ΚΥΚΛΩΝΑΣ «ΣΑΝΤΙ» Θάνατος, καταστροφή και οργή

Σε «κάτω χώρα» μετατράπηκε τμήμα της πολιτείας του Νιου Τζέρσεϊ

Ακριβώς κατά τη 14η επέτειο από την καταστροφική έλευση του κυκλώνα «Μιτς» από την Καραϊβική και την Κεντρική Αμερική, που άφησε πίσω του 11.000 νεκρούς και πάνω από 11.000 αγνοούμενους, η αμερικανική ήπειρος μετρά τις πληγές της από μία ακόμη φυσική καταστροφή. Τον κυκλώνα «Σάντι». Η διαφορά αυτή τη φορά, είναι ότι εκτός από τους συνήθεις «υπόπτους», τις «φτωχότερες χώρες», ο κυκλώνας «Σάντι», ένωσε τις δυνάμεις του με ένα ρεύμα από το βόρειο πόλο και με τη βοήθεια της πανσέληνου που σημαίνει την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, χτύπησε με πρωτοφανή μανία τη μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική δύναμη, τις ΗΠΑ.Η επόμενη μέρα από την έλευση του κυκλώνα «Σάντι» από τις βορειοανατολικές πολιτείες, περιλαμβανομένης και της Νέας Υόρκης, όπου χτυπά η καρδιά του παγκόσμιου κεφαλαίου, είναι αποκαλυπτική. Ο συνολικός αριθμός των νεκρών την Παρασκευή έφτασε τους 98. Στη Νέα Υόρκη, 40 είναι οι νεκροί, οι μισοί στη νησιωτική κομητεία του Στέιτεν Αϊλαντ.
Πέντε μέρες μετά, οι συγκοινωνίες δεν είχαν αποκατασταθεί πλήρως. Σχεδόν 4,5 εκατομμύρια καταναλωτές σε 15 πολιτείες εξακολουθούν να μην έχουν ρεύμα ενώ η εταιρεία ConEdison ανακοίνωσε ότι πλήρης αποκατάσταση σε τμήματα της Νέας Υόρκης μπορεί να επιτευχθεί στις 11 Νοεμβρίου ή αργότερα. Τα προβλήματα στις τηλεπικοινωνίες, κυρίως κινητά τηλέφωνα και στο ίντερνετ, συνεχίζονται, ενώ και πολλά καταστήματα παρέμεναν ακόμη κλειστά. Δρόμοι, γέφυρες, οδικό δίκτυο έχουν υποστεί τεράστιες καταστροφές από τη Βιρτζίνια έως το Μέριλαντ.Χαρακτηριστικό της καταστροφής στο Νιου Τζέρσεϊ είναι ότι χάθηκαν κάτω από τα υδάτινα τείχη που σηκώθηκαν, ολόκληρες περιοχές του Τζέρσεϊ Σορ.
Η οργή, σαν ηλεκτρικό ρεύμα αρχίζει να διαπερνά τους κατοίκους των πληγέντων περιοχών και πηγάζει από τη βοήθεια που παρότι ανακοινώνεται δεν έρχεται. Μόλις 3,4 εκατομμύρια δολάρια σύμφωνα με ανακοίνωση της Παρασκευής εκ μέρους του Λευκού Οίκου αποδεσμεύονται... προς το παρόν.

Μία ατελείωτη εικόνα καταστροφής και πάλι η Αϊτή

Οργή για τις ατέλειωτες ουρές στα λεωφορεία, ή την αναμονή στο μετρό ή στα βενζινάδικα. Οργή γιατί ότι ο εκατομμυριούχος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Μάικλ Μπλούμπεργκ και ενώ η πόλη ήταν βυθισμένη στο νερό, το χάος και το σκοτάδι, φρόντισε πρώτα και κύρια την αποκατάσταση των λειτουργιών του χρηματιστηρίου και έσπευσε να κηρύξει ο ίδιος «την ιστορική επανέναρξή του», την Τετάρτη, ιστορική καθώς για πρώτη φορά από τη χιονοθύελλα του 1888, έκλεισε για 48 ώρες!Η οργή ξεχειλίζει στο Στέιτεν Αϊλαντ που για τέσσερις μέρες ήταν ξεχασμένοι παρότι είναι η πλέον πληγείσα περιοχή, καθώς χτυπήθηκε από τους ανέμους και τη βροχή του κυκλώνα «Σάντι», που είχε διάμετρο 1.280 χιλιόμετρα και βυθίστηκε από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά 4 μέτρα.

Τα δύο πρόσωπα της Νέας Υόρκης

Η «διαγραφή του Στέιτεν Αϊλαντ» από το χάρτη της πόλης δεν είναι διόλου τυχαία. Κατοικούν μισό εκατομμύριο άνθρωποι κατά βάση εργάτες, των οποίων οι οικογένειες εγκαταστάθηκαν ως μετανάστες -κυρίως Ιταλοί και Ιρλανδοί- αποτελώντας για πάνω από ένα αιώνα αναπόσπαστο μέρος της εργατικής δύναμης που έκτισε την πόλη και αλλά και για μισό αιώνα ήταν και ο κύριος χώρος εναπόθεσης των σκουπιδιών της. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο «ξεχάστηκαν» και οι άστεγοι της πόλης.
Είναι άγνωστος ο αριθμός που δεν μπόρεσαν να βρουν καταφύγιο εξαιτίας των ειδικών συνθηκών αλλά και των νόμων, όπως π.χ. μετά την πάροδο 18μηνου, πρέπει να περάσει ένας χρόνος για να έχεις ξανά δικαίωμα καταλύματος σε ένα από τα 46.631 κέντρα αστέγων της πόλης.
Είναι μια οργή που δεν πηγάζει τόσο από τη φυσική καταστροφή αλλά από τις θεμελιώδεις οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις και αντιφάσεις της αμερικανικής κοινωνίας, που αποκαλύφτηκαν και οι οποίες θα οξυνθούν ακόμη περισσότερο.
Υποσχέσεις που μάλλον περισσότερο προεκλογικές είναι, αφού την Τρίτη διεξάγονται οι εκλογές και οι υποσχέσεις σε συνδυασμό με το χειρισμό της κρίσης καθώς και η συναίνεση στα προγράμματα αλλά και η ανοικτή στήριξη από τον Εκόνομιστ στο δήμαρχο Μπλούμπεργκ, αλλά και τους διθυράμβους του ρεπουμπλικανού κυβερνήτη Κρ. Κρίστι, που είναι από τους πρωτοπόρους όσον αφορά τη θέσπιση αντεργατικών νόμων και τη δραματική περικοπή των δημοσίων δαπανών σε πολιτειακό επίπεδο, έχουν προσδώσει αέρα νίκης στον απερχόμενο πρόεδρο Ομπάμα.
«Οι φορολογούμενοι μέσω των άμεσων και έμμεσων φόρων σε τοπικό, πολιτειακό και ομοσπονδιακό επίπεδο, θα πληρώσουν το κόστος της ανοικοδόμησης και της αποκατάστασης των ζημιών» εξαιτίας του προγράμματος δημοσιονομικής πειθαρχίας, σημειώνει η εφημερίδα Wall Street Journal. Κανείς εκ των δύο δεν πρόκειται να το παραβιάσει. Ενα κόστος που σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις κυμαίνεται μεταξύ 50 έως 70 δισεκατομμύρια δολάρια με τις ασφαλιστικές να καλύπτουν μόνο μέρος του κόστους, έως 50% το ανώτερο και θα βαρύνει ακόμη περισσότερο τους Αμερικανούς εργαζόμενους που από τη δεκατία του '80 και μετά εξαθλιώνονται κατά εκατομμύρια.
Θεωρείται απολύτως κρίσιμο για την αποκατάσταση των ζημιών από τις καταστροφές, ειδικά καθώς στην πλειοψηφία τους πρόκειται για υποδομές, να υπάρξει άμεση και τάχιστη αποδέσμευση κονδυλίων, δεκάδες ή ακόμη και εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια. Για την αποκατάσταση του ηλεκτρικού δικτύου και της ηλεκτροδότησης, του δικτύου μέσων μαζικής μεταφοράς ειδικά του υπόγειου μετρό και του σιδηρόδρομου, την πλήρη αποκατάσταση των υποδομών, την οικονομική στήριξη των πληγέντων και την εκπόνηση και υλοποίηση ενός προγράμματος αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού των υποδομών και των συστημάτων ελέγχου των ακραίων φυσικών φαινομένων, ειδικά κυκλώνων και πλημμυρών, του δικτύου μαζικών μεταφορών, του ηλεκτρικού και τηλεπικοινωνιακού δικτύου. Αναγκαιότητα ωστόσο που η υλοποίησή της είναι αδύνατη στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, καθώς οι αναδιαρθρώσεις που έχουν τεθεί σε εφαρμογή στις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες ήδη ευθύνονται εν μέρει για τη σύγχρονη απαρχαιωμένη εικόνα των υποδομών.
Ακριβώς επειδή το κόστος θα είναι δυσβάσταχτο, θα «αναλάβει» η ιδιωτική πρωτοβουλία, όπως ακριβώς και σε ανάλογες καταστροφές. Το παράδειγμα της Νοτιοανατολικής Ασίας μετά το τσουνάμι ή της Νέας Ορλεάνης μετά τον κυκλώνα «Κατρίνα» δείχνει το δρόμο: «λευκή σελίδα» και συναρπαστικές ευκαιρίες.

Αϊτή: «Ο θάνατος σου πάει πολύ»

H παγκόσμια κοινή γνώμη κατ' αποκλειστικό τρόπο στράφηκε στην έλευση του κυκλώνα «Σάντι» από τις ΗΠΑ. Η εμμονική μονομέρεια της ειδησεογραφίας όσον αφορά στην καταστροφή, την απόγνωση και το θάνατο ανθρώπων, αποκαλυπτική του ταξικού χαρακτήρα των αστικών ΜΜΕ παγκοσμίως και εγχωρίως, έφερε σε δεύτερη μοίρα τη βιβλική καταστροφή που προκάλεσε η έλευση του κυκλώνα από την Αϊτή και την Καραϊβική.
Η βιβλική καταστροφή ήταν αναμενόμενη και αυτονόητη για την Αϊτή. Η χώρα έχει μετατραπεί σε καμένη γη από τη χρόνια, βάρβαρη και επιβαλλόμενη καπιταλιστική εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων και του πληθυσμού. Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, Γαλλία, ΗΠΑ και Καναδάς, για δεκαετίες επιβάλλουν δικτατορίες ή επεμβαίνουν στρατιωτικά, σε αγαστή πάντα συνεργασία με την εγχώρια ολιγαρχία, όταν η κυβέρνηση τολμά, όπως στην περίπτωση του πρώην προέδρου Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ, να λαμβάνει κάποια φιλολαϊκά μέτρα. Ως αποτέλεσμα, το μισό της νήσου Ισπανιόλα έχει απομείνει δίχως εγχώριες γεωργικές καλλιέργειες ικανές να θρέψουν τον πληθυσμό ή εγχώρια παραγωγή ή δυνατότητες εξαγωγών παρά τον πλούτο της.
Οι γεωργικές καλλιέργειες αντικαταστάθηκαν από απέραντες ζώνες «βιομηχανιών συναρμολόγησης» όπου το μεροκάματο δεν περνά το ένα δολάριο. Για τη διατροφή του ο πληθυσμός ήταν αναγκασμένος να αγοράζει τα τρόφιμα που πλέον εισάγονταν. Εντούτοις, οι πενιχρές αποδοχές δεν έφταναν ούτε καν για τα βασικά είδη διατροφής για μόλις μερικές μέρες του μήνα. Η συνεχής εσωτερική μετανάστευση ήταν φυσικό επακόλουθο. Τεράστια τμήματα του πληθυσμού βρίσκονταν σε διαρκή κίνηση στην αναζήτηση δουλειάς, στέγης και τροφής. Οι παραγκουπόλεις, δίχως ούτε ίχνος υποδομών όπως ηλεκτρισμός, ύδρευση ή αποχέτευση, έγιναν ενδημικό φαινόμενο. Οι φτωχοδιάβολοι κάτοικοι έκοβαν δέντρα και δάση, για να καλλιεργήσουν έστω λίγα τρόφιμα, ή για να ζεσταθούν ή να μαγειρέψουν. Η Αϊτή αποψιλώθηκε. Ο σεισμός της 12^ης Ιανουαρίου 2010 απλώς την αποτέλειωσε.
Αυτονόητο λοιπόν, ότι η έλευση του «Σάντι», μάλιστα με πολύ μεγαλύτερη την ένταση του φαινομένου καθώς είχε αναβαθμιστεί σε κυκλώνα της κλίμακας 2, ήταν σαρωτική και απολύτως καταστροφική.
Η κυβέρνηση του προέδρου Μισέλ Μαρτελί, μόλις την Πέμπτη, μία βδομάδα μετά, κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και κάνει έκκληση από κοινού με τον ΟΗΕ για αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας. Μία ακόμη ανθρωπιστική καταστροφή είναι προ των πυλών. Σύμφωνα με το μέχρι στιγμής απολογισμό, τουλάχιστον 52 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, πάνω από 20 αγνοούνται ενώ 200.000 άνθρωποι έμειναν άστεγοι. Αστεγοι που θα πρέπει να προστεθούν στους σχεδόν 400.000 που συνεχίζουν να διαβιούν στους πρόχειρους καταυλισμούς των σεισμοπλήκτων. Οι ανησυχίες για νέα έξαρση της επιδημίας χολέρας πολλαπλασιάζονται καθώς ήδη τις πρώτες 48 ώρες καταγράφηκαν 16 κρούσματα. Μία επιδημία που εισήχθη στην Αϊτή από τους Νεπαλέζους κυανόκρανους του κατοχικού στρατού του ΟΗΕ.
Τεράστιες είναι και οι καταστροφές στη συρρικνωμένη γεωργία καθώς καταστράφηκε το 70% των καλλιεργειών στις νότιες και δυτικές περιοχές που επλήγησαν περισσότερο και οι φτωχές αγροτικές οικογένειες έχουν απομείνει δίχως στέγη, πόρους ή τροφή. Επρόκειτο για το τελειωτικό χτύπημα καθώς μέρος της γεωργίας είχε υποστεί πλήγμα και από την έλευση του κυκλώνα «Αϊζακ» τον Αύγουστο.
Η Βενεζουέλα πριν καν την έκκληση της κυβέρνησης και του ΟΗΕ, ανακοίνωσε την εσπευσμένη αποστολή βοήθειας, ταυτόχρονα με την αποστολή βοήθειας προς την Κούβα που και αυτή επλήγη σφοδρότατα από τον «Σάντι», με αποτέλεσμα το θάνατο 11 ανθρώπων παρά την έγκαιρη μαζική κινητοποίηση των αρχών και την εκκένωση ολόκληρων περιοχών. Η σφοδρότητα του κυκλώνα που χτύπησε με ιδιαίτερη δριμύτητα τις ανατολικές επαρχίες Ολγκίν, Σαντιάγο δε Κούμπα και Γκουαντάναμο, προκάλεσε εκτός από το θάνατο 11 ανθρώπων, ζημιές σε περισσότερες από 200.000 κατοικίες - 5.000 εξ αυτών καταστράφηκαν ολοσχερώς και υλικές ζημιές που ξεπερνούν τα 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με ανακοίνωση της κουβανικής κυβέρνησης.
Σημαντικές υλικές ζημιές, ειδικά στις υποδομές και σε άλλες περιοχές της Καραϊβικής που επίσης θρηνούν νεκρούς -Μπαχάμες, Πουέρτο Ρίκο, Τζαμάικα και Δομινικανή Δημοκρατία- ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών στην περιοχή στους 69.

Χριστίνα ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ Κυκλοφόρησε το τεύχος 6/2012 με αφιέρωμα στη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση

Ιστορική πείρα και σύγχρονη πραγματικότητα

Ένοπλη πολιτοφυλακή εργατών και εργατριών στα πρώτα χρόνια της ΕΣΣΔ

Η συμπλήρωση 95 χρόνων από τη Σοσιαλιστική Οχτωβριανή Επανάσταση στις 7 Νοέμβρη (25 Οκτώβρη με το παλιό ημερολόγιο) του 1917 είναι για τους κομμουνιστές μια επέτειος με ιδιαίτερη πολιτική σημασία, ειδικά σήμερα, σε συνθήκες μιας όχι συνηθισμένης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, νέας όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, με αποτέλεσμα να έχει κλονιστεί η δυνατότητα του καπιταλισμού να ενσωματώνει όπως παλιότερα. Στην πράξη έχουν ήδη καταρρεύσει οι υποσχέσεις που συνόδευαν την αντεπανάσταση του 1989 - 1991 για τον κόσμο «ειρήνης και δημοκρατίας» που θα συνόδευε το τέλος του «ψυχρού πολέμου». Από την άλλη, όμως, ο καπιταλισμός συνεχίζει να έχει αντοχή, καταφέρνει να αποσπά τη στήριξη εργατικών και λαϊκών δυνάμεων που, όσο και αν αγανακτούν, είναι ακόμα προσκολλημένες στο «καλύτερο παρελθόν» και αναζητούν πολιτικές λύσεις επιστροφής σε αυτό. Πιστεύουν ότι είναι πιο εύκολη, ανώδυνη κι εφικτή μια τέτοια επιστροφή, ενώ φοβούνται τη σύγκρουση, τη ρήξη, την ανατροπή. Είναι καθαρό ότι σε αυτές τις συνθήκες, από τους κομμουνιστές απαιτείται πιο βαθιά, επιχειρηματολογημένη ιδεολογική παρέμβαση για να αποκαλύπτονται οι αιτίες του βάθους και της διάρκειας της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης υπερπαραγωγής στην Ελλάδα, οι αιτίες των αδιεξόδων της αστικής πολιτικής διαχείρισης, είτε με φιλελεύθερο είτε με κεϊνσιανό μείγμα, του αντιλαϊκού και αντεργατικού τους χαρακτήρα, του κινδύνου εμπλοκής της Ελλάδας σε έναν πιο γενικευμένο περιφερειακό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ενδεχομένως να υπάρξουν αναγνώστες, κυρίως νεότερων ηλικιών, που να σκεφτούν ή να έχουν συναντήσει από άλλους νέους το ερώτημα: Ποια μπορεί να είναι η σημασία μιας μεγάλης επανάστασης, όταν το αποτέλεσμά της, το δημιουργικό έργο της ανατράπηκε μετά από αρκετές δεκαετίες; Το ερώτημα είναι λογικοφανές, «φυσιολογικό» για νέους και νέες που δε γνωρίζουν σε βάθος την κίνηση, τα ζιγκ-ζαγκ της Ιστορίας, της κοινωνικής προόδου που αφορούν και την εδραίωση, επέκταση των καπιταλιστικών σχέσεων αναφορικά με τις προγενέστερες.

Ο Λένιν μιλάει στην Κόκκινη Πλατεία στις 7 Νοέμβρη 1918, στην πρώτη επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης

Πολύ περισσότερο απαιτείται μελέτη της ταξικής πάλης στη διαμόρφωση - οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, στην αποκάλυψη των αιτιών των πισωγυρισμάτων στην πορεία εδραίωσης - ανάπτυξης - επέκτασης - πλήρους και οριστικής νίκης των νέων, μη εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής - κατανομής, των σοσιαλιστικών, ως ανώριμων κομμουνιστικών σχέσεων, στην ωρίμανσή τους σε κομμουνιστικές. Η ταξική πάλη δεν περιορίζεται μόνο στην περίοδο που καταργείται η καπιταλιστική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, αλλά και στην περίοδο που η κοινωνικοποίησή τους συνυπάρχει με τη σχέση ατομικής (χωρίς εκμετάλλευση ξένης εργασίας) ή συνεταιριστικής ιδιοκτησίας στα ακόμα σκόρπια μέσα παραγωγής. Από μια ορισμένη, διαφορετική σκοπιά υπάρχει σκληρός αγώνας συνολικότερα με τις κληρονομημένες ανισότητες και αντιθέσεις μεταξύ χειρωνακτικής και πνευματικής, ανειδίκευτης και ειδικευμένης εργασίας, που αποτελούν την αντικειμενική (υλική) βάση πάνω στην οποία διαμορφώνονται η αποξένωση, η απέχθεια, η μη κομμουνιστική στάση προς την εργασία. Η πρωτοπόρα κομμουνιστική δράση αναμετριέται με τις δυσκολίες και τα λάθη ως προς την αποτύπωση των νομοτελειών της σοσιαλιστικής οικονομίας στους δείκτες του εκάστοτε διαμορφωμένου Κεντρικού Σχεδιασμού (παραγωγής - κατανομής, κοινωνικών υπηρεσιών) και στην υλοποίησή τους, στο εκάστοτε επίπεδο του εργατικού ελέγχου, μέχρι τη μετατροπή του σε κομμουνιστική αυτοδιοίκηση.

ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΚΟΜΕΠ

Εξίσου αναμετριέται με την ουσιαστική πραγμάτωση του καθοδηγητικού ρόλου του Κομμουνιστικού Κόμματος στην άσκηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας, στην ολοένα και ευρύτερη συμμετοχή της εργατικής τάξης στους θεσμούς της, στα όργανα διοίκησης των σοσιαλιστικών παραγωγικών μονάδων και υπηρεσιών, σε τελευταία ανάλυση στην ικανότητα καθοδήγησης της ταξικής πάλης ενάντια στις δυνάμεις της αντεπανάστασης εγχώρια, περιφερειακά, παγκόσμια.

Η ιστορία διαμόρφωσης του καπιταλιστικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, του καπιταλιστικού εποικοδομήματος, δείχνει ζιγκ-ζαγκ και συγκρούσεις με το παρελθόν, παρόλο που δεν είχε ως ιστορικό έργο να καταργήσει την εκμετάλλευση, αλλά μόνο να αλλάξει τη μορφή της.
Αν και η νίκη της αντεπανάστασης και η καπιταλιστική οπισθοδρόμηση είναι πολύ πιο αντιδραστική, καταστροφική, ωστόσο είναι λαθεμένο να θεωρηθεί ότι οδηγεί σε πλήρη ακύρωση των επιτευγμάτων της πορείας σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Με άλλα λόγια, είναι αντιδιαλεκτικό και εξωπραγματικό να φανταζόμαστε ότι αν δεν είχε νικήσει η Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, η εξέλιξη της καπιταλιστικής Ρωσίας θα είχε εξίσου οδηγήσει στη σημερινή Ρωσία. Και από αυτή τη σκοπιά χρειάζεται να γίνουν γνωστά τα επιτεύγματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ, αλλά και η επίδρασή τους στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό.
Βέβαια, σήμερα το κύριο είναι να αναδείξουμε την πολύ μεγαλύτερη ωρίμανση των υλικών προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση και οικοδόμηση, που όμως προσκρούει στη σημαντική υποχώρηση του υποκειμενικού παράγοντα. Σήμερα η εργατική συνείδηση, κάτω και από το βάρος της ιδεολογικής επίθεσης της αστικής τάξης, της δράσης των μηχανισμών της εργοδοτικής τρομοκρατίας, αλλά και υπό την επίδραση των μικροαστικών αντιλήψεων και συμπεριφορών, βλέπει τη σοσιαλιστική προοπτική ως ουτοπική, ανέφικτη, ως «δευτέρα παρουσία». Βλέπει την πάλη για την εξουσία ως «πολυτέλεια», ως διαδικασία αποσυνδεδεμένη από την πάλη για την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών και λαϊκών αναγκών. Σε αυτές τις συνθήκες διαμορφώνεται ο «ρεαλισμός» της υποταγής, που συστηματικά καλλιεργείται από τις δυνάμεις του οπορτουνισμού. Εχθρός της δυνατότητας της εργατικής και λαϊκής αντεπίθεσης για την ανατροπή είναι η ουτοπία μιας άμεσης φιλολαϊκής πολιτικής ως δήθεν εναλλακτικής, χωρίς σύγκρουση και ρήξη με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, η ουτοπική ελπίδα ότι η βελτίωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος μπορεί να έρθει με αλλαγή στο μείγμα διαχείρισης από νεοφιλελεύθερο σε νεοκεϊνσιανό.

Σήμερα, το καθήκον των κομμουνιστών επικεντρώνεται στη συμβολή τους για την αλλαγή των εργατικών και λαϊκών διαθέσεων, που προϋποθέτει την αντοχή και ικανότητα, το ατσάλωμα των κομμουνιστών, των ΚΝιτών, των φίλων και οπαδών του Κόμματος που βρίσκονται στη μάχη. Τότε μπορούν ν' αξιοποιούν κάθε δυνατότητα στη συσπείρωση μαζών με στόχο τη λύση του προβλήματος της εξουσίας, αλλά και να ερμηνεύσουν τις αλλαγές, την αναδιάταξη στο συσχετισμό δυνάμεων, ακόμα και τις αρνητικές, να προετοιμάζονται για νέα αντεπίθεση. Το καθήκον διαμόρφωσης μιας μαχητικής εργατικής πρωτοπορίας, που θα συσπειρώνεται στην πολιτική του Κόμματος σε διαφορετικές φάσεις της ταξικής πάλης, απαιτεί ιδεολογικό επίπεδο και πολιτική ικανότητα, δηλαδή γνώση και ικανότητα να ανιχνεύονται και να ερμηνεύονται τάσεις, ικανότητα παρέμβασης στις μάζες, αίσθηση των διαθέσεών τους, αλλά και δράση ενάντια στις μικροαστικές και αστικές επιρροές που δέχονται μαζικά οι εργατικές δυνάμεις.

Η εκτίμηση των διαθέσεων της εργατικής τάξης και λαϊκών δυνάμεων είναι ένα σύνθετο καθήκον. Σημαίνει ικανότητα στην επεξεργασία συνθημάτων, στόχων στα επιμέρους μέτωπα πάλης, κατάλληλους ελιγμούς σε κάθε φάση κατά την πορεία της ταξικής πάλης, ώστε να φωτίζεται ο δρόμος της σύγκρουσης με την εξουσία του κεφαλαίου, με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.
Απαιτείται ικανότητα εξήγησης για το πώς επιδρούν οι αντικειμενικές εξελίξεις στη διάταξη των τάξεων, των κοινωνικών δυνάμεων, πώς σπάνε παλιές και πώς δημιουργούνται νέες συμμαχίες της αστικής τάξης. Απαιτεί υπομονή και επιμονή για την εξουδετέρωση των προκαταλήψεων, του φόβου, της συνήθειας, της επιφυλακτικότητας απέναντι στην προοπτική της επαναστατικής ανατροπής, αλλά και στη δράση των καπιταλιστικών μηχανισμών για εξαγορά, εκφοβισμό και ενσωμάτωση της εργατικής τάξης. Συνέπεια τέτοιων επιδράσεων είναι και η αντιφατική στάση εργατικών και λαϊκών δυνάμεων απέναντι στο Κόμμα: Από τη μια να το εμπιστεύονται στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ως σταθερή, συνεπή δύναμη αντίστασης, αγώνα, οργάνωσης των απεργιών, των συγκρούσεων με την εργοδοσία, από την άλλη να μην πείθονται για τη ρεαλιστικότητα της πολιτικής του Κόμματος για αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους με εργατική εξουσία και κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.
Είναι προϋπόθεση το Κομμουνιστικό Κόμμα να βρίσκεται μέσα στις εργατικές και λαϊκές μάζες, να συνδέεται με αυτές, να γνωρίζει τις σκέψεις, τους προβληματισμούς, τις απόψεις τους, τις φοβίες, τις επιφυλάξεις, τους δισταγμούς τους. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό, χρειάζεται να κατανοεί τους αντικειμενικούς παράγοντες που συμβάλλουν στη διαμόρφωση της εργατικής συνείδησης, να γνωρίζει τις δυνατότητες αλλά και τα όρια σε κάθε φάση της ταξικής πάλης.
Γι' αυτό τα μέλη και τα στελέχη του Κόμματος χρειάζεται να έχουν σταθερότητα, επιμονή και υπομονή απέναντι στην εξέλιξη των εργατικών και λαϊκών συνειδήσεων, να διακρίνουν την αντιφατικότητα που τις διαπερνά, να έχουν κατακτημένα επιστημονικά και ταξικά κριτήρια για τις αλλαγές που συντελούνται, να αντιμετωπίζουν τόσο την υπεραισιοδοξία όσο και την εύκολη απογοήτευση, το συμβιβασμό με τη δυσκολία. Σε διαφορετική περίπτωση το ΚΚ κινδυνεύει να γίνει άλλο ένα ρεφορμιστικό - οπορτουνιστικό κόμμα, να εγκλωβιστεί στα γρανάζια της καπιταλιστικής εξουσίας, να χάσει τον επαναστατικό εργατικό του χαρακτήρα, να απομακρυνθεί από το ρόλο του στην προετοιμασία και ετοιμότητα, στη συγκέντρωση και ωρίμανση δυνάμεων για την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας.

Οι αλλαγές που συντελέστηκαν στο συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων κατά το τελευταίο εξάμηνο συχνά προκαλούν ερωτήματα, ακόμα και σε ψηφοφόρους του ΚΚΕ, βέβαια όχι τόσο «αυθόρμητα» όσο μπορεί να φαίνονται. Γεννιούνται ερωτήματα, όπως γιατί σε συνθήκες εξέλιξης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, επιδείνωσης της ζωής της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων, οι εργατικές και λαϊκές διαθέσεις παραμένουν γενικά σε πολύ χαμηλό επίπεδο, είναι ευμετάβλητες, δεν απεγκλωβίζονται από τη γραμμή της αστικής διαχείρισης, σε σημαντικό βαθμό υποχωρούν, παρασύρονται από το ρεφορμιστικό ρεύμα, επηρεάζονται από αντιδραστικές - εθνικοσοσιαλιστικές - ρατσιστικές - φασιστικές απόψεις, όπως άλλωστε φάνηκε και στις πρόσφατες εκλογές.

Η ύλη του 6ου τεύχους 2012 της ΚΟΜΕΠ παίρνει υπόψη της τέτοια ερωτήματα, αναδεικνύει τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην όξυνση των αντιθέσεων στο τρίπτυχο κρίση - πόλεμος - επανάσταση και στις ταλαντεύσεις στις διαθέσεις των μαζών.

Σημαντική αλλαγή των εργατικών διαθέσεων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, όταν δηλαδή στο έδαφος της όξυνσης των αντιφάσεων του καπιταλιστικού συστήματος, των ενδοϊμπεριαλιστικών και ενδοαστικών αντιθέσεων και με πόλεμο, της επιδείνωσης της ζωής της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, η αστική τάξη απότομα χάνει την ικανότητά της να επιβάλλει την κυριαρχία της, να καταστέλλει, αλλά και να οργανώνει στοιχειώδεις υπηρεσίες που αφορούν στην επιβίωση των εργατικών και λαϊκών μαζών (π.χ. σίτιση, Πρόνοια, Υγεία), ενώ από την άλλη η εργατική τάξη και ευρύτερες λαϊκές μάζες βρίσκονται σε ασυνήθιστη κινητικότητα, προσελκύονται κάτω από αυτές τις συνθήκες στην οργανωμένη πάλη. Τέτοιες συνθήκες διαμορφώνονται αντικειμενικά, δεν προκύπτουν κυρίως ως αποτέλεσμα της σχεδιασμένης δράσης του Κομμουνιστικού Κόμματος, της ταξικής πάλης σε πιο συνηθισμένες συνθήκες.

Η ιστορική πείρα του 20ού αιώνα απέδειξε ότι τέτοιες συνθήκες συνδυάζονται συνήθως με την οικονομική και πολιτική κατάσταση που συνοδεύει την εξέλιξη ενός πιο γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Βασική παρακαταθήκη της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι η πάλη των κομμουνιστών για τη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε σοσιαλιστική επανάσταση. Παρακαταθήκη που όμως δεν μπόρεσε να γίνει σταθερό κτήμα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια. Σε αυτά τα ζητήματα αναφέρεται το κείμενο του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ με τίτλο «Ο Λένιν για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη στάση των κομμουνιστών», που δημοσιεύεται στο παρόν τεύχος της ΚΟΜΕΠ. Το κείμενο αναδεικνύει τις βασικές αρχές της λενινιστικής σκέψης σχετικά με το ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Εξετάζει την πείρα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στον 20ό αιώνα και προσανατολίζει στα καθήκοντα των κομμουνιστών σε συνθήκες που πυκνώνουν τα σύννεφα μιας πιο γενικευμένης πολεμικής σύρραξης σε διάφορες γωνιές του πλανήτη, από τον Ειρηνικό μέχρι τη γειτονιά μας, την Ανατολική Μεσόγειο. Το κύριο πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι η εργατική τάξη, προσελκύοντας και τα λαϊκά στρώματα, οφείλει να οργανώσει, υπό την ιδεολογική-πολιτική καθοδήγηση του ΚΚ, το δικό της κέντρο πάλης, υπεράσπισης της δικής της πατρίδας, της εξόδου από τον πόλεμο με ανατροπή της τάξης που μπλέχτηκε τόσο στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο όσο και προηγούμενα στην ιμπεριαλιστική ειρήνη, να πετύχει την έξοδο από τον πόλεμο με κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

Από αυτή τη σκοπιά είναι επίκαιρη και η πείρα της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, που αποτέλεσε τη μόνη δυνατή και ρεαλιστική πολιτική διεξόδου από την οικονομική κρίση και τον πόλεμο, σε αντίθεση τόσο με τις αστικές όσο και τις μικροαστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις που είχαν πάρει μέρος στην επανάσταση του Φλεβάρη ενάντια στον τσαρισμό. Η πείρα της Οχτωβριανής Επανάστασης αναδεικνύει επίσης ότι ακόμα και σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της δεν ακολουθούν αυθόρμητα τον επαναστατικό δρόμο. Γι' αυτό άλλωστε κάθε επαναστατική κατάσταση, κάθε εξέγερση δεν οδηγεί και σε νίκη της επανάστασης. Είναι υπόθεση του ΚΚ να βοηθήσει τις εργατικές και λαϊκές μάζες μέσα από την πείρα τους να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη να οδηγηθούν στη σύγκρουση με την αστική εξουσία, ξεπερνώντας φόβους, δισταγμούς και επιφυλάξεις.

Ιδιαίτερα χρήσιμη για την εξαγωγή συμπερασμάτων είναι η περίοδος από το Μάη ως τον Οκτώβρη του 1917. Σε αυτή την περίοδο βλέπουμε να εναλλάσσονται βήματα προς τα μπρος και πισωγυρίσματα στις εργατικές και λαϊκές διαθέσεις, βλέπουμε την υπομονετική και σταθερή δράση των μπολσεβίκων με σταθερό άξονα στο ζήτημα της εξουσίας την ανάγκη ανατροπής της αστικής εξουσίας. Επίσης, βλέπουμε το χαρακτήρα των ελιγμών τους, που εξυπηρετούν το στόχο επαναστατικοποίησης των συνειδήσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και μέσα στις ένοπλες οργανώσεις της εργατικής τάξης, στα ίδια τα Σοβιέτ, κυριαρχούσαν αυταπάτες για τη δυνατότητα συμβιβασμού με την αστική τάξη, κυριαρχούσε το ρεύμα στήριξης της αστικής Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης, στην οποία συμμετείχαν με υπουργούς οι μενσεβίκοι και οι εσέροι.

Είναι επίσης σημαντικό να τονίσουμε ότι τον Ιούλη του 1917 οι μπολσεβίκοι βρέθηκαν κόντρα στο ρεύμα, οι εργάτες δεν τους ακολουθούσαν, τα Σοβιέτ μετατρέπονταν υπό την ηγεσία των οπορτουνιστών σε στηρίγματα της αντεπανάστασης, ενώ η αστική τάξη είχε εξαπολύσει μια τρομοκρατική και συκοφαντική εκστρατεία εναντίον των μπολσεβίκων με στόχο την εξόντωσή τους. Παρ' όλα αυτά, με αποφασιστική παρέμβαση του Λένιν, όχι μόνο δε συμβιβάστηκαν αλλά αξιοποίησαν καμπές στην πορεία της ταξικής πάλης, καταφέρνοντας να συμβάλουν στην αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων. Την πείρα αυτή μπορούμε να αντιπαραθέσουμε στο παράδειγμα της επανάστασης του Νοέμβρη 1918 στη Γερμανία, όπου οι εξελίξεις πήραν την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: Τα γερμανικά Σοβιέτ, στα οποία κυριαρχούσαν οι σοσιαλδημοκράτες, ουσιαστικά στήριξαν την καταστολή της ένοπλης εξέγερσης των σπαρτακιστών (των πιο συνεπών κομμουνιστών). Αυτές οι πλευρές αναδεικνύονται στα ντοκουμέντα και στα αποσπάσματα από το βιβλίο του Αλμπερτ Νιεναρόκοφ «Εικονογραφημένη Ιστορία της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης 1917. Από μήνα σε μήνα», εκδόσεις «Προγκρές», που αναδημοσιεύονται σε αυτή την ενότητα. Μια επιπλέον αξία των ντοκουμέντων των μπολσεβίκων είναι και η προπαγανδιστική δύναμη των συνθημάτων, με τα οποία απευθύνονταν άμεσα στους εργάτες και στους φτωχούς αγρότες, στους στρατιώτες.

Στην ίδια ενότητα δημοσιεύονται τρία κείμενα του Μπέρτολτ Μπρεχτ που αναφέρονται στα ζητήματα του πολέμου, του φασισμού και της επανάστασης.

Τα τρία αυτά κείμενα είναι γραμμένα την περίοδο του πολέμου και αμέσως μετά. Ο Μπρεχτ με το νυστέρι του ιστορικού υλισμού, αλλά με πολύ εκλαϊκευτικό τρόπο, εξηγεί πώς ο φασισμός και η πολεμική προετοιμασία βρήκαν αποδοχή και λαϊκό έρεισμα στη Γερμανία. Αναδεικνύει πώς ο πόλεμος ουσιαστικά προετοιμάζεται μέσα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής ειρήνης και πώς η σοσιαλιστική επανάσταση αποτελεί τη μόνη πραγματική λαϊκή διέξοδο από τον πόλεμο. Στα κείμενα επίσης προβάλλεται η θέση ότι ο δρόμος της επανάστασης δεν είναι ένας δρόμος εύκολα αποδεκτός από την εργατική συνείδηση, ότι οι εργάτες θα πειστούν να τον ακολουθήσουν ως αποτέλεσμα των ίδιων των αντικειμενικών συνθηκών που θα έχουν κλονίσει ενστάσεις και δισταγμούς, όταν αυτός θα φαντάζει αναγκαστική επιλογή, σε συνδυασμό με τη συστηματική δράση των κομμουνιστών.

Στην ενότητα Οικονομία δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο «Διαδίκτυο και Οικονομία: Πρώτη κριτική προσέγγιση». Το ζήτημα του διαδικτύου και της χρήσης του αποτελεί αντικειμενικά ζήτημα ιδεολογικής πολιτικής διαπάλης. Αστικές ερμηνείες αξιοποιούν το Διαδίκτυο για να αμφισβητήσουν τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της σύγχρονης κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα απολυτοποιείται και προβάλλεται εξιδανικευμένα ο ρόλος του Διαδικτύου ως μέσου «ελεύθερης ανεξάρτητης» επικοινωνίας και οργάνωσης της λαϊκής πάλης, μακριά από την καθοδήγηση «παραδοσιακών» μορφών (σωματείων και κομμάτων).

Το άρθρο αναδεικνύει ότι το Διαδίκτυο είναι μια τεχνολογική εξέλιξη στον τομέα της Πληροφορικής, μία ακόμα επιστημονική - τεχνολογική κατάκτηση, όπως τόσες άλλες στο παρελθόν, που η εφαρμογή της δεν αφορά μόνο στον κλάδο των επικοινωνιών, αλλά σε όλους τους τομείς της Οικονομίας - Βιομηχανία, Εμπόριο, Κυκλοφορία του χρηματικού κεφαλαίου. Αφορά επίσης σε όλες τις λεγόμενες υπηρεσίες (Παιδεία, Υγεία - Πρόνοια, Τουρισμό), ανεξάρτητα εάν διατηρούνται ως κρατικές υπηρεσίες ή έχουν εμπορευματοποιηθεί. Επίσης, αφορά στους κρατικούς και διακρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς και από αυτή την άποψη αξιοποιείται και στους μηχανισμούς χειραγώγησης, παρακολούθησης και καταστολής και ως σύγχρονο μέσο υπεισέρχεται στην ταξική πάλη.
Το άρθρο στέκεται ιδιαίτερα στο χαρακτήρα της χρησιμοποίησης του Διαδικτύου στα σύγχρονα μέσα παραγωγής, στο σχεδιασμό και στην οργάνωση της σύγχρονης βιομηχανικής μονάδας ή συνόλου βιομηχανικών - εμπορικών - τραπεζικών ομίλων, των σύγχρονων υπηρεσιών, ενώ λιγότερο στέκεται στην άμεση ατομική χρησιμοποίησή του.
Επίσης, στο άρθρο θίγονται ζητήματα, όπως η παρασιτική - καταστροφική χρήση του Διαδικτύου (πορνογραφία, τζόγος κ.λπ.), όπως πάντα συμβαίνει όταν οποιαδήποτε νέα ή παλιότερη τεχνολογία αξιοποιείται σε μια εκμεταλλευτική κοινωνία, στον καπιταλισμό, όπου κυριαρχεί το κίνητρο του κέρδους.
Ακροθιγώς αναφέρονται πτυχές της αξιοποίησης του Διαδικτύου στους μηχανισμούς χειραγώγησης και καταστολής, στην ιδεολογική πάλη, ζητήματα που μπορούν να αποτελέσουν θέματα ξεχωριστής αρθρογραφίας. Το ίδιο ισχύει και για την αξιοποίησή του στη σοσιαλιστική οικονομία, στον Κεντρικό Σχεδιασμό, η μελέτη της θετικής και αρνητικής σοβιετικής πρακτικής.

Στην ίδια ενότητα δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο «Η εξέλιξη της αγροτικής παραγωγής στην Ελλάδα». Πρόκειται για σύνοψη μιας πιο εκτεταμένης μελέτης του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ σε συνεργασία με το Τμήμα Αγροτικής Πολιτικής της ΚΕ του ΚΚΕ, σχετικά με την αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα. Στο κείμενο φωτίζονται καλύτερα πλευρές που αφορούν στη διάρθρωση της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, κριτήρια για την κοινωνική σύνθεση των αγροτοπαραγωγών, για το μέγεθος των αγροτικών εκμεταλλεύσεων, για το διαχωρισμό των αγροτών, για την πορεία συγκεντροποίησης της γης και της αγροτικής παραγωγής. Αναδεικνύει επίσης τις αιτίες της σχετικής αντοχής της μικρής ιδιοκτησίας γης και μιας ορισμένης μορφής αγροτικής εκμετάλλευσης, τουλάχιστον μέχρι την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης του 2009, όπου υπάρχουν διαθέσιμα συγκρίσιμα στοιχεία. Επισημαίνεται η επίδραση της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ-ΕΕ, της ΚΑΠ στην ανισομετρία της αγροτικής παραγωγής, ιδιαίτερα στην ένταση της ελλειμματικότητας της κτηνοτροφικής παραγωγής παρά την άνοδο της παραγωγικότητας μέσω της συγκεντροποίησης και εκμηχάνισής της.

Η εξέλιξη της διάρθρωσης της αγροτικής παραγωγής κατά την τελευταία 30ετία επιβεβαιώνει τη θέση του ΚΚΕ ότι απέναντι στην προοπτική της καταστροφής του ατομικού αγροτοπαραγωγού που επιφυλάσσει ο καπιταλισμός υπάρχει ως μόνη ελπιδοφόρα προοπτική η πολιτική της εργατικής εξουσίας: Με την κοινωνικοποίηση της γης και των μεγάλων αγροτικών εκμεταλλεύσεων, την άμεση υπαγωγή τους στον Κεντρικό Σχεδιασμό. Με τη συνεταιριστικοποίηση των αυτοαπασχολούμενων αγροτοπαραγωγών στη βάση αναγνώρισης του δικαιώματος χρήσης της γης (χωρίς δικαίωμα αγοραπωλησίας - κληρονομιάς), με τη σχεδιασμένη χρησιμοποίηση εφοδίων της σοσιαλιστικής βιομηχανίας και κρατικών υποδομών, με την κρατική προστασία απέναντι στις φυσικές καταστροφές, αλλά και τη συγκέντρωση του αγροτικού προϊόντος μέσω του κρατικού εμπορίου και των κρατικά καθορισμένων όρων του συνεταιριστικού.
Το άρθρο αναδεικνύει αυτά τα ζητήματα ως τη βάση για τη διαμόρφωση της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα πιο φτωχά στρώματα των αγροτών. Το κείμενο συμβάλλει στον εμπλουτισμό των θέσεων του ΚΚΕ για την αγροτική παραγωγή και την προοπτική της στην εργατική εξουσία και σοσιαλιστική οικονομία.

Στο εν λόγω τεύχος της ΚΟΜΕΠ περιλαμβάνονται τα περιεχόμενα όλων των τευχών του 2012, θεματικά ταξινομημένα. Επίσης, δημοσιεύονται τα Κομματικά Ντοκουμέντα της περιόδου από 28.8.2012 έως 18.10.2012.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ολα πάνω σ’ ένα ψέμα

Παπαγεωργίου Βασίλης

Μακρύ χέρι του συστήματος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, για τη χειραγώγηση του εργατικού - λαϊκού κινήματος και το χτύπημα του ΚΚΕ, της μόνης πολιτικής δύναμης που η αστική τάξη γνωρίζει καλά ότι βρίσκεται απέναντί της, όπως γνωρίζει εξίσου καλά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εντός των τειχών της στα κρίσιμα θεμελιακά ζητήματα και γι' αυτό οι διαφωνίες του δε συνιστούν εναλλακτική λύση υπέρ του λαού.

Και δεν μπορούσε να είναι διαφορετικά, για τους παρακάτω δύο λόγους:
Ο πρώτος είναι ότι οι βασικές δυνάμεις που συγκροτούν τον ΣΥΡΙΖΑ είναι οι ίδιες που το 1990 - 1991 επιχείρησαν να διαλύσουν το ΚΚΕ. Δεν το πέτυχαν, χάρη στο γεγονός ότι βρέθηκαν οι απαραίτητες δυνάμεις που ματαίωσαν τα σχέδιά τους. Ο στόχος αυτός δεν εγκαταλείφθηκε ούτε στιγμή στα 22 χρόνια που πέρασαν από τότε. Θέλουν να ξεμπερδεύουν με τη στρατηγική του ΚΚΕ, ώστε να υπάρχει στήριξη και ανοχή στη δική τους σοσιαλδημοκρατική πολιτική. Ούτε στιγμή δεν έπαυσαν οι προσπάθειές τους, που εκδηλώθηκαν άλλοτε με την από τα έξω υπονόμευση και ανοιχτή επίθεση, άλλοτε με χειρονομίες «φιλίας», ή και με τα δύο. Οι εκλογές του Μάη και του Ιούνη 2012 το επιβεβαίωσαν περίτρανα. Περίσσεψε η υποκρισία, η υπόγεια συνεργασία τους με τα αστικά ΜΜΕ ενάντια στο ΚΚΕ, η δολιότητα και η χρησιμοποίηση όλων των γνωστών μεθόδων του ΠΑΣΟΚ.
Τα γεγονότα του 1990 - 1991 δεν αφορούν μόνο την Ιστορία. Αφορούν πρωταρχικά το σήμερα. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανένας αγωνιστής που όλα αυτά τα χρόνια έδωσε τις δυνάμεις του, αρχικά για να κρατηθεί το ΚΚΕ όρθιο και στη συνέχεια για να προχωρήσει η πολιτική του, την οποία χιλιάδες άνθρωποι έκριναν καθημερινά ότι επιβεβαιώνεται.
Τα γεγονότα του 1990 - 1991 αφορούν το σήμερα, γιατί εκείνο που κρίθηκε στην τότε αναμέτρηση και σε συνέχεια είναι το αν θα υπάρχει και θα ενισχύεται το Κόμμα που δεν πέταξε στα σκουπίδια την ένδοξη ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, το Κόμμα που είδε κριτικά τη σοσιαλιστική οικοδόμηση και βγάζει συμπεράσματα από αυτή και από την πορεία του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα, για να γίνει η πάλη σήμερα πιο ισχυρή, για να μπολιαστεί η εργατική συνείδηση με την αναγκαιότητα και τις νομοτέλειες του σοσιαλισμού.
Τα γεγονότα του 1990 - 1991 αφορούν το σήμερα, γιατί τη μόνη φιλολαϊκή πολιτική διέξοδο συγκροτεί η πρόταση του ΚΚΕ στο λαό για ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους με εργατική - λαϊκή εξουσία και κοινωνικοποίηση των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, απαραίτητες προϋποθέσεις για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα της ανεργίας, της φτώχειας, της καταπάτησης όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Ο δεύτερος λόγος, που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν δυνατό να μην επιτίθεται στο ΚΚΕ, είναι γιατί έχει πολιτική διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης και επομένως έχει στο στόχο του το ΚΚΕ, το μοναδικό κόμμα που υποστηρίζει και παλεύει για να πληρώσει την κρίση το κεφάλαιο που τη δημιούργησε και όχι η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που δεν ευθύνονται ούτε για την κρίση ούτε για το χρέος. Δεν έχει καμία σημασία και δεν πρέπει να ξεγελά το γεγονός ότι η επίθεση γίνεται μέσω της δήθεν ανάγκης του λαού να αποκτήσει η χώρα «κυβέρνηση της αριστεράς». Ισα ίσα που αυτό είναι το πιο ύπουλο. Γιατί απευθύνονται με τέτοια «πρόταση» σε ένα κόμμα, με το οποίο γνωρίζουν ότι τους χωρίζουν βαθιές διαφορές όχι μόνο στο ζήτημα του σοσιαλισμού, αλλά και σε σειρά επιμέρους ζητημάτων της πάλης, καθώς και στην κατεύθυνση που πρέπει να έχει ο αγώνας. Αρα γνωρίζουν ότι η συνεργασία είναι αδύνατη. Εκτός αν το ΚΚΕ γινόταν ένα είδος ΣΥΡΙΖΑ...
Ποιος είναι ο στόχος των αστικών μηχανισμών όσον αφορά το ΚΚΕ; Ο στόχος είναι να το εξαφανίσουν, αν είναι δυνατό, είτε να το ενσωματώσουν στο σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα. Το τελευταίο θα γινόταν πραγματικότητα, αν το ΚΚΕ άλλαζε τη στρατηγική του και προσχωρούσε στην πολιτική της «αριστερής διακυβέρνησης». Αυτό ακριβώς επιδιώκει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ η σύμπτωση αστικής τάξης και ΣΥΡΙΖΑ είναι απόλυτη.

Στις 24 του Οκτώβρη 2012, ο Ιταλός πρωθυπουργός Μόντι δήλωσε:

«Οποιος κι αν κερδίσει στις εκλογές της Ανοιξης, πρέπει να κινηθεί στο πλαίσιο των κανόνων και των πολιτικών που έχουν ορισθεί από την Ευρωπαϊκή Ενωση, που δεσμεύουν τις κυβερνήσεις (...) κάθε πολιτικού χρώματος».
Αυτός ο ειλικρινής αστός πολιτικός είναι ένας από εκείνους του Νότου, με τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει συμμαχία, όπως και με τον Ολάντ, που ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αισθάνεται καμία υποχρέωση αυτοκριτικής για το νέο άνεμο που προπαγάνδιζε ότι θα φέρει ο Ολάντ στην Ευρώπη, παρότι ο τελευταίος έχει επιβάλει μέτρα δεκάδων δισ. στο γαλλικό λαό. Το ίδιο, βέβαια, κάνουν όλες οι αστικές κυβερνήσεις του Μεσογειακού Νότου. Η συζήτηση γίνεται για τους όρους του Δημοσιονομικού Συμφώνου Σταθερότητας, που αφορά σε αλλαγές υπέρ των μονοπωλιακών ομίλων και στους όρους δανεισμού τους από τα κράτη, καθώς και στη διαχείριση της πιο οξυμένης φτώχειας.
Το πλαίσιο που διατύπωσε ο Μόντι γνωρίζει ασφαλώς και ο ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζει, δηλαδή, ότι και αυτός αν έρθει στην κυβέρνηση σε αυτή τη γραμμή θα κινηθεί. Το ότι παριστάνει τον «αντιφρονούντα» υποδηλώνει μόνο και μόνο ότι κοροϊδεύει τον κόσμο. Αλλά και στην περίπτωση που δεν είχε τέτοια πρόθεση, το ίδιο θα συνέβαινε εξ αντικειμένου, γιατί είναι αδύνατο να υπάρξουν μέτρα υπέρ του λαού, όσο η Ελλάδα παραμένει στην ΕΕ και τα μονοπώλια κυριαρχούν στην οικονομία, κατέχοντας φυσικά και την εξουσία. Οταν βρίσκεσαι μέσα στην ΕΕ είσαι υποχρεωμένος να τηρείς τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί. Αν δεν το κάνεις, σημαίνει ότι επιλέγεις το δρόμο της σύγκρουσης που η συνέπειά της είναι η αποδέσμευση. Κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ δε θέλει ούτε να το ακούει. Σε διαφορετική περίπτωση οδηγείσαι στη συμμόρφωση, δηλαδή εξανεμίζεις τις λαϊκές ελπίδες. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Και μόνο το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε την κυβέρνηση Σαμαρά ότι δεν διαπραγματεύτηκε (!) τα λέει όλα...
Τα ίδια θα έπραττε και το ΚΚΕ, αν συμμετείχε στη λεγόμενη «κυβέρνηση της αριστεράς». Και θα έπραττε ό,τι και ο ΣΥΡΙΖΑ, για τον απλούστατο λόγο ότι η συμμετοχή του προϋποθέτει εγκατάλειψη της θέσης για αποδέσμευση από την ΕΕ και για κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Δεν θα έμενε να κάνει κάτι άλλο από τη διαχείριση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, υποστηρίζει και την παραμονή στην ΕΕ και στο ευρώ και ισχυρίζεται ταυτόχρονα ότι θα ακολουθήσει ως κυβέρνηση φιλολαϊκή πολιτική. Ωστόσο, η κατάργηση των μνημονίων (που δεν την υποστηρίζει με ειλικρίνεια) σημαίνει έξοδο από την ΕΕ, όποια κυβέρνηση κι αν την επιχειρούσε. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ψέμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Από την άλλη, δεν έχει καμία πρόθεση να συγκρουστεί με τους επιχειρηματικούς ομίλους στην Ελλάδα, οι οποίοι μαζί με την ΕΕ και τις κυβερνήσεις επιβάλλουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τη λιτότητα, την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων κ.λπ. Πώς θα βελτιωθεί, επομένως, η ζωή των εργαζομένων; Αυτή η στάση του συμπληρώνει το μεγάλο ψέμα.
Το λεγόμενο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καθόλου πρωτότυπο. Εφαρμόστηκε σε σειρά άλλων χωρών (Γερμανία, Ισπανία κ.α.), δίχως, εννοείται, να έχουν το παραμικρό όφελος οι εργαζόμενοι. Οι τράπεζες και άλλες επιχειρήσεις δεν είναι δυνατό να λειτουργήσουν υπέρ του λαού στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, ακόμα και στην περίπτωση που ήταν 100% κρατικές. Και αυτό έχει επιβεβαιωθεί και στην Ελλάδα. Από την άλλη, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζει μέρος του χρέους, σημαίνει ότι ο λαός θα χρωστά διαρκώς. Ενώ καταντά ανιστόρητη η εμμονή του στο ότι το μνημόνιο απέτυχε. Επέτυχε! Γιατί τα μνημόνια δε διαμορφώθηκαν για να χτυπηθεί η ύφεση, αλλά για να τσακιστούν οι εργαζόμενοι, επιβάλλοντας μονομιάς εκείνα τα μέτρα που είχαν αποφασιστεί με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που εφαρμόζονταν αργά αργά, αλλά η εφαρμογή τους επιταχύνθηκε εξαιτίας της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Το μνημόνιο εξασφαλίζει, όταν έρθει η ανάκαμψη, να υπάρχει κερδοφορία με αρπαγή των όποιων κατακτήσεων είχαν αποσπαστεί ή παραχωρηθεί μετά το 1974.

Η πρόταση του ΚΚΕ στο λαό είναι η μόνη ρεαλιστική και πραγματικά προς όφελος των εργαζομένων. Απαιτεί θυσίες, οι οποίες θα είναι τιμή για την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, αλλά και θα ανοίξουν το δρόμο για να μπει στο προσκήνιο αυτή μαζί με τους συμμάχους της. Τυχόν κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει στην απογοήτευση και με τη σειρά της είναι πολύ πιθανό να επιφέρει μια πελώρια συντηρητική μετατόπιση των μαζών. Ας σκεφθεί καθένας και καθεμιά από τους εργαζόμενους μήπως αυτός είναι ένας μεσοπρόθεσμος σχεδιασμός της αστικής τάξης.

Του Μάκη ΜΑΪΛΗ

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2013 Φτώχεια και εξαθλίωση για το λαό

Το σχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού (ΚΠ) για το 2013 που κατέθεσε η κυβέρνηση μαζί με το επικαιροποιημένο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής για το 2013 - 2016 αποτυπώνει την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, τις βασικές της στοχεύσεις σε συνθήκες παρατεταμένης και βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης.Αποτελεί το βασικό εργαλείο υλοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής και το οποίο σηματοδοτεί την κλιμάκωσης της πιο βάρβαρης και αντιλαϊκής επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη και τα πλατιά λαϊκά στρώματα.

Παραμένει βαθιά η καπιταλιστική κρίση

Σε αυτόν καταγράφεται για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά η βαθιά και παρατεταμένη κρίση. Για το 2012 η κυβέρνηση εκτιμά ότι η μείωση του ΑΕΠ θα φτάσει στο -6,5%, ενώ για το 2013 προβλέπει νέα μεγάλη μείωση του ΑΕΠ ύψους -4,5% εκτιμώντας ότι από το 2014 θα ξεκινήσει αναιμικά η ανάκαμψη. Με αποτέλεσμα η σωρευτική μείωση του ΑΕΠ να ξεπερνάει το 25%, δηλαδή οι συνολικές απώλειες ξεπερνούν το 1/4 του ΑΕΠ.
Οι προβλέψεις αυτές μπορεί να αποδειχθούν, για ακόμη μια φορά, αισιόδοξες, γεγονός το οποίο και η ίδια η κυβέρνηση αναγκάζεται να ομολογήσει ότι αυτές οι μακροοικονομικές της προβλέψεις εμπεριέχουν σημαντικά στοιχεία αβεβαιότητας με κυρίαρχη την ανησυχία για μια περαιτέρω επιβράδυνση και για το 2013 της οικονομίας της Ευρωζώνης.

Ανησυχίες οι οποίες καταγράφονται και στις πρόσφατες προβλέψεις του ΔΝΤ (Οκτώβρης 2012) για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Προβλέψεις που αναθεωρούν προς τα κάτω τις προηγούμενες εκτιμήσεις του, του Ιούλη του 2012. Σε αυτές αποτυπώνεται η ανισόμετρη εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης στην Ευρωζώνη με τη Γερμανία να καταγράφει μια ασθενική ανάκαμψη, την οικονομία της Γαλλίας να παραμένει ουσιαστικά στάσιμη, ενώ για τις οικονομίες των Ιταλίας, Ισπανίας και Πορτογαλίας προβλέπει ότι θα βρίσκονται σε κρίση για μια ακόμη χρονιά. Αυτή, άλλωστε, η ανισόμετρη εκδήλωση αποτελεί και το βασικό παράγοντα όξυνσης των αντιθέσεων αλλά και του προσωρινού χαρακτήρα στον κάθε φορά συμβιβασμό που επιτυγχάνεται στα Συμβούλια Κορυφής της ΕΕ.Ιδιαίτερα αισιόδοξη είναι η κυβέρνηση για την πορεία της ανεργίας, εκτιμώντας ότι το ποσοστό της επίσημης ανεργίας θα ανέλθει στο 22,4% για το 2012 και θα παραμείνει σε αυτά τα επίπεδα και για το 2013. Την ίδια στιγμή, η ΕΛΣΤΑΤ εκτιμά ότι η επίσημη ανεργία ανήλθε στο 25,1% τον Ιούλη του 2012.
Παρά το «κούρεμα» του χρέους (PSI) κατά 106 δισ. ευρώ, αυτό εξακολουθεί να παραμένει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα και η καθαρή μείωση από το PSI να ανέρχεται μόνο στα 15 δισ. ευρώ, εξαιτίας των νέων δανειακών συμβάσεων που ακολούθησαν το PSI και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Η εξέλιξη αυτή είναι αποκαλυπτική των αδιεξόδων της αστικής πολιτικής διαχείρισης της κρίσης, είναι αποκαλυπτική των φρούδων ελπίδων που προσπαθούν να καλλιεργήσουν με την πρόταση για το νέο «κούρεμα» του δημόσιου χρέους, μια διαδικασία που θα οδηγήσει σε νέα αύξηση των κρατικών δανειακών αναγκών και σε νέα αντιλαϊκά μνημόνια. Στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή σε νέα δάνεια και νέα αντιλαϊκά μέτρα οδηγεί και η υιοθέτηση της πρότασης για επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής. Αποτελούν και οι δυο αυτές προτάσεις διαχειριστικές επιλογές που μπορεί να απασχολούν επιμέρους τμήματα του κεφαλαίου και οι οποίες όχι μόνο δεν πρόκειται να αναιρέσουν, αλλά αντίθετα προϋποθέτουν την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης.

Κρατικός προϋπολογισμός λαιμητόμος

Με το ΚΠ για το 2013, η συγκυβέρνηση επιδιώκει να υλοποιήσει τη δημοσιονομική της στρατηγική, η οποία βασίζεται στους παρακάτω πυλώνες:

• Στην εφαρμογή του νέου Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013 - 2016.
• Στην υλοποίηση των αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και θεσμικών αλλαγών.
• Στη δημιουργία ενός απλού, δίκαιου και σταθερού φορολογικού συστήματος, όπως ισχυρίζεται.
• Στην επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων αλλά και της αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου.
• Στην περαιτέρω αναδιάρθρωση και συγχώνευση των φορέων του δημόσιου τομέα.

Πρόκειται, δηλαδή, για τη δημοσιονομική στρατηγική που ενσωματώνει το σύνολο των επιδιώξεων της αστικής τάξης για την ικανοποίηση σημερινών αναγκών του κεφαλαίου συνολικά, όπως αυτές αποτυπώνονται στις στρατηγικές επιλογές της ΕΕ.
Πιο συγκεκριμένα επιδιώκεται:
α) Τα βάρη της δημοσιονομικής εξυγίανσης να τα πληρώσουν αποκλειστικά τα λαϊκά στρώματα.
Στον ΚΠ περιλαμβάνεται το νέο πακέτο της λεγόμενης δημοσιονομικής προσαρμογής, το οποίο, παρά τις προβλέψεις του προσχεδίου (αρχές Οκτώβρη) για μέτρα ύψους 7,8 δισ. ευρώ για το 2013, περιλαμβάνει τελικά μέτρα ύψους 9,3 δισ. ευρώ, των οποίων όμως η ακαθόριστη επίδραση όπως προσχηματικά αποκαλείται από την κυβέρνηση θα ανέλθει στα 11 δισ. ευρώ.
Από το σκέλος της μείωσης των δαπανών, η κυβέρνηση φιλοδοξεί να εξοικονομήσει περίπου 9 δισ. ευρώ, με κύρια πηγή εξοικονόμησης τις δραστικές περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις, των οποίων οι περικοπές θα ανέλθουν στα 7,1 δισ. ευρώ, ενώ από τις περικοπές στα κοινωνικά επιδόματα θα εξοικονομήσει 211 εκατ. ευρώ, από τις νέες μειώσεις στην υγειονομική περίθαλψη 491 εκατ. ευρώ και από την εκπαίδευση 123 εκατ. ευρώ. Στο, δε, σκέλος των εσόδων περιλαμβάνει μέτρα που θα αποδώσουν 2 δισ. ευρώ. Τα 379 εκατ. θα προέλθουν από τις περικοπές στα οικογενειακά επιδόματα, 231 εκατ. από τις μειώσεις των επιστροφών στους αγρότες, 398 από τη φορολόγηση τυχερών παιχνιδιών του ΟΠΑΠ και από την εξίσωση ως προς τον υπολογισμό των ασφαλιστικών εισφορών 317 εκατ. ευρώ.
Το συνολικό πακέτο των μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής για το διάστημα 2013 - 2016 προβλέπεται από τη συγκυβέρνηση ότι θα ανέλθει στα 17 δισ. ευρώ, μια πρόβλεψη που έχει προσωρινό χαρακτήρα εξαιτίας των δημοσιονομικών κενών που θα προκύψουν και για τα οποία θα χρειαστούν νέα πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα. Η σωρευτική επίδραση των μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής από το 2010 ξεπερνάει δηλαδή τα 68 δισ. ευρώ (τα 49 δισ. αποτελούν τα δημοσιονομικά μέτρα που ελήφθησαν από το 2010 μέχρι το 2012).
β) Τη διευκόλυνση της αναπαραγωγής του συσσωρευμένου κεφαλαίου και την επέκταση της δράσης του σε νέους τομείς, μέσα από την απελευθέρωση των αγορών, το άνοιγμα των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Στην ενίσχυση της επενδυτικής δραστηριότητας μέσα από τις νέες φοροαπαλλαγές και τα νέα κρατικά και κοινοτικά πακέτα στήριξης του μεγάλου κεφαλαίου.
Από τις ιδιωτικοποιήσεις, η κυβέρνηση προβλέπει για το 2013 έσοδα ύψους 2,6 δισ. ευρώ. Αυτά θα προέλθουν από την ιδιωτικοποίηση των ΟΠΑΠ, ΕΛΠΕ, ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ, ΛΑΡΚΟ, ΕΛΤΑ και από την παραχώρηση των κρατικών λαχείων και την αξιοποίηση από ιδιώτες του Αστέρα Βουλιαγμένης, των ακινήτων στο Αφαντο και την Κασσιόπη αλλά και των περιφερειακών αεροδρομίων και του αποθηκευτικού χώρου της «Νότιας Καβάλας». Συνολικά από το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων μέχρι το 2016, το ΜΠΔΣ προβλέπει έσοδα ύψους 9,5 δισ. ευρώ.
γ) Στη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και στήριξης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, μέσα από την ακόμα μεγαλύτερη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και της κατάργησης ουσιαστικά των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
Η εκτέλεση του ΚΠ του 2013 θα αποτελέσει ένα συντριπτικό πλήγμα στα λαϊκά συμφέροντα, οδηγώντας ευρύτερα λαϊκά στρώματα στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, στο όνομα της σωτηρίας των μονοπωλίων.

Ο μονόδρομος για το κεφάλαιο

Οι γενικότερες οικονομικές εξελίξεις, ο βαθμός και η επέκταση της καπιταλιστικής κρίσης, η ανισόμετρη επίδρασή της και η αδυναμία διαχείρισης από μεριάς της αστικής πολιτικής καθορίζουν τις δύο επιλογές της πλουτοκρατίας, ή τη συνέχιση της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης ή την ασύντακτη χρεοκοπία. Επιλογές καταστροφικές για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Επιβεβαιώνεται η εκτίμηση του ΚΚΕ ότι δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος ανεξαρτήτως των μιγμάτων στο πλαίσιο της αστικής διαχείρισης.
Η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται άσφαιρη. Καταγγέλλει τη συγκυβέρνηση για ψευδεπίγραφη διαπραγμάτευση με την τρόικα, ότι έχει μετατραπεί σε συνομιλητή της Μέρκελ αντί να συμμετέχει στο διαπραγματευτικό μέτωπο των «Νοτίων». Πρόκειται για ένα μέτωπο που στην πραγματικότητα διαπραγματεύεται για λογαριασμό των μονοπωλιακών τους ομίλων και το οποίο, όπως άλλωστε δείχνουν οι πράξεις του, δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα κλιμάκωσης της αντιλαϊκής επίθεσης.
Στην Ισπανία, ψηφίζεται το τέταρτο πακέτο αντιλαϊκών μέτρων ύψους 40 δισ. ευρώ για το 2013, το οποίο έρχεται να προστεθεί σε αυτό των 27,5 δισ. ευρώ για το 2012. Στη Γαλλία, τα νέα μέτρα είναι ύψους 36,3 δισ. ευρώ, στην Ιταλία 11 δισ. ευρώ και στην Πορτογαλία 5,3 δισ. ευρώ.
Προβάλλει τον απατηλό στόχο ότι στα πλαίσια της κυριαρχίας του κεφαλαίου και ευρωμονόδρομου μπορεί να υπάρξει ένα άλλο μείγμα διαχείρισης της κρίσης προς όφελος του λαού. Οι αντιφατικές προτάσεις που κατά καιρούς προβάλλει αντανακλούν προβληματισμούς που αναπτύσσονται στα πλαίσια της αστικής τάξης. Προτείνει την ανάγκη της οικονομικής ανασυγκρότησης, για να επιταχυνθούν οι ρυθμοί της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Μια ανάπτυξη που θα βασίζεται στη φτηνή εργατική δύναμη για να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα και θα έχει αβέβαιο και προσωρινό χαρακτήρα, αποτελώντας το στάδιο προετοιμασίας της νέας καπιταλιστικής κρίσης.
Η «κυβερνώσα αριστερά» αποτελεί τη «χρυσή εφεδρεία» του συστήματος. Αυτές οι επιλογές εντάσσονται στο μονόδρομο που υπηρετεί τα μονοπώλια.

Ο μονόδρομος για το λαό

Απέναντι στο λαό ανοίγονται δύο επιλογές: Ο δρόμος που υπηρετεί τις ανάγκες του κεφαλαίου και ο δρόμος που υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες. Το ΚΚΕ με συνέπεια προβάλλει όχι μόνο την αναγκαιότητα, αλλά και τη ρεαλιστικότητα της επιλογής της ανατροπής σε επίπεδο εξουσίας, τη λαϊκή εξουσία, για την αποδέσμευση απ' τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ με μονομερή διαγραφή του χρέους και κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής.

Του
Νίκου ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

    

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ

Μέτρα - κόλαση για τα λαϊκά νοικοκυριά

Μέτρα - κόλαση για τα λαϊκά στρώματα είναι τα μέτρα που συμφώνησαν ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ ενώ οι υποκριτικές κορόνες για δήθεν αντίθετες απόψεις δεν είναι τίποτα παραπάνω από στάχτη στα μάτια των λαϊκών νοικοκυριών που καλούνται να πληρώσουν ακόμα πιο ακριβά το μάρμαρο της πολιτικής που αναζητά διέξοδο από την κρίση σε φιλομονοπωλιακή κατεύθυνση.
Ενα προς ένα τα μέτρα που περιέχονται στον κρατικό προϋπολογισμό της επόμενης χρονιάς και το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο, είναι μέτρα που αποτελούν πλήγμα για τα λαϊκά νοικοκυριά, είτε αφαιρώντας εισόδημα, είτε προσθέτοντας φόρους, είτε καταργώντας διάφορα προνοιακά επιδόματα, είτε προβλέπουν απολύσεις από θέσεις του δημόσιου τομέα.
Τα μέτρα που αφορούν στο 2013 έχουν κόστος 11,98 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο η κυβέρνηση το εμφανίζει 9,37 δισ. ευρώ, επειδή συνυπολογίζει τους μικρότερους φόρους που θα πληρωθούν εξαιτίας των πετσοκομμένων μισθών και συντάξεων.
Οι σχεδιασμοί τρόικας - κυβέρνησης προβλέπουν τη λήψη και νέων μέτρων που, όπως λένε επίσημα, μέχρι το 2016 θα φτάσουν τα 14,2 δισ. ευρώ. Ωστόσο, στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο, πέρα από αυτά τα μέτρα, προβλέπει ακόμα «πρόσθετα μέτρα» ύψους 4,6 δισ. ευρώ, που ακόμα δεν προσδιορίζεται από πού θα εξασφαλιστούν.
Ανά κατηγορία, τα μέτρα προβλέπουν (στην παρένθεση τα ποσά που αρπάζουν από εργαζόμενους - συνταξιούχους):
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΚΕΛΟΣ ΤΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ
Συντάξεις - (4,7 δισ. ευρώ)
1. Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης κατά 2 έτη
2. Εξορθολογισμός, δηλαδή, μείωση των παροχών εφάπαξ του 2013 και του 2014
3. Κλιμακωτή μείωση συντάξεων
4. Κατάργηση παράτυπων συντάξεων που έχουν ήδη εντοπιστεί από την απογραφή
5. Κατάργηση δώρων στις συντάξεις
6. Μείωση συντάξεων εξαιτίας περικοπών των ειδικών μισθολογίων
7. Πλαφόν στην κύρια σύνταξη ανύπανδρων θυγατέρων
8. Μείωση συντάξεων αιρετών
9. Κατάργηση ειδικών συντάξεων συνδικαλιστών
10. Αύξηση εισφορών υγειονομικής περίθαλψης ασφαλισμένων ΟΓΑ
Μισθολογική δαπάνη - (1,2 δισ. ευρώ)
1. Μείωση του αριθμού των συμβασιούχων κατά 10% επιπλέον
2. Εξορθολογισμός, δηλαδή, μείωση γενικού μισθολογίου (πλην ΔΕΚΟ και ειδικών μισθολογίων)
3. Περικοπές ειδικών μισθολογίων (εκτός ενστόλων)
4. Περικοπές ειδικών μισθολογίων (ενστόλων)
5. Κατάργηση δώρων στο δημόσιο τομέα
6. Νέου τύπου εργασιακή εφεδρεία / προσυνταξιοδότηση
7. Μείωση μισθολογικής δαπάνης στους ΟΤΑ
8. Εφαρμογή ενιαίου μισθολογίου στους υπαλλήλους της Βουλής
9. Κατάργηση εξαιρέσεων ενιαίου μισθολογίου
10. Μείωση βουλευτικής αποζημίωσης και λοιπών παροχών
11. Εξορθολογισμός, δηλαδή, μείωση μισθολογικής δαπάνης των διευθυντών νοσοκομείων
12. Αναστολή του Κινήτρου Επίτευξης Στόχου (ΚΕΣ) και του Κινήτρου Επίτευξης Δημοσιονομικού Στόχου (ΚΕΔΣ) στο Δημόσιο
13. Αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τη μείωση της μισθολογικής δαπάνης αναπληρωτών καθηγητών
14. Μείωση προσωπικού σε ΑΕΙ - ΤΕΙ
15. Μείωση προσλήψεων
Υγειονομική περίθαλψη - (455 εκατ. ευρώ)
1. Περικοπές στη φαρμακευτική δαπάνη των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης
2. Νέος Υγειονομικός Χάρτης
3. Μείωση λειτουργικών δαπανών νοσοκομείων
Κοινωνικά επιδόματα - (210 εκατ. ευρώ)
1. Εξορθολογισμός, δηλαδή, μείωση σύνταξης ανασφάλιστων ηλικιωμένων
2. Εξορθολογισμός, δηλαδή, μείωση - κατάργηση οικογενειακών επιδομάτων
3. Νέα προγράμματα του Οργανισμού Εργατικής Εστίας
4. Περικοπές σε ειδικά επιδόματα ανεργίας
5. Εξορθολογισμός κανόνων, δηλαδή, αναζήτηση τρόπων κατάργησης αποζημίωσης μετακίνησης για ασθενείς και άτομα με αναπηρία
6. Μείωση ειδικών προγραμμάτων γεωργίας
Αναδιάρθρωση δημόσιου τομέα - (385 εκατ. ευρώ)
1. Περικοπή στο εθνικό σκέλος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων
2. Μείωση των μη μισθολογικών δαπανών των υπουργείων
Αμυνα - (303 εκατ. ευρώ)
1. Μείωση των νεοεισερχόμενων στις στρατιωτικές ακαδημίες
2. Μείωση λειτουργικών εξόδων
3. Κλείσιμο ή εμπορική αξιοποίηση στρατοπέδων
4. Επιπλέον περικοπή σε συμβάσεις στρατιωτικών προμηθειών
5. Ακύρωση νέων συμβάσεων στρατιωτικών εξοπλιστικών προμηθειών
Εξορθολογισμός ΔΕΚΟ - (249 εκατ. ευρώ)
1. Αναδιάρθρωση των ΔΕΚΟ / μείωση λειτουργικών δαπανών
2. Περικοπή επιχορηγήσεων Κρατικού Προϋπολογισμού σε φορείς εντός και εκτός Γενικής Κυβέρνησης
3. Ενταξη των ΔΕΚΟ στο ενιαίο μισθολόγιο
Εκπαίδευση - (86 εκατ. ευρώ)
1. Μείωση δαπανών κεντρικών και περιφερειακών υπηρεσιών
2. Μείωση λειτουργικών δαπανών ΑΕΙ - ΤΕΙ με συγχωνεύσεις
3. Μείωση επιχορηγήσεων εντός και εκτός Γενικής Κυβέρνησης (Πολιτισμός και Αθλητισμός)
Τοπική Αυτοδιοίκηση - (50 εκατ. ευρώ)
1. Περικοπή αποδόσεων από ΚΑΠ (Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι)
2. Περικοπή αποδόσεων από ΣΑΤΑ
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΚΕΛΟΣ ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ
Προσαρμογές Φορολογικού Συστήματος - (1,9 δισ. ευρώ)
1. Μείωση φορολογικών επιστροφών στους αγρότες
2. Επίδραση από την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης κατά 2 έτη
3. Μείωση της επιδότησης του ειδικού φόρου κατανάλωσης ντίζελ στους αγρότες
4. Περικοπές στα οικογενειακά επιδόματα
5. Αλλαγή στη φορολόγηση πλοίων (φορολογία πλοίων βάσει χωρητικότητας)
6. Εξίσωση στο πλαφόν των αποδοχών προς υπολογισμό ασφαλιστικών εισφορών
7. Τέλος - φόρος καπνιζόντων για χώρους διασκέδασης και εστίασης
8. Φορολόγηση των τυχερών παιγνίων του ΟΠΑΠ.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ Ανέδειξε τη διαπάλη για τους δύο δρόμους ανάπτυξης

Η συζήτηση που έγινε την Τετάρτη στη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής για την Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ, με τον τίτλο «Κατάργηση των Μνημονίων, του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 - 2015 και των Εφαρμοστικών τους νόμων - καταγγελία των Δανειακών Συμβάσεων που έχουν ως προαπαιτούμενο την εφαρμογή των Μνημονίων», ήταν αποκαλυπτική και χρήσιμη στο λαό να βγάλει συμπεράσματα.

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ τάχθηκαν κατά της πρότασης νόμου, η οποία θα συζητηθεί μεν στην Ολομέλεια, αλλά δεν μπαίνει σε ψηφοφορία, εξαιτίας της απαράδεκτης ερμηνείας του Συντάγματος που κάνει η εκάστοτε κυβέρνηση για τις Προτάσεις Νόμου που καταθέτει η αντιπολίτευση. Οι «Ανεξάρτητοι Ελληνες» δήλωσαν ότι στηρίζουν την Πρόταση Νόμου, αναλώθηκαν όμως σε νομικίστικες αναλύσεις για το χρέος και τη διαγραφή μέρους από αυτό, για στήριξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης με άλλο μείγμα διαχείρισης.
Ο εκπρόσωπος της «Χρυσής Αυγής» παραλήρησε σε βάρος του ΚΚΕ με χυδαίο αντικομμουνισμό, ενώ αράδιασε και μια λίστα από μέτρα που κατά την άποψη της «Χρυσής Αυγής» θα βοηθήσουν το ντόπιο κεφάλαιο να επανέλθει ταχύτερα σε ρυθμούς ανάπτυξης.
Ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται η στάση που κράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ, κύρια για την επιχειρηματολογία, με την οποία επένδυσε τη δήλωσή του ότι στηρίζει την Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ. Κωδικοποιώντας τα όσα είπαν οι βουλευτές του στη συζήτηση, προκύπτουν τα εξής:

• Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι συμφωνεί με την Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ επί της αρχής, αλλά διαφωνεί με τη στρατηγική του ΚΚΕ, επειδή, όπως λέει, ο ίδιος δεν τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλισμό, αλλά προτείνει «μεταβατικές παρεμβάσεις, παρεμβατικά αιτήματα (που) ενδυναμώνουν την εργατική τάξη και τον κόσμο της εργασίας, του δίνουν εμπιστοσύνη ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν, επεκτείνουν την ατζέντα και αλλάζουν συνειδήσεις» (Στ. Σαμοΐλης).
• Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ είναι παρέμβαση για συζήτηση μεταξύ των αυτοαποκαλούμενων «αντιμνημονιακών» δυνάμεων και από αυτήν την άποψη επαναφέρει ζήτημα «ενότητας» και «κυβέρνησης της αριστεράς». Είπαν, μεταξύ άλλων, οι βουλευτές του: «Η λογική της Γ' Διεθνούς επιστρέφει και το ΚΚΕ θα μπορέσει να βάζει σε μια αντιμνημονιακή συζήτηση τις δικές του προτάσεις» (Ε. Τσακαλώτος). «(Αυτά που) αναγράφει η πρόταση νόμου είναι στην ουσία η καρδιά της δικής μας πολιτικής (...) αν υπήρχε συνεργασία αριστερών δυνάμεων, που είναι επιβεβλημένη και επίκαιρη, ιδιαίτερα της ριζοσπαστικής αριστεράς με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αυτά τα μνημόνια θα ήταν παρελθόν γιατί θα είχαμε μια κυβέρνησης της συνεργαζόμενης, συμπαραταγμένης, συμπορεύουσας αριστεράς» (Π. Λαφαζάνης).
• Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι συμφωνεί με την Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ, αλλά διαφωνεί με τη μονομερή διαγραφή του συνόλου του χρέους και προτείνει διαγραφή «του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, το μορατόριουμ της πληρωμής τόκων και η αποπληρωμή του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης (...) σταδιακή κατάργηση των εφαρμοστικών νόμων (που θα εξαρτάται από τη) σταθεροποίηση και δρομολόγηση μιας πορείας σχεδιασμένης παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας (Ν. Βαλαβάνη).

Απαντώντας σε ένα προς ένα τα παραπάνω επιχειρήματα, οι βουλευτές του ΚΚΕ ανέδειξαν τη στρατηγική διαχείρισης που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, συστατικό της οποίας είναι η ενσωμάτωση του κινήματος με αυταπάτες ότι ένα άλλο μείγμα, από μια άλλη κυβέρνηση εντός της ΕΕ, μπορεί να είναι ωφέλιμη για τα πραγματικά του συμφέροντα. Χαρακτηριστικά ως προς αυτό είναι ορισμένα αποσπάσματα από την παρέμβαση που έκανε στη συζήτηση ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης. Είπε, μεταξύ άλλων:

1. Για το αν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση μέσα στην ΕΕ των μονοπωλίων: «Εκείνοι που υποστήριξαν με θέρμη τότε ότι η ένταξη της Ελλάδος στην ΕΕ είναι ένα θετικό βήμα, σήμερα και πάλι - και εννοώ για τον ΣΥΡΙΖΑ - ξαναλένε το ίδιο και αυτό πρέπει να το μετρήσει ο ελληνικός λαός. Ακόμη και προεκλογικά είπαν ότι φυσάει άλλος αέρας στην Ευρώπη. Τι έχετε να πείτε τώρα; Εσείς δεν είπατε ότι με την εκλογή του Ολάντ αλλάζουν τα πράγματα στην Ευρώπη, ναι ή όχι; Τι έχετε να του πείτε σήμερα, όταν η ΕΕ, όχι απλώς δεν αλλάζει προς θετική κατεύθυνση, αλλά -και είναι λογικό- σε συνθήκες κρίσης και για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα του κεφαλαίου, γίνεται ακόμη πιο σκληρή.

Δεύτερον, ας αποκωδικοποιήσουμε την αντιμνημονιακή κυβέρνηση κατά του μνημονίου. Ποιος έφτιαξε το μνημόνιο; Η ελληνική κυβέρνηση, η ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αρα, λοιπόν, όταν λες "όχι" στο μνημόνιο και είσαι ενάντια στο μνημόνιο, πρέπει να είσαι ενάντια σε αυτούς που το έφτιαξαν στο σύνολό τους και όχι όπως βολεύει».

2. Για το αν η Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ επιδιώκει να ανοίξει διάλογο με τα λεγόμενα «αντιμνημονιακά» κόμματα: «Αύριο καταγγέλλεται το μνημόνιο - κάνω μια υπόθεση εργασίας - και οι δανειακές συμβάσεις. Αυτόματα έρχεσαι σε σύγκρουση με την ΕΕ και σου λέει, "δεν το αποδέχομαι". Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Εμείς έχουμε πρόταση ολοκληρωμένη. Εμείς λέμε ότι δεν μπορεί να σταθεί φιλολαϊκή πολιτική χωρίς δύο προϋποθέσεις. Η πρώτη προϋπόθεση είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ. Δεν μπορεί να είσαι μέσα, να δέχεσαι το ευρωπαϊκό "δίκαιο", τις αποφάσεις της ΕΕ, οι οποίες είναι όλες αντιλαϊκές και μνημονιακές και να λες ότι "θα ακολουθήσω φιλολαϊκή πολιτική".

Η δεύτερη σημαντική προϋπόθεση είναι ποιος θα έχει την οικονομία στα χέρια του; Και εδώ σφυρίζουν αδιάφορα ορισμένοι για το ποιος θα έχει την οικονομία στα χέρια του. Ποιος θα την έχει, ο λαός ή οι καπιταλιστές, τα μονοπώλια ή οι εργάτες, οι επιχειρηματίες ή οι εργαζόμενοι; Αυτό είναι στην ημερήσια διάταξη σήμερα (...) Το τρίτο, είναι η μονομερής διαγραφή του χρέους, που είναι δεδομένο. Υπάρχουν ριζικές διαφωνίες και στα τρία θέματα».

3. Για το αν το ΚΚΕ έχει προτάσεις για το σήμερα ή τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλισμό: «Σχετικά με το πότε θα έρθει αυτή η λαϊκή εξουσία, λένε ότι όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος. Ετσι κινείται η Ιστορία. Λέω ότι επαναλαμβάνονται σε χειρότερη κατάσταση και ειπώθηκε, αυτά που ζήσαμε στη δεκαετία του '80 με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα έφερνε πιο γρήγορα το σοσιαλισμό και κατέληξε να υπηρετεί και να βάζει πλάτη να στηριχθεί ο καπιταλισμός.

Υπάρχουν δύο δρόμοι, ο ένας είναι αυτός που ακολουθείται σήμερα, δηλαδή ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης και ο άλλος είναι ο σοσιαλιστικός δρόμος, που προτείνει το ΚΚΕ. Σήμερα, υπάρχει μια τεράστια εμπειρία, δεν υπάρχει αριστερή ή δεξιά διαχείρισης του καπιταλισμού. Υπάρχει η πείρα, τα Κομμουνιστικά Κόμματα έκαναν κυβέρνηση με τον Μπρόντι, στη Γαλλία το Κομμουνιστικό Κόμμα μπήκε στην κυβέρνηση Ζοσπέν, στην Κύπρο σήμερα το ΑΚΕΛ θέλει να φέρει το σοσιαλισμό, βρέθηκε να έχει την κυβερνητική εξουσία, ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το αποτέλεσμα είναι η ίδια κατάσταση.
Εάν δε λυθεί το θέμα της εξουσίας και όχι της κυβέρνησης, εκεί που θα καταντήσεις είναι η ονομαζόμενη "κυβερνώσα αριστερά". Η ΔΗΜΑΡ είναι το παράδειγμα. Αρα, όσοι προσπαθούν να παγιδεύσουν τον ελληνικό λαό στο δίλημμα της αριστερής κυβέρνησης, που θα αναλάβει να κάνει ανθρώπινο τον καπιταλισμό, προσφέρουν τη χειρότερη υπηρεσία.
Οσοι λένε ότι "μέχρι να έρθει λαϊκή εξουσία, τι κάνουμε;", θέλουμε να πούμε ότι εμείς παλεύουμε καθημερινά, αλλά δεν θέλουμε να το διαφημίσουμε. Αλλοι τρύπωσαν στα υπόγεια, όταν η ιστορία γύρισε ανάποδα και απαρνήθηκαν τα πάντα, το 1990, όπου ενστερνίστηκαν τον καπιταλισμό και όλη τη βαρβαρότητα. Εμείς πληγωμένοι, ματωμένοι, τσακισμένοι σηκωθήκαμε όρθιοι και είπαμε όχι στη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού. Εσείς λέγατε ότι μπαίνουμε σε έναν νέο κόσμο, τον κόσμο της ειρήνης, της φιλίας. Επομένως, μη μας εγκαλείτε για τέτοια πράγματα. Τα θυμόμαστε όλα αυτά πολύ καλά.
Εμείς, έχουμε εμπιστοσύνη στο λαό και στο ερώτημα "πότε;" λέμε όταν το αποφασίσει ο λαός. Οι συνθήκες είναι υπερώριμες. Η δική μας πρόταση είναι να γίνει τώρα, ακόμα και αύριο. Γι' αυτό δεν μπορούμε σαν ΚΚΕ να παραδώσουμε για άλλη μια φορά το λαό στις χίμαιρες ενός ανθρώπινου καπιταλισμού. Οφείλουμε να του δείξουμε ποιος είναι ο δρόμος και είμαστε αισιόδοξοι ότι αργά ή γρήγορα θα τον ακολουθήσει».

4. Για το χαρακτήρα της πρότασης νόμου του ΚΚΕ: «Η πρόταση νόμου περιέχει την κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, και αυτά αποτελούν ταυτόχρονα στόχους πάλης για το εργατικό λαϊκό κίνημα, για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, για τα λαϊκά στρώματα. Και έχει και ολοκληρωμένη πρόταση διεξόδου που λέει: ανατροπή του συστήματος, λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία.

Δηλαδή, τέρμα στην καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Ο λαός παίρνει την οικονομική εξουσία στα χέρια του. Παίρνει τα μέσα παραγωγής. Οργανώνει, σχεδιάζει αναπτύσσει τις πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες - και είναι τεράστιες - που έχει η χώρα μας, σε όφελος αυτού και όχι των καπιταλιστών. Ετσι είναι η δική μας πρόταση και δεν την κρύβουμε. Και έχει και άμεσα στόχους πάλης για το κίνημα, (σ.σ. για μισθούς, συντάξεις που να ικανοποιούν τις ανάγκες, για σταθερό χρόνο δουλειάς για όλους, για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, για προστασία των ανέργων κ.λπ.), αλλά και μακροπρόθεσμα. Εμείς δεν μπορούμε να λέμε στον ελληνικό λαό ψέματα. Οτι μπορεί να καταργήσει τα μνημόνια, ότι μπορεί να καταργήσει τη δανειακή σύμβαση χωρίς να συγκρουστεί με την ΕΕ και να βγει από αυτήν.
Το θέμα είναι από πού ξεκινάς και πού θέλεις να πας. Η δική μας η πρόταση είναι καθαρή. Χρειάζεται ριζική ανατροπή αυτής της πολιτικής. Οταν είσαι κατά του μνημονίου, κατά της τρόικας αντικειμενικά, για να είσαι συνεπής, πρέπει να είσαι κατά της ΕΕ, κατά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Οσο για τα "ενδιάμεσα στάδια", τι θα κάνουμε, θα κοροϊδέψουμε τους Ευρωπαίους; Γι' αυτό ο λαός να βάλει στόχο και το λαϊκό κίνημα την ανατροπή του ίδιου του συστήματος, την αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και να πάρει την εξουσία στα χέρια του γιατί του ανήκει».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΗΡΩΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ

Ηταν 31 Οκτώβρη του 2011, πριν από ένα χρόνο ακριβώς που ξεκίνησε, ξετυλίχθηκε και οργανώθηκε ένας σκληρός πολύμηνος ηρωικός αγώνας από τους χαλυβουργούς του Ασπροπύργου με βασικό σύνθημα: «Αγώνα ταξικό, γιατί εμείς δεν ζούμε με 400 ευρώ». Ενας περήφανος 9μηνος αγώνας που συγκλόνισε την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Γιατί οι απεργοί χαλυβουργοί απέδειξαν ότι δεν ξέρουν να δένουν μόνο το ατσάλι, αλλά και ότι με ταξικό πείσμα, πίστη και αφοσίωση μπόρεσαν να «δέσουν» έναν αγώνα που πήγε ένα βήμα πιο μπροστά συνολικά τους αγώνες της τάξης τους.

Στο πλευρό τους είχαν από την πρώτη στιγμή το ΚΚΕ και το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, που συνέβαλε αποφασιστικά, στήριξε και βοήθησε τους απεργούς χαλυβουργούς. Αυτόν τον πολύτιμο αγώνα τίμησε προχτές το βράδυ η ΝΟ Βιομηχανίας της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ, με την εκδήλωση που διοργάνωσε στο κλειστό γήπεδο του Απόλλωνα, στη Ριζούπολη, που πλημμύρισε εργατόκοσμο, νέους, γυναίκες, παιδιά. Εκεί ήταν και οι χαλυβουργοί με τις γυναίκες, τα παιδιά τους, τις οικογένειές τους και κυρίως με το σωματείο τους. Εστεκαν περήφανοι και νικητές γιατί δεν έσκυψαν το κεφάλι στο αφεντικό και το σινάφι του, πάλεψαν και συνεχίζουν να παλεύουν παλικαρίσια για να έχουν αξιοπρέπεια στη δουλειά και στα σπίτια τους. Γι' αυτό και το σύνθημα που ήταν γραμμένο στη μέση του γηπέδου «Οι χαλυβουργοί είναι νικητές», ήταν το πρώτο που διάβαζε κανείς μπαίνοντας στο χώρο.

Η εκδήλωση άνοιξε με την ομιλία του Γιάννη Μερεντίτη, γραμματέα της ΝΟ Βιομηχανίας της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ. Ακολούθησε προβολή βίντεο αφιερωμένο στον αγώνα των χαλυβουργών και το σύνθημα «Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» δόνησε το γήπεδο. Ο χώρος σείστηκε στην κυριολεξία από παρατεταμένα χειροκροτήματα για αρκετά λεπτά όταν το βίντεο έδειξε τους απεργούς χαλυβουργούς συντεταγμένα, με το σωματείο τους μπροστάρη, να περνούν τη πύλη της χαλυβουργίας μετά την αναστολή της απεργίας. «Εμείς είμαστε οι εργάτες» και «Γεια σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά», ήταν τα πρώτα τραγούδια που ακούστηκαν στη συνέχεια από το μουσικό σύνολο «Ρωμιοσύνη» που πήρε θέση στην εξέδρα, για ένα αφιέρωμα στο εργατικό τραγούδι, που κράτησε μέχρι αργά το βράδυ.

    

Πολύτιμη η πείρα της «Χαλυβουργίας» στις ταξικές μάχες που έρχονται

Αποσπάσματα από την ομιλία του Γιάννη Μερεντίτη, Γραμματέα της ΝΟ Βιομηχανίας της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ

«Οι χαλυβουργοί έδωσαν στην εργατική τάξη ένα υπόδειγμα θάρρους και περηφάνιας. Συγκρούστηκαν με τις θεωρίες του συμβιβασμού, της μοιρολατρίας, της αναποτελεσματικότητας, με τους μηχανισμούς του κράτους και της εργοδοσίας, με την κυβέρνηση. Η πείρα του αγώνα τους είναι σημαντική, βοηθάει να γίνουν περισσότερα βήματα στην οργάνωση της εργατικής τάξης, στην ισχυροποίηση των συνδικάτων, στην αλλαγή των συσχετισμών.Το Κόμμα μας, μέσα από τους καθημερινούς αγώνες, παλεύει για να βγάζουν οι εργάτες πολιτικά συμπεράσματα, για να πειστούν ότι η τελική νίκη είναι ο σοσιαλισμός, όπου μόνο εκεί θα λυθούν ουσιαστικά τα προβλήματά τους, θα καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Θα προσπαθήσουμε να κωδικοποιήσουμε ορισμένα βασικά συμπεράσματα από τον αγώνα της "Χαλυβουργίας", που αποτελούν πρακτική απάντηση στις δυσκολίες που συναντάμε μέσα στους χώρους δουλειάς και μπορεί ο καθένας μας να τα αξιοποιήσει στη δουλειά του.

1. Οσο δύσκολη κι αν είναι η κατάσταση σε ένα χώρο δουλειάς δεν πρέπει να τα παρατάμε, να "το βάζουμε κάτω", επειδή προς το παρόν δε μας ακολουθούν.

Στη "Χαλυβουργία" δε φαίνονταν από πριν αγωνιστικές διαθέσεις, δεν υπήρχαν ορατά τέτοια σημάδια. Κανένας δε θα μπορούσε να προβλέψει ότι θα γινόταν ένας τέτοιος μεγάλος αγώνας. Κι όμως έγινε. Κανένας απεργός όταν ξεκίνησε η απεργία δεν πίστευε ότι μπορεί να πάει τόσο μακριά. Κι όμως πήγε. Κανένας απεργός δεν πίστευε ότι έκρυβε μέσα του τόση δύναμη. Κι όμως τη βρήκε. Κανείς δεν περίμενε ότι θα δημιουργηθεί τέτοιο κύμα αλληλεγγύης. Κι όμως δημιουργήθηκε.

Γέμισε από εργατόκοσμο το γήπεδο στη Ριζούπολη

Το συμπέρασμα είναι πως δεν πρέπει να κάνουμε πίσω, να χαλαρώνουμε ή να τα παρατάμε στις μεγάλες δυσκολίες που συναντάμε. Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά ποια θα είναι η αφορμή σε κάθε χώρο που θα ξεχειλίσει το ποτήρι, που θα ανάψει τη φωτιά. Εμείς πρέπει να "σπέρνουμε" συνεχώς, χωρίς το άγχος του άμεσου αποτελέσματος, με σιγουριά ότι θα έρθει "στην ώρα του".

2. Πραγματικές απεργίες και μεγάλοι αγώνες γίνονται όταν υπάρχουν αγωνιστικές διαθέσεις από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Οταν οι ίδιοι το αποφασίσουν και συμμετέχουν ενεργά στο σχεδιασμό και στην πάλη για την επιτυχία τους.

Η "Χαλυβουργία" έδειξε ότι το ζήτημα της οργάνωσης της πάλης δεν εξαρτάται μόνο από το τι θέλει ή τι δε θέλει το ΚΚΕ αλλά και από τις διαθέσεις που είναι αντικειμενικό γεγονός, που δεν εξαρτώνται από εμάς. Οσο κι αν το επιθυμούμε εμείς, όσο καλά και αν οργανωθεί η απαραίτητη δουλειά απέξω, αν από μέσα δεν υπάρχει διάθεση, αγωνιστικό κλίμα, θέληση και απόφαση από τους ίδιους τους εργάτες για αγώνα, τέτοιοι αγώνες δεν μπορούν να γίνουν, δεν επιβάλλονται.
Το συμπέρασμα αυτό αναδεικνύει και το δικό μας καθήκον, να παρακολουθούμε από κοντά τις διαθέσεις των εργατών και να δουλεύουμε σταθερά. Να προσπαθούμε να επιδρούμε όσο μπορούμε πάνω σε αυτές και να είμαστε σε θέση όταν υπάρξει αγωνιστικό κλίμα, να βοηθήσουμε να εκφραστεί σε σωστή κατεύθυνση.

Ο Γ. Μερεντίτης στο βήμα

Να μην παρασυρόμαστε από την πίεση του αντιπάλου και την τακτική του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού που παίζει με τις διαθέσεις. Αυτός δε θέλει την εργατική τάξη οργανωμένη, χειραφετημένη, βλέπει τους εργάτες ως ψήφους, τους θέλει στη γωνία θεατές.

3. Αναδείχτηκε πόσο μεγάλη αξία έχει το ΔΣ του σωματείου και κάθε μέλος του, να έχουν κύρος στο χώρο δουλειάς τους, να τους σέβονται και να τους εμπιστεύονται οι εργάτες. Αυτό είναι κάτι που δεν εξασφαλίζεται με λόγια αλλά καθημερινά μέσα από την πράξη.

Η καθημερινή μας δράση στο χώρο δουλειάς, η αδιάλλακτη στάση μας απέναντι στην εργοδοσία, η ταύτιση λόγων και έργων, το να "γινόμαστε ένα μαζί με τους εργάτες", μετράνε και υπολογίζονται πολύ. Σε αυτές τις δυνάμεις πρέπει να στηριχτούμε περισσότερο. Οπου έχουμε δυνάμεις με κύρος μέσα στους χώρους τους, αδιάλλακτους απέναντι στην εργοδοσία, δεμένους πολύπλευρα με τους συναδέλφους τους, μέσα και έξω από το χώρο δουλειάς, έχουμε μεγαλύτερη συσπείρωση εργατών γύρω από το Κόμμα και το ΠΑΜΕ, μεγαλύτερη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις.

4. Αναδείχτηκε η ανάγκη να εμπιστευόμαστε περισσότερο τους εργάτες, τη δύναμή τους, την πρωτοβουλία τους. Να τους βοηθάμε να οργανώνονται, να παίρνουν οι ίδιοι την υπόθεση στα χέρια τους.

Στη "Χαλυβουργία" εμπιστευτήκαμε το ΔΣ, στηρίξαμε όλες τις αποφάσεις του. Τους είπαμε ότι εσείς είστε το επιτελείο της οργάνωσης του αγώνα, τους βοηθήσαμε να κατανοήσουν τις ευθύνες τους. Αυτό δε μας εμπόδισε να τους λέμε τις όποιες διαφωνίες είχαμε, τίμια και συναδελφικά.
Βοηθήσαμε το ΔΣ να οργανώσει δίπλα του διάφορες επιτροπές, όπως γυναικών, διαχείρισης της υλικής αλληλεγγύης, προπαγάνδας. Να συγκροτηθεί ένας πυρήνας δραστήριων εργατών που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση του αγώνα. Τους βοηθήσαμε όλα τα ζητήματα, και κυρίως τα πιο δύσκολα, να τα συζητάνε και να τα αποφασίζουν όλοι μαζί μέσα από τις συνελεύσεις τους.
Αυτός ο τρόπος καθοδήγησης ανέβασε το κύρος του Κόμματος και του ΠΑΜΕ. Βοηθούσε να κατανοηθεί η αναγκαιότητα της καθοδήγησης από το Κόμμα, να υπάρχει Κομματική Οργάνωση σε κάθε εργοστάσιο. Οι ίδιοι οι χαλυβουργοί μάς υπεράσπιζαν από την επίθεση και τις συκοφαντίες του αντιπάλου, ακόμα και αν δε συμφωνούσαν σε όλα μαζί μας.

5. Αναδείχτηκε πόσο δύσκολη και σύνθετη είναι η διαδικασία διαμόρφωσης ταξικής πολιτικής συνείδησης, ότι δε γίνεται αυτόματα και ευθύγραμμα, προχωράει με πισωγυρίσματα.

Αποδείχτηκε πως δε φτάνει μόνο η συμμετοχή στον αγώνα για να γίνουν ολοκληρωμένα βήματα στη συνείδηση, αλλά ταυτόχρονη κομματική και συνδικαλιστική δουλειά. Με την καθημερινή δουλειά που κάναμε με τον "Ριζοσπάστη", με τις τακτικές κομματικές συσκέψεις, κατανοούσαν σιγά σιγά τη δυσκολία, ότι χρειάζεται σύγκρουση, αγώνας μακροχρόνιος. Οτι δε φτάνει η σύγκρουση μόνο με τον εργοδότη, γιατί αυτός δεν είναι μόνος του, έχει την κυβέρνηση, τα κόμματα, τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, ότι ο αγώνας χρειάζεται να πολιτικοποιηθεί.

6. Αναδείχτηκε πόσο μεγάλο όπλο είναι η εργατική αλληλεγγύη, όχι μόνο για τη θετική έκβαση μιας μάχης, αλλά και για τη διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης συνολικότερα.

Σήμερα, γύρω από αυτό το ζήτημα γίνεται μεγάλη ιδεολογική και πολιτική διαπάλη, μεγάλο φαγοπότι από διάφορα δίκτυα αλληλεγγύης, Εκκλησία, ΜΚΟ και επιχειρήσεις. Η αλληλεγγύη χρησιμοποιείται από την αστική τάξη ως μέσο χειραγώγησης και ενσωμάτωσης των θυμάτων της που την έχουν ανάγκη. Η πείρα της "Χαλυβουργίας" είναι η καλύτερη απάντηση σε όλα αυτά, στις διάφορες φιλανθρωπίες των καλοταϊσμένων προς τους πεινασμένους.
Το "ένας για όλους και όλοι για έναν" πρέπει να είναι βασικό στοιχείο της δουλειάς μας. Αυτό χρειάζεται οργάνωση, σχέδιο, κλιμάκωση. Δε φτάνει η αυθόρμητη συμμετοχή, όσο μεγάλη και αν είναι.

7. Συμπεράσματα βγαίνουν από το σχεδιασμό του αγώνα, τις μορφές πάλης, την κλιμάκωση των ενεργειών, την αξιοποίηση των εφεδρειών.

Ολα αυτά πρέπει να γίνονται με σχέδιο, με μέτρο, ώστε να βοηθάνε στην πλατύτερη στήριξη του αγώνα, στο δυνάμωμα της πίεσης προς την κυβέρνηση και την εργοδοσία. Να υπάρχουν πάντα εφεδρείες που να βοηθάνε στην κλιμάκωσή του. Αποδείχτηκε πως σε κάθε ταξική αναμέτρηση, το ζήτημα του σχεδιασμού, της εναλλαγής των μορφών και της σωστής αξιοποίησης των εφεδρειών παίζει καθοριστικό ρόλο στην έκβαση της μάχης, ιδιαίτερα όταν αυτή είναι μακρόχρονη.

8. Συμπεράσματα βγαίνουν και από τη στάση της εργοδοσίας, από την αντιμετώπιση της δράσης των άλλων πολιτικών δυνάμεων, των ΜΜΕ.

Ο Μάνεσης έβαζε πάνω και από το στενό συμφέρον της επιχείρησης το συμφέρον της τάξης, λειτουργούσε ως λαγός τους. Οι βιομήχανοι, ο Τύπος τους, το κράτος τους, τα δικαστήριά τους, τα ΜΜΕ, οι ροπαλοφόροι τους, στήριζαν τον Μάνεση όταν ήταν στριμωγμένος. Από αυτή τη στάση πρέπει να διδάσκονται και οι εργάτες για το πώς πρέπει να σκέφτονται και να δρουν ως τάξη, να υπάρχει ταξική αλληλεγγύη, να μην περνάει ο συντεχνιασμός, η πολυδιάσπαση, ο ρατσισμός και ο εθνικισμός, ο κάθε αγώνας να γίνεται υπόθεση όλων των εργατών.

9. Αναδείχτηκε για άλλη μια φορά ο αναντικατάστατος καθοδηγητικός ρόλος του ΚΚΕ.

Παρά τον ηρωισμό των χαλυβουργών, χωρίς την καθοδήγηση και τη βοήθεια του ΚΚΕ, δύσκολα θα μπορούσε να γίνει όπως έγινε. Η πολύτιμη συλλογική πείρα του Κόμματος αποτέλεσε πολύτιμο όπλο στα χέρια των απεργών, ενώ σημαντική ήταν και η πείρα που απέκτησε και το ίδιο το Κόμμα από αυτό τον αγώνα.
Αναδείχτηκε πιο παραστατικά η ανάγκη ύπαρξης οργανωμένων δυνάμεων του ΚΚΕ μέσα στα εργοστάσια. Χωρίς γερό Κόμμα σε κάθε κλάδο και μεγάλο χώρο δουλειάς, τέτοιοι αγώνες δεν μπορούν να γίνουν, ούτε να έχουν σωστό προσανατολισμό.

10. Για όλα τα παραπάνω και για πολλά άλλα, η γενικότερη προσφορά της απεργίας της "Χαλυβουργίας" είναι τεράστια. Επιβεβαίωσε πως το αποτέλεσμα ενός αγώνα δε μετριέται μόνο με το πόσα παίρνεις ή δεν παίρνεις στο χέρι.

Αξιοποιώντας την πείρα της "Χαλυβουργίας" δουλεύουμε για την επιτυχία της 48ωρης απεργίας στις 6 - 7 Νοέμβρη. Εμείς πρέπει να βοηθήσουμε να αποκτήσει σωστό προσανατολισμό και να υπάρχει καθολική συμμετοχή από όλους τους χώρους δουλειάς. Να συσπειρώσουμε περισσότερους εργάτες γύρω από το ΠΑΜΕ, ακόμα και αυτούς που ταλαντεύονται, που δεν ταυτίζονται πλήρως μαζί μας.
Από αύριο κάνουμε συνελεύσεις σε χώρους δουλειάς, συζητάμε τον προσανατολισμό της απεργίας, παίρνουμε μέτρα για καθολική συμμετοχή. Αυτή είναι η δουλειά που ανταποκρίνεται στο σύνθημα "Να γίνει όλη η Ελλάδα "Χαλυβουργία", την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία". Δηλαδή, δουλειά για μπλόκο στα μέτρα, για να αποτρέψουμε την υλοποίηση όσων μπορούμε ακόμα και αν ψηφιστούν, και ταυτόχρονα δουλειά για τη δημιουργία προϋποθέσεων να πληρώσει η πλουτοκρατία, να της αφαιρεθεί η δυνατότητα για εκμετάλλευση, η ιδιοκτησία στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ Οπλο στα χέρια του κινήματος η πρόταση νόμου του ΚΚΕ

Από την ομιλία του εισηγητή του Κόμματος στην προχτεσινή συζήτηση

«Συζητείται σήμερα η πρόταση νόμου του ΚΚΕ, μετά από τέσσερις μήνες από την κατάθεσή της. Παρ' όλα αυτά διατηρεί ακέραιη και αν το θέλετε διευρύνεται η επικαιρότητα αυτής της πρότασης», τόνισε στην ομιλία του ο εισηγητής του ΚΚΕ, Νίκος Καραθανασόπουλος, σημειώνοντας πως «η χρονική συγκυρία ήρθε να συμπέσει με τη συγκεκριμενοποίηση από μεριάς της συγκυβέρνησης του νέου πακέτου βάρβαρων και αντιλαϊκών μέτρων, τα οποία βάζουν ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα των ανατροπών στην αγορά εργασίας μέσα από την κατάργηση μιας σειράς εργασιακών δικαιωμάτων».
Αναπτύσσοντας το σκεπτικό της πρότασης νόμου, τόνισε μεταξύ άλλων: «Αυτή η πρωτοβουλία του ΚΚΕ, αποτελεί μια παρέμβαση στις εξελίξεις. Μια παρέμβαση η οποία εκφράζει τη θέληση του λαού ο οποίος στενάζει κάτω από αυτά τα βάρβαρα και αντιλαϊκά μέτρα. Από αυτή την άποψη, εμείς θέλουμε να χαιρετίσουμε τη μαζική υποστήριξη, την οποία βρήκε η πρόταση νόμου του ΚΚΕ, η πρωτοβουλία αυτή του Κόμματός μας, με τις δεκάδες, χιλιάδες υπογραφές που έχουν συγκεντρωθεί, με τις εκατοντάδες αποφάσεις μαζικών φορέων του εργατικού, αλλά και του λαϊκού κινήματος».
Παρουσιάζοντας αναλυτικά την πρόταση νόμου, ο Νίκος Καραθανασόπουλος επισήμανε ότι «αποτελείται από τρία άρθρα. Το πρώτο άρθρο περιλαμβάνει την κατάργηση της πρώτης δανειακής σύμβασης, του πρώτου Μνημονίου που τη συνόδευε, καθώς και των επικαιροποιήσεων που διαδοχικά ακολούθησαν, αλλά και των Εφαρμοστικών Νόμων.
Το δεύτερο άρθρο περιλαμβάνει την κατάργηση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής και των Εφαρμοστικών του Νόμων, ενώ το τρίτο άρθρο προβλέπει την κατάργηση της δεύτερης δανειακής σύμβασης, των νέων Μνημονίων που τη συνόδευαν, αλλά και των Εφαρμοστικών Νόμων, τα οποία, ήδη, η κυβέρνηση σχεδιάζει να δρομολογήσει το επόμενο χρονικό διάστημα.
Με την πρόταση νόμου προτείνουμε την κατάργηση του συνόλου των δανειακών και μνημονιακών νόμων, που καταγγέλλει ο ελληνικός λαός και όχι μόνο κάποιων επιμέρους διατάξεων, όπως για παράδειγμα μιας επιμέρους υπουργικής απόφασης, που δεν ανατρέπει ούτε το νόμο, αλλά ούτε και τις ολέθριες συνέπειες, που οδηγούσε η πρόταση νόμου της αξιωματικής αντιπολίτευσης».

Να πάρει κουράγιο ο λαός

Αφού αναφέρθηκε αναλυτικά στις επιπτώσεις από την ασκούμενη πολιτική που εκφράζεται στα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, ο Νίκος Καραθανασόπουλος επισήμανε πως «η πρόταση νόμου του ΚΚΕ συμβάλλει στην απόκτηση κουράγιου από τον ελληνικό λαό, για να οργανώσει από καλύτερες θέσεις, όχι μόνο την απόκρουση αυτών των νόμων για να μην ψηφιστούν, αλλά ταυτόχρονα η απόρριψη αυτών των μέτρων να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για μια ανάταξη του λαϊκού παράγοντα και της λαϊκής πάλης για την οικοδόμηση της κοινωνικής συμμαχίας και της λαϊκής αντεπίθεσης, με στόχο την αλλαγή της ροής των πραγμάτων και από αυτή την άποψη, θα επιμείνουμε σε αυτήν την πρόταση νόμου, όχι μόνο να συζητηθεί στην επιτροπή, αλλά να γίνει κτήμα των ίδιων των εργαζομένων».

    

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΦΙΛΗΣ

Υπάρχει ο άλλος δρόμος που μπορεί να βαδίσει ο λαός

Από την παρέμβαση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΚΚΕ

Αποκαλυπτική κριτική στις πολιτικές δυνάμεις - θιασώτες του «ευρωμονόδρομου» άσκησε στην παρέμβασή του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης.

Οπως χαρακτηριστικά είπε, «όλοι εκείνοι που έταξαν στο λαό ότι με την ένταξη στην ΕΕ θα έτρωγε με "χρυσά κουτάλια" πρέπει να απολογηθούν, μεταξύ των οποίων είναι και το κόμμα του κ. Μητρόπουλου, διότι έβαλε αυτό το ερώτημα. Εμείς είχαμε πει τι θα φέρει η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ για το λαό και για τους εργαζόμενους. Τα είχαμε περιγράψει με ακρίβεια και με την ένταξη και με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ ακόμη περισσότερο.
Τα ίδια λέμε και σήμερα, μπροστά στη βαρβαρότητα που προωθείται και από την ΕΕ και από τις κυβερνήσεις. Ομως, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται η τραγωδία. Εκείνοι, λοιπόν, που υποστήριξαν με θέρμη τότε ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ είναι ένα θετικό βήμα, σήμερα και πάλι - και εννοώ τον ΣΥΡΙΖΑ - ξαναλένε το ίδιο και αυτό πρέπει να το μετρήσει ο ελληνικός λαός. Ακόμη και προεκλογικά είπαν ότι φυσάει "άλλος αέρας" στην Ευρώπη.
Τι έχετε να πείτε τώρα; Εσείς δεν είπατε ότι με την εκλογή του Ολάντ αλλάζουν τα πράγματα στην Ευρώπη, ναι ή όχι; Τι έχετε να του πείτε σήμερα, όταν η ΕΕ όχι απλώς δεν αλλάζει προς θετική κατεύθυνση, αλλά - και είναι λογικό - σε συνθήκες κρίσης και για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα του κεφαλαίου, γίνεται ακόμη πιο σκληρή;».

Ασφαιρη η αντιμνημονιακή ρητορεία

Ο Θ. Παφίλης αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο θέμα των λεγόμενων «αντιμνημονιακών» πολιτικών, τονίζοντας ότι πρόκειται για αυταπάτες. «Ποιος έφτιαξε το μνημόνιο;» αναρωτήθηκε ρητορικά για να απαντήσει ο ίδιος: «Η ελληνική κυβέρνηση, η ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αρα, λοιπόν, όταν λες "όχι" στο μνημόνιο και είσαι ενάντια στο μνημόνιο, πρέπει να είσαι ενάντια σε αυτούς που το έφτιαξαν στο σύνολό τους και όχι όπως βολεύει. Είναι η πραγματικότητα αυτή;
Ας πάμε πιο πρακτικά, λοιπόν. Αύριο καταγγέλλεται το μνημόνιο - κάνω μια υπόθεση εργασίας - και οι δανειακές συμβάσεις. Αυτόματα έρχεσαι σε σύγκρουση με την ΕΕ και σου λέει, "δεν το αποδέχομαι". Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Εμείς έχουμε πρόταση ολοκληρωμένη. Εμείς λέμε ότι δεν μπορεί να σταθεί φιλολαϊκή πολιτική χωρίς δύο προϋποθέσεις. Η πρώτη προϋπόθεση είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ. Δεν μπορεί να είσαι μέσα, να δέχεσαι το ευρωπαϊκό "δίκαιο", τις αποφάσεις της ΕΕ, οι οποίες είναι όλες αντιλαϊκές και μνημονιακές και να λες ότι "θα ακολουθήσω φιλολαϊκή πολιτική".
Η δεύτερη σημαντική προϋπόθεση - και αναφέρομαι στις πιο σοβαρές - είναι ποιος θα έχει την οικονομία στα χέρια του. Και εδώ σφυρίζουν αδιάφορα ορισμένοι για το ποιος θα έχει την οικονομία στα χέρια του. Ποιος θα την έχει, ο λαός ή οι καπιταλιστές, τα μονοπώλια ή οι εργάτες, οι επιχειρηματίες ή οι εργαζόμενοι; Αυτό είναι στην ημερήσια διάταξη σήμερα. Μας λέτε με ποιες συμμαχίες. Εχουμε πολιτική συμμαχιών. Ποιοι πρέπει να συμμαχήσουν; Τα κοινωνικά στρώματα που έχουν αντικειμενικά τα ίδια συμφέροντα».

Να μην παγιδευτεί ο λαός

Κλείνοντας την παρέμβασή του ο Θανάσης Παφίλης σημείωσε ότι σήμερα «υπάρχουν δύο δρόμοι, ο ένας είναι αυτός που ακολουθείται σήμερα, δηλαδή ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, και ο άλλος είναι ο σοσιαλιστικός δρόμος, που προτείνει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Σήμερα, υπάρχει μια τεράστια εμπειρία, δεν υπάρχει αριστερή ή δεξιά διαχείριση του καπιταλισμού.
Υπάρχει η πείρα, τα Κομμουνιστικά Κόμματα έκαναν κυβέρνηση με τον Πρόντι, στη Γαλλία το Κομμουνιστικό Κόμμα μπήκε στην κυβέρνηση Ζοσπέν, στην Κύπρο σήμερα το ΑΚΕΛ θέλει να φέρει το σοσιαλισμό, βρέθηκε να έχει την κυβερνητική εξουσία, ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το αποτέλεσμα είναι η ίδια κατάσταση. Εάν δε λυθεί το θέμα της εξουσίας και όχι της κυβέρνησης, εκεί που θα καταντήσεις είναι η ονομαζόμενη "κυβερνώσα αριστερά" - η ΔΗΜΑΡ είναι το παράδειγμα. Αρα, όσοι προσπαθούν να παγιδεύσουν τον ελληνικό λαό στο δίλημμα της αριστερής κυβέρνησης, που θα αναλάβει να κάνει ανθρώπινο τον καπιταλισμό, προσφέρουν τη χειρότερη υπηρεσία.
Σε όσους λένε ότι "μέχρι να έρθει λαϊκή εξουσία, τι κάνουμε;" θέλουμε να πούμε ότι εμείς παλεύουμε καθημερινά, αλλά δε θέλουμε να το διαφημίσουμε. Αλλοι τρύπωσαν στα υπόγεια, όταν η Ιστορία γύρισε ανάποδα και απαρνήθηκαν τα πάντα, το 1990, όπου ενστερνίστηκαν τον καπιταλισμό και όλη τη βαρβαρότητα. Εμείς, πληγωμένοι, ματωμένοι, τσακισμένοι, σηκωθήκαμε όρθιοι και είπαμε "όχι" στη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού. Εσείς λέγατε ότι μπαίνουμε σε έναν νέο κόσμο, τον κόσμο της ειρήνης, της φιλίας. Επομένως, μη μας εγκαλείτε για τέτοια πράγματα. Τα θυμόμαστε όλα αυτά πολύ καλά.
Εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στο λαό και στο ερώτημα "πότε;" λέμε όταν το αποφασίσει ο λαός. Οι συνθήκες είναι υπερώριμες. Η δική μας πρόταση είναι να γίνει τώρα, ακόμα και αύριο. Γι' αυτό δεν μπορούμε ως ΚΚΕ να παραδώσουμε για άλλη μια φορά το λαό στις χίμαιρες ενός ανθρώπινου καπιταλισμού. Οφείλουμε να του δείξουμε ποιος είναι ο δρόμος και είμαστε αισιόδοξοι ότι αργά ή γρήγορα θα τον ακολουθήσει».

ΔΙΑΜΑΝΤΩ ΜΑΝΩΛΑΚΟΥ

Ευρωπαϊκή Ενωση και λαϊκή ευημερία δε γίνεται

Στις αυταπάτες που θέλει να καλλιεργήσει κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ απάντησε η βουλευτής του ΚΚΕ

Οι θέσεις του ΚΚΕ που εκφράζονται με την πρόταση νόμου «είναι προτάσεις ουσίας» επισήμανε στη δική της παρέμβαση η Διαμάντω Μανωλάκου. Τόνισε ότι «ξέρουμε καλά ότι επιβάλλονται με αγώνες και ακολουθούν οι νόμοι. Οπως ξέρουμε ότι υπάρχει πλούτος για να ικανοποιήσει τέτοιες ανάγκες, μόνο που είναι συγκεντρωμένος στους κεφαλαιοκράτες και μάλιστα έχουν πρόβλημα που τους τρελαίνει, γιατί σε αυτές τις συνθήκες ο πλούτος τους μένει ανενεργός, ενώ πρέπει να επενδυθεί για να αυγατίσουν τα κέρδη τους».
Επισήμανε ότι «αυτή ακριβώς είναι η στρατηγική της ΕΕ, προετοιμάστηκε από τη δεκαετία του '90 για να ανταποκριθούν τα ευρωπαϊκά μονοπώλια στον ανταγωνισμό με τα άλλα παραδοσιακά ιμπεριαλιστικά κέντρα, ΗΠΑ και Ιαπωνία, αλλά και για να αντιμετωπίσουν τους νέους παίκτες στη διεθνή σκακιέρα που αποσπούν μερίδια της αγοράς και μιλάμε για την Κίνα, την Ινδία, τη Ρωσία, τη Βραζιλία».
Αναφερόμενη στην κατάσταση στην ΕΕ, η Δ. Μανωλάκου σημείωσε ότι «η ανισομετρία, είναι συστατικό του καπιταλισμού, γιατί σε κάθε χώρα υπάρχουν οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι είτε είσαι στο βορρά είτε στο νότο. Συνεπώς, πόλος βορρά ή νότου καμιά σημασία δεν έχει, ούτε καμιά προστασία γι' αυτούς που παράγουν τον πλούτο, τους εργαζόμενους. Στην ουσία όλα αυτά τα μέτρα εκπορεύονται από τη στρατηγική της ΕΕ, τη στρατηγική του κεφαλαίου για να φορτωθούν τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.Τα μέτρα λοιπόν αυτά προωθούνται παντού, ανεξάρτητα από το χρέος και τα ελλείμματα που έχουν ή δεν έχουν».
Ασκώντας κριτική στα κόμματα που δηλώνουν αντιμνημονιακά πλην όμως στηρίζουν την ΕΕ, επισήμανε ότι «είναι αντιφατικό και υποκρισία όποιος λέει όχι στα μνημόνια, αλλά λέει ναι στην ΕΕ και το κοινοτικό δίκαιο που έχει περιεχόμενο και είναι ακριβώς αυτό των μνημονίων. Πολύ περισσότερο που ψηφίζουν τη διεύρυνση της ιμπεριαλιστικής ΕΕ. Ακόμη είναι δημαγωγία να λέει κανείς, είναι κατά του μνημονίου αλλά είμαι υπέρ του κεφαλαίου. Με συγχωρείτε, αλλά το μνημόνιο υμνεί ουσιαστικά τα μνημόνια του κεφαλαίου».

Χρεοκοπημένη η λογική των σταδίων

Η Διαμάντω Μανωλάκου συνέχισε λέγοντας πως «σε ό,τι αφορά τα μεταβατικά αιτήματα ή στάδια, κοιτάξτε να σας πω, το να παλεύει κανείς για να εμποδίσει τα χειρότερα, βεβαίως είναι αγώνας αμυντικός, όμως ταυτόχρονα είναι κρίκος για μικρές νίκες που παίρνουν μεγαλύτερες. Αρκεί να μην ξεκόβεται η οικονομία από την πολιτική ώστε ο καθημερινός αγώνας να δυναμώνει, να συνειδητοποιεί περισσότερες λαϊκές μάζες να παλέψουν στην κατεύθυνση του στόχου ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Αυτό, δε γίνεται, όταν ο λαός εγκρίνει και εσύ προτείνεις μεταβατικά μια κυβέρνηση καπιταλιστικής διαχείρισης; Γιατί; Διότι τότε δίνεται ανάσα στην καπιταλιστική σαπίλα που πεθαίνει, δίνεις χρόνο να ανασυνταχθεί. Συνεπώς, αυτές οι λογικές, δεν ανατρέπουν το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα. Το αντίθετο το ενισχύουν να επιβιώσει».
Καταλήγοντας δήλωσε: «εμείς, θεωρούμε ότι το πρώτο και το κύριο για το λαό είναι να συνειδητοποιήσει, ποια είναι η αιτία της κρίσης, τι είδους κρίσεις ζούμε και πού βεβαίως είναι, εξαιτίας του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ενσωμάτωσης στην ΕΕ. Γι' αυτό οποιαδήποτε αναφορά για συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ είναι ουτοπία, είναι αδύνατη και το ξέρετε. Θα ήταν σαν να ακυρώνει το ΚΚΕ τις θέσεις που έχει και που αν θέλετε η ίδια η ζωή τις έχει επιβεβαιώσει».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ