κατευθύνθηκε οργανωμένα στον ΣΥΡΙΖΑ, επηρεάζοντας με τη στάση τους εργατικές συνειδήσεις που έχουν φτάσει στο αμήν και ψάχνουν να πιαστούν από τα μαλλιά τους, προσδοκώντας εδώ και τώρα λύση στα οξυμένα προβλήματά τους. Η μετακίνηση αυτή δεν κρύβει από πίσω καμιά συνωμοσία. Εγινε στο έδαφος της οξυμένης λαϊκής δυσαρέσκειας για την πολιτική κύρια του ΠΑΣΟΚ και με δεδομένο ότι ιδεολογικά βρίσκονταν πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ απ' ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα.
Πριν από αυτούς, είχαν μετακινηθεί στον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά στελέχη που υπηρέτησαν το ΠΑΣΟΚ από επιτελικές θέσεις. Τέτοιοι είναι, για παράδειγμα, τα μέλη του «Ρεύματος της Κοινωνικής Αριστεράς», όπως ο Γιώργος Ραυτόπουλος, πρόεδρος της ΓΣΕΕ την περίοδο 1983 - '89, που είχε ταχθεί με τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Ακόμη, ο Αντώνης Κοτσακάς, πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου και γραμματέας του οργανωτικού του ΠΑΣΟΚ από το 1989 έως και το 1993 και ο Γιάννης Γκόβας, παλαιός συνδικαλιστής της «Πειραϊκής - Πατραϊκής», εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος Πάτρας με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ.
Στον ΣΥΡΙΖΑ εγκαταστάθηκε και ο Π. Κουρουμπλής, ο οποίος, με τον Ν. Κοτζιά, συμμετείχαν στην «Ενωτική Κίνηση», ένα ακόμη «ρεύμα» που δημιουργήθηκε το 2011 από πρώην βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα που δε διαψεύστηκαν, ο Ν. Κοτζιάς, στενός συνεργάτης παλαιότερα του Θ. Πάγκαλου και αργότερα του Γ. Παπανδρέου, είχε συζητήσεις με τον Α. Τσίπρα για οικονομικά και διπλωματικά θέματα πριν από τις εκλογές της 6ης Μάη.
Η κινητικότητα ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ εντάθηκε μετά τις εκλογές, οπότε απογειώθηκε στην κυριολεξία και η υποστήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ από την κρατική τηλεόραση και συγκεκριμένα εκδοτικά συγκροτήματα, όπως αυτό του Κουρή. Η Λ. Κατσέλη προστέθηκε και επίσημα την περασμένη Τετάρτη στους συνεργαζόμενους με τον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, ο Γ. Σταθάς, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λιβαδειάς, ενώ λέγεται ότι και ο Β. Χωραφάς, σύμβουλος κάποτε του Ακη Τσοχατζόπουλου, είναι στα επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ.
Πριν από λίγες μέρες, 127 στελέχη του ΠΑΣΟΚ εξέφρασαν την υποστήριξή τους στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην πλειοψηφία τους είναι μέλη του «Ρεύματος Νέων Σοσιαλιστών» και όπως γράφτηκε στον Τύπο, συνδέονται με τον Δ. Σακελλάρη, ο οποίος παραιτήθηκε προ εβδομάδων από το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ και τώρα φέρεται να συζητά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για στελέχη που είχαν διαχρονικά προνομιακές σχέσεις με τον Ακη Τσοχατζόπουλο, αλλά και την Λούκα Κατσέλη.
Οπως αποκαλύφθηκε την περασμένη βδομάδα, στους θιασώτες του «ΣΥΡΙΖΑ και ξερό ψωμί» είναι και ο Γ. Λαλιώτης. Σε επιστολή με την οποία προσπαθεί να διαψεύσει δημοσίευμα που τον ήθελε να έχει ρόλο συμβούλου του Αλ. Τσίπρα, επί της ουσίας επιβεβαιώνει την ιδεολογική και πολιτική του συγγένεια με τον ΣΥΡΙΖΑ, γράφοντας μάλιστα ότι στόχος του ήταν πάντα η «σύγχρονη, πολυκομματική και ριζοσπαστική Κυβερνώσα Κεντροαριστερά με αδιαπραγμάτευτο Ευρωπαϊκό προσανατολισμό».

Θέλουν αποδυνάμωση του ΚΚΕ

Η αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος θα ενταθεί το επόμενο διάστημα. Η αστική τάξη καταλαβαίνει ότι ΠΑΣΟΚ - ΝΔ τέλειωσαν και πως πρέπει να διαμορφώσουν νέα κόμματα. Δίνουν την τελευταία πίστωση χρόνου στη ΝΔ, η οποία όμως δεν πρόκειται να σταθεί, επειδή διευρύνθηκε με την Μπακογιάννη, απορρόφησε τον ΛΑ.Ο.Σ. κι επειδή θα πάρει ένα κομμάτι απ' το κόμμα του Καμμένου. Το σύστημα καταλαβαίνει ότι δεν τραβάει η ΝΔ, επειδή ξεσκεπάστηκε στο λαό.
Πάνω απ' όλα, τα αστικά επιτελεία έχουν αποφασίσει να φτιάξουν νέα σοσιαλδημοκρατία και αυτό φανερώνει η κινητικότητα στον πόλο της «κεντροαριστεράς». Σε μια πορεία, ένα μεγάλο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ θα ενωθεί με ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ και θα γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ με άλλο όνομα. Ενα άλλο κομμάτι των δήθεν αριστερών, θα σταθεί εκεί και - ενδεχομένως με άλλες εξωκοινοβουλευτικές ομάδες - θα παίξει το ρόλο που έπαιζε ο Συνασπισμός ως ανάχωμα προς το ΚΚΕ.
Αυτά είναι τα σχέδια με τα οποία προσπαθούν να κρατήσουν μαντρωμένο το λαό στην αστική διαχείριση, αποδυναμώνοντας το ΚΚΕ. Σε ό,τι αφορά το Κόμμα, ο λαός μπορεί να είναι σίγουρος ότι δε θα τον προδώσει, δε θα τον εγκαταλείψει ποτέ. Στο χέρι της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκων στρωμάτων είναι να βάλουν εμπόδια στα σχέδια των αστικών επιτελείων, αλλάζοντας την ψήφο του στις 17 Ιούνη, δίνοντας δύναμη στο ΚΚΕ.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Φιλολαϊκή ανάπτυξη μέσα στην ΕΕ και με τους επιχειρηματίες δε γίνεται

Αποσπάσματα από την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε συγκέντρωση με ανέργους, την Τετάρτη, στον Κορυδαλλό

Σε συγκέντρωση ανέργων στον Κορυδαλλό μίλησε, το βράδυ της Τετάρτης, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα. Μεταξύ άλλων σημείωσε:«Την προεκλογική περίοδο έχει στηθεί κυριολεκτικά από τα κόμματα που λένε "πάση θυσία στην ΕΕ", έχει στηθεί ένα τεράστιο λαθρεμπόριο ελπίδας απέναντι στο 1.200.000 ανέργους, με στόχο βεβαίως την υφαρπαγή, την κλοπή ψήφων. Απέναντι στους ανέργους στήνεται μια φάκα, μόνο που αυτή τη φορά η φάκα δεν έχει ούτε το τυρί. Συνήθως η φάκα έχει κι ένα τυράκι να φας, αυτή τη φορά η φάκα δεν έχει ούτε το τυρί. Αν δείτε τι λένε τα άλλα κόμματα - η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα που υποστηρίζουν αυτό που λέμε "πάση θυσία στην ΕΕ" - το μόνο που υπόσχονται στους ανέργους είναι ότι μπορούν να αυξήσουν κατάτι το επίδομα της ανεργίας. Δηλαδή, το να σου αυξήσουν κατά 50 ευρώ το επίδομα της ανεργίας αυτό θα έλεγα είναι προσβολή κατάμουτρα, όταν αυτό θεωρείται ένα θετικό, φιλολαϊκό και αριστερό μέτρο.
Το ΚΚΕ ξέρει πάρα πολύ καλά τι σημαίνει απελπισία του ανέργου. Είναι αδύνατον να μην το ξέρουμε, άλλωστε και μέσα στις γραμμές μας και ιδιαίτερα στην ΚΝΕ έχουμε πάρα πολλούς ανέργους. Χαρακτηριστικά λένε οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες ότι συνεδριάζει ένα όργανο της ΚΝΕ κι ενώ τη μια βδομάδα είναι, ξέρω γω, οι μισοί άνεργοι, την επόμενη βδομάδα είναι πολλοί περισσότεροι. Γιατί ιδιαίτερα για τους νέους, ακόμα κι όταν βρίσκουν μια δουλειά, έπειτα από λίγους μήνες τη χάνουν.

Μέτρα προστασίας των ανέργων και των οικογενειών τους

Στιγμιότυπο από τη συγκέντρωση

Το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει δύο ειδών προτάσεις για το θέμα της ανεργίας. Και κακώς, αν θέλετε, λέω τον όρο πρόταση. Είναι μέτωπα πάλης, διεκδίκησης, αντιπαράθεσης και ρήξης. Γιατί οι προτάσεις έχουν νόημα όταν απευθύνεσαι σε μία κυβέρνηση που έχει διάθεση να υποστηρίξει τους ανέργους, που έχει διάθεση να ακούσει ή που εν πάση περιπτώσει θέλει κάτι να κάνει. Οταν έχεις απέναντί σου κυβερνήσεις, και τέτοια θα έχουμε δυστυχώς και μετά τη νέα εκλογική μάχη, όταν έχεις μια κυβέρνηση που δε θέλει και δεν μπορεί ή δεν μπορεί και δε θέλει να αντιμετωπίσει την ανεργία, καταλαβαίνετε ότι δεν είναι ζήτημα προτάσεων. Απόδειξη είναι ότι τρεις φορές μέσα σε ένα ή δύο χρόνια φέραμε στη Βουλή ένα σχέδιο νόμου προστασίας των ανέργων. Αυτό πανηγυρικά απορρίφθηκε και, όπως είπα, δε μας είπαν ότι αυτά που προτείνετε δεν είναι σωστά, δεν είναι ωραία, δεν είναι δίκαια, αλλά μας είπαν ότι δεν τα χωράει ο κρατικός προϋπολογισμός, δεν τα χωράει η δημοσιονομική πειθαρχία - έτσι όπως πολλές φορές θα την έχετε ακούσει αυτή τη φράση - που πρέπει και οφείλουμε να έχουμε απέναντι στην ΕΕ.Ποια είναι η διαφορά των θέσεων, των διεκδικήσεων του ΚΚΕ απέναντι στα επείγοντα προβλήματα των ανέργων. Εχουμε και αμυντικά αιτήματα και επιθετικά για την κατάργηση της ανεργίας. Γιατί αυτό είναι το κυριότερο.
Καταρχήν εμείς δε θεωρούμε μοναδικό μέτρο την αύξηση του επιδόματος ανεργίας. Παίρνουμε δε υπόψη ότι από το 1.200.000 ανέργους επίδομα ανεργίας παίρνουν τα 400.000 άτομα. Οι άλλοι είτε είναι μακροχρόνια άνεργοι και σταμάτησαν να θεωρούνται ότι πρέπει να είναι επιδοτούμενοι, ή δεν έχουν όλες τις προϋποθέσεις. Οταν λέμε ανέργους πρέπει να υπολογίσουμε ότι το 1.200.000 θα αυξηθούν. Εχουμε συμβασιούχους που λήγει η σύμβαση και θα απολυθούν. Εδώ στο Δήμο Κορυδαλλού, όπως και σε άλλους δήμους, έμαθα ότι υπάρχει το ίδιο πρόβλημα. Εχουμε μαγαζιά που κλείνουν. Αυτοαπασχολούμενους, όχι μισθωτούς, αυτός που κλείνει το μαγαζάκι του είναι άνεργος. Εχουμε νέους αγρότες που σταματούν την παραγωγή. Είναι κι αυτοί άνεργοι. Εχουμε επιχειρήσεις που θα ιδιωτικοποιηθούν, που ανήκουν στο Δημόσιο κι αυτές θα ιδιωτικοποιηθούν, είναι μέσα στη λίστα των ιδιωτικοποιήσεων, που κανένα κόμμα δεν έχει πάρει θέση ότι θα σταματήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις. Και ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι για να αγοράσει ένας καπιταλιστής - γιατί καπιταλιστές θα αγοράσουν τις επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιούνται - πρώτη προϋπόθεση είναι να μειωθεί το εργατικό δυναμικό. Δεν αγοράζει, δηλαδή, μια επιχείρηση με το ίδιο εργατικό δυναμικό, για διάφορους λόγους και για να προσλάβει καινούριους μέχρι 25 χρόνων που είναι τα 400 ευρώ μισθός. Επομένως θα έχουμε καινούριο κύμα ανέργων.
Εν πάση περιπτώσει η δική μας θέση είναι επίδομα ανεργίας όλοι, χωρίς προϋποθέσεις. Καταγραφή των ανέργων πάρα πολύ καλά μπορεί να γίνει, ας αφήσουν αυτά ότι δεν μπορούν να ξέρουν ποιοι είναι οι άνεργοι κ.λπ. Και βεβαίως δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με τα 300, 350, ούτε με τα 400, ούτε και με τα 500 ευρώ επιδόματος ανεργίας. Είναι αδύνατον να ζήσει ένας άνεργος με αυτό το επίδομα ανεργίας. Δεύτερον, παίρνουμε υπόψη την οικογένεια του ανέργου και εμείς διεκδικούμε μέτρα που αφορούν, ας πούμε, νοίκι, αν πληρώνει, επιδότηση του ενοικίου. Να πληρώνει το 30% εάν μπορεί να βγαίνει από τον οικογενειακό προϋπολογισμό, γιατί υπάρχουν οικογένειες που έχουν περισσότερους από έναν ανέργους. Το 30% να πληρώνει σε ΔΕΗ, νερό, τηλέφωνο κ.λπ., αυτό που λέμε υπηρεσίες. Δεν μπορεί να πληρώνει κανονικό λογαριασμό και δεν μπορεί να ζει μέσα στο σκοτάδι. Δεν μπορεί να μην πλένεται για να καταναλώνει λιγότερο νερό. Μιλάμε για στοιχειώδεις σύγχρονες υπηρεσίες. Επομένως, πιάνουμε συνολικά τα θέματα της Υγείας, της Παιδείας, του κόστους των παιδιών του, αν έχει ένα παιδί που σπουδάζει κάπου. Και μάλιστα μπορεί να σπουδάζει και έξω από την Αθήνα. Αρα δεν μπορείς να βλέπεις κεφάλι άνεργος, πρέπει να βλέπεις οικογένεια ανέργου.
Εδώ έχω μάλιστα το σχέδιο νόμου που έχουμε καταθέσει. Παίρνουμε υπόψη αν έχει δάνειο στην τράπεζα. Πρέπει να σταματήσει η πληρωμή του δανείου. Και μάλιστα λέμε όχι όσο δεν πληρώνει το δάνειο να μπαίνουν οι τόκοι κι αν βρει και καμιά δουλίτσα, που θα βρει για λίγο καιρό, αν βρει, να έχει και τους τόκους να πληρώνει. Μιλάμε για δωρεάν εισιτήρια, κάρτα δωρεάν εισιτηρίων. Θα πάρεις, δηλαδή, υπόψη όλη την κατάσταση της οικογένειας. Και βεβαίως να μη γίνονται κατασχέσεις για χρέη. Αυτή η πρόταση τρεις φορές έχει καταψηφιστεί μέσα στη Βουλή απ' τα κόμματα που ζητάνε τώρα να κυβερνήσουν, που ζητάνε ψήφο για διακυβέρνηση. Και θα παλέψουμε γι' αυτά. Και γι' αυτό λέμε η φάκα με το τυρί. Να το πούμε καθαρά: Ενα μεγάλο μέρος των ανέργων, πολύ μεγάλο, ψήφισαν είτε ΝΔ είτε κυρίως ΣΥΡΙΖΑ είτε ΠΑΣΟΚ με την ελπίδα ότι αυτά τα κόμματα θα κυβερνήσουν, το ΚΚΕ, σου λέει, θα είναι στην αντιπολίτευση, και επομένως να πάω σε ένα κυβερνητικό κόμμα γιατί μπορεί κάτι να μου δώσει.

Ούτε θέλουν ούτε μπορούν να αντιμετωπίσουν την ανεργία

Κρατήστε αυτό που λέμε. Και να θέλουν, αν νομίζετε ότι αυτά τα κόμματα θέλουν, δεν μπορούν όχι γιατί είναι ανίκανα κόμματα αλλά γιατί η γενική γραμμή πλεύσης είναι απαγορευτική για δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας. Αυτή τη στιγμή ό,τι έχουν υποσχεθεί τα άλλα κόμματα, ό,τι έχει αποφασίσει η ΕΕ, αυτό που είναι χειροπιαστό είναι το εξής: Γύρω στις 3.000 θέσεις εργασίας - όχι μόνιμες - εντεκάμηνες κ.λπ., έχουν προγραμματιστεί ορισμένα έργα που θα κάνουν, αν γίνουν, αν αποφασίσουν οι επενδυτές να τα κάνουν, όπου υπολογίζεται 5.000 εργαζόμενοι να βρουν δουλειά, 5.000 σε όλη την Ελλάδα για την κατασκευή των έργων. Δηλαδή, ολοκλήρωση αυτοκινητόδρομων, διάφορα δίκτυα μεταφοράς κ.λπ.
'Η αυτά τα λεγόμενα αιολικά πάρκα, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως λένε. Αυτά τα έργα, ξέρετε, μέσα σε ένα χρόνο τελειώνουν. Οι νέες τεχνολογίες σήμερα οδηγούν έργα που κάποτε θέλανε πέντε, έξι, επτά χρόνια για να γίνουν, τώρα να γίνονται μέσα σε ένα χρόνο. Αφήστε που έρχονται έτοιμοι τοίχοι, έτοιμες κατασκευές. Και πρόκειται για έργα που από εκεί και πέρα, για να μη σας κουράσω με λεπτομέρειες, θα μπορούσα να σας πω σε ένα ένα έργο, η λειτουργία των έργων αυτών εκεί που χρειάζονται ας πούμε 700 εργαζόμενοι για να γίνουν οι εγκαταστάσεις, η λειτουργία γίνεται με 50 μόνιμους εργαζόμενους. Διότι είναι νέες τεχνολογίες, σεκιουριτάδες θα έχουνε για λόγους ασφάλειας και κάποιοι που θα ελέγχουν με κομπιούτερ τη λειτουργία του έργου. Είναι αδύνατον, δηλαδή, να απορροφηθεί το 1.200.000 άνεργοι.
Θα μου πείτε, μα υπόσχονται σήμερα όλα τα κόμματα ότι θα γίνει προσπάθεια, και η ΕΕ, να γίνουν επενδύσεις. Θα σας πούμε καθαρά και συγκεκριμένα και χωρίς επιθετικούς χαρακτηρισμούς την ουσία. Το πρόγραμμα της ΕΕ για την τόνωση των επενδύσεων στην Ελλάδα, που θα γίνει με δανεικά, με δάνεια προς τους επενδυτές, τα οποία βέβαια, καταλαβαίνετε, θα τα αποπληρώσει ο λαός, προβλέπεται να τοποθετηθούν χρήματα σ' αυτό που είπα προηγούμενα. Ολοκλήρωση αυτοκινητόδρομων - θα τα πάρουν οι κατασκευαστικές εταιρείες - προβλέπονται δίκτυα αν γίνουν αγωγοί φυσικού αερίου και πετρελαίου, αν περάσουν οι αγωγοί από την Ελλάδα. Γιατί τουλάχιστον 15 χώρες ερίζουν από πού θα περάσουν οι αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου. Θα γίνουν σε λεγόμενα ευρυζωνικά προγράμματα, τηλεπικοινωνίες, ευρυζωνικά προγράμματα, δηλαδή θα γίνουν βασικά σε αυτούς τους τομείς. Ολοι οι άλλοι κλάδοι απουσιάζουν από αυτά τα επενδυτικά προγράμματα της ΕΕ.
Πάμε τώρα στο Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων. Εχει βγει με επεξεργασμένη μελέτη και λέει πού οι βιομήχανοι θα κάνουν επενδύσεις - προσέξτε όμως - με όρους. Οι όροι είναι οι εξής: Μείωση της φορολογίας, μείωση των εργοδοτικών εισφορών. Οταν ακούτε ότι ο ΕΟΠΥΥ, ο νέος οργανισμός παροχών Υγείας, καταρρέει και ότι δεν μπορεί να εξασφαλίσει φάρμακα για τους καρκινοπαθείς, αλλά ούτε γάζες, βαμβάκια και αυτά τα δευτερεύοντα αλλά απαραίτητα υλικά για τα χειρουργεία και για την περίθαλψη των ασθενών, καταλαβαίνετε τι σημαίνει μείωση εισφορών από τους εργοδότες. Οι εργοδοτικές εισφορές πάνε, υποτίθεται, στη συνταξιοδότηση και στην Υγεία. Βεβαίως, τα αφαιρούν από το μισθό των εργαζομένων, από την εκμετάλλευση αλλά εν πάση περιπτώσει πάνε εκεί. Ποιος θα καλύψει τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών; Αυτός που παίρνει 500 ευρώ θα δώσει περισσότερες εισφορές; Ζητάνε, επίσης, κατάργηση κάθε μορφής συνδικαλιστικής δραστηριότητας, ατομικές συμβάσεις, φτηνό ρεύμα της ΔΕΗ για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες. Αφού, λοιπόν, εξασφαλίσουν όλα αυτά θα κάνουν κάποιες επενδύσεις. Θα γίνουν επενδύσεις, δεν μπορεί να μη γίνουν, γιατί πώς θα ξανακινηθεί η καπιταλιστική κερδοφορία;
Προσέξτε τώρα ποιοι είναι οι πίνακες που έχει δώσει ο ΣΕΒ για επενδύσεις. Πρώτον, θα επενδύσουν σε ορισμένα εργοστάσια, και όχι πολλά, για την κατασκευή τεχνητής ίνας. Τεχνητή ίνα ενδεχομένως, δεν ξέρω, για ρούχα, θα την εξάγουν την τεχνητή ίνα. Δηλαδή, όχι κλωστοϋφαντουργία, ένδυση που θα πάρω το βαμβάκι από τον παραγωγό ή θα πάρω το μαλλί από τον κτηνοτρόφο για να κάνω ρούχα. Τώρα δεν ξέρω αν θα ντυνόμαστε με τεχνητές ίνες. Εδώ τα ξεχνάνε τα θέματα υγείας κι όλα αυτά. Αλλά δεν είναι μόνο η υγεία. Τεχνητές. Και μάλιστα θα βγάλουν και ένα είδος ίνας το οποίο, λέει, είναι ένα παράγωγο υλικό των φωτοβολταϊκών. Δεν είμαι ειδική να σας πω, έτσι τα γράφουν όπως σας λέω, τι είναι αυτό τώρα από τα φωτοβολταϊκά, τι θα κάνουνε, που έχουν σχέση με είδη ρουχισμού... Αντί δηλαδή να ντυνόμαστε με βαμβακερά, με μάλλινα κ.λπ κ.λπ. Ενας τομέας είναι αυτός. Ενας δεύτερος τομέας είναι μεσογειακή διατροφή, για εξαγωγή προϊόντων της μεσογειακής διατροφής. Που σημαίνει οργάνωση μεγάλων καπιταλιστικών νοικοκυριών, αγροτικών καπιταλιστικών νοικοκυριών με εργάτες γης που θα πληρώνονται, καταλαβαίνετε πώς θα πληρώνονται, και τη μεσογειακή διατροφή όχι για να ζει ο ελληνικός λαός με μεσογειακή διατροφή, για εμπόριο. Εμείς θα τρώμε από τα εισαγόμενα. Αλλος τομέας πάλι που θα επενδύσουν είναι αυτά που προβλέπει και η ΕΕ. Ενέργεια και τέτοια πράγματα. Αλλος τομέας λέει που θα κάνουν επενδύσεις είναι υλικά συσκευασίας. Αλλος τομέας λέει που θα κάνουν επενδύσεις είναι για να κάνουν έργα σε χώρες των Βαλκανίων. Δηλαδή, όχι στην Ελλάδα. Αλλά θέλουν επιδότηση. Δεν ξέρω αν ξέχασα κάποιον τομέα, αν τον θυμηθώ θα το πω συμπληρωματικά, πάντως είναι τέτοιοι τομείς.

Η ανεργία θα πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά

Πουθενά δεν υπάρχει κλωστοϋφαντουργία όπως την εννοούμε, ένδυση, μέταλλο, έπιπλο, ηλεκτρικές συσκευές. Στην Ελλάδα φτιάχναμε ηλεκτρικές συσκευές τη δεκαετία του '50 και του '60, θυμούνται οι μεγαλύτερες γυναίκες, είχαμε την "Εσκιμό", την "Πίτσος" κ.λπ., αυτά τελειώσανε. Φέρνουν εισαγόμενα και το πολύ πολύ εδώ να γίνεται η συναρμολόγηση. Αυτά φτιάχνονταν στην Ελλάδα, δεν μπορεί να φτιάχνονταν τη δεκαετία του '50 και του '60 και σήμερα, που έχουμε πιο έμπειρο εργατικό δυναμικό, που έχουμε πάρα πολλούς επιστήμονες, που εν πάση περιπτώσει η γνώση, η τεχνογνωσία διαχέεται παγκόσμια, να μην μπορούμε να τα φτιάξουμε εδώ στην Ελλάδα και να φέρνουμε εισαγόμενα. Δηλαδή, τουλάχιστον 30 κλάδοι της βιομηχανίας μπορούν να αναπτυχθούν στην Ελλάδα και προβλέπουνε σε 4 - 5 τομείς, 6 τομείς το πολύ.
Και πρόκειται, σημειώστε, για βιομηχανικές επιχειρήσεις και δε μιλάμε για κλαδική ανάπτυξη, μιλάμε για μεμονωμένες επιχειρήσεις. Οι οποίες βγάζουν πολύ κέρδος και γι' αυτό κάνουν τις επενδύσεις και δεν απαιτούν πολυάριθμο εργατικό δυναμικό. Είναι αυτό που λένε, χαμηλής εντάσεως εργασία, δηλαδή λίγο εργατικό δυναμικό. Είναι δυνατόν αυτοί οι κλάδοι να απορροφήσουν 1.200.000 ανέργους; Με τίποτα. Επομένως, η ανεργία θα πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά. Τους απασχολεί βέβαια, και τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα και την ΕΕ, τους απασχολεί να μειώσουν τον αριθμό των ανέργων, γιατί καταλαβαίνουν ότι αυτό αποτελεί μία βόμβα μέσα στην ελληνική κοινωνία, όπου βεβαίως και οι εργαζόμενοι θα παίρνουν πολύ λιγότερα απ' ό,τι χρειάζεται για να ζήσουν.
Φυσικά, αυτό το φάρμακο το έχουν βρει όχι τώρα με την κρίση, αλλά με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ απ' τις αρχές του 1992 και προηγούμενα από τα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν προετοίμαζαν τη μετεξέλιξη της ΕΟΚ σε Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι η περιστασιακή δουλειά, δηλαδή μία θέση απασχόλησης παλιότερα την μοίραζαν σε τέσσερις, τώρα μία θέση απασχόλησης θα την μοιράζουν σε δέκα. Θα δουλεύεις έξι μήνες, έξι μήνες θα 'σαι άνεργος και δω, θα το πούμε καθαρά, πρόκειται για καταστροφή αυτό που λέμε της ζωντανής ανθρώπινης εργατικής παραγωγικής δύναμης. Διότι, κοιτάξτε να δείτε, πλούτος στη χώρα πρώτα πρώτα είναι ο εργάτης, ο εργαζόμενος, η ικανότητα του ανθρώπου να δουλεύει, αυτός είναι πλούτος. Είναι οι γνώσεις του, διότι εδώ, αυτοί που θα δουλεύουν έξι μήνες εδώ και έξι μήνες εκεί, όχι συνεχόμενα, και θα δουλεύουν έξι μήνες κάθε δύο χρόνια ή εννιά, δε θα μπορούν να αποκτήσουν ούτε εξειδίκευση, ούτε γνώση, δε θα μπορούν να γίνουν ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, θα 'ναι λίγο απ' όλα.

Επενδύουν όπου μυρίζονται μεγάλο κέρδος

Βασική παραγωγική δύναμη για μας είναι ο άνθρωπος, η ικανότητά του για δουλειά και η γνώση του. Αλλά ΕΕ σημαίνει καταρχήν ότι προσαρμόζεται η παραγωγή, ανάλογα καταρχήν με την κερδοφορία, το ίδιο ισχύει και σε εθνικό επίπεδο, αλλά παίρνουν υπόψη και το εξής πράγμα, πώς προχωράει ο διεθνής ανταγωνισμός. Σου λέει, αυτή τη στιγμή δε συμφέρει να έχουμε κλωστοϋφαντουργία στην Ελλάδα γιατί υπάρχει κλωστοϋφαντουργία της Κίνας, της Ινδίας, όπου τα μεροκάματα είναι στον πάτο και όπου εν πάση περιπτώσει δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε τα προϊόντα τους.
Οταν λένε δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα προϊόντα, εννοούν δεν μπορούν να βγάζουν το κέρδος που βγάζουν οι Κινέζοι επιχειρηματίες, δε σημαίνει ότι στην Ελλάδα δεν μπορούμε να παράγουμε προϊόντα καλής ποιότητας, ανταγωνιστικά, όταν λένε δεν είναι ανταγωνιστικός αυτός ο κλάδος εννοούνε δε δίνει μεγάλη κερδοφορία, όχι ότι δε δίνει κέρδος. Κανένα κόμμα δεν απαντάει σε αυτό. Λέει θα υπάρχουν προγράμματα απ' την ΕΕ. Μα τα προγράμματα απ' την ΕΕ, από τους βιομήχανους, από τους εφοπλιστές, από, από, από, ναυπηγοεπισκευαστική δεν προβλέπεται. Η αμυντική βιομηχανία, π.χ., θα συγκεντρωθεί σε ευρωπαϊκές μονάδες, θα υπάρχουν ενιαίες ευρωπαϊκές μονάδες αμυντικής βιομηχανίας που κατασκευάζουν πολεμικά πλοία, αυτοκίνητα, τανκς και όλα αυτά, που αυτά θα κατασκευάζονται πια στις βόρειες χώρες της Ευρώπης, Γερμανία, Ολλανδία.
Η Ελλάδα τι θα είναι; Θα 'ναι η Ελλάδα που περιμένουμε τον τουρισμό κ.λπ κ.λπ. Και μεις δίνουμε σημασία στον τουρισμό, μόνο που δίνουμε σημασία και στον εσωτερικό τουρισμό, με συγχωρείτε, δηλαδή αναψυχή και ανάπαυση των Ελλήνων, και τους ξένους τουρίστες θέλουμε, βεβαίως, αλλά όχι μόνο να κινούνται τα πεντάστερα ξενοδοχεία που εκμεταλλεύονται τους ξενοδοχοϋπάλληλους και τους χτυπάνε σαν τα χταπόδια. Τα προγράμματα κοινωνικού τουρισμού στους εργαζόμενους της Ευρώπης έχουν περικοπεί. Που αυτοί πήγαιναν στα ενοικιαζόμενα δωμάτια, δεν πήγαιναν στα ακριβά ξενοδοχεία, ο κοινωνικός τουρισμός των εργαζομένων της Ευρώπης πηγαίνανε στις πανσιόν, στα ενοικιαζόμενα δωμάτια ή πηγαίνανε στις σκηνές, αλλά τρώγανε στο μικρό εστιατόριο του νησιού ή της άλλης τουριστικής περιοχής. Δεν ήταν κλεισμένοι στα μεγάλα ξενοδοχεία, τρώνε, πίνουν, τα κάνουν όλα μέσα κει.

Μάχη να μη σβήσει η ελπίδα για το λαό

Το ΚΚΕ δε μένει σε αυτό που λέμε αμυντικά μέτρα. Προστασία των ανέργων. Οπωσδήποτε απ' τη στιγμή που δεν είμαστε εμείς κουμανταδόροι μέσα στο Κοινοβούλιο και στο πολιτικό επίπεδο, είμαστε υποχρεωμένοι να παλέψουμε για την προστασία των ανέργων. Ταυτόχρονα, εδώ να το πούμε καθαρά, ο καπιταλισμός μπορεί σε ορισμένα πράγματα να σου δώσει ασπιρίνη για να σου περάσει ο πονοκέφαλος για ένα διάστημα μέχρι να σε ξαναβρεί. Ε, να το πούμε καθαρά, δουλειά για όλους και στην καλύτερη, στην πιο ταχύρρυθμη ανάπτυξη δε θα εξασφαλίσει. Πάει και τελείωσε. Δηλαδή, αυτό που λέμε δουλειά για όλους δεν μπορεί να το εξασφαλίσει, γιατί:
Ποιοι, ας πούμε, κάνουν τις προσλήψεις; Ποιοι αποφασίζουν να τοποθετήσουν τα χρήματα και να επενδύσουν; Είναι οι καπιταλιστές. Αφού δεν αποφασίζουν να τοποθετήσουν τα χρήματά τους παντού όπου στην Ελλάδα μπορεί να υπάρχει προϊόν χρήσιμο, αλλά επενδύουν με βάση το κέρδος ή έχουν τη δυνατότητα να επενδύσουν έξω - γιατί αυτό είναι η ενιαία ευρωπαϊκή αγορά και η παγκόσμια αγορά, όπου θέλεις επενδύεις - από αυτή λοιπόν τη στιγμή δεν μπορούν να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Θα δημιουργήσουν ορισμένες και με λιτότητα στους μισθούς. Και αυτό που είπαμε, τις ευκαιριακές, μια θέση για δέκα άτομα. Θα εναλλάσσονται.
Επομένως, μόνο με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, με την αποδέσμευση από την ΕΕ, με την κατάργηση των εισαγωγών και των ανισότιμων οικονομικών σχέσεων - δε λέμε να μην υπάρχουν διεθνείς σχέσεις της χώρας μας - υπάρχει ελπίδα να εξασφαλιστεί δουλειά για όλους.
Γιατί μπορεί να εξασφαλιστεί δουλειά για όλους; Οχι γιατί γενικά εμείς είμαστε φιλάνθρωποι. Οχι. Γιατί αυτή τη στιγμή η Ελλάδα μπορεί να αναπτύξει τουλάχιστον 30 - 35 κλάδους στη βιομηχανία. Η ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής, που λύνει το ζήτημα της διατροφής και δίνει ώθηση στη βιομηχανία, δημιουργεί θέσεις εργασίας. Η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου, που μπορεί να στηρίξει τη βιομηχανία.
Εμείς λέμε ότι ο στόχος της εργατικής τάξης πρέπει να είναι, η προοπτική, η εργατική λαϊκή εξουσία, όπου καταργείται η καπιταλιστική ιδιοκτησία. Μόνο η καπιταλιστική καταργείται. Δεν καταργείται το δικαίωμα να έχεις το σπίτι σου, το αυτοκίνητό σου, ό,τι έχεις κατακτήσει δηλαδή - καταλαβαίνετε - με τον κόπο σου. Δεύτερον, αποδέσμευση απ' την ΕΕ και απ' το ΝΑΤΟ βεβαίως. Τρίτον, δεν είναι εξουσία του ΚΚΕ, είναι εργατική εξουσία και των συμμάχων, των μικρών, μικροπαραγωγών και δίπλα στον κοινωνικοποιημένο τομέα, δηλαδή όλα θα γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία, καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορεί να γίνει μόνο κοινωνική ιδιοκτησία, οι μικροί παραγωγοί θα φτιάξουν παραγωγικούς συνεταιρισμούς, που δεν έχουν καμία σχέση με τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς που γνωρίσαμε. Και όπου θα γίνεται προγραμματισμός παραγωγής και προγραμματισμός απορρόφησης όλων των προϊόντων. Οι άνθρωποι θα αμείβονται ανάλογα με τη δουλειά τους και θα έχουν όλοι ίσες παροχές στην Παιδεία, στην Υγεία και στην Πρόνοια, ίσες, ανεξαρτήτως πού δουλεύουν, αν μένουν στην κορυφή ενός βουνού ή στην παραλία μιας θάλασσας. Εδώ θα είναι εντελώς ίσες οι υπηρεσίες.
Αυτά, και λέμε επιτρέπεται άνθρωποι που εκτιμούν το ρόλο του Κόμματος, ας έχουν διαφορές μαζί μας, μπορεί να μη συμφωνούν σε όλα, δεν έχει τόσο σημασία αυτό, σημασία έχει να πηγαίνουμε χέρι χέρι, επιτρέπεται να δεχτούν την αποδυνάμωση του Κόμματος;
Στο διά ταύτα, λοιπόν, όχι μόνο να μη φύγουν ψήφοι αλλά να επανακάμψουν. Αυτό πια είναι το κριτήριο των νέων εκλογών. Το ποσοστό, οι ψήφοι του ΚΚΕ. Λίγο - πολύ ξέρουμε τι θα έρθει. Θα έχουμε ή κεντροδεξιά ή κεντροαριστερή κυβέρνηση, ξέρουμε. Δε θα έρθει κάτι, δε θα ανατραπεί αυτό, αυτό έχει διαμορφωθεί, αυτοί οι δύο πόλοι, ένας πρώτος, ένας δεύτερος. Η νέα κυβέρνηση που θα γίνει δε θα κρατήσει και για πάρα πολύ. Γιατί θα αρχίσουν οι μεταγραφές βουλευτών τώρα. Θα είναι κινούμενη άμμος η Βουλή. Σε κάνα χρόνο θα πάμε σε καινούριες εκλογές κι αν πάμε και σε πτώχευση δε θα μπορεί να σταθεί. Θα περάσει στο κνούτο και στο μαστίγιο, δε θα μπορεί με ωραία λόγια να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Ισχυρό ΚΚΕ. Αλλά τι σημαίνει; Οχι από μόνο του ισχυρό. Δεν είναι αυτοσκοπός να είμαστε ισχυροί. Την άλλη μέρα οργάνωση των εργαζομένων στον τόπο δουλειάς και στις συνοικίες λαϊκή οργάνωση, λαϊκές επιτροπές, όποιες μορφές οργάνωσης. Να πετάξουν οι εργαζόμενοι απ' τις διοικήσεις των σωματείων, με μαζικές, δημοκρατικές διαδικασίες, συλλογικές, με αρχαιρεσίες, να πετάξουν όλους τους συμβιβασμένους συνδικαλιστές. Δε θα αντέξει, δε θα μπορέσει ο λαός να πετύχει τίποτα αν κυριαρχούν στα τριτοβάθμια και δευτεροβάθμια όργανα και σε πολλά πρωτοβάθμια συμβιβασμένοι, εργοδοτικοί, κυβερνητικοί, πουλημένοι, έχει όλες τις κατηγορίες μέσα εκεί. Κι αυτό έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Θα ήταν αλλιώς τα πράγματα. Κι αυτό μπορεί να το βοηθήσει το ΚΚΕ. Και ετοιμότητα, κι αυτή την ετοιμότητα πρέπει να την κατακτήσουμε και να φανεί και στην εκλογική μάχη. Αυτή η μάχη πρέπει να είναι μάχη ετοιμότητας για το αύριο, δράσης, για να μη σβήσει η ελπίδα για το λαό».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

   

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΡΙΖΑ «Ανθρακες» για το λαό, γενναιοδωρία για τους επιχειρηματίες

Τα προ κρίσης προγράμματα του ΠΑΣΟΚ «ξεσκόνισε» ο ΣΥΡΙΖΑ για να διαμορφώσει ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που όχι μόνο δεν απαντά στις σύγχρονες ανάγκες του λαού, αλλά δεν μπορεί να εγγυηθεί ακόμα και την ελάχιστη ανακούφιση από τις συνέπειες της αντιλαϊκής διαχείρισης της κρίσης.

Μέσα από μια συρραφή προτάσεων που προσκρούουν στο πλαίσιο που διαμορφώνει η ενσωμάτωση της χώρας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ έγινε σαφές ότι το κυβερνητικό του πρόγραμμα επιφυλάσσει για το λαό ψίχουλα κυριολεκτικά, εάν και εφόσον επέλθει η ...ανάπτυξη!
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τόσο ο Αλ. Τσίπρας στην παρέμβασή του, όσο και ο Π. Λαφαζάνης που εισηγήθηκε τη βασική ενότητα του προγράμματος για τα εργασιακά, την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία και την παιδεία, επένδυσαν στη λογική της «καμμένης γης» για να μειώσουν τις προσδοκίες που δημαγωγικά και ψηφοθηρικά καλλιέργησαν στο λαό. Είπε σχετικά ο Αλ. Τσίπρας: «Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ φεύγουν και παραδίδουν μια Ελλάδα σε οικονομική αποσύνθεση και κοινωνική ερήμωση (...) Με το Μνημόνιο και με τη νέα σύνθεση του δημόσιου χρέους (...) θα πρέπει να ξεχάσουμε το δανεισμό από τις αγορές, τουλάχιστον γι' αυτήν τη δεκαετία».
Πλειοδοτώντας, ο Π. Λαφαζάνης πρόσθεσε: «(...) δεν αφήνουν πίσω τους απλώς καμένη γη αλλά κάτι πολύ χειρότερο και τραγικότερο. Αφήνουν πίσω τους μια ρημαγμένη και κατεστραμμένη χώρα (...) Τα δημόσια ταμεία όχι απλώς είναι άδεια αλλά και το δημόσιο δεν θα μπορεί να καλύψει μετεκλογικά πελώριες μαύρες τρύπες και στοιχειώδεις υποχρεώσεις του».
Καλλιεργώντας το έδαφος για μια μετεκλογική αθέτηση ακόμα κι αυτών των προσβλητικών για το λαό υποσχέσεων, επιπέδου ελεημοσύνης, που εκφώνησε χτες, ο Π. Λαφαζάνης συμπλήρωσε ότι η διέξοδος είναι έργο «τιτάνιο, απαιτεί την αντοχή, τη δύναμη, την υπομονή, την επιμονή, την ενότητα και τους αγώνες του ελληνικού λαού». Πρόσθεσε ακόμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν τάζει παροχές» και ούτε «υπόσχεται ένα εύκολο και ανθόσπαρτο δρόμο».
Ξεπερνώντας κάθε όριο κοροϊδίας και δημαγωγίας τύπου ΠΑΣΟΚ, εμφάνισε τη διαχείριση του καπιταλισμού από το ΣΥΡΙΖΑ σαν βήμα προς το... σοσιαλισμό (!) και ζήτησε «λαϊκή συμμαχία», δηλαδή ταξική συνεργασία, για να διαχειριστούν από κοινού κυβέρνηση και λαός τις υποθέσεις της Ευρωένωσης και των ντόπιων επιχειρηματικών ομίλων.

Γενναιόδωροι στις μεγάλες επιχειρήσεις

Από τη σκοπιά της επαναφοράς του κεφαλαίου σε τροχιά ανάπτυξης, ο Αλ. Τσίπρας επέκρινε τις προτάσεις για επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής, επειδή ισούνται με «μικρότερο από το προβλεπόμενο πρωτογενές πλεόνασμα», κάτι που «δεν συνεπάγεται ανάπτυξη». Κατά τα άλλα:

1. Μιλώντας τη γλώσσα της αστικής διαχείρισης της κρίσης, έθεσε σαν πρώτιστο στόχο της «αριστερής κυβέρνησης» τη «σταθεροποίηση της οικονομίας για την αποτροπή ακόμη πιο μαζικής και ακόμη μεγαλύτερης οικονομικής καταστροφής», κρύβοντας ότι αυτή είναι δεδομένη για το λαό, όσο η χώρα παραμένει στην ΕΕ και κουμάντο κάνουν τα μονοπώλια. Ειδικότερα για το εφοπλιστικό κεφάλαιο, δήλωσε πως θα επιδιώξουν μια «Εθνική Προγραμματική Συμφωνία, με τον κλάδο της ναυτιλίας και τον εφοπλιστικό κόσμο, που θα αυξήσει τα φορολογικά έσοδα»! Είπε δηλαδή ότι η κυβέρνηση της αριστεράς θα συνεχίσει να εκλιπαρεί τους εφοπλιστές να συνδράμουν τον κρατικό κορβανά με ελεημοσύνη από τα κέρδη τους.

2. Πρόσθεσε ότι θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να τροφοδοτήσουν την πλουτοκρατία με ζεστό παραδάκι. Μίλησε για «στοχευμένα αναπτυξιακά κίνητρα για τη στήριξη ανταγωνιστικών κλάδων της οικονομίας» και συμπλήρωσε ότι «θα κινητοποιήσουμε πόρους για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης τόσο από εσωτερικές όσο και από εξωτερικές πηγές». Σαν τέτοιες υπέδειξε: «Δημιουργία όρων για την επιστροφή καταθέσεων και τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αύξηση των πόρων από τη ριζική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος για την αναπτυξιακή αναδιανομή του πλούτου, πάταξη της εισφοροδιαφυγής, αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου και των υδρογονανθράκων».

Ακόμα «επανασχεδιασμό του ΕΣΠΑ και αύξηση της απορροφητικότητάς του, ευρωπαϊκό πρόγραμμα χρηματοδότησης επενδύσεων στα κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την αντιμετώπιση της ύφεσης και ανάπτυξη της πολυμερούς οικονομικής διπλωματίας». Πρόκειται για προτάσεις που θα μπορούσαν να βρίσκονται στο πρόγραμμα οποιουδήποτε αστικού κόμματος, αφού στην πλειοψηφία τους αφορούν την αξιοποίηση κοινοτικών κονδυλίων για τη χρηματοδότηση ιδιωτικών επενδύσεων και την παραπέρα ενίσχυση των τραπεζών, σαν πηγές χρηματοδότησης της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

3. Δεσμεύτηκαν στην ντόπια άρχουσα τάξη που διατηρεί επενδύσεις στα Βαλκάνια, ότι με την πολιτική τους θα βάλουν πλάτη στην ανάπτυξη της «συνεργασίας» με τις βαλκανικές χώρες, αλλά απηύθυναν και προσκλητήριο στα μονοπώλια άλλων χωρών για επενδύσεις στην Ελλάδα, δηλώνοντας ότι θα αναζητήσουν συνεργασίες με χώρες όπως η Ρωσία. Οπως άλλοτε στήριζαν την «ανασυγκρότηση» των Βαλκανίων, για να κάνει κερδοφόρες εξαγωγές κεφαλαίων η ντόπια αστική τάξη, έτσι και σήμερα αποκρύπτουν ότι οι «συνεργασίες» αυτές προϋποθέτουν τη σφαγή των εργαζόμενων και των δικαιωμάτων τους.

4. Ο Αλ. Τσίπρας μίλησε για «σταθεροποίηση των πρωτογενών δαπανών» ως ποσοστό του ΑΕΠ «κατ' ελάχιστο στο επίπεδο του 43% (...) και, κατά μέγιστο, στο σημερινό μέσο όρο της Ευρωζώνης, του 46%». Αποδεχόμενος το χαλκά του ευρωμονόδρομου, προσπάθησε να ξεγελάσει το λαό ότι ο παραπάνω στόχος δεν θα περάσει μέσα από τη μείωση των -ήδη σε εξευτελιστικά επίπεδα- κοινωνικών δαπανών, μισθών και συντάξεων, αλλά μέσα από τη φορολόγηση του πλούτου, την αύξηση των εσόδων από άμεσους φόρους στα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα (δηλαδή +4% του ΑΕΠ) σε ορίζοντα τετραετίας (με στόχο αύξηση 1% του ΑΕΠ κάθε χρόνο), το χτύπημα της φοροδιαφυγής, τη ριζική επανεξέταση και ανακατανομή των δημόσιων δαπανών, τη λειτουργία και ενίσχυση της κεντρικής αρχής κρατικών προμηθειών, την εφαρμογή και επέκταση των ρυθμίσεων που εξυπηρετούν τον άμεσο έλεγχο των δαπανών, όπως η διαύγεια, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Πολλά από τα παραπάνω περιγράφονται σαν εξαγγελίες και στα προγράμματα των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Μόνο που ακόμη και αν γίνουν δεν πρόκειται να απαλλάξουν τη λεηλασία του δημοσίων τομέων όπως π.χ. η Υγεία από τους επιχειρηματικούς ομίλους.

5. Σε ό,τι αφορά στις ιδιωτικοποιήσεις, ο Αλ. Τσίπρας μίλησε για «πάγωμα» όσων έχουν δρομολογηθεί, ενώ για την επαναφορά στο (αστικό) κράτος επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, δήλωσε ότι αυτό θα γίνει «σταδιακά και ανάλογα με τις δυνατότητες της οικονομίας». Δηλαδή αν και όταν υπάρξει ανάκαμψη από την κρίση και τότε όχι βέβαια για να έχουν οι εργαζόμενοι καταναλωτές φτηνές και αναβαθμισμένες υπηρεσίες, αφού κάτι τέτοιο είναι απαγορευτικό στην Ευρωένωση, αφού δεν καταργούνται οι ιδιωτικές εταιρείες στους αντίστοιχους τομείς - Ενέργειας, Τηλεπικοινωνιών κλπ. Ας σημειωθεί πάντως ότι στους κρίσιμους τομείς της Παιδείας και της Υγείας απουσιάζει κάθε αναφορά στην επιχειρηματική δραστηριότητα, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει να «συνυπάρχει» και μάλιστα «αρμονικά» με το δημόσιο τομέα, συσκοτίζοντας ότι η συνύπαρξη αυτή αποβαίνει αντικειμενικά σε βάρος του λαού.

Ψίχουλα για τα λαϊκά στρώματα

Κενό γράμμα είναι και οι όποιες -υποτυπώδεις- υποσχέσεις τους προς το λαό.

α. Ο Αλ. Τσίπρας υποσχέθηκε «ακύρωση του μνημονίου», όχι όμως και της δανειακής σύμβασης που πάει πακέτο με το μνημόνιο, της οποίας θα επιδιώξουν την «αναδιαπραγμάτευση». Μίλησε για αντικατάστασή του από ένα «Εθνικό Σχέδιο Ανόρθωσης για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη δίκαιη δημοσιονομική εξυγίανση», για το οποίο σκόπιμα δεν είπε κουβέντα. Πρόκειται προφανώς για το νέο μνημόνιο που μαζί με την τρόικα θα σερβίρουν μετεκλογικά στο λαό, με τους ίδιους ή παρεμφερείς αντιλαϊκούς όρους, για να επιτευχθεί το πέρασμα της καπιταλιστικής οικονομίας σε φάση ανάπτυξης, όπως ακριβώς επιδιώκει και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σε ό,τι αφορά στο χρέος, εξέφρασε την πρόθεση να αναζητήσουν «ευρωπαϊκή λύση», με σκοπό τη δραστική μείωση ή ένα μορατόριουμ «έως ότου διαμορφωθούν συνθήκες σταθεροποίησης και ανάκαμψης της οικονομίας».

β. Εστίασε στην κατάργηση της Πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου με την οποία μειώθηκαν οι κατώτατοι μισθοί, αφήνοντας στο απυρόβλητο το πυκνό πλέγμα αντεργατικών (π.χ. ατομικές, επιχειρησιακές συμβάσεις που μειώνουν δραστικά τους μισθούς) αντιασφαλιστικών νόμων που ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια και καρατομούν το σύνολο των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Σε ό,τι αφορά στους υπόλοιπους μισθούς και συντάξεις, υποσχέθηκαν γενικώς και αορίστως κάτι να γίνει, όταν και εφόσον η οικονομία ξεκολλήσει από την κρίση, με τον ιδρώτα βέβαια και τη χρεοκοπία του λαού.

γ. Οι αντιφάσεις δεν έλειψαν, όπως για παράδειγμα για το επίδομα ανεργίας. Ο Αλ. Τσίπρας δήλωσε ότι θα χορηγείται για δύο χρόνια, ενώ ο Π. Λαφαζάνης μίλησε για «άμεση χρονική επιμήκυνση της χορήγησης του επιδόματος ανεργίας με ρυθμό, τρόπο και έκταση που θα αποφασίσει η κυβέρνηση της Αριστεράς ανάλογα με τις συνθήκες και τις δυνατότητες».

Στο διά ταύτα, μίλησε για αποκατάσταση του επιδόματος ανεργίας στα επίπεδα προ μνημονίου, χωρίς να λέει βέβαια αν τα -ούτως ή άλλως ψίχουλα- θα συνεχίσει να το παίρνει ένα ελάχιστο μόνο μέρος των ανέργων. Οπως δεν είπε τι θα κάνει αν η ΕΕ ζητήσει αυστηρότερους όρους για την παροχή επιδόματος ανεργίας, όπως γίνεται σε όλες τις χώρες μέλη, προκειμένου να μειωθούν οι δικαιούχοι.

δ. Προσπερνώντας την κόλαση που επικρατεί στους τόπους δουλειάς, όπου η μεγαλοεργοδοσία τσακίζει κόκαλα, ο Αλ. Τσίπρας δεσμεύτηκε για άρση της κατάργησης της μετενέργειας των συλλογικών συμβάσεων, όπως ζήτησε και ο ΣΕΒ, χωρίς βέβαια να κάνει την παραμικρή αναφορά στις ατομικές συμβάσεις που κάνουν θραύση, με ή χωρίς μετενέργεια. Ομοίως, για τα χαράτσια, λόγος έγινε για άμεση κατάργησή τους για όσους ζουν στα όρια της φτώχειας.

ε. Σε ό,τι αφορά στο ετοιμόρροπο ασφαλιστικό σύστημα, ο Αλ. Τσίπρας μίλησε για κάλυψη μελλοντικών αναγκών από ένα «Ταμείο Εθνικού Πλούτου και Κοινωνικής Ασφάλισης» όπου «θα μεταφέρονται όλα τα δικαιώματα επί του φυσικού και του ορυκτού πλούτου της χώρας, περιλαμβανομένων και των πιθανών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, εφόσον αποδειχθούν οικονομικά εκμεταλλεύσιμα»! Λίγο πριν, ο ίδιος είχε δηλώσει ότι από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων θα χρηματοδοτηθεί η «ανάπτυξη», δηλαδή η πλουτοκρατία.

Εξάλλου και αυτά που παρουσίασαν σαν άμεσα μέτρα για την ενίσχυση του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος, όπως η αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής, το χτύπημα της ανασφάλιστης εργασίας κ.ά., τα λένε και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Ακόμα κι αν μπορούσαν να εφαρμοστούν, είναι ψίχουλα μπροστά στις ανάγκες των ταμείων που είναι πιεστικές, τόσο από τη διαχρονική κλοπή των αποθεματικών τους από το κεφάλαιο, όσο και από το «κούρεμά» τους, ενώ η τεράστια ανεργία που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί επιτείνει τη χρεοκοπία τους.

στ. Ισχυρίστηκαν ότι θα βάλουν «φρένο» στις παραπέρα μειώσεις των συντάξεων (το λέει και η ΝΔ), παρέπεμψαν όμως την αποκατάστασή τους στο αόριστο μέλλον κι αυτή κατά προτεραιότητα για τους χαμηλοσυνταξιούχους. Ενώ ουδεμία αναφορά υπήρξε στα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης. Στην εξεύρεση ευρωπαϊκών πόρων εναποθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ και τη λήψη μέτρων για τη στήριξη της ανεργίας, των χαμηλών εισοδημάτων και προγραμμάτων όπως το «Βοήθεια στο σπίτι».

ζ. Μίλησε τέλος για μια «ανεξάρτητη, πολυδιάστατη, ενεργητικά φιλειρηνική εξωτερική πολιτική». Τα ίδια έλεγε ο Γ. Παπανδρέου σαν πρωθυπουργός («πολυδιάστατη και πολυμερής εξωτερική πολιτική, με στόχο να είμαστε παντού με θέσεις, με πρωτοβουλίες και αυτοπεποίθηση όσον αφορά το τι μπορούμε να κάνουμε»), αλλά και ο Α. Παπανδρέου (πρωταρχικό μέλημα του ΠΑΣΟΚ η διαμόρφωση «μίας ανεξάρτητης, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, που θα συμβάλλει στην ύφεση και την παγκόσμια ειρήνη»). Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής και αυτών των διακηρύξεων, τα ζει ο λαός στην πλάτη του, με τους κινδύνους να αυξάνουν αντί να μειώνονται, λόγω της ολοένα και μεγαλύτερης πρόσδεσης της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

 

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ συναγωνίζονται στα ψίχουλα για το λαό

Δηλώσεις της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για τα κυβερνητικά προγράμματα των δύο κομμάτων

Η Αλέκα Παπαρήγα, χτες, στη διάρκεια των δηλώσεων

Σε δήλωση που έκανε χτες το μεσημέρι, από την έδρα της ΚΕ του Κόμματος στον Περισσό, για τα κυβερνητικά προγράμματα της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, σημείωσε:«Δε μας προκάλεσε καμία έκπληξη το κυβερνητικό πρόγραμμα που εξάγγειλε χτες η ΝΔ. Ολα ήταν αναμενόμενα. Η ΝΔ, βεβαίως, δε δίνει καμία απάντηση στη διέξοδο για την κρίση υπέρ του λαού και αυτό είναι φυσιολογικό. Το κυβερνητικό της πρόγραμμα αποβλέπει στη διέξοδο από την κρίση σε βάρος του λαού. Αυτό που κάνει η ΝΔ είναι να δίνει ορισμένες παροχές - ψίχουλα κυριολεκτικά, σε τμήματα της ακραίας φτώχειας, στοχεύοντας στην άντληση ψήφων για να πετύχει την πολυπόθητη αυτοδυναμία. Ξέρουμε πολύ καλά ότι οι πιο εξαθλιωμένοι άνθρωποι έχουν ελάχιστες απαιτήσεις. Ετσι, προσβλητικά απευθύνεται σε αυτούς η ΝΔ, ενώ το πιο καραμπινάτο μέτρο της είναι η υπόσχεση ότι θα ελαφρύνει τη φορολόγηση της εργοδοσίας.
Ομολογώ ότι μας προκάλεσε μια μικρή έκπληξη το κυβερνητικό πρόγραμμα, που στην ουσία είναι κυβερνητικό πρόγραμμα συγκεκριμένο για 100 μέρες, του ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή όλες αυτές τις μέρες ακούγαμε ότι θα είναι ένα πρόγραμμα τύπου Σοβιέτ, ένα πρόγραμμα που θα προχωρούσε σε άμεσες κρατικοποιήσεις, που θα καταργούσε τα πάντα, τη δανειακή συνθήκη κ.λπ., ένα πρόγραμμα που θα έβαζε σε πανικό τους καπιταλιστές στη χώρα μας και τους καπιταλιστές όλης της Ευρώπης. Μέχρι και εμείς είχαμε παρασυρθεί και πιστεύαμε ότι τουλάχιστον φραστικά θα ήταν πολύ ριζοσπαστικό. Φραστικά, γιατί δεν τον εμπιστευόμαστε επί της ουσίας.
Στην πραγματικότητα, έτσι όπως ακούσαμε το κείμενο που διάβασε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να βρει κανείς πάρα πολλά κοινά πράγματα με τις κυβερνητικές εξαγγελίες του κ. Σημίτη, του κ. Γ. Παπανδρέου πριν την κρίση και μάλιστα της περιόδου που η Ελλάδα προσαρμοζόταν για να μπει στην ΟΝΕ, στη ζώνη του ευρώ. Μάλιστα, ο κ. Τσίπρας είπε ότι αυτό στο οποίο στοχεύει με το πρόγραμμά του, είναι να κατακτηθεί στην Ελλάδα η δημοκρατία, η λαϊκή κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα. Από ένα αριστερό κόμμα, όπως εμφανίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα πολύ προωθημένο όπως λέει, που δεν είναι ένα συνηθισμένο αριστερό κόμμα, δεν μπορούμε να φανταστούμε να χρησιμοποιούνται αυτοί οι όροι που για το λαό είναι πολυχρησιμοποιημένοι.
Δεν υπάρχει κόμμα που δε χρησιμοποιεί αυτούς τους όρους, αλλά είναι εντελώς κενοί περιεχομένου όσον αφορά το υπόλοιπο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Λαϊκή κυριαρχία, κυριαρχικά δικαιώματα και δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρχουν όταν ζούμε σε μια ταξική κοινωνία, υπάρχει καπιταλιστική ιδιοκτησία, μονοπώλια κυριαρχούν παντού και όταν είναι ενσωματωμένη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Ο λαός σε καμιά περίπτωση, είτε έχουμε κρίση, είτε δεν έχουμε, δεν μπορεί να είναι κυρίαρχος, γιατί πουλάει τη δύναμή του και γίνεται αντικείμενο φοβερής εκμετάλλευσης και πολύμορφης καταπίεσης.

Απάτη να μιλάει μόνο για το μνημόνιο

Εν πάση περιπτώσει, τη λογική ψίχουλα - ίσως ζυγίζουν λίγο παραπάνω τα ψίχουλα του ΣΥΡΙΖΑ από τα ψίχουλα της ΝΔ - την ακολουθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην ακραία φτώχεια. Υπόσχεται ότι θα μας φέρει στα επίπεδα του 2009, όταν το 2009 ήταν ένα επίπεδο πολύ κάτω για το λαό. Ηδη είχαμε επισημάνει ότι η αγοραστική ικανότητα των Ελλήνων ήταν στα επίπεδα της αρχής της δεκαετίας του '80. Και πρέπει να πούμε ότι η κρίση δεν αφαίρεσε μόνο μισθούς και συντάξεις από τους εργαζόμενους, έχει αφαιρέσει πολύ περισσότερα που έχουν και οικονομικό κόστος, αλλά ιδιαίτερα κοινωνικό. Για παράδειγμα, η ακρίβεια στην Υγεία, η υποβάθμιση των υπηρεσιών Υγείας, τα προβλήματα στην Παιδεία, η υποβάθμιση της Παιδείας, τα παιδιά των 15 χρόνων που εγκαταλείπουν τα θρανία.
Ενα αριστερό κόμμα δεν μπορεί να κινείται στη λογική "να δώσω ψίχουλα στους πιο εξαθλιωμένους". Και πάλι τα λέει προεκλογικά, γιατί στοχεύει στη δική του αυτοδυναμία. Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι η τρόικα δε θα φοβηθεί να έρθει στην Ελλάδα. Η αμερικανική αποστολή είναι εγκατεστημένη ήδη σε όλα τα ελληνικά υπουργεία και παρακολουθεί τα πράγματα. Δεν ξέρω, τον κ. Τσίπρα δεν τον ενόχλησε η αμερικανική αποστολή. Τον ενόχλησε μόνο η τρόικα, που στην πραγματικότητα δεν είναι μόνο οι πέντε - έξι - εφτά άνθρωποι με τους παρατρεχάμενούς τους, είναι η αντιπροσωπεία της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ. Φαίνεται ότι την αμερικανική αποστολή την ανέχεται.
Το κυριότερο όμως: Μίλησε ότι θα καταργήσει το μνημόνιο και μόνο. Ολα τα άλλα θα τα διαπραγματευτεί. Ομως, η δανειακή συνθήκη που ψηφίστηκε στις 12 Φλεβάρη 2012 έχει συγκεκριμένο άρθρο που λέει το εξής, ότι είναι πακέτο με το μνημόνιο και ότι η χρηματοδότηση που δίνεται στην Ελλάδα - που βεβαίως είναι δάνειο δυσβάσταχτο για το λαό και θα το πληρώσει μόνο ο λαός - η χρηματοδότηση θα γίνεται ανάλογα με το πώς προχωράει και εφαρμόζεται το μνημόνιο. Και όχι μόνο η χρηματοδότηση, αλλά και η κατανομή των χρημάτων καθορίζεται και από τη δανειακή συνθήκη και από τις ανάγκες του μνημονίου. Επομένως, είναι απάτη να μιλάει κανείς μόνο για το μνημόνιο.
Αυτό που θα απάλλασσε την Ελλάδα από τις νέες βαριές δεσμεύσεις της ΕΕ, σε συνθήκες κρίσης, θα ήταν ένα πράγμα. Πρώτα η διαγραφή του χρέους. Πολύ περισσότερο που αυτό το χρέος είναι και «κουρεμένο» και ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι ένα μεγάλο μέρος του χρέους δεν είναι νόμιμο. Η διαγραφή του χρέους και ας διαπραγματευτεί μετά ποιο κομμάτι είναι νόμιμο και ποιο όχι. Κατά συνέπεια, διαγράφοντας το χρέος δεν έχεις ανάγκη ούτε μνημόνια ούτε δανειακή συνθήκη. Δεν προχωρά σ' αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί για να προχωρήσει σ' αυτό πρέπει να αντιμετωπίσει το μεγάλο πρόβλημα της άναρχης πτώχευσης.
Και αυτό βεβαίως και αντιμετωπίζεται, με μια Ελλάδα αποδεσμευμένη από την ΕΕ και με μια Ελλάδα που η λαϊκή κυριαρχία πραγματοποιείται με έναν και μόνο τρόπο: Ο λαός παίρνει στα χέρια του τα κλειδιά της οικονομίας της χώρας, προγραμματίζει την παραγωγική του ανασυγκρότηση - να χρησιμοποιήσουμε και εμείς αυτό τον όρο - με στόχο τις ανθρώπινες ανάγκες, την απαλλαγή από τη θάλασσα των εισαγωγών, απ' την εξάρτηση από ιμπεριαλιστικά ή οποιαδήποτε κέντρα και όλος ο προγραμματισμός υποτάσσεται στις σημερινές ανθρώπινες ανάγκες.

Κρατικός μηχανισμός «αλά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ»

Επιβεβαιώνεται ένα πράγμα ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δε θέλει συνεργασία. Ολα αυτά που λέει είναι επίσης απάτη. Ηδη εδώ και δυο μέρες όλο το φιλικό επιχειρηματικό και τηλεοπτικό περιβάλλον του ΣΥΡΙΖΑ θέτει το εξής ζήτημα: Η αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, η δυνατότητα να φτιάξει κυβέρνηση συνεργασίας με 151 και πάνω, ή τουλάχιστον με 151, εξαρτάται από το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ και τον αριθμό των βουλευτών του! Αυτό σημαίνει ότι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία είναι μία πρόταση απατηλή, αποβλέπει μόνο στο να χρησιμοποιήσει τη σημαία της συνεργασίας για να ρίξει το ΚΚΕ, από τη δική του την πλευρά έτσι νομίζει, όσο γίνεται πιο κάτω.
Κι όχι μόνο το ΚΚΕ, θα πρόσθετα και τους Οικολόγους τους θέλει απ' έξω και τη ΔΗΜΑΡ, αν είναι δυνατόν και εκτός βουλής ή στριμωγμένη, ώστε να προχωρήσει σε μία κυβέρνηση αυτοδύναμη και μετά, βεβαίως, να προσκαλεί κομμουνιστές, ανθρώπους της ΔΗΜΑΡ, Οικολόγους και άλλους να στελεχώσουν υπουργεία, υπηρεσίες - δε νομίζω να δώσει υπουργεία αν δε συνεργαστείς, αλλά να στελεχώσει υπουργεία κ.λπ. Και να δημιουργήσει μία νέα γενιά αλά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που θα στελεχώσει τον κρατικό μηχανισμό, εξαρτημένη αποκλειστικά από τα νέου τύπου διαφανή και γλυκά ρουσφέτια του ΣΥΡΙΖΑ.
Το ΚΚΕ έχει πρόγραμμα σήμερα λαϊκής συσπείρωσης, πάλης, εναντίον οποιασδήποτε κυβέρνησης προκύψει. Ενα πρόγραμμα το οποίο στην πορεία, εφόσον ο λαός κατανοήσει τη δύναμή του, θα μετατραπεί σε πρόγραμμα διεκδίκησης της εργατικής λαϊκής εξουσίας. Μιας διακυβέρνησης που το ΚΚΕ θα είναι ο βασικός πυρήνας, θα είναι ο εμπνευστής, χωρίς σε καμία περίπτωση να υποκαθιστά το λαό, αλλά με κύρια σημαία τον εργατικό - λαϊκό έλεγχο από τα κάτω.
Οσον αφορά στις κρατικοποιήσεις που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, "είναι μόνο για γέλια αυτά που λέει". Μιλάει για το δημόσιο έλεγχο. Ο κρατικός έλεγχος, η κρατική παρέμβαση δεν έχει πάψει ποτέ. Και ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης αυξάνεται η κρατική παρέμβαση και ο κρατικός έλεγχος. Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να κοινωνικοποιήσει δημόσιες επιχειρήσεις που θα μας εξασφαλίσουν φθηνό ρεύμα, φθηνό νερό. Και σε καμιά περίπτωση δε λέει ότι θα απαλλάξει την Ελλάδα από την παρουσία επιχειρήσεων, ιδιωτικών, καπιταλιστικών στον τομέα της ενέργειας, στον τομέα των κοινωνικών υπηρεσιών, της Παιδείας, της Υγείας κ.λπ. Γιατί μόνο τότε μπορεί να σταθεί ένας κοινωνικοποιημένος τομέας.
Ανθρακες ο θησαυρός. Φαντάζομαι ένα μεγάλο μέρος των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, θα χειροκροτήσουν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είναι πολύ κατώτερο από τα μεγάλα συνθήματα και τις ριζοσπαστικές φράσεις του πρώτου γύρου. Σκεφθείτε πώς θα εξελιχθεί αυτό το πρόγραμμα αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κυβέρνηση».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Να μη χαθεί ούτε μια ψήφος από έναν άνθρωπο που εκτιμά το ρόλο του ΚΚΕ

Αποσπάσματα από την ομιλία που έκανε, χτες, στο Μενίδι η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Σε ανοιχτή συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία Μενιδίου μίλησε, χτες, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα. Μεταξύ άλλων, σημείωσε στην ομιλία της:«Υπάρχει μια καινούρια εκλογική μάχη, που δίνει μια καινούρια ευκαιρία στο λαό. Ο λαός δεν μπορούμε να πούμε ότι βγήκε νικητής από αυτή τη μάχη και κυρίως προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει τις σημερινές και αυριανές εξελίξεις. Η ψήφος που σκορπίστηκε εδώ κι εκεί, που ένα μεγάλο μέρος πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ και αντίστοιχα δεν εκφράστηκε στο όποιο δυνατό επίπεδο υπήρχε με την αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ. Σας διαβεβαιώνουμε ότι όταν λέμε πως ο λαός δεν είναι ακόμα νικητής, και ενδεχομένως στη νέα εκλογική μάχη να κάνει κι ένα βήμα πίσω, δεν το λέμε γιατί θα θέλαμε ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα για το ΚΚΕ.
Οπωσδήποτε υπάρχει και αυτό, αλλά δεν είναι αυτό μοναδικά που μας κάνει να λέμε ότι στην επόμενη εκλογική μάχη ο λαός πρέπει να ξανασκεφτεί. Και πριν από όλα, η εργατική οικογένεια, η οικογένεια που έχει άνεργο, οι συνταξιούχοι που υποφέρουν, αυτοί που έχουν τα μικρομάγαζα και υπάρχει μέρα που δεν μπαίνει πελάτης να κάνει κάποια κατανάλωση. Κι όταν μπει πελάτης πάει με ελάχιστα ευρώ ή φεύγει, γιατί δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Οπως και οι μικροπαραγωγοί αγρότες. Πρέπει να ξανασκεφτούν και να κάνουν ένα δεύτερο βήμα για να πούνε ότι τώρα είμαστε προετοιμασμένοι και έχουμε ισχυρό αντίβαρο μέσα στο κίνημα το ΚΚΕ, αλλά είμαστε προετοιμασμένοι να μη μας κλέψουν έστω κι αυτό το βήμα που έγινε.

Από τη χτεσινή συγκέντρωση στο Μενίδι

Γι' αυτό θα θέλαμε να βάλουμε ορισμένα ζητήματα για σκέψη. Εμείς δε θέλουμε να διαμορφώνουμε συνθήματα ή απλώς συναισθήματα για το λαό. Θέλουμε να βοηθήσουμε να βγάλει ο ίδιος και με τη δική μας βοήθεια ορισμένα συμπεράσματα. Για πρώτη φορά στην προεκλογική περίοδο, πριν τις 6 του Μάη, έγινε κάτι που δεν έγινε σε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης, για να μη μιλήσω παλιότερα, στη μεταπολεμική περίοδο. Για πρώτη φορά το μεγαλύτερο μέρος της αστικής τάξης, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των κατασκευαστικών ομίλων, των ιδιοκτητών ΜΜΕ, ακόμη και η κρατική τηλεόραση, πήρε ίσες αποστάσεις από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κι έκανε κριτική και στα δύο κόμματα.Δεν έχει ξαναγίνει αυτό το πράγμα. Συνήθως μετατοπιζόταν, η αστική τάξη και τα ΜΜΕ, είτε πήγαινε προς τη ΝΔ, είτε έφευγε από τη ΝΔ και υποστήριζε τον άλλο εταίρο, το ΠΑΣΟΚ. Αν παρακολουθούσε μάλιστα κανείς τον Τύπο, τα άρθρα στις εφημερίδες, θα έβλεπε ότι εφημερίδες πλατιάς κυκλοφορίας, που εκφράζουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, χτύπαγαν σαν το χταπόδι και τα δύο κόμματα. Τι κριτική έκαναν στα δύο κόμματα; Η ουσία της κριτικής ήταν ότι δεν πήραν έγκαιρα τα μέτρα και περίμεναν το μνημόνιο για να τα πάρουν και, δεύτερον, γιατί δεν κατάφεραν και τα μέτρα να περάσουν και ο λαός να μην είναι δυσαρεστημένος.

Πριν τις εκλογές έβαζαν το ζήτημα ότι πρέπει να αλλάξει το κομματικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα. Οτι πρέπει τα δύο κόμματα να αναμορφωθούν, να δημιουργηθεί ένα νέο πολιτικό σκηνικό με άφθαρτα πρόσωπα, με καινούρια κόμματα ενδεχομένως ή με παλιά εκσυγχρονισμένα, που να καταφέρνουν να περνάνε τα πιο άδικα ταξικά μέτρα για το λαό και ταυτόχρονα ο λαός να μη φωνάζει. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, αλλά εν πάση περιπτώσει ήταν η ελπίδα της αστικής τάξης.Η αποπομπή σε ένα βράδυ του Γ. Παπανδρέου δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Σαφώς βεβαίως δε λυπηθήκαμε ούτε κλάψαμε, αυτό εννοείται. Ηταν, όμως, ένα σήμα ότι πρέπει τα κόμματα της αστικής τάξης, και τέτοια είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πρέπει να αλλάξουν το πρόσωπό τους. Να εμφανιστεί ενδεχομένως μια νέα γενιά στελεχών, άφθαρτων, βγαλμένων βέβαια μέσα από σωλήνα των πανεπιστημίων και των λόμπι της πλουτοκρατίας, για να κερδίσει χρόνο. Γιατί η αστική τάξη ξέρει ότι η κρίση θα βαθύνει στην Ελλάδα.

Δε θέλουν το λαό να κάνει βήμα εμπρός

Γεγονός δεύτερο: Τις τελευταίες 15 - 20 μέρες διαμορφώνεται ένα έντονο ρεύμα, αυτό φάνηκε και όταν είχαν σταματήσει οι δημοσκοπήσεις να γίνονται γνωστές, ένα ρεύμα που τώρα το βλέπουμε κι εμείς καθαρά, μετεκλογικά, μετακόμισης ολόκληρων οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ, και κυρίως των οργανώσεων στις πρώην ΔΕΚΟ, στο Δημόσιο, στη Δημόσια Διοίκηση, στις Τράπεζες, αλλά και σε αρκετές τοπικές οργανώσεις, να γίνεται μια ορισμένη, καθοδηγημένη, οργανωμένη μετακόμιση προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Να ξεκαθαρίσω, γιατί μπορεί να υπάρξει παρεξήγηση. Δε μιλάμε για συνωμοτικά σχέδια. Και άλλωστε αυτή η καθοδηγούμενη μετακόμιση δε θα μπορούσε να πιάσει τόπο αν δεν υπήρχε η δικαιολογημένη λαϊκή δυσαρέσκεια και οργή. Ο,τι και να έλεγαν οι οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ, δε θα έπιανε τόπο η μετακόμιση από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ αν δεν υπήρχε η λαϊκή δυσαρέσκεια. Δε μιλάμε για συνωμοτικά σχέδια, ή, όπως συχνά λέμε, για διαπλοκές. Αλλά αυτό το γεγονός σηματοδοτεί τα εξής πράγματα: Οτι η αστική τάξη ενδιαφέρεται για ένα καινούριο πολιτικό προσωπικό. Και βεβαίως για ένα πολιτικό προσωπικό που δε θα αμφισβητεί όσο κι αν φωνάζει και διαμαρτύρεται, όσο κι αν υιοθετεί φιλολαϊκά συνθήματα, δε θα αμφισβητεί τα ιερά και τα όσια του καπιταλιστικού συστήματος.
Και τα ιερά και τα όσια του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε η ΝΔ. Τα ιερά και τα όσια είναι η καπιταλιστική ιδιοκτησία, η καπιταλιστική εκμετάλλευση και βεβαίως η πλήρης και μόνιμη ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ. Γιατί η αστική τάξη της χώρας έχει απόλυτο συμφέρον να συμμετέχει σε αυτό το λάκκο των λεόντων, ακόμα και με ανισότιμους όρους, σε σχέση με τη γερμανική αστική τάξη, τη γαλλική αστική τάξη κ.λπ., γιατί έτσι θα έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει στην κερδοφορία, στη διαπάλη για τη διανομή των αγορών. Και, επιπλέον, η αστική τάξη της χώρας ξέρει ότι θα έχει και την πολιτική στήριξη της ΕΕ, όπως και του ΝΑΤΟ, σε περίπτωση που το λαϊκό κίνημα φτάσει σε ένα τέτοιο επίπεδο που αμφισβητήσει την ουσία της αστικής εξουσίας.
Και οπωσδήποτε αυτή η μετακόμιση ήταν αναγκαία και για έναν ιδιαίτερο λόγο. Η σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, δέχτηκε ένα πιο ισχυρό χτύπημα από ό,τι η ΝΔ. Υπήρχε κι ένας δεύτερος λόγος γι' αυτή τη μετακόμιση. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η αστική τάξη της χώρας μας, που είναι ανοιχτόμυαλη στο μεγαλύτερο μέρος της κι εκσυγχρονισμένη, σκέφτηκε το εξής πράγμα: Αν η Ελλάδα περάσει είτε σε παραπέρα ελεγχόμενη πτώχευση, είτε και σε άναρχη πτώχευση, ποια κυβέρνηση μπορεί να κουμαντάρει καλύτερα το λαό; Μια κυβέρνηση με πυρήνα τη ΝΔ, με όλα τα άλλα κόμματα να είναι απέξω, ή μια κυβέρνηση της αριστεράς, με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ, με ένα μεγάλο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ και με τη ΔΗΜΑΡ;
Η μεταπολεμική ιστορία της Δυτικής Ευρώπης και η δική μας η ελληνική ιστορία έχει δείξει το εξής πράγμα: Οτι στις κρίσιμες ώρες, όπου ο λαός πάει να κάνει ένα βήμα εμπρός, η σοσιαλδημοκρατία είναι εκείνη που μπορεί να αλλοιώσει τη ριζοσπαστική συνείδηση και να χειραγωγήσει το λαό πολύ καλύτερα από ό,τι μπορεί να κάνει ένα παραδοσιακό αστικό κόμμα, η δεξιά, όπως λέγεται ακόμα στην Ελλάδα.

Ανταγωνισμοί με φόντο την κρίση

Είδατε τις εξελίξεις στην Ισπανία, που τώρα βάζουν στοιχήματα ότι θα είναι η πρώτη χώρα που θα γίνει έξωση από την ευρωζώνη, που θα πτωχεύσει άναρχα. Η Ισπανία και μετά η Ελλάδα... Ξέρετε τι σημαίνει η Ισπανία σε άναρχη πτώχευση; Η Ισπανία αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό μέρος της οικονομίας της ΕΕ. Η Ελλάδα είναι ένα μικρό μέρος. Κι αν η πτώχευση της Ελλάδας δημιουργήσει άλφα ζημιά, της Ισπανίας θα δημιουργήσει όλεθρο και όχι μόνο. Θα έχει και μεγαλύτερο διεθνή αντίκτυπο. Η Ελλάδα δεν έχει τόσες μεγάλες επενδύσεις στο εξωτερικό. Η Ισπανία έχει στη Λατινική Αμερική και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Λένε ψέματα και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι ότι υπάρχει "καινούριος αέρας" στην Ευρώπη. Τώρα λέει έχουμε "πλάτες". Ο καινούριος αέρας που υπάρχει στην Ευρώπη είναι πάρα πολύ άσχημος. Η κρίση βαθαίνει και επομένως η διαπάλη ανάμεσα στα κράτη θα είναι οξύτατη. Η ΝΔ λέει ότι έχει τον Ισπανό πρωθυπουργό, τον Πορτογάλο πρωθυπουργό, είμαστε λέει χώρες του Νότου, έχουμε "πλάτες". Το ΠΑΣΟΚ επίσης λέει ότι έχουμε τις χώρες του Νότου, έχουμε και τον Ολάντ. Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει έχουμε και τον Ολάντ, έχουμε και τον Ομπάμα. Δεν σας έκανε μήπως εντύπωση ότι τα αμερικάνικα ΜΜΕ έχουν στην πρώτη γραμμή την προβολή του ΣΥΡΙΖΑ;
Δεν υπάρχει συνωμοσία εδώ, ούτε διαπλοκή ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και τον Ομπάμα. Τις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή τις ενδιαφέρει η διαμάχη ευρώ - δολάριο κι όχι μόνο, έχουν βάλει στο στόχαστρο τη διαμάχη με τη Γερμανία. Γιατί η Γερμανία λοξοκοιτάζει και προς τη Ρωσία. Για να κάνει και μια ένωση αν η ΕΕ αναδιπλωθεί και γίνει μια ΕΕ των έξι χωρών, μπορεί να δεις και μια επέκταση και προς τη Ρωσία. Και επομένως τον Ομπάμα τον ενδιαφέρει κάθε κυβέρνηση στην Ευρώπη που στρέφεται εναντίον της Γερμανίας. Είναι η διαπάλη των αστικών τάξεων. Αυτή η διαπάλη δεν έχει καμία σχέση με τους λαούς.
Σήμερα η ΝΔ έδωσε το πρόγραμμά της. Μείωση στους φόρους της πλουτοκρατίας κάνει. Τι θα γίνει; Θα μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές. Σημαίνει ότι τα ασφαλιστικά ταμεία της υγείας και της σύνταξης θα συντριβούν εντελώς, άμα λείψουν και οι εργοδοτικές εισφορές. Θα τις πληρώσει ο λαός, μπορεί; Και τι λέει; Αυτούς που είναι πάμπτωχοι και πεινάνε, θα τους βελτιώσω κάπως τη σύνταξη. Αντε να δώσει 30 ευρώ. Αξίζει κανείς να ψηφίσει γι' αυτό τη ΝΔ; Οδηγούν το λαό στην πείνα και μετά θα κάνουν συσσίτια... Κάτι τέτοια ανάλογα λέει και το ΠΑΣΟΚ. Δεν θα μειωθούν άλλο οι μισθοί. Καταρχήν οι μισθοί που έχουμε σήμερα, μας φτάνουν; Εμείς υπογράφουμε ότι θα μειωθούν οι μισθοί...
Προσέξτε, το ίδιο λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αφού φτάσαν τον κατώτερο μισθό στα 400 ευρώ, τι να μειώσουν παρακάτω; "Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος". Τι θα κάνουν τώρα; Θα μειώσουν το μέσο εργατικό μισθό. Στον εργάτη που δουλεύει 20 χρόνια και παίρνει 1.500 ευρώ, σιγά το ποσό, θα του πουν εσύ παίρνεις πολλά, θα έρθεις στα 800. Κι όταν οι νέοι παίρνουν 500 ευρώ μεικτά, τα επόμενα χρόνια θα προσλαμβάνονται οι νέοι. Τους 50άρηδες τους 60άρηδες, μας έχουν για πέταμα... Θα πάρουν το νέο προσωπικό, με τις νέες σχέσεις εργασίας, τους νέους ανθρώπους που δεν έχουν και πείρα ταξικών αγώνων.
Αύριο θα δώσει το πρόγραμμά του και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αναγνωρίζω ότι οι τίτλοι είναι ελκυστικοί. Το περιεχόμενο, είναι ένα περιεχόμενο που συμβάλλει στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Και γι' αυτό να δείτε που μέχρι τις εκλογές θα τον πάνε και οι επιχειρηματίες και θα τον πάνε πολύ καλά κι ένα σημαντικό μέρος ΜΜΕ που πίσω τους βρίσκεται εκείνο το τμήμα του κεφαλαίου που θέλει μια κυβέρνηση της κεντροαριστεράς.

Χωρίς ισχυρό ΚΚΕ φρένο δεν μπαίνει!

Χωρίς ισχυρό ΚΚΕ φρένο δεν μπαίνει. Πάει και τελείωσε! Δεν είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε στην αντιπολίτευση, αλλά όσο ο λαός δεν έχει την εξουσία, εμείς θέλουμε να γίνουμε η πρωταγωνιστική δύναμη του λαού. Και δεν θέλουμε να βρεθούμε σε θέση κυβερνητική, γιατί δεν μπορείς σε τέτοια κυβέρνηση να είσαι και αντιπολίτευση. Τα χέρια μας στις 18 Ιούνη θα είναι ελεύθερα, δεν θα έχουμε συμπράξει με κανένα που δεν είναι σε θέση, δεν θέλει και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα λαϊκά προβλήματα. Θέλουμε να είμαστε δυνατοί και ελεύθεροι και πρωταγωνιστής ο λαός.
Σας καλούμε λοιπόν από αυτό το βήμα να μη χαθεί ούτε μια ψήφος από έναν άνθρωπο που εκτιμά το ρόλο του ΚΚΕ. Και αυτοί σήμερα είναι διπλάσιοι, είναι δεκάδες χιλιάδες που είναι αυτοί που δεν μας ψήφισαν. Είναι αυτοί που δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές όπως έλεγαν και οι δημοσκοπήσεις έφεραν το Κόμμα με διψήφιο ποσοστό και την τελευταία στιγμή τους παρέσυρε το ρεύμα. Αλλά αυτοί παραμένουν άνθρωποι που και αγαπούν και που συμπαθούν το Κόμμα. Αυτοί λοιπόν πρέπει να καταλάβουν το εξής πράγμα: Δεν πρέπει να γίνουν το "λίπασμα" της αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος με νέα κόμματα με την πιο παλιά και οπισθοδρομική και ταξικά βάρβαρη πολιτική.
Φρένο δεν μπαίνει σε αυτήν την κατάσταση τα επόμενα χρόνια, χωρίς ισχυρό ΚΚΕ. Και ισχυρό ΚΚΕ όχι σαν αυτοσκοπός, δεν θέλουμε να έχουμε μεγάλη δύναμη για να είμαστε ικανοποιημένοι, θέλουμε αυτή τη δύναμή μας να την καταναλώσουμε 100% για πανίσχυρο εργατικό κίνημα. Και συμμαχία των δυνάμεων που παλεύουν τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό. Μια συμμαχία που θα συγκροτήσει ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο, που θα διεκδικήσει την εξουσία. Σε αυτή την εξουσία θα είμαστε η καρδιά της».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Το ΚΚΕ θα είναι βασική δύναμη σε μια άλλη κυβέρνηση που θα εκφράζει τα λαϊκά συμφέροντα

Η συνέντευξη που έδωσε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο ραδιοσταθμό «Real fm»

Συνέντευξη στο ραδιοσταθμό «Real fm» και στους δημοσιογράφους Ν. Χατζηνικολάου και Α. Δελλατόλα έδωσε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Ακολουθεί η συζήτηση με τους δημοσιογράφους.

***

-- Θέλω να ξεκινήσω, ρωτώντας για την επόμενη μέρα. Σας ακούω πάρα πολύ απαισιόδοξη. Εχω παρακολουθήσει τις τελευταίες ομιλίες σας και τις συνεντεύξεις σας και η αίσθηση που δίνετε είναι πως όποια κυβέρνηση και αν υπάρξει, είτε είναι κεντροδεξιά είτε κεντροαριστερή, το αποτέλεσμα για τους πολίτες θα είναι αρνητικό. Και θέλω να μας εξηγήσετε γιατί είστε τόσο απαισιόδοξη.
-- Προειδοποιούμε τον ελληνικό λαό, κάνουμε τις προβλέψεις με έναν τέτοιο τρόπο που να συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός - και μπορεί να το συνειδητοποιήσει - ότι πρέπει να πάρει την υπόθεση στα χέρια του, ότι πρέπει να αγωνιστεί και όχι να περιμένει, να δώσει πίστωση χρόνου είτε στη μία, είτε στην άλλη κυβέρνηση. Γιατί το λέμε αυτό: Ούτε η ΝΔ, ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, που μάλιστα θέλει και την αυτοδυναμία, δε λένε ποιο είναι το σχέδιό τους σε περίπτωση αναμόρφωσης της Ευρωζώνης, αποπομπής χωρών, όπως η Ελλάδα ή η Ισπανία και γενικότερα, αν έχουμε φαινόμενα ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Εδώ έχουμε εκρηκτικές οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Ολλανδία.

Δεν μπορεί να λες θέλω να κυβερνήσω και να μη λες τι θα κάνεις την επόμενη μέρα. Δε λέω τι θα κάνεις σε μια δεκαετία, αλλά την επόμενη μέρα που μπορεί να περιλαμβάνει όλα αυτά, ανεξάρτητα της επιλογής της ΝΔ ή του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ να παραμείνει η Ελλάδα στην ΕΕ. Δεν λένε κουβέντα και εδώ χρειάζεται ολόκληρος σχεδιασμός γι' αυτό το πράγμα.-- Η δική σας πρόταση για την επόμενη μέρα, για τις 18 Ιουνίου, ανεξαρτήτως των ποσοστών, η κάλπη θα τα βγάλει αυτά, ποια είναι κυρία Παπαρήγα;
-- Εμείς, όταν λέμε ανατροπή του μνημονίου και όχι μόνο των δύο μνημονίων, αλλά και όλων των νόμων που ψηφίστηκαν ενδιάμεσα - γιατί υπάρχουν και νόμοι που ψηφίστηκαν και είναι ενταγμένοι στη λογική των μνημονίων αλλά είναι αυτοτελείς νόμοι. Αυτό τι σημαίνει; Στην ουσία σημαίνει ανατροπή της σημερινής πολιτικής. Κι αν ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως λέει, καταργήσει τα μνημόνια κ.λπ., θα έχει να κάνει με τη στρατηγική της ΕΕ 2020 και είναι υποχρεωμένος, αφού θέλει να παραμείνει στην ΕΕ, να την ακολουθήσει.
Ομως, αυτή η στρατηγική προβλέπει τα ίδια πράγματα που προβλέπει και το μνημόνιο. Αλλωστε, χώρες όπως η Σουηδία, η Φινλανδία, η Δανία που είναι έξω από την Ευρωζώνη εφαρμόζουν τα ίδια μέτρα. Η Ισπανία δεν έχει μνημόνιο αλλά τα εφαρμόζει, το ίδιο γίνεται σε όλες τις χώρες.

ΚΟΥΚΟΣ

Δεύτερον. Υπάρχει η κατεύθυνση, η απόφαση για δημοσιονομική σταθερότητα, συγκράτηση χρεών και ελλειμμάτων, ώστε να θωρακιστεί το Ευρώ. Πώς, λοιπόν, θα κάνει δίκαιη κατανομή βαρών, όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ολα αυτά είναι λόγια του αέρα. Επομένως, αυτό που απομένει σε μας ως ΚΚΕ, αφού δεν μπορούμε να καθορίσουμε την κυβερνητική πολιτική, είναι να παίξουμε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση του λαού, γιατί θα πρέπει να εξασφαλίσει το ψωμί του σε περίπτωση ανεξέλεγκτης πτώχευσης.

Θα φτιάξουν νέα σοσιαλδημοκρατία

-- Το ερώτημα που θα σας ακουστεί απλοϊκό αλλά νομίζω είναι η ουσία των πραγμάτων της τελευταίας περιόδου. Ενας κόσμος της αριστεράς, ανάμεσά τους και άνθρωποι που επί πάρα πολλά χρόνια, σταθερά και με συνέπεια ψηφίζουν ΚΚΕ είναι τώρα απέναντι σε ένα δίλημμα, το δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις.
-- Ετσι είναι.
-- Είναι απέναντι στο δίλημμα, μήπως είναι η ώρα να κυβερνήσει η αριστερά;
-- Σωστά, υπάρχει αυτό το δίλημμα.
-- Σ' αυτό τι απαντάτε; Θα κυβερνήσει όντως η αριστερά, αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση την επόμενη μέρα; Και εσείς αν όντως κυβερνήσει η αριστερά, γιατί δεν ανοίγετε την πολιτική σας, γιατί δεν προσεγγίζετε, δεν κάθεστε στο ίδιο τραπέζι να επηρεάσετε και προγραμματικά την επόμενη κυβέρνηση. Θα το ακούτε το ερώτημα παντού.
-- Μα είμαστε μέσα στα πράγματα και είμαστε ρεαλιστές μέχρι εκεί που δεν πάει.
Εμείς δεν έχουμε καβαλήσει κανένα καλάμι. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά και αυτό το θέμα που τίθεται.
Καταρχήν, το εκλογικό σώμα του ΚΚΕ έχει ανανεωθεί ριζικά από τις αρχές της δεκαετίας του '90. Και ένα μεγάλο μέρος προέρχεται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ ή και από το χώρο της ΝΔ. Εχει ανανεωθεί και είναι φυσικό. Σε όλα τα κόμματα πρέπει να υπάρχει ανανέωση. Οι παλιότερες γενιές έφυγαν. Και επομένως αυτό το εκλογικό σώμα, σε ένα μέρος του, δεν είναι ένα σώμα που ντε και καλά συμφωνεί σε όλα με το ΚΚΕ.
Υπάρχει, λοιπόν, ένα ρεύμα το οποίο διαμορφώθηκε 15 - 20 μέρες πριν από τις πρώτες εκλογές, έγινε μια μετακόμιση συστηματική και οργανωμένη από το χώρο του ΠΑΣΟΚ που βέβαια πάτησε στη λαϊκή δυσαρέσκεια, δε μιλάω για συνωμοτικά σχέδια, να το ξεκαθαρίσουμε. Αυτή, λοιπόν, η μετακόμιση που πήρε τη μορφή ρεύματος σε συνθήκες βαθιάς κρίσης, όπου ο καθένας βλέπει το προσωπικό του πρόβλημα, ως ένα βαθμό φυσιολογικό, σε συνθήκες που το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων δεν είναι οργανωμένοι στα σωματεία και σε μαζικές οργανώσεις, αυτό το ρεύμα οπωσδήποτε άσκησε και ασκεί πίεση στο ΚΚΕ.
Αν εμείς δούμε τα πράγματα εκλογικά μόνο, τα πράγματα θα πάνε πολύ χειρότερα για το λαό. Σε τι να επηρεάσουμε εμείς την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ; Εχει προγραμματικές θέσεις, αυτή τη στιγμή μπορώ να σας πως ότι υπάρχει και μια ορισμένη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Πού να τον επηρεάσουμε;
-- Δηλαδή, με συγχωρείτε που θα το πω έτσι, τον θεωρείτε λίγο ΚΟΔΗΣΟ τον ΣΥΡΙΖΑ, τον θεωρείτε νέο ΠΑΣΟΚ, τι τον θεωρείτε πολιτικά; Καταλαβαίνω ότι δεν τον θεωρείτε αριστερό κόμμα.
-- Βρίσκεται σε μία διαδικασία μετεξέλιξης, χειροτέρευσης της θέσης του, βεβαίως.
Ενα μεγάλο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ και ένα τμήμα του ΠΑΣΟΚ θα γεννήσουν ενδεχομένως τη νέα σοσιαλδημοκρατία. Ενα άλλο κομμάτι, μαζί ίσως και με κάποιες άλλες εξωκοινοβουλευτικές ομάδες, θα καλύψουν αυτό το κενό, του αναχώματος προς το ΚΚΕ. Αυτές είναι πολύ πιθανές εξελίξεις. Για την πρώτη είμαι εντελώς βέβαιη - είναι και συλλογική μας εκτίμηση, δεν είναι προσωπική μου εκτίμηση. Αυτό φαίνεται από τη μετακόμιση και από τη μίμηση του ΠΑΣΟΚ του '74 που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν άλλες οι συνθήκες τότε. Το ΠΑΣΟΚ το 1981 μπορούσε να πάρει μέτρα, ήταν ευνοϊκή η συγκυρία του καπιταλισμού. Καταρχήν, υπήρχαν μέτρα που δεν είχε πάρει η ΝΔ, ενώ στην Ευρώπη συντηρητικά κόμματα τα είχαν πάρει.
-- Τότε υπήρχε και το σύνθημα «αλλαγή δε γίνεται χωρίς το ΚΚΕ».
-- Κύριε Δελλατόλα, σας ευχαριστώ που μας το θυμίζετε. Αυτό το σύνθημα ήταν σωστό, γιατί εκείνη τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ έλεγε ότι πήγαινε για αλλαγή, το περιεχόμενο αυτών που έλεγε αντιπροσώπευαν την αλλαγή, ανεξάρτητα αν δεν το έκανε, το περιεχόμενο σήμερα, η κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιπροσωπεύει καν αλλαγή.
-- Σας είχε «καταληστεύσει» τα συνθήματα και την πολιτική.
-- Ναι ακριβώς. Κύριε Χατζηνικολάου, υποκειμενικά μπορεί να ήταν αυτή η επιλογή. Εκείνη, όμως, την περίοδο υπήρχε ένα κόμμα που υιοθετούσε αυτά τα συνθήματα και τα υιοθετούσε και ο λαός. Ανεξάρτητα από το τι πιστεύαμε εμείς, ακριβώς λέγαμε χωρίς ισχυρό ΚΚΕ, να ασκήσει πίεση, το ΠΑΣΟΚ δεν θα έκανε τελικά την αλλαγή.
Επομένως, σήμερα λέμε το εξής: Χωρίς ισχυρό ΚΚΕ δεν πρόκειται να μπει φρένο ούτε στη λιτότητα, ούτε στην άνιση φορολογική πολιτική, ούτε στη φτώχεια. Ούτε σε περίοδο ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας στην Ελλάδα, ούτε σε περίοδο εμπλοκής της Ελλάδας σε πόλεμο.
Χτες, βγήκε ο Ολάντ και μίλησε για στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία. Εδώ τώρα έπρεπε να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει να κυβερνήσει, και είναι δικαίωμά του να θέλει, και να πει αν είμαι κυβέρνηση και γίνει πόλεμος κατά της Συρίας - γιατί ξέρετε έχει γενικότερη σημασία ο πόλεμος, δεν αφορά τώρα ποιος είναι πρόεδρος στη Συρία, ούτε εμάς μας απασχολεί αυτό το θέμα - πρέπει να κλείσει η βάση στη Σούδα. Πώς θα γίνει δηλαδή;
-- Εδώ η κυβέρνηση δεν απέσυρε τον πρέσβη, όπως έκαναν άλλες χώρες...
-- Είναι υπηρεσιακή κυβέρνηση και μπορεί να δικαιολογηθεί έτσι.
-- Θα έπρεπε και εσείς, από την πλευρά σας, να το έχετε ζητήσει από τον κ. Πικραμμένο.
-- Εμείς είμαστε αντίθετοι στην εμπλοκή της Ελλάδας. Ακούστε, ο συριακός λαός να ξεσηκωθεί να κάνει ό,τι θέλει και να αλλάξει την ηγεσία του. Η εξωτερική στρατιωτική επέμβαση γίνεται για άλλο λόγο, είναι η μάχη των αγωγών, των πετρελαίων, η διαμάχη με άλλες χώρες. Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να χύσει το αίμα του και να υποστεί στερήσεις για το ποιος θα κερδίσει σε αυτήν την περιοχή. Αν θα κερδίσουν οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Ρώσοι, οι Αμερικανοί κ.λπ.

«Αέρας» αυτά που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ

-- Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που θα περιέχεται και αύριο, περιλαμβάνει επανακρατικοποίηση ορισμένων οργανισμών. Δηλαδή ΟΤΕ, το υπόλοιπο της ΔΕΗ. Αυτά δεν νομίζω ότι σας βρίσκουν αντίθετους, εκτός αν πιστεύετε ότι δε θα τα κάνει.
-- Δεν τα πιστεύουμε, αλλά δεν μπορείς να κάνεις πολιτική με βάση το τι πιστεύω. Εμείς κοιτάμε τι θα πει. Ετσι κάνουμε πάντα. Δεν μπορούμε να πάμε στο επίπεδο πιστεύεις - δεν πιστεύεις. Αλλο ότι κοροϊδεύει το λαό.
Να σας πω, λοιπόν: Οταν θέλει να κρατικοποιήσει τον ΟΤΕ πρέπει να εξηγήσει στο λαό πρώτα πώς θα τον κρατικοποιήσει και δεύτερο, για να μπορέσει ο ΟΤΕ να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του ελληνικού λαού, για να έχουμε φθηνές τηλεπικοινωνίες, όπως και για να έχουμε φθηνό νερό, φθηνό ρεύμα, πρέπει να μην υπάρχουν άλλες ιδιωτικές επιχειρήσεις σε αυτό τον τομέα.
Μετά τι θα κάνει; Θα αποζημιώσει τους Γερμανούς μετόχους; Και ποιος θα τους πληρώσει, ο ελληνικός λαός; Μήπως κρατικοποιήσει τις ζημιές, όπως έκανε και το ΠΑΣΟΚ που πήρε όλες τις προβληματικές; Γιατί άλλο είναι η κοινωνικοποίηση και φιλολαϊκή πολιτική, δεν μπορεί να υπάρχουν ιδιωτικές εταιρείες στην Ελλάδα, διότι θα βρεθούμε πάλι στην ίδια κατάσταση, και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης.
Βεβαίως, εμείς θέλουμε ο ΟΤΕ να ανήκει 100% στο Δημόσιο. Να μας πει όμως, θα αποζημιώσει τους μετόχους, τι θα κάνει; Ο ΟΤΕ έχει και θυγατρικές επιχειρήσεις. Η ΔΕΗ τι γίνεται; Εδώ είναι να πωληθούν οι λιγνιτικές μονάδες. Που σημαίνει ότι η ΔΕΗ πρέπει να είναι μονοπώλιο. Αυτά τα μέτρα συνεπάγονται: `Η θα είσαι μέσα στην ΕΕ ή θα αποδεσμευτείς πλήρως και με κοινωνικοποιημένο τομέα στηρίζεις την ανάπτυξη. Με κοινωνικοποιημένα όχι μόνο τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ κ.λπ.
Αυτά, λοιπόν, που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταλήξουν να είναι αέρας. Και όχι μόνο. Αυτά όλα θα ξεσηκώσουν την ΕΕ, διότι δεν θέλει κρατικό μονοπώλιο, θέλει ελεύθερη αγορά και να συνυπάρχουν ανταγωνιστικά όλες οι επιχειρήσεις που θέλουν στην Ελλάδα να κάνουν τις δικές τους επενδύσεις.
-- Η πολιτική σας σε αυτήν την προεκλογική περίοδο έχει μια αδυναμία. Η αδυναμία της είναι ότι δεν δίνει απάντηση στην αγωνία του Ελληνα για την επόμενη μέρα που είναι πολύ μεγάλη λόγω της κρίσης.
-- Μα ακριβώς δίνουμε απάντηση στην αγωνία. Καταρχήν, με ρωτήσατε για τα συγκεκριμένα του ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση στην αγωνία είναι να ετοιμαστεί ο ελληνικός λαός να διεκδικήσει το δίκιο του. Αυτή είναι η απάντηση.
-- Λέω ότι γίνεται μια συζήτηση για το τι κυβερνητικές λύσεις θα υπάρξουν την επόμενη μέρα, για να βγούμε από την κρίση.
-- Δεν υπάρχει λύση.
-- Σε αυτή τη συζήτηση το ΚΚΕ απέχει.
-- Τι λέτε;
-- Τι λέει το ΚΚΕ; Με χρειάζεστε γιατί είμαι η καλύτερη αντιπολίτευση. Με χρειάζεστε, γιατί ποιος θα σας υπερασπιστεί όταν είτε έτσι είναι η κυβέρνηση είτε αλλιώς θα σας ξαναπάρουν τους μισθούς...
-- Θα σας απαντήσω. Δε διορθώνεται αυτή η πολιτική με τη συμμετοχή του ΚΚΕ στην κυβέρνηση. Το αντίθετο. Ακυρώνεται ο ρόλος του ΚΚΕ στο να μπει φρένο σε αυτήν την πολιτική και να ανοίξει ο δρόμος για λύσεις. Δεν γίνεται. Πώς θα διορθωθεί αυτή η πολιτική. Σας λέω: Θα δεχτούμε τη στρατηγική της ΕΕ 2020; Θα δεχτούμε τη δημοσιονομική σταθερότητα; Τι θα δεχτούμε; Για να μπούμε στην κυβέρνηση πρέπει να τα δεχτούμε και εμείς αυτά. Είναι φυσιολογικό. Δεν μπορούμε να μπούμε στην κυβέρνηση με το δικό μας πρόγραμμα που δεν συμφωνεί κανένα κόμμα. Πώς θα γίνει;
Επομένως, εμείς διεκδικούμε από επιδόματα ανεργίας που να μπορεί να ζήσει ο άλλος, διεκδικούμε θέματα που έχουν σχέση με τον ΕΟΠΥΥ, που αν δε χρηματοδοτηθεί καταρρέει. Εχουμε συγκεκριμένες διεκδικήσεις. Αν μπούμε στην κυβέρνηση πρέπει να τα ακυρώσουμε. Δεν μπορεί εμείς να είμαστε στην κυβέρνηση και την ίδια στιγμή να κάνουμε αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, όπως έκανε η ΝΔ με τους τέσσερις υπουργούς. Αν θα μπούμε σε μια κυβέρνηση, αναγκαστικά θα πρέπει ένα μέρος του προγράμματός μας που αφορά το αύριο, που λέτε εσείς, δε μιλάμε για το πρόγραμμά μας, την προοπτική, πρέπει να το ακυρώσουμε. Καθαρά πράγματα.
Κοιτάξτε, η ΕΕ έχει πρόγραμμα για την Ελλάδα και το διαβάζουμε. Λέει καθαρά: Η Ελλάδα οφείλει να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα μέσω τολμηρής εσωτερικής υποτίμησης. Δηλαδή, με μείωση τιμών και κόστους παραγωγής έναντι των ανταγωνιστών της, καθώς και με τη στροφή από την κατανάλωση στις εξαγωγές. Σε ποιους κλάδους της βιομηχανίας προβλέπονται επενδύσεις; Αυτά δεν τα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς σε άλλη κυβέρνηση που θα εκφράζει τα λαϊκά συμφέροντα, όχι μόνο θα είμαστε, θα είμαστε βασική δύναμη και στη δουλειά, και στις θυσίες, και στα βάρη. Δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να εγκαταλείψουμε το λαό και να μπούμε σε μια κυβέρνηση, η οποία, θα σας πω, πόση βιωσιμότητα θα έχει;

Εμπιστοσύνη στο ΚΚΕ

-- Λέτε δε θα ζήσει πολύ.
-- Δεν είναι θέμα, αν το θέλουμε εμείς ή όχι. Αυτή τη στιγμή λέει πράγματα τα οποία καταρχήν δε θα τα κάνει και θα εκτεθεί απέναντι στο λαό. Την ίδια ώρα θα δέχεται τις πιέσεις των επιχειρηματικών ομίλων. Θα είναι ένα σάντουιτς. Στη μέση θα είναι η κυβέρνηση και από τη μια μεριά θα είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι που θα αντιδρούν στα πάντα και από την άλλη ο λαός που θα διεκδικεί. Εμείς, λοιπόν, θα είμαστε εκεί που ο λαός θα διεκδικεί.
-- Καλά, μην πετάξουμε το μωρό μαζί με τα νερά...
-- Κύριε Δελλατόλα, έχουμε μια πείρα από την Ευρώπη. Τα ισχυρά Κομμουνιστικά Κόμματα της Ευρώπης υπάρχουν σήμερα; Δεν υπάρχουν γιατί ακριβώς - και χωρίς να είναι συνθήκες κρίσης, δεν είχαμε συνθήκες κρίσης το '90 - αυτά τα κόμματα...
-- Αφομοιώθηκαν ιδεολογικά και πολιτικά από την κεντροαριστερά.
-- Ναι. Οταν ήταν στην κυβέρνηση δεν έβαλαν φρένο σε τίποτα, όλα τα μέτρα περνούσαν. Κοιτάξτε, δεν είναι αν σε μία συνεργασία θα κάνουμε κάποιες υποχωρήσεις, είναι φανερό, η συνεργασία θέλει αμοιβαίες υποχωρήσεις, δεν μπορεί να γίνεται στο πρόγραμμα του ενός. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ με το καλάμι που έχει ανέβει, όποιος συνεργαστεί μαζί του, τελειώνει. Καθαρά πράγματα.
-- Ας μου επιτρέψετε μια άποψη που είναι και ερώτηση ταυτόχρονα. Είδα στον «Ευαγγελισμό» μια αφίσα του ΚΚΕ που έλεγε μην εμπιστεύεστε τον ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ θα ήθελα να λέει εμπιστευθείτε το ΚΚΕ, με την έννοια δώστε μας δύναμη να είμαστε η φωνή στο Κοινοβούλιο, στους κοινωνικούς αγώνες, της διαμαρτυρίας, του φραγμού σε λάθος επιλογές που είναι σε βάρος της κοινωνίας και λιγότερο να είναι η στρατηγική εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.
-- Είναι μία από τις πολλές αφίσες που έχουμε. Αυτό το «Εμπιστευθείτε το ΚΚΕ» το έχουμε βάλει σε άλλες αφίσες που έχουμε βγάλει. Αυτή δεν είναι μόνο «Μην εμπιστεύεσαι τον ΣΥΡΙΖΑ». Είναι και «ΝΔ - ΠΑΣΟΚ δεν αλλάζουν», τους ξέρεις. Αναφερόμαστε στα τρία κόμματα, τα οποία θα αποτελέσουν τον πυρήνα της νέας κυβέρνησης. Και ακριβώς όταν λέμε μην εμπιστεύεσαι τον ΣΥΡΙΖΑ, θέλουμε να πούμε ότι αυτά τα οποία λέει και που ακούγονται ευχάριστα στ' αυτιά, ή αν θέλετε ορισμένα από αυτά που λέει τα λέμε και εμείς, δεν μπορεί ο λαός να του έχει εμπιστοσύνη.
Οπως λέγαμε «αλλαγή δε γίνεται χωρίς το ΚΚΕ», σήμερα μπορούμε να πούμε: «Με ισχυρό ΚΚΕ μπορείς να βάλεις φρένο, μπορείς να διεκδικήσεις». Και εμείς θα διεκδικήσουμε πριν απ' όλα ζητήματα της καθημερινότητας. Πάνω σε αυτήν την καθημερινότητα θα χτιστεί η λαϊκή αντεπίθεση. Διότι, όταν ο λαός υποφέρει και, κοιτάξτε, στο πρόγραμμά μας τη λαϊκή εξουσία δεν την έχουμε εικόνισμα να την προσκυνάμε. Αγωνιζόμαστε για τα καθημερινά ζητήματα και δείχνουμε στο λαό την προοπτική. Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε ούτε την προοπτική, ούτε και τα άμεσα καθημερινά προβλήματα. Δεν έχουμε δικαίωμα. Αυτά πρέπει να τα δούμε συνδεδεμένα μεταξύ τους. Δε γίνεται διαφορετικά.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ