ΚΡΙΣΙΜΑ ΜΕΤΩΠΑ ΠΑΛΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗ 48ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

 

Κόντρα στην αντιλαϊκή πολιτική με οργάνωση στους τόπους δουλειάς

Ο λαός έχει τη δύναμη να βάλει οριστικό τέλος στην επίθεση του μαύρου μετώπου κυβέρνησης - τρόικας - πλουτοκρατίας (φωτ. από τη μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση στο Σύνταγμα)

Η επιτυχημένη 48ωρη απεργιακή μάχη στις 19 και 20 Οκτώβρη και οι μεγαλειώδεις απεργιακές συγκεντρώσεις, αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για τη συνέχιση και την κλιμάκωση του αγώνα των εργαζομένων εναντίον της άγριας αντιλαϊκής, αντεργατικής πολιτικής. Παρακαταθήκη που δείχνει πως ο λαός έχει τη δύναμη να αντισταθεί οργανωμένα και συλλογικά, μαχητικά και αποφασιστικά απέναντι σε όσους θέλουν να του διαλύσουν τη ζωή. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα, «πατώντας» πάνω σε αυτήν την εμπειρία μπορεί να πάρει δυνάμεις, ενόψει των δύσκολων αγώνων που έχει μπροστά του. Πόσο μάλλον, απ' τη στιγμή που η επίθεση του μαύρου μετώπου κυβέρνησης - τρόικας - πλουτοκρατίας οξύνεται.

Η συμφωνία για το «κούρεμα», ο νέος αντιλαϊκός προϋπολογισμός που θα κατατεθεί σύντομα στη Βουλή, σε συνδυασμό με το σύνολο των μέτρων που έχουν ήδη ψηφιστεί τους προηγούμενους μήνες (μεσοπρόθεσμο, πολυνομοσχέδιο) θα έχουν δραματικές συνέπειες για τις εργατικές λαϊκές οικογένειες. Οι επιχειρηματίες και οι πολιτικοί τους εκφραστές δείχνουν αποφασισμένοι να κλιμακώσουν την επίθεσή τους για να κερδίσουν στην κούρσα του ανταγωνισμού, να βγουν όσο γίνεται περισσότερο αλώβητοι από την καπιταλιστική κρίση. Γι' αυτό και οξύνεται όχι μόνο η επιθετικότητά τους, αλλά και η εργοδοτική τρομοκρατία. Γι' αυτό και εντείνεται η προβοκατόρικη προπαγάνδα κατά του οργανωμένου λαϊκού κινήματος. Θέλουν να αφοπλίσουν το λαό μπροστά στη νέα έφοδο που βρίσκεται ήδη «στα σκαριά».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ανοίγουν μια σειρά από μέτωπα πάλης για την εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα.
Συγκεκριμένα:

Λεηλατούν την ασφάλιση - Σπέρνουν φτώχεια στο λαό

1. Η συμφωνία για το λεγόμενο «κούρεμα του κρατικού χρέους» θα έχει άμεσες επιπτώσεις στο ήδη λεηλατημένο ασφαλιστικό σύστημα. Τα ασφαλιστικά Ταμεία οδηγούνται, κυριολεκτικά, στο στραγγαλισμό. Στις διαβεβαιώσεις των διαφόρων «μάνατζερ», διοικητικών, υπουργών και άλλων κυβερνητικών στελεχών ότι δήθεν τα ασφαλιστικά Ταμεία «δε θα έχουν επιπτώσεις απ' το "κούρεμα"», ο λαός δεν πρέπει να δείξει καμιά εμπιστοσύνη. Είναι οι ίδιοι που όλα τα προηγούμενα χρόνια βούλιαξαν τα Ταμεία. Και, τώρα, έρχονται να ρίξουν τη χαριστική βολή. Συντάξεις, παροχές και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη θα υποστούν νέες περικοπές. Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, βρίσκονται ήδη σε δεινή θέση και αδυνατούν να πληρώσουν για φάρμακα και υπηρεσίες Υγείας. Η καταβαράθρωση των συντάξιμων αποδοχών έχει ήδη οδηγήσει τους γέροντες μπροστά στο δίλημμα, αν θα αγοράσουν τα φάρμακά τους ή αν θα έχουν ένα πιάτο φαΐ.
Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, δεν πρέπει να δεχθούν καμιά θυσία για τη σωτηρία των εκμεταλλευτών τους. Στα Ταμεία συγκεντρώνεται ο κόπος των ανθρώπων του καθημερινού μόχθου. Αυτοί που χρωστάνε στα Ταμεία, είναι οι ίδιοι που τους κλέβουν το μισθό, οι ίδιοι που απολύουν τους εργάτες, οι ίδιοι που τους οδηγούν στη φτώχεια.
2. Το «μέλλον» που προδιαγράφεται για τις λαϊκές οικογένειες είναι η ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια. Στον ιδιωτικό τομέα, οι απολύσεις θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο το επόμενο χρονικό διάστημα. Η ανεργία έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και θα ανέβει ακόμη παραπάνω, ενώ το πενιχρό επίδομα ανεργίας (πέρα απ' το γεγονός ότι δεν το παίρνει ούτε το 1/3 των ανέργων) δεν αρκεί ούτε για τα στοιχειώδη και μάλιστα κυβέρνηση και εργοδοσία μελετούν την ακόμα μεγαλύτερη μείωσή του. Η εργοδοσία, αδίστακτη, προχωρά σε αλλαγές εργασιακών σχέσεων και μειώσεις μισθών. Για παράδειγμα, μία μέρα μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου η εργοδοσία του «Λήδρα Μάριοτ», κάλεσε τους εργαζόμενους να υπογράψουν επιχειρησιακές συμβάσεις ξεκαθαρίζοντας: «ξεχάστε τους μισθούς που ξέρατε». Αντίστοιχες είναι οι εξελίξεις και στο Δημόσιο, όπου εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την εφεδρεία, δηλαδή τις απολύσεις, ενώ το νέο μισθολόγιο συμπιέζει ακόμη παραπέρα το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Επιπλέον, μικρομάγαζα βάζουν λουκέτο. Νέα ζευγάρια βουλιάζουν στα χρέη, δεν μπορούν να αποπληρώσουν το δάνειο για το σπίτι, δεν έχουν να πληρώσουν τον παιδικό σταθμό, τα εμβόλια των παιδιών τους, το βρεφικό γάλα.
Οι εξελίξεις αυτές μπορούν να αντιμετωπιστούν με ενότητα σε ταξική κατεύθυνση, με δουλειά μέσα στους τόπους εργασίας. Να μην περάσει η κυβερνητική προπαγάνδα που προσπαθεί να διασπάσει τους εργαζόμενους. Να εκφραστεί η ταξική αλληλεγγύη προς κάθε εργάτη κι άνεργο που έρχεται αντιμέτωπος με τις συνέπειες αυτής της πολιτικής.

Νέα χαράτσια βαραίνουν το λαό - Στο στόχαστρο και η Υγεία

3. Τα νέα χαράτσια για τα ακίνητα έχουν ήδη αρχίσει να αποστέλλονται στα λαϊκά νοικοκυριά, μέσα απ' τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Με ένα ακόμη εισπρακτικό μέτρο - που θα έχει μόνιμο χαρακτήρα και θα επιβάλλεται κάθε χρόνο - επιδιώκουν να συντρίψουν το εισόδημα των εργαζομένων, να διασώσουν την πλουτοκρατία, σε βάρος του λαού, να χτυπήσουν τη μικρή ιδιοκτησία που αποκτήθηκε με δουλειά χρόνων και με δάνεια με υψηλό επιτόκιο. Αδίστακτα, απειλούν τα λαϊκά νοικοκυριά με διακοπή του ρεύματος, με συνοπτικές διαδικασίες και με κατασχέσεις, σε περίπτωση που δεν πληρώσουν το χαράτσι. Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής θα είναι τραγικές για τα φτωχά λαϊκά στρώματα.
Χρειάζεται απάντηση με οργανωμένη άρνηση πληρωμής με συνελεύσεις και αποφάσεις σε όλους τους χώρους δουλειάς, στα εργοστάσια, στη βιομηχανία, στα βαπόρια, με δουλειά στις γειτονιές, παντού.
4. Ενας ιδιαίτερα κρίσιμος τομέας είναι αυτός της Υγείας. Συγχωνεύσεις και κλείσιμο κλινικών και νοσοκομείων, πληρωμή ιατρικών εξετάσεων, νέες περικοπές της κρατικής χρηματοδότησης στην Υγεία (αλλά και στην Παιδεία), είναι όσα ήδη υλοποιούνται. Ολα αυτά, θα οδηγήσουν λαϊκές οικογένειες, φτωχούς εργάτες, αγρότες και αυτοαπασχολούμενους, σε μια πρωτοφανή επιδείνωση της ίδιας της υγείας τους, αφού θα αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στο δυσβάσταχτο κόστος της. Στην κυριολεξία θα παρακαλάνε να μην αρρωστήσουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με τη συνολικότερη επίθεση, η υγεία του λαού βρίσκεται «σε κόκκινη γραμμή». Για παράδειγμα, η αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης θα έχει ως αποτέλεσμα πολλά νοικοκυριά να αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες τους για θέρμανση. Ηδη, σε κάποια σχολεία έχει κοπεί η παροχή φυσικού αερίου, λόγω έλλειψης χρημάτων. Τα παιδιά θα αρρωσταίνουν και θα χρειάζονται γιατρό και φάρμακα. Πού θα βρει λεφτά η λαϊκή οικογένεια γι' αυτές τις ζωτικές ανάγκες;
Η όρθωση ενός λαϊκού μετώπου για την υπεράσπιση της ίδιας της υγείας του λαού, για την υπεράσπιση της ζωής των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, καθίσταται κρίσιμη και αναγκαία. Κανείς εργάτης, κανείς άνθρωπος του μόχθου, δεν μπορεί να μένει απαθής και αμέτοχος σε αυτή την ανελέητη επίθεση.

Μονόδρομος η οργανωμένη απάντηση

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, ο δρόμος είναι ένας: Να πάρουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, το σύνολο των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, την υπόθεση στα χέρια τους. Πρώτα απ' όλα, μέσα στους ίδιους τους τόπους δουλειάς, αξιοποιώντας την εμπειρία των Γενικών Συνελεύσεων, που πήραν μαζικό και μαχητικό χαρακτήρα όλο το προηγούμενο διάστημα, να υπάρξει οργάνωση και απειθαρχία στα εφαρμοζόμενα μέτρα. Τα ίδια τα Συνδικάτα με πρωτοβουλίες, με συσκέψεις, με συζήτηση εργάτη τον εργάτη, να δείξουν το δρόμο της αντίστασης, να απαιτήσουν να καταργηθούν όλοι οι αντιλαϊκοί νόμοι, να πούνε «τέλος στις θυσίες» για τα κέρδη της πλουτοκρατίας. Η εργατική - λαϊκή οργάνωση μπορεί, μέσα απ' αυτή την πάλη, να ανοίξει το δρόμο για ακόμη πιο ριζικές λύσεις, για την ανάπτυξη προς όφελος του λαού.
Ξεπερνώντας τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες μπορεί και πρέπει να επιτευχθεί μια συσπείρωση με συγκεκριμένο περιεχόμενο και προσανατολισμό στα διάφορα μέτωπα πάλης. Καμιά πίστωση χρόνου δεν πρέπει να δοθεί στην «Ιερή Συμμαχία» κεφαλαίου, κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, διότι αυτός ο χρόνος θα αξιοποιηθεί για μια νέα, πιο αιματηρή, επιδρομή εναντίον των δικαιωμάτων του λαού. Γι' αυτό και είναι απαραίτητη η πλατιά συμμετοχή όλων, η λαϊκή πρωτοβουλία, η καθημερινή δράση για όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η λαϊκή οικογένεια. Κανείς εργάτης, καμιά εργάτρια να μη μείνει έξω από τα Σωματεία. Μαζική συμμετοχή σε κάθε μορφή κινητοποίησης από την απεργία, την παράσταση διαμαρτυρίας, μέχρι την πικετοφορία στις γειτονιές και τις πιο ανεβασμένες μορφές μαζικής, λαϊκής πάλης.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Το ΟΧΙ του ελληνικού λαού

 

Πολίτες της Αθήνας, στοιβαγμένοι και γαντζωμένοι όπως - όπως στο τρένο, ξεκινούν για το αλβανικό μέτωπο

Το βράδυ της 25ης Οκτωβρίου του 1940 το ελληνικό Εθνικό Θέατρο εγκαινίαζε τη χειμερινή του περίοδο με την παράσταση «Μαντάμ Μπατερφλάι» του Πουτσίνι από τη Λυρική Σκηνή. Παρόντες στην παράσταση, όλος ο «καλός κόσμος» της εποχής, η κυβέρνηση του Μεταξά, ο ίδιος ο δικτάτορας, ο βασιλιάς Γεώργιος με την οικογένειά του, η ηγεσία της ιταλικής πρεσβείας, ενώ προσκεκλημένος της κυβέρνησης παραβρέθηκε στην παράσταση και ο γιος του Πουτσίνι με τη σύζυγό του. Το επόμενο βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, προς τιμήν του ζεύγους Πουτσίνι η ιταλική πρεσβεία έδωσε δεξίωση, στην οποία είχε προσκληθεί σχεδόν όλος ο «καλός κόσμος» της προηγούμενης βραδιάς και φυσικά η ελληνική κυβέρνηση και η βασιλική οικογένεια. Εντούτοις, η πολιτική εκπροσώπηση της χώρας περιορίστηκε στις παρουσίες του μόνιμου υφυπουργού Εξωτερικών Νικ. Μαυρουδή και του υφυπουργού Τύπου και Τουρισμού Θ. Νικολούδη. Η δεξίωση, ακολουθώντας τις ελληνικές συνήθειες, ξεκίνησε αργά το βράδυ και κράτησε ως τα ξημερώματα. Τα τραπέζια ήταν διακοσμημένα με ελληνικές και ιταλικές σημαίες, ενώ η τούρτα έφερε πάνω τη φράση «Ζήτω η Ελλάς»¹.
Η εικόνα και των δύο εκδηλώσεων άφηνε την εντύπωση πως οι σχέσεις των δύο χωρών δεν αντιμετώπιζαν άμεσα την απειλή κάποιας ρήξης, αλλά τούτο μάλλον ήταν περισσότερο ένα διπλωματικό παιχνίδι παρά η αλήθεια. Πίσω από τη βιτρίνα, η πραγματικότητα φάνταζε σκληρή και αδυσώπητη.

Καλπάκι - άγαλμα μαχητη του 1940

Πέτροβας Σπύρος

Λίγο πριν την έναρξη, και κατά τη διάρκεια της δεξίωσης στην ιταλική πρεσβεία, οι αρμόδιες υπηρεσίες της λάμβαναν κομματιαστά - σε τέσσερις δόσεις - ένα κρυπτογραφημένο τηλεγράφημα, η αποκρυπτογράφηση του οποίου θα το καθιστούσε το σημαντικότερο, ίσως, ιστορικό ντοκουμέντο της σύγχρονης ιστορίας των ελληνοϊταλικών σχέσεων.

Η κήρυξη του πολέμου

Μετά τις 5 το πρωί της 27ης Οκτωβρίου του 1940, όταν έφυγαν και οι τελευταίοι καλεσμένοι από την ιταλική πρεσβεία, ο πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι πήρε το αποκρυπτογραφημένο τηλεγράφημα κι άρχισε να το διαβάζει. Επρόκειτο για μια τελεσιγραφική διακοίνωση της ιταλικής προς την ελληνική κυβέρνηση, η οποία μεταξύ άλλων έλεγε²:
«Η ουδετερότης της Ελλάδος απέβη ολονέν και περισσότερον απλώς και καθαρώς φαινομενική. Η ευθύνη διά την κατάστασιν ταύτην επιπίπτει πρωτίστως επί της Αγγλίας και επί της προθέσεώς της όπως περιπλέκη πάντοτε άλλας χώρας εις τον πόλεμον. Η Ιταλική Κυβέρνησις θεωρεί έκδηλον ότι η πολιτική της Ελληνικής Κυβερνήσεως έτεινε και τείνει να μεταβάλη το ελληνικόν έδαφος, ή τουλάχιστον να επιτρέψη όπως το ελληνικόν έδαφος μεταβληθή εις βάσιν πολεμικής δράσεως εναντίον της Ιταλίας. Τούτο δε θα ηδύνατο να οδηγήση εις μίαν ένοπλον ρήξιν μεταξύ της Ιταλίας και της Ελλάδος, ρήξιν την οποίαν η Ιταλική Κυβέρνησις έχει πάσαν πρόθεσιν να αποφύγη. Οθεν, η Ιταλική Κυβέρνησις κατέληξεν εις την απόφασιν να ζητήση από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν - ως εγγύησιν διά την ουδετερότητα της Ελλάδος και ως εγγύησιν διά την ασφάλειαν της Ιταλίας - το δικαίωμα να καταλάβη διά των ενόπλων αυτής δυνάμεων, διά την διάρκειαν της σημερινής προς την Αγγλίαν ρήξεως, ωρισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους. Η Ιταλική Κυβέρνησις ζητεί από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν όπως μη εναντιωθή εις την κατάληψιν ταύτην και όπως μη παρεμποδίση την ελευθέραν διέλευσιν των στρατευμάτων των προοριζομένων να την πραγματοποιήσωσι. Τα στρατεύματα ταύτα δεν παρουσιάζονται ως εχθροί του ελληνικού λαού και η Ιταλική Κυβέρνησις δεν προτίθεται ποσώς, διά της προσωρινής κατοχής στρατηγικών τινών σημείων, επιβαλλομένης υπό της ανάγκης των περιστάσεων και εχούσης καθαρώς αμυντικόν χαρακτήρα, να θίξη οπωσδήποτε την κυριαρχίαν και την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος. Η Ιταλική Κυβέρνησις ζητεί από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν όπως δώση αυθωρεί εις τας στρατιωτικάς αρχάς τας αναγκαίας διαταγάς ίνα η κατοχή αυτή δυνηθή να πραγματοποιηθή κατά ειρηνικόν τρόπον. Εάν τα ιταλικά στρατεύματα ήθελον συναντήση αντίστασιν, η αντίστασις αύτη θα καμφθή διά των όπλων και η Ελληνική Κυβέρνησις θα έφερε τας ευθύνας, αι οποίαι ήθελον προκύψη εκ τούτου».

Στους δρόμους της Αθήνας, ο λαός είπε ΟΧΙ στο φασισμό

Το κείμενο της διακοίνωσης συνοδευόταν από μια σειρά οδηγίες σχετικά με τον τρόπο που όφειλε να χειριστεί το θέμα η ηγεσία της πρεσβείας. Γράφει ο Γκράτσι στις αναμνήσεις του³: «Το περίφημο αυτό έγγραφο κακοπιστίας συνοδεύετο από τις εξής οδηγίες. Η επίδοση της διακοινώσεως έπρεπε να γίνει χωρίς προειδοποίηση στις 3 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου και την επίδοση της διακοινώσεως θα έπρεπε να ακολουθήσει η προφορική ανακοίνωση ότι οι κινήσεις των στρατευμάτων μας θα άρχιζαν την 6 πρωινή της ίδιας ημέρας. Τα πάντα είχαν υπολογισθεί ώστε ο πόλεμος να καταστεί αναπόφευκτος».
Οι οδηγίες ακολουθήθηκαν κατά γράμμα. Δέκα περίπου λεπτά πριν την 3η πρωινή της 28ης Οκτωβρίου ο Γκράτσι, ο στρατιωτικός ακόλουθος της ιταλικής πρεσβείας κι ένας διερμηνέας έφτασαν έξω από την κατοικία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά. Στη σχετική έκθεσή του ο διοικητής της υπηρεσίας της σχετικής με τα ζητήματα ασφάλειας του πρωθυπουργού γράφει⁴: «Το υπ' αριθ. Δ. Σ. 75 αυτοκίνητον του οποίου επέβαιναν ο πρεσβευτής της Ιταλίας μεθ' ενός άλλου προσώπου σταθμεύει προς της εισόδου της εν Κηφισία οικίας όπου διαμένει ο Πρωθυπουργός Ι. Μεταξάς. Ευθύς ως το αυτοκίνητον εστάθμευσε προ της εισόδου της οικίας, ο σκοπός χωροφύλαξ πλησιάσας όπως διαπιστώση την ταυτότητα των επιβαινόντων είδε κατερχόμενους τον πρεσβευτή της Ιταλίας, κρατούντα ανά χείρας ένα φάκελλον, και τον άγνωστον συνοδόν του οίτινες και του εδήλωσαν ότι είναι απολύτως ανάγκη να παρουσιασθή αμέσως ο κ. Πρέσβυς εις τον κ. Πρόεδρον της Ελληνικής Κυβερνήσεως. Ο χωροφύλαξ αμέσως ειδοποίησε τον υπαξιωματικόν της υπηρεσίας, ο οποίος μετέβη και εκτύπησε κατ' επανάληψιν τον κώδωνα της επί της οδού Κεφαλληνίας εισόδου της οικίας, αλλά δεν του εδόθη απάντησις. Επειδή δ' ο πρέσβυς επέμενε τονίζων ότι οπωσδήποτε πρέπει να παρουσιασθή εις τον κ. Πρόεδρον, ο υπαξιωματικός της υπηρεσίας αφύπνισε τον αρχιφύλακα ενωματάρχην Τραυλόν, ο οποίος εκάλεσεν από τηλεφώνου τον κ. Πρόεδρον εις τον οποίον και ανέφερεν ότι ο πρεσβευτής της Ιταλίας ευρίσκετο έξωθι της οικίας και επέμενε να παρουσιασθή ενώπιόν του. Ο κ. Πρόεδρος του απήντησεν επί λέξει: "Καλά, τέτοια ώρα! Τι θέλει;". Εις απάντησιν δε του ενωμοτάρχου ότι δεν εγνώριζε το σκοπόν της αφίξεώς του, απήντησε "καλά περίμενε". Ακολούθως ο κ. Πρόεδρος εξήλθεν της θύρας και εκάλεσε τον πρεσβευτήν, εισήλθον δε και οι δύο μαζύ εντός της οικίας».

Γυναίκες στο μέτωπο

Σύμφωνα με την αφήγηση του ίδιου του Γκράτσι, μόλις οι δύο άνδρες μπήκαν στο εσωτερικό του σπιτιού και κάθισαν σ' ένα μικρό σαλονάκι, ο Ιταλός πρέσβης επέδωσε στον Ελληνα δικτάτορα το κείμενο της διακοίνωσης. «Ο Μεταξάς - γράφει ο Γκράτσι⁵ - άρχισε να το διαβάζει. Τα χέρια που κρατούσαν το χαρτί έτρεμαν ελαφρά και μέσα από τα γυαλιά έβλεπα τα μάτια να βουρκώνουν, όπως συνήθιζε όταν ήταν συγκινημένος. Οταν τελείωσε την ανάγνωση, με κοίταξε κατά πρόσωπο και μου είπε με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή: "Alors, c' est la querre" (σ.σ. ώστε έχουμε πόλεμο)».
Ο Γκράτσι επιχείρησε να αποφορτίσει το κλίμα, ισχυριζόμενος ότι η προσφυγή στα όπλα δεν ήταν αναγκαστική εφόσον η Ελλάδα έδειχνε τη διάθεση να συμμορφωθεί προς τις ιταλικές απαιτήσεις. Εντούτοις δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει στο συνομιλητή του ποια στρατηγικά σημεία επί του ελληνικού εδάφους έπρεπε να τεθούν υπό ιταλική κατοχή. Πέραν όμως τούτου, ούτε ο Μεταξάς ήταν ηλίθιος για να μην καταλαβαίνει πως ακόμη κι αν ήθελε να συμμορφωθεί προς τις ιταλικές απαιτήσεις, δεν ήταν σε θέση να το πράξει μέσα στο χρονικό περιθώριο των τριών ωρών που του δινόταν, δεδομένου ότι στις 6 το πρωί θα άρχιζε η προέλαση των στρατιωτικών δυνάμεων της Ιταλίας προς την Ελλάδα. Ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος, αν και στις τάξεις του δικτατορικού καθεστώτος ήταν τουλάχιστον ισχυρή, αν όχι κυρίαρχη, η άποψη ότι θα γινόταν μόνο για μερικές ημέρες και μόνο για την τιμή των όπλων. Αλλά τότε γιατί δεν προτίμησαν το συμβιβασμό; Στο ερώτημα αυτό, η απάντηση έρχεται μέσα από την απάντηση σε ένα άλλο ερώτημα που εδώ και εξήντα τόσα χρόνια κυριαρχεί στις συζητήσεις των Ελλήνων: Ποιος είπε το πραγματικό ΟΧΙ, ο Μεταξάς ή ο λαός; ΄Η αλλιώς πιο ακριβέστερα: Το «ΟΧΙ» του Μεταξά ήταν της ίδιας βαρύτητας και της ίδιας σημασίας με το ΟΧΙ του ελληνικού λαού;

Το «ΟΧΙ» του Μεταξά και το ΟΧΙ του λαού

Αλβανικό έπος

Ενας παλιός αστός πολιτικός του λεγόμενου Δημοκρατικού Κέντρου, ο Γεώργιος Καφαντάρης είχε πει με δεικτικό τρόπο για τη στάση του Μεταξά απέναντι στο ιταλικό τελεσίγραφο: «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Ελληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ»⁶. Το λογοπαίγνιο αυτό του Καφαντάρη ήταν ευθεία αναφορά στις ιδεολογικές και πολιτικές συγγένειες που είχε ο ίδιος ο δικτάτορας και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου με τα φασιστικά κινήματα της Ευρώπης εκείνης της ιστορικής περιόδου, ιδιαίτερα δε με το ιταλικό φασιστικό κίνημα του Μπενίτο Μουσολίνι. Ομως το «ΟΧΙ» του Μεταξά αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι σε τέτοιες ιστορικές στιγμές τις αποφάσεις δεν τις επιβάλλουν οι ιδεολογικές και πολιτικές προτιμήσεις των ηγετών, αλλά τα γενικότερα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων στην εσωτερική και διεθνή τους διάσταση. Ο Μεταξάς το γνώριζε αυτό πολύ καλά - ίσως καλύτερα από πολλούς άλλους στον κύκλο των ηγετών του δικτατορικού καθεστώτος - και μάλιστα πολύ πριν από το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου. Στις 3 Μαρτίου του 1934 για παράδειγμα, μιλώντας στο Συμβούλιο των Πολιτικών αρχηγών, έλεγε κατά λέξη⁷: «Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι». Την πολιτική αυτή ο Μεταξάς τη συνέχισε και στην περίοδο της δικτατορίας του. Για την ακρίβεια ήταν τέτοια η αγγλική επιρροή πάνω στην Ελλάδα που ούτε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου μπόρεσε να αμφισβητήσει παρά τον πολιτικοϊδεολογικό του προσανατολισμό προς τα φασιστικά ευρωπαϊκά καθεστώτα και τις στενές οικονομικές σχέσεις που ανέπτυξε μ' αυτά. Δεν επρόκειτο βέβαια μόνο για πολιτική επιρροή, αλλά και για οικονομική, αφού οι σχέσεις του ελληνικού κεφαλαίου με το αγγλικό ήταν ιδιαίτερα ισχυρές. Για παράδειγμα, στο διάστημα 1922-1932 παρουσιάζεται στην Ελλάδα μια τεράστια εισβολή ξένων κεφαλαίων, σχεδόν διπλάσια απ' αυτή που είχαμε την εποχή του Τρικούπη. Το εξωτερικό χρέος της χώρας έφτανε τα 1.022 εκατομμύρια χρυσά φράγκα, ενώ το εσωτερικό ήταν 144 εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Συστηματικοί δανειστές της χώρας - αγοραστές δηλαδή ελληνικών χρεογράφων - ήταν ο οίκος «Hambro» του Λονδίνου (γνωστός από τα δάνεια της εποχής του Τρικούπη), το συγκρότημα «Speyer and Co» της Ν. Υόρκης και η Εθνική Τράπεζα Αθηνών. Το 67,42% του εξωτερικού χρέους ήταν αγγλικά κεφάλαια, το 9,88% ήταν κεφάλαια των ΗΠΑ, το 7,52% ήταν γαλλικά κεφάλαια, το 5,40% σουηδικά, το 3,44% βελγικά, το 1,7% γερμανικά και το 1,65% ιταλικά. Επίσης ένα ποσό 108 εκατομμυρίων δολαρίων (περίπου το 20% του συνολικού εξωτερικού χρέους) ήταν χρεόγραφα, οι κάτοχοι των οποίων ζούσαν στην Ελλάδα⁸.

Οι Ελληνες φαντάροι ξεκινούν για το μέτωπο

Αντιλαμβάνεται κανείς τι τεράστια οικονομικά συμφέροντα παίζονταν στην Ελλάδα και πόση μεγάλη ήταν η οικονομική επιρροή της Αγγλίας στη χώρα. Ετσι δεν είναι καθόλου παράξενο που η μεταξική δικτατορία δεν κλόνισε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε τις σχέσεις της χώρας με την Αγγλία. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι ο υφυπουργός της Αγγλίας, Ρ. Βάνσιταρτ, έγραφε σε υπόμνημά του το Μάη του 1937 για τις ελληνοαγγλικές σχέσεις⁹: «Βρήκαμε ότι το καθεστώς Μεταξά είναι πολύ πιο συνεννοήσιμο από πολλά από τα προϋπάρχοντα καθεστώτα»... Η πραγματικότητα αυτή επιβεβαιώθηκε μερικά χρόνια αργότερα από τον ίδιο τον Ελληνα δικτάτορα ο οποίος, στις αρχές Μάη του 1940, εξομολογούνταν, στον Αρθουρ Μάρτον - ανταποκριτή της «Ντέιλι Τέλεγκραφ» στην Αίγυπτο - τον οποίο συνάντησε στην Αθήνα, τα παρακάτω¹⁰: «Είμεθα ουδέτεροι εφ' όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης».
Εντούτοις ο Μεταξάς μπροστά στο ενδεχόμενο πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας με την Ιταλία επιχείρησε να διερευνήσει τη δυνατότητα απεμπλοκής από την Αγγλία και συμβιβασμού με τις απαιτήσεις του φασιστικού μπλοκ της Ευρώπης. Να πώς ο ίδιος περιέγραψε αυτό το θέμα στη συνάντηση που είχε με τους ιδιοκτήτες και τους αρχισυντάκτες του αθηναϊκού Τύπου στις 30 Οκτώβρη του 1940:
«Μη νομίσητε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. 'Η ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει διά να τον αποφύγωμε....
Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμείξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πως καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τον τόπον από αυτόν, έστω και διά παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Εθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατεύθυνσιν τον Αξονος, μου εδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορούσε να είναι μία εκουσία προσχώρησις της Ελλάδος εις τη "Νέαν Τάξιν".
Προσχώρησις που θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ "ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος".
Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις τη Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς διά την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως "ασήμαντοι" εμπρός εις τα "οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα" τα οποία θα είχεν διά την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι' όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό τη Νέαν Τάξιν.
Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Ελληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις ότι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο "εις το ελάχιστον δυνατόν". Οταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορούσε να είναι ούτο το ελάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς τη Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς.
Δηλαδή θα έπρεπε, διά να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν... με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από τη Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτο δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Αγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των...
Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, αλλά τρεις αυτήν τη φοράν Ελλάδες.
Η πρώτη θα ήτο η επίσημος των Αθηνών, η οποία είχεν φθάσει εις την πώρωσιν και το κατάντημα διά να αποφύγη τον πόλεμον να δεχθή να γίνη εθελοντής δούλος, πληρώνουσα μάλιστα την τιμήν αυτήν και με τη συγκατάθεσίν της να αυτοακρωτηριασθή τραγικώτατα, παραδίδουσα εις την δουλείαν πληθυσμούς αμιγώς ελληνικούς και μάλιστα δύναμαι να είπω τους ελληνικωτέρους των ελληνικών τοιούτους. Δευτέρα θα ήτο η πραγματική Ελλάς. Δηλαδή η παμψηφία της κοινής γνώμης του Εθνους, το οποίον ποτέ δε θα απεδέχετο την εκουσίαν του υποδούλωσιν πληρωνομένην μάλιστα με εθνικόν ακρωτηριασμόν αφόρητον και ισοδυναμούσαν με οριστικήν ατίμωσιν και μελλοντικήν βεβαίαν εκμηδένισιν του Ελληνισμού ως εννοίας και οντότητος, εκμηδένισιν πρώτον ηθικήν και δεύτερον εν συνεχεία της ηθικής και υλικήν.
Το Εθνος ουδέποτε θα συνεχώρει εις τον Βασιλέα και την Εθνικήν Κυβέρνησιν της 4ης Αυγούστου, τοιαύτην πολιτικήν.
Τρίτη τέλος θα προέκυπτε μία ακόμη Ελλάς, η Ελλάς την οποίαν δε θα παρέλειπον να δημιουργήσουν, φυσικά με την επίκλησιν του δημοκρατισμού, οι δημοκρατικοί Ελληνες υπό την κάλυψιν του βρετανικού Στόλου εις τας νήσους, Κρήτην και εις τας άλλας. Η τρίτη αυτή Ελλάς, η "Δημοκρατική" θα είχε με το μέρος της όχι μόνον την πρόθυμον υποστήριξιν της Αγγλίας εις την οποίαν θα έδιδε το δικαίωμα να καλύψη τας νήσους μας, καλυπτομένη και η ιδία εις την Βόρειον Αφρικήν, αλλά θα είχε με το μέρος της και το Εθνικόν δίκαιον. Η ηθική της δύναμις λοιπόν θα απερρόφα μοιραίως την επίσημον Ελλάδα, διότι θα διέθετεν η τρίτη αυτή Ελλάς, την ανεπιφύλακτον έγκρισιν και ενίσχυσιν της ανεπισήμου, της "δευτέρας" Ελλάδος, της Εθνικής δημοσίας γνώμης εν τη παμψηφία της»¹¹.
Ο κυνικός τρόπος με τον οποίο ο ίδιος ο Μεταξάς ομολογεί ότι κατ' ουσίαν εξαναγκάστηκε να μπει στον πόλεμο με την Ιταλία, ασφαλώς δεν αφήνει περιθώρια για περισσότερα σχόλια.
Αν όμως το «Οχι» του Μεταξά ήταν υποχρεωτικό στο πλαίσιο των διεθνών ανταγωνισμών της εποχής και των ιδιαίτερων δεσμών του ελληνικού με το ξένο κεφάλαιο, το ΟΧΙ του ελληνικού λαού πήγαζε από τις παραδόσεις, την ιστορία του, το αναφαίρετο δικαίωμά του και τον αναμφισβήτητο πόθο του να ζήσει ελεύθερος και ανεξάρτητος. Ο ελληνικός λαός όχι μόνο δεν ταλαντεύτηκε στο δικό του ΟΧΙ, αλλά ήταν και ο μόνος που πίστευε στη νίκη κόντρα στα όσα πίστευε και στα όσα περίμενε από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο η δικτατορία.
Για να φανεί πόσο τεράστια ήταν η απόσταση των δικτατόρων από τις διαθέσεις του λαού, αξίζει να αναφέρουμε τούτο: Την επομένη της κήρυξης του πολέμου, στις 29 Οκτώβρη του 1940 ο δικτάτορας Μεταξάς έγραφε στο ημερολόγιό του: «Με ανησυχεί η υπεραισιόδοξος Κοινή Γνώμη»¹². Τον ανησυχούσε δηλαδή το υψηλό ηθικό του λαού, το ότι το λαό τον διακατείχε στο μέγιστο βαθμό ο κυριότερος ψυχολογικός όρος για τη διεξαγωγή ενός νικηφόρου πολέμου!!!
Αλλά αν ο Μεταξάς και η δικτατορία ήταν σε αναντιστοιχία με τα αισθήματα του ελληνικού λαού, σε πλήρη αντιστοιχία μ' αυτά βρίσκονταν οι κομμουνιστές.

Το ΚΚΕ στις παραμονές του πολέμου

Η έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου βρήκε το ΚΚΕ αποδεκατισμένο, την ηγεσία και τα στελέχη του στις φυλακές και τις εξορίες, τις οργανώσεις του σμπαραλιασμένες και όσες υπήρχαν ακόμη, υπό το καθεστώς του άγριου διωγμού. Η μεταξική δικτατορία είχε καταφέρει ισχυρότατο πλήγμα στο σώμα του Κόμματος, αφού στο πρόσωπό του - όπως προαναφέραμε - έβλεπε τον κύριο και ανυποχώρητο εχθρό της.
Την 28η Οκτώβρη 1940, περίπου δυο χιλιάδες κομμουνιστές, πρωτοπόρα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, βρίσκονταν κρατούμενοι σε 22 φυλακές, στρατόπεδα και τόπους εξορίας. Για παράδειγμα στην Ακροναυπλία (μαζί με την Πύλο) ήταν 625, στον Αϊ-Στράτη 230, στην Ανάφη 220, στην Αίγινα 170, στην Τρίπολη και άλλες φυλακές 500, στη Φολέγανδρο 140, στην Κίμωλο 36, στην Κέρκυρα και στα νησιά Ιο, Σίφνο, Αμοργό κλπ περίπου 50, στα σανατόρια (φυματικοί) γύρω στους 40 κ.ο.κ.
Επίσης, όλη σχεδόν η ηγεσία του ΚΚΕ που είχε εκλεγεί από το 6ο Συνέδριο (Δεκέμβρης 1935) βρισκόταν ανάμεσα στους φυλακισμένους και στους εξόριστους. Ο ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Ν. Ζαχαριάδης, από τις αρχές του 1940, είχε μεταφερθεί από τις φυλακές της Κέρκυρας στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών. Στην Κέρκυρα βρίσκονταν τα μέλη του ΠΓ Γιώργης Σιάντος, Βασίλης Νεφελούδης και Μήτσος Παρτσαλίδης, καθώς και το μέλος της ΚΕ Γιάννης Ζεύγος. Στην Ακροναυπλία βρίσκονταν ο Γιάννης Ιωαννίδης μέλος του ΠΓ και τα μέλη της ΚΕ Κώστας Θέος, Βασίλης Βερβέρης, Μήτσος Παπαρήγας, Μιχάλης Σινάκος και Ανδρέας Τσίπας. Στην Κίμωλο τα μέλη της ΚΕ Μιλτιάδης Πορφυρογένης, Πέτρος Ρούσος και Χρύσα Χατζηβασιλείου. Στη Φολέγανδρο τα μέλη της ΚΕ Στέργιος Αναστασιάδης και Παντελής Καραγγίτσης - Σίμος. Στη Γαύδο το μέλος της ΚΕ Λεωνίδας Στρίγκος. Τέλος, στο σανατόριο της Αθήνας «Σωτηρία» νοσηλευόταν το μέλος της ΚΕ Ν. Πλουμπίδης.
Για να έχουμε την ακριβή και ολοκληρωμένη εικόνα του Κόμματος εκείνης της εποχής είναι απαραίτητο να σταθούμε και στην κατάσταση που παρουσίαζαν οι παράνομες οργανώσεις. Καταρχήν κεντρικός παράνομος καθοδηγητικός μηχανισμός ουσιαστικά έπαψε να υπάρχει μετά τη σύλληψη του Γιώργη Σιάντου και του Γρηγόρη Σκαφίδα, το Νοέμβρη του 1939. Η ομάδα στελεχών (Μήτσος Παπαγιάννης, Β. Κτιστάκης, Χρήστος Κανάκης, Σταματία Βιτσαρά κ.ά.) που εμφανίστηκε ως ΚΕ του Κόμματος και έμεινε στην ιστορία με την επωνυμία «παλιά ΚΕ», πέραν του ότι θεωρήθηκε ύποπτη και καταγγέλθηκε, ήταν απομονωμένη από τις κομματικές δυνάμεις και δεν τις επηρέαζε.
Το κενό της κομματικής καθοδήγησης επιχείρησε να «καλύψει» η Ασφάλεια έχοντας προφανή στόχο να κατευθύνει τις κομματικές δυνάμεις, τους εργαζόμενους και το λαό σύμφωνα με τα συμφέροντα του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου. Ετσι στις αρχές του 1940 εμφανίστηκε η «Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ» που διεκδικούσε την ηγεσία του Κόμματος και καθοδηγούνταν απευθείας από τον Μανιαδάκη, υφυπουργό Ασφαλείας του Μεταξά. Είναι χαρακτηριστικό ότι τόσο η «παλιά ΚΕ» όσο και η «Προσωρινή Διοίκηση» έβγαζαν η καθεμία το δικό της «Ριζοσπάστη».
Σε ό,τι αφορά τις κομματικές οργανώσεις, παρά την τρομοκρατία που είχε επιβάλει το Μεταξικό καθεστώς, είχαν διατηρηθεί ορισμένοι κομματικοί πυρήνες που συνέχιζαν τη δράση τους τόσο σε Αθήνα - Πειραιά όσο και στις άλλες περιοχές της χώρας. Κατά κανόνα οι οργανώσεις αυτές δεν είχαν εμπιστοσύνη ούτε στην «παλιά ΚΕ» ούτε στην «Προσωρινή Διοίκηση» και δρούσαν ανεξάρτητα η μία από την άλλη. Εμπιστεύονταν μόνο τις ομάδες των φυλακισμένων και εξόριστων στελεχών του κόμματος με τις οποίες επιδίωκαν να αποκτήσουν επαφή. Το ανώτερο κομματικό όργανο που κατάφερε να διατηρηθεί ήταν το Μακεδονικό Γραφείο της ΚΕ που είχε την ευθύνη της καθοδήγησης των οργανώσεων στη Μακεδονία και τη Θράκη¹³.

Η ιταλική επιδρομή και η στάση των κομμουνιστών

Υπό τις συνθήκες που προαναφέραμε κανένα πολιτικό κόμμα δε θα ήταν σε θέση να παρέμβει στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας, πολύ περισσότερο δε, σε τόσο συνταρακτικές εξελίξεις όπως ένας πόλεμος. Και για του λόγου το αληθές σημειώνουμε την ανυπαρξία των αστικών κομμάτων καθ' όλη τη διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου αλλά και όταν εκδηλώθηκε η ιταλική επιδρομή. Ομως το ΚΚΕ δεν ήταν ένα συνηθισμένο κόμμα. Αμέσως μόλις εκδηλώθηκε η στρατιωτική επιδρομή της Ιταλίας η ηγεσία του, τα μέλη και τα στελέχη του από τις φυλακές και τις εξορίες παρέμβηκαν και η παρέμβασή τους αυτή ήταν ουσιαστική, ενεργή και αποφασιστική δίπλα στο δοκιμαζόμενο λαό.
Χρονολογικά πρώτοι αντέδρασαν οι ακροναυπλιώτες, οι οποίοι στις 29 Οκτωβρίου 1940 - μια μέρα μετά την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου - με υπόμνημα τους (που υπογραφόταν από το Γ. Ιωαννίδη και τον Κ. Θέο) προς την κυβέρνηση Μεταξά, ζητούσαν να πάνε στην πρώτη γραμμή του πυρός για να πολεμήσουν¹⁴. Οι ακροναυπλιώτες πέραν του προαναφερόμενου υπομνήματος έστειλαν προς τη Μεταξική κυβέρνηση άλλα δύο κείμενα: Ενα «ανοιχτό γράμμα» στις 6/11/1940 κι ένα υπόμνημα στις 13/11/1940. Το «ανοιχτό γράμμα» εξέφραζε τη συμφωνία τους με το περιεχόμενο του γράμματος του Ν. Ζαχαριάδη και το υπόμνημα της 13/11 ήταν η απάντηση προς την κυβέρνηση του Μεταξά, επειδή η τελευταία τους ζητούσε δηλώσεις μετανοίας για να τους επιτρέψει να πάνε πολεμήσουν στο μέτωπο τον Ιταλό επιδρομέα.
Να ποια ήταν η περήφανη απάντηση των κομμουνιστών της Ακροναυπλίας στο υπόμνημά τους στις 13/11/1940. «Οι ιδέες μας είναι πάντοτε και έχουν για κίνητρο, αφετηρία και σκοπό την εξύψωση και την ευημερία του ελληνικού λαού και του έθνους, ολόκληρο δε το παρελθόν μας είναι μια συνεπής και συνεχής προσπάθεια για την επίτευξη αυτών των σκοπών. Στον αγώνα αυτόν δώσαμε ό,τι πολύτιμο είχαμε, υποστήκαμε αγόγγυστα επί σειρά ετών όλα τα μαρτύρια και τις στερήσεις της εξορίας και της φυλακής και πολλοί από μας έχουν θυσιάσει και τη ζωή τους, χωρίς κανένα υπολογισμό προσωπικών μας ωφελημάτων. Και σήμερα, ακριβώς διότι μένουμε πιστοί στις αρχές μας και διότι έχουμε για έμβλημά μας "Πάνω απ' όλα τα συμφέροντα του ελληνικού λαού" τασσόμεθα ανεπιφύλακτα στο πλευρό της κυβέρνησης, που διευθύνει την αντίσταση του ελληνικού λαού ενάντια στον επιδρομέα»¹⁵.
Το πιο γνωστό όμως ντοκουμέντο του ΚΚΕ για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, αυτό που σφράγισε τις σχέσεις του με τον ελληνικό λαό και αποτέλεσε τον καθοδηγητικό μπούσουλα για την οργάνωση της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης είναι το «Ανοιχτό Γράμμα προς το λαό της Ελλάδας» του τότε ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Ν. Ζαχαριάδη, που δημοσιεύτηκε στις αθηναϊκές εφημερίδες στις 2 Νοέμβρη του 1940.

Το γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη - η προοπτική και το συμπέρασμα

«Ο φασισμός του Μουσολίνι - έλεγε το γράμμα¹⁶- χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και να την εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Ελληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Επαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.
Ολοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.
Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940
Νίκος Ζαχαριάδης
Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ».
Το περιεχόμενο του γράμματος προκάλεσε το θαυμασμό ακόμη και των αντιπάλων του ΚΚΕ. «Η πρώτη αντίδραση του κόμματος - γράφει ο Ευαγ. Αβέρωφ αναφερόμενος στη στάση του ΚΚΕ στον ελληνοϊταλικό πόλεμο¹⁷ - υπήρξε απρόβλεπτη. Στις 30 Οκτωβρίου του 1940 (σ.σ. 31 Οκτωβρίου είναι το σωστό), ο Ζαχαριάδης από τη φυλακή όπου βρισκόταν τρεισήμισι περίπου χρόνια, απηύθυνε μια επιστολή προς τον Μανιαδάκη. Δημοσιεύτηκε αμέσως σε όλες τις εφημερίδες. Επρόκειτο για μια ωραία έκκληση υπέρ της αμύνης και κατέληγε ως εξής: "Όλοι στον αγώνα, καθένας στη θέση του, η νίκη θα ανήκη στην Ελλάδα και στο λαό της. Οι εργάτες όλου του κόσμου βρίσκονται στο πλευρό μας". Ηταν κείμενο επιδέξιο από την πλευρά του (η νίκη στο λαό, όχι στη δικτατορία, οι εργάτες όλου του κόσμου) αλλά ήταν συγχρόνως κείμενο χρήσιμο για τον αγώνα. Ηταν επίσης ευθυγραμμισμένο με τις δηλώσεις όλων των πολιτικών ηγετών, οι οποίοι αντετίθεντο όλοι στο δικτατορικό καθεστώς. Πράγματι, όλοι οι πολιτικοί ηγέτες είχαν κηρυχτεί υπέρ της ενόπλου αντιστάσεως κατά του εισβολέως».
Τα σημεία του γράμματος που στρέφονται κατά της δικτατορίας δεν είναι μόνο αυτά που επισημάνει ο Αβέρωφ. Η φράση «Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα» είναι ίσως το ισχυρότερο χαστούκι κατά της δικτατορίας και μία σαφέστατη έκκληση προς τον ελληνικό λαό να είναι εχθρικός απέναντί της κι απέναντι στα όργανά της. Αλλά το γράμμα δε σταματούσε εκεί. Εδινε προοπτική στο λαό και προσδιόριζε με ακρίβεια το χαρακτήρα της πάλης του όταν έλεγε πως «έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό».
Αυτή την προοπτική ήθελε να εμποδίσει η άρχουσα τάξη και τα πολιτικά της όργανα, δηλαδή τα όργανα της μεταξικής δικτατορίας. Για το λόγο αυτό όχι μόνο αρνήθηκαν στους φυλακισμένους κομμουνιστές να πάνε να πολεμήσουν στο μέτωπο, αλλά και τους παρέδωσαν στους κατακτητές όταν το μέτωπο κατέρρευσε την άνοιξη του '41, ύστερα από τη γερμανική επίθεση κατά της Ελλάδας. Τα συμπεράσματα ανήκουν στον αναγνώστη.
1 Δ. Κόκκινου: «Οι δύο πόλεμοι 1940 - 1941», Εκδοτική Εταιρία «Ο Πλάτων», Αθήναι 1946, τόμος Β', σελ. 167 - 170 και Heinz A. Richter: «Η Ιταλογερμανική επίθεση εναντίον της Ελλάδος», εκδόσεις «Γκοβόστη», σελ. 121-122
2 Βασιλικόν Υπουργείον των Εξωτερικών: «Η Ελληνική Λευκή Βίβλος 1940 - Διπλωματικά έγγραφα: Η Ιταλική επίθεσις κατά της Ελλάδος», Αθήναι 1940, σελ. 145-146
3 Εμμανουέλε Γκράτσι: «Η αρχή του τέλους - Η επιχείρηση κατά της Ελλάδος», εκδόσεις «ΕΣΤΙΑ», σελ. 274
4 Δ.Κ. Σβολόπουλου: «Ο πόλεμος των Ελλήνων 1940 - 1941», Αθήναι 1945 / Τύποις «ΠΥΡΣΟΥ», ΑΕ, τόμος Α', σελ. Ζ'
5 Εμμανουέλε Γκράτσι, στο ίδιο, σελ. 285
6 Φοίβου Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1909 - 1940», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 4ος, σελ. 344
7 Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστη», τόμος Δ' σελ. 77
8 «Ιστορία Ελληνικού Εθνους», «Εκδοτική Αθηνών» τόμος ΙΕ, σελ. 335-338
9 Γ. Ανδρικόπουλου: «Οι ρίζες του ελληνικού φασισμού», εκδόσεις «ΔΙΟΓΕΝΗΣ», σελ 25
10 «Τα Μυστικά Αρχεία του Φόρεϊν Οφφις», ΒΙΠΕΡ, εκδόσεις «ΠΑΠΥΡΟΣ», σελ. 76
11 Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστη», τόμος Δ' σελ. 522-524
12 Ιωάννου Μεταξά, στο ίδιο, σελ. 520
13 Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», τόμος Α', σελ. 342-347
14 Το υπόμνημα δε σώθηκε στα αρχεία του ΚΚΕ αλλά σίγουρα υπάρχει κάπου στα αρχεία του κράτους. Οι πληροφορίες που έχουμε γι' αυτό προέρχονται από μαρτυρίες που δημοσιεύτηκαν στο «Ριζοσπάστη» της 28/10/1945 κι από την εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» της 28/10/1965 όπου δημοσιεύτηκε το τελευταίο μέρος του, προερχόμενο προφανώς από τα κρατικά αρχεία.
15 «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 28/10/1945.
16 «Το ΚΚΕ - Επίσημα Κείμενα», εκδόσεις ΣΕ, τόμος 5ος, σελ. 9-10
17 Ευάγγελου Αβέρωφ: «Φωτιά και τσεκούρι», εκδόσεις «ΕΣΤΙΑ», σελ. 93.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Οταν το «Βήμα» διδάσκει... αντικομμουνισμό σ’ ένα Λύκειο της Τούμπας

 

Ενα από τα πάμπολλα κρούσματα αντικομμουνισμού - που πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό και στην εκπαίδευση - σημειώθηκε πριν λίγες μέρες σε Λύκειο της Τούμπας στη Θεσσαλονίκη.

Καθηγήτρια φιλόλογος μοίρασε στους μαθητές της - στα πλαίσια του γλωσσικού μαθήματος - ένα κείμενο του Γιάννη Μαρίνου, παρμένο από το «Βήμα της Κυριακής» από παλιότερη έκδοσή του της 13/11/2005, με τίτλο «Αναφορά στον Λένιν». Το κείμενο αυτό δόθηκε στους μαθητές από την καθηγήτριά τους στα πλαίσια υποτίθεται της διερεύνησης από αυτούς «της γλώσσας της εξουσίας».

Στο συγκεκριμένο κείμενό του ο Γιάννης Μαρίνος (σταθερή και διαχρονική αξία του αγοραίου αντικομμουνισμού στο χώρο της δημοσιολογίας), αφού ξεμπερδεύει στα γρήγορα με την υποτακτική του υπερσυντέλικου με την αρωγή του Μπαμπινιώτη (η συγγραφή του άρθρου έχει ως πρόσχημα γλωσσικά κίνητρα!), επιδίδεται σε ένα ακατάσχετο υβρεολόγιο κατά του Λένιν επικαλούμενος κάποιες δήθεν ρήσεις του τελευταίου, που δεν υπάρχουν πουθενά!!

Ετσι ο ηγέτης και καθοδηγητής της Οκτωβριανής Επανάστασης παρουσιάζεται ως καταστροφέας της γλώσσας (κι ας έδωσε η Επανάσταση των Μπολσεβίκων το δικαίωμα για πρώτη φορά σε όλους τους λαούς της Σοβιετικής Ενωσης να αναπτύξουν το δικό τους πολιτισμό και τη δική τους γλώσσα), ως στυγνός δικτάτορας που δίνει τρομοκρατικές διαταγές, ακόμα και ως υμνητής του ψεύδους!
Στόχος φυσικά του Γ. Μαρίνου είναι πάντα ο σοσιαλισμός και η πρώτη απόπειρα οικοδόμησής του, που τόσο κατατρόμαξε τους καπιταλιστές, το σύστημά τους και τους απολογητές του. Για τον Γ. Μαρίνο και τους ομοίους του ο Λένιν δεν είναι παρά ο «αιμοσταγής ιδρυτής του ερυθρού ολοκληρωτισμού» σε μια ανιστόρητη προσπάθεια (τόσο έντονης τελευταία) εξίσωσης του φασισμού με το σοσιαλισμό.
Αυτό το κείμενο που ξεχειλίζει από αντικομμουνιστική εμπάθεια και ξερνάει μίσος για το σοσιαλισμό δόθηκε από την καθηγήτρια στους μαθητές της για να διερευνήσουν τη γλώσσα της εξουσίας!
Κι όμως, θα μπορούσε αυτή η καθηγήτρια, αν ήθελε, να δώσει στους μαθητές της ένα κείμενο του Λένιν απευθείας και χωρίς τη διαστρεβλωτική (ούτε καν τέτοια) διαμεσολάβηση του Γιάννη Μαρίνου. 'Η ακόμα, να δώσει το κείμενο της επαναστατικής σοβιετικής κυβέρνησης που νομοθετούσε κι έβαζε τα θεμέλια για την ανάπτυξη της παιδείας όλου του λαού, χωρίς ταξικούς φραγμούς ή φυλετικές διακρίσεις.

Αν ήθελε τόσο πολύ να ασχοληθεί με τη «γλώσσα της εξουσίας» και μάλιστα του τόπου μας θα μπορούσε να δώσει στους μαθητές της το κείμενο του Γ' Ψηφίσματος της ελληνικής Βουλής του 1946 με το οποίο στάλθηκαν στους τόπους των εκτελέσεων και των εξοριών δεκάδες χιλιάδες κομμουνιστές και λαϊκοί αγωνιστές.

Θα μπορούσε να δώσει ακόμα, ένα μικρό έστω απόσπασμα της ευρωενωσιακής συνθήκης του Μάαστριχτ και ειδικά εκείνο που μιλά για την ανταγωνιστικότητα - δρεπανηφόρο άρμα των εργατικών δικαιωμάτων.
Αν ήθελε δε κάτι πιο σύγχρονο και πιο πρόσφατο, θα της προτείναμε κάποια μικρά αποσπάσματα από το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο, ειδικά εκείνα που αναφέρονται σε μισθούς και συλλογικές συμβάσεις... Πράγματα, δηλαδή, τις συνέπειες των οποίων βιώνει με τραγικό τρόπο η λαϊκή οικογένεια και σε λίγο θα αφορούν άμεσα και τους ίδιους τους μαθητές.

Αν πραγματικά η καθηγήτρια ήθελε οι μαθητές της να κατανοήσουν «τη γλώσσα της εξουσίας» και μάλιστα της καπιταλιστικής, αυτής, δηλαδή, που τώρα «γεύονται» τα «αγαθά» της, όπως η φτώχεια, η ανεργία, η υποβαθμισμένη και ακριβοπληρωμένη Παιδεία, είχε πολλές επιλογές. Κάποιες τις αναφέραμε πιο πάνω. Υπάρχουν και χιλιάδες ακόμα.

Δεν ήθελε όμως αυτό. Αντικομμουνισμό ήθελε να κάνει, γι' αυτό και δεν ήταν καθόλου τυχαία η επιλογή της με το άρθρο του Μαρίνου. Μάθημα υποταγής των μαθητών της στη σημερινή καπιταλιστική ζούγκλα θέλησε να δώσει, γι' αυτό και διάλεξε το αντικομμουνιστικό παραλήρημα του Γ. Μαρίνου από το «Βήμα».

Δεν έχουν ανάγκη από τέτοιους δασκάλους τα παιδιά μας.

Γληνούς και Παπαμαύρους χρειάζονται και όχι κήρυκες της υποταγής και της αντίδρασης, απολογητές του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος που ζούμε.
Δασκάλους πραγματικούς χρειάζονται, που θα φωτίζουν την αλήθεια και θα διαπαιδαγωγούν τους μαθητές τους στον αγώνα για το δίκιο του εργάτη, στον αγώνα για το δίκιο του λαού. Τέτοιους δασκάλους θέλουμε!

Γιάννης ΔΕΛΗΣ
Μέλος της ΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ,γραμματέας της Αχτίδας Εκπαιδευτικών

ΠΑΜΕ Να μην ξεγελαστούν εργάτες και λαϊκά στρώματα

Ανακοίνωση για τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ

Στους τόπους δουλειάς, συζητάμε τα συμπεράσματα των τελευταίων αγώνων και της 48ωρης απεργίας. Ακόμα πιο αποφασισμένοι και συσπειρωμένοι στο ΠΑΜΕ, ετοιμαζόμαστε για ακόμα πιο οξυμένη (απεργιακή και άλλη) αντιπαράθεση το αμέσως επόμενο διάστημα

Ανακοίνωση σχετικά με το «κούρεμα» του χρέους εξέδωσε η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, όπου σημειώνει μεταξύ άλλων τα εξής: «Οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές στην ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία (ΕΕ) μαζί με την ελληνική κυβέρνηση και τους ντόπιους καπιταλιστές, εν μέσω οξύτατων ανταγωνισμών για το ποιος θα χάσει τα λιγότερα, αποφάσισαν το "κούρεμα" του ελληνικού χρέους κατά 50% μαζί με νέα μέτρα στήριξης των τραπεζών και των άλλων τμημάτων του κεφαλαίου.
Η αναγκαία για τους κεφαλαιοκράτες καταστροφή κεφαλαίων, η ελεγχόμενη χρεοκοπία της χώρας φέρνει νέα ακόμα πιο επώδυνα μέτρα για τα ήδη χρεοκοπημένα ελληνικά νοικοκυριά, για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Μια νέα παρατεταμένη περίοδο λιτότητας και νέες επιθέσεις στους μισθούς και στα μεροκάματα, ένα νέο ακόμα πιο βάρβαρο νομοσχέδιο για τις συντάξεις και νέες άγριες περικοπές στην Υγεία, στην Πρόνοια, στην Παιδεία, νέες χιλιάδες απολύσεις και μεγαλύτερη ανεργία θα είναι το αποτέλεσμα των νέων αποφάσεων των ηγετών της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας.
Η αισχρή προπαγάνδα της κυβέρνησης, των κεφαλαιοκρατών, και συνολικά των αστικών κομμάτων, ότι έτσι σώζεται η πατρίδα, δεν πρέπει να ξεγελάσει κανέναν και καμιά. Σώζουν όσο μπορούν τα κέρδη τους, προετοιμάζουν το έδαφος για να βγάζουν κέρδη τις επόμενες 10ετίες. Χρησιμοποιούν κάθε μέσο, από την ωμή κρατική και παρακρατική βία έως την δημιουργία νέων πολιτικών κομμάτων, για να διατηρήσουν την εξουσία τους και την άγρια εκμετάλλευση του λαού.
Τους απαντάμε: ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ. ΚΑΤΩ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ. ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΜΕ ΛΑΪΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ. Μέσω των σωματείων μας, των επιτροπών αγώνα, των λαϊκών επιτροπών στο εργοστάσιο, στον κάθε τόπο δουλειάς, στη γειτονιά, οργανωμένα και συλλογικά, αρνούμαστε να πληρώσουμε τους κεφαλικούς φόρους, τα χαράτσια, να δεχτούμε μειώσεις μισθών, αλλαγές στις εργασιακές μας σχέσεις. Συζητάμε τα συμπεράσματα των τελευταίων αγώνων και της 48ωρης απεργίας και ακόμα πιο αποφασισμένοι και συσπειρωμένοι στο ΠΑΜΕ, ετοιμαζόμαστε για ακόμα πιο οξυμένη (απεργιακή και άλλη) αντιπαράθεση το αμέσως επόμενο διάστημα».

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Επικροτεί την κλιμάκωση του βάρβαρου πολέμου

Με ψιθύρους για τα επιμέρους, ο Αντ. Σαμαράς χαιρέτισε επί της ουσίας τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής

Τις «ασάφειες» και τα «σκοτεινά σημεία» των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης αναδεικνύει για επικοινωνιακούς και ψηφοθηρικούς λόγους ο πρόεδρος της ΝΔ, ενώ την ίδια στιγμή συμπλέει με την κυβέρνηση και την τρόικα στους στόχους του νέου μνημονίου και τα βάρβαρα μέτρα, στο όνομα της «ανάκαμψης».
Πέρα από τις ανούσιες επισημάνσεις και τα ερωτήματα που αφορούν στο «κούρεμα» του χρέους, ο Αντ. Σαμαράς κατέστησε σαφές ότι το κόμμα του θα συνεχίσει να βάζει πλάτες για να περάσουν τα βάρβαρα μέτρα, επικροτώντας ταυτόχρονα την ουσία των αποφάσεων της Συνόδου της Ευρωζώνης και τη δέσμευση για πλεονασματικούς προϋπολογισμούς από το 2012.
«Η Ελλάδα χρειάζεται πάνω απ' όλα ανάκαμψη της οικονομίας. Αυτό πρέπει να είναι η προτεραιότητα όλων, για να βγάλουμε πρωτογενή πλεονάσματα, να βγούμε από την κρίση», τόνισε στη δήλωσή του ο πρόεδρος της ΝΔ, προσφέροντας ουσιαστικά συναίνεση στη νέα αντιλαϊκή επίθεση. Προκειμένου να μην αφήσει περιθώρια αμφιβολιών, επανήλθε για δεύτερη φορά υπογραμμίζοντας ότι «όλα, επομένως, εξαρτώνται πια από ένα πράγμα: Να τεθεί πια ως προτεραιότητα η ανάκαμψη».
Σχολιάζοντας το ίδιο το «κούρεμα», προχώρησε σε ανούσιες παρατηρήσεις και διαπιστώσεις, αποφεύγοντας να πει το παραμικρό για τα βάρβαρα μέτρα αλλά και το νέο πολυετές μνημόνιο που το συνοδεύει. Παρατήρησε ότι η μείωση του χρέους θα είναι μικρότερη από τα 100 δισ. γιατί θα υπάρχει η προσαύξηση του χρέους από την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καθώς και ότι δεν αναφέρεται τίποτα συγκεκριμένο για το τι θα συμβεί στα ασφαλιστικά ταμεία. «Αυτό είναι πολύ κρίσιμο γιατί αφορά τις συντάξεις εκατομμυρίων Ελλήνων. Λέγεται ότι υπάρχει εγγύηση γι' αυτές. Πώς; Και από πού;», αναρωτήθηκε δημαγωγικά, αποφεύγοντας βέβαια να ζητήσει ο ίδιος οποιαδήποτε εγγύηση ή προστασία για τις συντάξεις.
Οπως ήταν αναμενόμενο, επανέλαβε τις κορόνες περί «διαφύλαξης της εθνικής κυριαρχίας», δίχως όμως να εκφράζει καμία διαφωνία στην απόφαση των ηγετών της Ευρωζώνης για «ενίσχυση των μηχανισμών παρακολούθησης της εφαρμογής του ελληνικού προγράμματος». Επίσης, δεν είπε λέξη για την εφαρμογή του «ευρωπαϊκού εξαμήνου», δηλαδή για τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί απ' όλες τις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης στο πλαίσιο της «Συνθήκης του ευρώ» για την οικονομική διακυβέρνηση, που «ενισχύει το συντονισμό των οικονομικών και δημοσιονομικών πολιτικών και της σχετικής εποπτείας».
Ολα αυτά ο πρόεδρος της ΝΔ δεν τα θεωρεί εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπως και όταν υπέγραφε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Κατά τα λοιπά προϊδέασε ότι δε θα ψηφίσει τη νέα δανειακή σύμβαση αν έρθει στη Βουλή για έγκριση με 180 ψήφους.

Ανησυχούν για τη βιωσιμότητα της Ευρωζώνης

Από τις αντιδράσεις των κομμάτων στις κυβερνητικές ανακοινώσεις μετά τη Σύνοδο

«Εθνικά ταπεινωμένος», δηλώνει δημαγωγικά ο ΛΑ.Ο.Σ. απ' τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής, σύμφωνα με τον Γ. Καρατζαφέρη. Πρόσθεσε για την κυβέρνηση ότι «δεν είναι μόνο επικίνδυνοι γι' αυτά τα οποία απεδέχτηκαν, είναι πολύ περισσότερο επικίνδυνοι με τον τρόπο που θέλουν να τα παρουσιάσουν (...) Ο πρωθυπουργός και η παρέα του, ή είναι ανυποψίαστοι ή κάτι πολύ χειρότερο. Πολιτικά δόλιοι».
«Βήμα στο κενό για την ευρωζώνη, καρφί στο σταυρό του μαρτυρίου για τον λαό», χαρακτήρισε (με αυτή τη σειρά) τα αποτελέσματα της Συνόδου ο Αλ. Τσίπρας, για λογαριασμό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αγωνιώντας κι αυτός για το μέλλον και τη μακροημέρευση του ευρωενωσιακού οικοδομήματος. Για πολλοστή φορά, επανέλαβε τα σαθρά περί απουσίας της κυβέρνησης απ' τις «κρίσιμες διαπραγματεύσεις», ζητώντας επί της ουσίας έναν καλύτερο διαπραγματευτή, άρα και διαχειριστή στα τραπέζι της ΕΕ. Ταυτίζοντας το συμφέρον της πλουτοκρατίας με αυτό του λαού, ο Αλ. Τσίπρας μίλησε για «εθνική περιπέτεια» και για απόφαση που δεν οδηγεί «την ελληνική οικονομία σε βιώσιμο δρόμο γιατί βασίζεται σε λάθος συνταγή»!
Ο Αλ. Τσίπρας προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και σε ό,τι αφορά τη δική τους πρόταση για διαγραφή μέρους του χρέους εντός της ΕΕ, την οποία τώρα υλοποιεί η κυβέρνηση, λέγοντας ότι «η διαγραφή του χρέους είναι αναγκαία, αλλά ως μέσο για την υλοποίηση μιας άλλης πολιτικής, μιας πολιτικής ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης». Τέλος, δεν παρέλειψε να κραυγάσει περί «κατάργησης της εθνικής κυριαρχίας», συσκοτίζοντας και αυτός ότι αυτή η εξέλιξη αποτελεί επιλογή της άρχουσας τάξης, δρομολογημένη ήδη απ' την ώρα που η χώρα εντάχτηκε στην ΕΕ, την οποία ο ΣΥΝ εξακολουθεί να θεωρεί «πλεονέκτημα της χώρας».
Ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. Φ. Κουβέλης δήλωσε πως η απόφαση «εξυπηρετεί ως ένα βαθμό τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους», επεσήμανε όμως «εκκρεμότητες» (!), όπως χαρακτήρισε τη λιτότητα, την αποτελεσματικότητα και την ικανότητα των ασφαλιστικών ταμείων να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους προς τους ασφαλισμένους. Συμπλήρωσε πως «θα πρέπει να αποτραπεί η βαριά εποπτεία», αν και συνηγόρησε πως η χώρα «έχει ανάγκη μόνο από παροχή τεχνικής βοήθειας και τεχνογνωσίας». Η πρόεδρος της ΔΗ.ΣΥ. Ντ. Μπακογιάννη δήλωσε πως η απόφαση δεν αποτελεί «ούτε επίτευγμα ούτε λόγος πανηγυρισμού» και ζήτησε «κυβέρνηση εκτάκτου ανάγκης με ανθρώπους υπεράνω κομμάτων, οι οποίοι θα υποστηριχθούν από τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ Πόλεμος κατά των λαών και οξύτατοι ανταγωνισμοί

 

 

Τα «απόνερα» της Συνόδου, ενόψει της νέας συνεδρίασης του G20 το πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη

Το βάθος της κρίσης και οι οξύτατοι ανταγωνισμοί θα επαληθεύσουν σύντομα τον πρόσκαιρο χαρακτήρα και του νέου ενδοϊμπεριαλιστικού συμβιβασμού

Οι αποφάσεις και οι πρόσκαιροι συμβιβασμοί στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης σηματοδοτούν κλιμάκωση του βάρβαρου πολέμου κατά των λαών, προκειμένου να διασωθεί η ανταγωνιστικότητα των ευρωμονοπωλίων σε συνθήκες κρίσης και, ταυτόχρονα, επιβεβαιώνουν τους οξύτατους ανταγωνισμούς για τη μοιρασιά της χασούρας από την ελεγχόμενη - μέχρι στιγμής - καταστροφή μέρους του κεφαλαίου. Οι ανταγωνισμοί αυτοί και τα παζάρια αποτυπώνονται καθαρά στις δηλώσεις που έκαναν οι ηγέτες των κρατών - μελών της Ευρωζώνης μετά τη σύνοδο.
«Είμαι πολύ ευχαριστημένη με τα αποτελέσματα», δήλωσε η A. Μέρκελ, σχολιάζοντας τις αποφάσεις στη Σύνοδο και πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει η μοναδική θεαματική λύση, αλλά αυτό που πετύχαμε είναι ένα σημαντικό πακέτο στην πορεία προς μεγαλύτερη σταθερότητα και μια ένωση σταθερότητας». Αναφερόμενη στα παζάρια μεταξύ των πολιτικών εκπροσώπων της Ευρωζώνης και των εκπροσώπων των τραπεζών (IIF) για το ύψος του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, η Α. Μέρκελ είπε ότι οι κυβερνήσεις έκαναν «μία και μοναδική προσφορά» και ξεκαθάρισαν ότι «αυτή είναι η τελευταία μας λέξη». Η ίδια δήλωσε ότι η Ελλάδα, μεταξύ άλλων, αποδέχτηκε «συνεχή παρουσία» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για «διαρκή επιτήρηση» των δημοσίων δαπανών.
Ο Ιταλός πρωθυπουργός, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της συνόδου, υποστήριξε ότι «η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα», γιατί, όπως ισχυρίστηκε, «εμείς δεν υιοθετήσαμε μέτρα τόσο αρνητικά, όπως στην Ελλάδα, όπου απολύθηκε ένας σημαντικός αριθμός δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν κατά 25% οι μισθοί». Αναφερόμενος στις επαφές του με τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, υπαινίχθηκε ότι ο Σαρκοζί έλειπε πολλές ώρες από τη Σύνοδο και ότι η Α. Μέρκελ, με την οποία συναντήθηκε, «επέμεινε και πάλι ότι δεν είχε καμία αρνητική πρόθεση προς την Ιταλία».
Από την πλευρά του ΔΝΤ, η γενική διευθύντρια, Κριστίν Λαγκάρντ, εξέφρασε μετά τη λήξη της συνόδου την ικανοποίησή της για την εξαθλίωση του ελληνικού λαού, σημειώνοντας σε δήλωσή της ότι «από τώρα, προτίθεμαι να εισηγηθώ στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΝΤ την καταβολή της επόμενης δόσης του δανείου» στην Ελλάδα και ότι είναι «μείζονος σημασίας» η εφαρμογή «των οικονομικών μεταρρυθμίσεων που δέχτηκε» η Αθήνα.
Η διαγραφή χρέους σε ποσοστό 50% για την Ελλάδα αποτελεί λύση σε εθελοντική βάση, καθώς κάτι άλλο θα είχε σημαντικές επιπτώσεις, τόνισε ο καγκελάριος της Αυστρίας, Βέρνερ Φάιμαν. Ως προς την αύξηση της δημόσιας συμμετοχής στο δεύτερο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας, από τα 109 σε 130 δισεκατομμύρια ευρώ, ο Φάιμαν ανέφερε πως δεν είναι ακόμη γνωστό το ποσό που θα καταβληθεί από το ΔΝΤ, ενώ σημείωσε ότι θα είναι δυνατή η εισροή στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ) ποσού ύψους 10 - 15 δισ. ευρώ από ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα, η οποία συνολικά χρειάζεται 200 δισ. ευρώ.

Παζάρια και εκκρεμότητες

«Οι συγκεκριμένοι όροι και προϋποθέσεις του εθελοντικού "κουρέματος" θα συμφωνηθούν από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη την ερχόμενη περίοδο και θα εφαρμοσθούν με αμεσότητα και δύναμη», δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF), Τσαρλς Νταλάρα, ο οποίος ήταν και ο επικεφαλής διαπραγματευτής των ιδιωτών επενδυτών στις Βρυξέλλες, αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας «Financial Times». Σε ανακοίνωση που εξέδωσε ο Νταλάρα σημείωσε ότι δεν έχει προσδιορισθεί ακόμη η καθαρή παρούσα αξία της ζημιάς για τους ομολογιούχους, προσθέτοντας ότι το IIF θα χρειασθεί να συνεχίσει τη συνεργασία του με τις αρχές «για να διαμορφώσει μία συγκεκριμένη εθελοντική συμφωνία».
Ο Γιόζεφ Ακερμαν, επικεφαλής της Deutsche Bank και προεδρεύων του IIF, εξήγησε ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες αποδέχθηκαν μια σαφή μείωση του χρέους της Ελλάδας «για να σώσουν την Ευρώπη». Με ίδια μέσα δηλώνουν ότι θα προχωρήσουν στην επανακεφαλαιοποίησή τους γαλλικές και ισπανικές τράπεζες. Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, οι τρεις μεγαλύτερες γαλλικές τράπεζες, οι οποίες κλήθηκαν να ενισχύσουν τα κεφάλαιά τους κατά 8,8 δισεκατομμύρια ευρώ, ανακοίνωσαν ότι θα το πράξουν με ίδια μέσα.
Η Societe Generale αναφέρει σε ανακοίνωσή της ότι είναι σε θέση να αυξήσει στο επίπεδο του 9% τα ίδια κεφάλαιά της, βάσει των προσόδων της μέχρι τον Ιούνη του 2012, χωρίς να χρειαστεί να προσφύγει σε κρατική βοήθεια και συνεχίζοντας να χρηματοδοτεί τη γαλλική οικονομία. Σε αντίστοιχες ανακοινώσεις προχώρησε εκπρόσωπος της BNP Paribas, δηλώνοντας ότι η τράπεζα θα ενισχύσει τους ιδίους πόρους της χωρίς να προσφύγει σε κρατική βοήθεια. Στην Ισπανία, η υπουργός Οικονομικών, Ελένα Σαλγάδο, δήλωσε ότι οι τράπεζες της χώρας «έχουν τη δυνατότητα να βρουν τα κεφάλαια αυτά με ίδια μέσα και δεν έχουν ανάγκη κρατικής ενίσχυσης».
Ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Ρόμπερτ Ζέλικ, δήλωσε πως η συμφωνία των Βρυξελλών για τη διαχείριση της κρίσης στην Ευρωζώνη είναι «ένα σημαντικό βήμα» που θα επιτρέψει να «δοθεί πίστωση χρόνου», ομολογώντας τον πρόσκαιρο χαρακτήρα και του νέου συμβιβασμού. «Ελπίζω πως αυτό το πρώτο σημαντικό βήμα θα οδηγήσει σε μια ευρύτερη προσέγγιση για την παροχή βοήθειας προς την παγκόσμια οικονομία ώστε να ενισχύσει την ανάπτυξη», τόνισε ο Ζέλικ μιλώντας σε δημοσιογράφους στις Φιλιππίνες, όπου πραγματοποιεί διήμερη επίσκεψη. Σε ερώτηση για το ποια θα είναι τα επόμενα στάδια, ο Ζέλικ διευκρίνισε πως οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να προχωρήσουν στις ίδιες μεταρρυθμίσεις με αυτές των χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας στα τέλη της δεκαετίας του '90!
Ενδεικτικό των παζαριών και των αντιθέσεων, που κάθε άλλο παρά τελείωσαν στην ΕΕ και παγκόσμια, είναι αυτό που δήλωσε ο Γιοακίμ Φελς, επικεφαλής του Global Economics Team της Morgan Stanley, στον ΣΚΑΪ ότι «η Ελλάδα θα χρειαστεί το λιγότερο δέκα χρόνια για να ξαναβγεί στις αγορές. Είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να βγει στις αγορές ακόμα και με ένα χρέος της τάξεως του 120%. Εκτιμώ ότι σύντομα θα χρειαστεί μία ακόμα μεγαλύτερη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους καθώς αυτή που αποφασίστηκε δε θα αποδειχθεί αρκετή».
Ο ίδιος είπε ότι οι Ευρωπαίοι «είναι εύκολο να ανακοινώνουν τις αποφάσεις, αλλά είναι δύσκολο να αποδείξουν ότι μπορούν να τις εφαρμόσουν στο σύνολό τους», και πρόσθεσε ότι «η επέκταση ή μη της κρίσης στην Ευρωζώνη θα εξαρτηθεί από την ουσιαστική εφαρμογή των δημοσιονομικών μέτρων που πρέπει να προχωρήσουν όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ιταλία, την Ισπανία».

Στο παιχνίδι Κίνα - Ιαπωνία

Η Κίνα χαιρέτισε το ευρωπαϊκό σχέδιο που αποφασίστηκε στη Σύνοδο, εκτιμώντας ότι «θα αναζωογονήσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση». Ο Πρόεδρος της Κίνας, Χου Τζιντάο, εξέφρασε την ελπίδα, σε τηλεφωνική συνομιλία του με τον Γάλλο ομόλογό του, Ν. Σαρκοζί, πως αυτή η συμφωνία «θα βοηθήσει να σταθεροποιηθούν οι χρηματοπιστωτικές αγορές». Η Κίνα κατέχει ήδη περισσότερα από 500 δισ. δολάρια ευρωπαϊκών κρατικών χρεών, σύμφωνα με Γάλλους και Γερμανούς ειδικούς.
Στο Τόκιο, ο υπουργός Οικονομικών υποσχέθηκε χτες ότι η χώρα του θα λάβει «τα απαραίτητα μέτρα» για να βοηθήσει την Ευρώπη να βγει από την κρίση, αφού «μια σταθερή Ευρώπη είναι προς το συμφέρον της χώρας μας». Από την αρχή του χρόνου, η Ιαπωνία έχει επενδύσει 2,68 δισ. ευρώ, δηλαδή το 20% του συνολικού ποσού των δανείων που χορηγήθηκαν από το ΕΤΧΣ.
Στο μεταξύ, νέες αναβαθμισμένες αρμοδιότητες αναλαμβάνει ο Ευρωπαίος επίτροπος Ολι Ρεν. Μιλώντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο, ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να προτείνει τον Ο. Ρεν για τη θέση του αντιπροέδρου της Επιτροπής για οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις και το ευρώ. Ο Μπαρόζο δε διευκρίνισε ποιο θα είναι το περιεχόμενο των αρμοδιοτήτων του Ο. Ρεν, κοινοτικές πηγές ωστόσο λένε ότι θα έχει τη δυνατότητα να επιβλέπει τους αυστηρότερους κανόνες για την «οικονομική διακυβέρνηση», ώστε να διασφαλίζεται ότι τα κράτη - μέλη δεν παραβιάζουν τους κανόνες για τα ελλείμματα και τα χρέη.

ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ο συμβιβασμός θα αποδειχτεί εύθραυστος

Παρέμβαση του Γιώργου Τούσσα στην Ολομέλεια

Σε παρέμβαση για τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, Γιώργος Τούσσας, παρεμβαίνοντας εκ μέρους της Ευρωκοινoβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος, στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στο Στρασβούργο, επισήμανε τα ακόλουθα:
«Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ για την Ευρωζώνη και τη "συντεταγμένη χρεοκοπία" της Ελλάδας σημαίνουν ανεξέλεγκτη χρεοκοπία του ελληνικού λαού, μνημόνια διαρκείας, συντριβή της ζωής των εργαζομένων στην Ελλάδα και σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ για να καλυφθούν απώλειες των τραπεζών και άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, που δημιουργεί η όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στα διάφορα τμήματα του ευρωενωσιακού κεφαλαίου για τον επιμερισμό της ζημιάς μαίνονται με οξύτητα και το βέβαιο είναι ότι δεν τερματίστηκαν με τη λήξη της Συνόδου. Και αυτός ο συμβιβασμός είναι εύθραυστος και θα αποδειχτεί και πάλι προσωρινός.
Σπέρνετε ανέμους και θα θερίσετε θύελλες. Ο ελληνικός λαός, οι λαοί της Ευρώπης ένα μόνο δρόμο έχουν να διαλέξουν. Οργάνωση ενιαίου μετώπου πάλης κόντρα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, τη μιζέρια και την αθλιότητα που τους επιβάλλει. Ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ και διαγραφή του χρέους με Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ερχεται νέο σάρωμα σε Εργασιακά - Ασφαλιστικό

 

Οδοστρωτήρας για τους εργαζόμενους και το λαό το Σύμφωνο για το Ευρώ και η δανειακή σύμβαση της ελεγχόμενης χρεοκοπίας

Ο λαός οργανωμένος, με μαζικά ταξικά συνδικάτα και ισχυρό ΚΚΕ, μπορεί να τους χαλάσει τα σχέδια, να τους ανατρέψει και να φέρει τα πάνω κάτω προς όφελός του

Το πρώτο μεγάλο και διαπιστωμένο θύμα του πρόσκαιρου συμβιβασμού, που επήλθε προχτές στις Βρυξέλλες μεταξύ των καπιταλιστικών κυβερνήσεων και των τραπεζών, για τη διαχείριση της σοβούσας οικονομικής κρίσης, είναι το σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, η περιουσία του οποίου λεηλατείται.
Ταυτόχρονα, με τα νέα δάνεια ύψους 130 δισ. ευρώ, που συμφωνήθηκε να χορηγηθούν στην κυβέρνηση από την τρόικα (ΕΕ - ΔΝΤ και ΕΚΤ), ο ελληνικός λαός, αν δεν ανατρέψει την εξουσία τους, αλυσοδένεται πισθάγκωνα για τις επόμενες δεκαετίες, σε μια πολιτική σκληρής λιτότητας και αλλεπάλληλων ανατροπών, σε συνεννόηση της εκάστοτε κυβέρνησης με τους δανειστές της, με τους οποίους μάλιστα αναβαθμίζει τη συνεργασία της σε ό,τι αφορά το εκτελεστικό κομμάτι των νέων δανειακών συμβάσεων.
Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν από τη χτεσινή συνέντευξη Τύπου του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών, για την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της Συνόδου Κορυφής. Μια συνέντευξη που κυριολεκτικά μετατράπηκε σε προκλητικό για το λαό προπαγανδιστικό σόου, αφού, ο Ευάγ. Βενιζέλος παρουσίασε:

• Το συμβιβασμό για τον τρόπο αντιμετώπισης του ελληνικού χρέους, ως «νίκη της Ελλάδας»!
• Τη συμφωνία για ελεγχόμενη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας, με διαγραφή 100 δισ. ευρώ από το κρατικό χρέος, ως προσωπική του νίκη, λέγοντας ότι «εγώ προσωπικά έχω να απολογηθώ ότι ελάφρυνα από τις πλάτες του λαού 100 δισ. ευρώ από το δημόσιο χρέος».
• Τις αξιώσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρωζώνης για «στενότερη εποπτεία» της ελληνικής οικονομίας, με τη συνεχή παρουσία του κλιμακίου της τρόικας, ως «πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης».

Σε ερώτηση, αν θα επιβληθούν νέα μέτρα, ο υπουργός απάντησε ότι «αν εφαρμοστούν τα ήδη ψηφισθέντα μέτρα του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου και των εφαρμοστικών νόμων, δεν θα απαιτηθεί ούτε μείωση των μισθών και των συντάξεων, ούτε και νέα φορολογικά μέτρα». Πρόκειται για μέτρα που ούτως ή άλλως επιδεινώνουν τους όρους φτώχειας για εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά, αλλά είναι βέβαιο ότι δεν είναι τα τελευταία. Τόσο η νέα δανειακή σύμβαση, που θα παρουσιαστεί και θα έρθει προς ψήφιση στη Βουλή στο τέλος του 2011, όσο και οι υποχρεώσεις της κυβέρνησης που πηγάζουν από το «Σύμφωνο για το ευρώ», καθιστούν βέβαιες νέες ανατροπές προς όφελος της πλουτοκρατίας.

Ο μηχανισμός για το «κούρεμα»

Με βάση την απόφαση των Βρυξελλών, από το σύνολο του κρατικού χρέους, που εκτιμάται ότι κινείται γύρω από τα 350 δισ. ευρώ, η ρύθμιση του «κουρέματος» αφορά τα 200 δισ. περίπου. Τα υπόλοιπα 150 δισ. ευρώ θεωρούνται «μη εμπορεύσιμα» και αφορούν ομόλογα που είτε αποτελούν δάνειο της τρόικας, είτε βρίσκονται με τη μορφή εγγυήσεων στην ΕΚΤ, είτε έχουν εκδοθεί σε άλλο νόμισμα. Τα 200 ευρώ που θα υποστούν «κούρεμα» κατά 50%, βρίσκονται κυρίως σε ελληνικές τράπεζες και Ασφαλιστικά Ταμεία, αλλά και σε ξένες τράπεζες.
Το πώς ακριβώς θα γίνει το «κούρεμα», το αν θα υπάρχει επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής τους, ποιο θα είναι το επιτόκιο και άλλα στοιχεία που συνδέονται με τις τοκοχρεολυτικές δόσεις που θα επιβαρυνθεί ο κρατικός προϋπολογισμός μετά το «κούρεμα», δεν είναι ακόμα γνωστά. Οπως αναφέρεται στη Δήλωση Κορυφής της Συνόδου «το νέο πρόγραμμα θα πρέπει να συμφωνηθεί έως το τέλος του 2011 και η ανταλλαγή ομολόγων να εφαρμοστεί στις αρχές του 2012».
Πάντως, με βάση την απόφαση της Τετάρτης:

• Στόχος της συγκεκριμένης ρύθμισης του χρέους είναι «να διασφαλίσει την απομείωση της σχέσης του χρέους προς το ΑΕΠ, με στόχο να φτάσει το 120% έως το 2020».
• Το πρόγραμμα διαχείρισης του χρέους προβλέπει ότι η Ελλάδα θα πάρει δάνεια από την τρόικα ύψους 130 δισ. που θα αξιοποιηθούν πρώτον για την πληρωμή ομολογιακών τόκων και δεύτερον για την κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών.
• Στην Ελλάδα, θα εγκατασταθεί ειδικός μηχανισμός της τρόικας. Οπως αναφέρεται, «η Επιτροπή, σε συνεργασία με τους υπόλοιπους εταίρους της στην Τρόικα, θα συγκροτήσει για τη διάρκεια του προγράμματος επιτόπου εποπτική ικανότητα, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής εθνικών εμπειρογνωμόνων, σε στενή και συνεχή συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση και την Τρόικα για την παροχή συμβουλών και συνδρομής ώστε να διασφαλιστεί η έγκαιρη και πλήρης εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων».
• Παράλληλα, και μαζί με το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων που έχει αποφασιστεί «η Ελλάδα δεσμεύει μελλοντικές ταμειακές ροές από το πρόγραμμα "Ηλιος" ή άλλα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις πέραν των ήδη περιλαμβανομένων στο πρόγραμμα προσαρμογής για την περαιτέρω μείωση του χρέους».

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ

Λεηλατούν ξανά τα Ταμεία

Να κοιμίσει τους εργαζόμενους προσπαθεί η κυβέρνηση, μπροστά στο νέο έγκλημα

Νέα επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα εκατομμυρίων εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων και συνταξιούχων σηματοδοτεί η λεηλασία των αποθεματικών με όχημα το «κούρεμα» του χρέους

Σε ό,τι αφορά στα ασφαλιστικά ταμεία, είναι δεδομένη η υφαρπαγή της περιουσίας που τους έχει απομείνει, μέσω της μείωσης της ονομαστικής αξίας των ομολόγων που διακρατούν σήμερα κατά 50%, στο πλαίσιο της συμφωνίας που επιτεύχθηκε στις Βρυξέλλες. Με δεδομένο ότι η αξία των ομολόγων που κατέχουν σήμερα τα Ταμεία ανέρχεται στα 26 δισ. ευρώ, αυτή αμέσως αμέσως, μετά το «κούρεμα», μειώνεται κατά 13 δισ. ευρώ. Πρόκειται για εξελίξεις που τινάζουν στον αέρα συνολικά το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα της χώρας, σηματοδοτούν νέα μείωση των συντάξεων και νέες επαχθείς ανατροπές στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.
Για το θέμα αυτό, ο υπουργός Οικονομικών, στη χτεσινή του συνέντευξη, προσπάθησε να καθησυχάσει - για την ακρίβεια, να αποκοιμίσει τους εργαζόμενους - προβάλλοντας το απίθανο επιχείρημα ότι από την ελάφρυνση που θα επέλθει στον κρατικό προϋπολογισμό, θα δοθούν χρήματα για τη στήριξη των Ταμείων!
Ενδεικτική, εξάλλου, των όσων θα ακολουθήσουν σε σχέση με τα Ταμεία είναι η ανησυχία που εκφράζουν τα Ταμεία των Επιστημόνων (δικηγόρων, γιατρών, μηχανικών), τα Ταμεία Πρόνοιας και Επικούρησης του ιδιωτικού τομέα και το ΕΤΑΠ ΜΜΕ για την τύχη των διαθεσίμων που είχαν κατατεθεί στην Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ), από ένα μεγάλο «κούρεμα» του χρέους. Με επιστολές τους προς τον διοικητή της ΤτΕ, Γ. Προβόπουλο, ζητούν «μέρος ή ακόμη και το σύνολο των διαθεσίμων τους σε μετρητά», σύμφωνα με δημοσίευμα στη χτεσινή «Ημερησία»
Τα παραπάνω Ταμεία είχαν τις μεγαλύτερες καταθέσεις στην ΤτΕ - σχεδόν τα 10 δισ. ευρώ από τα συνολικά 14 δισ. ευρώ - και διεκδικούν τα διαθέσιμά τους σε ρευστό επικαλούμενα και αυξημένες ταμειακές τους ανάγκες. Οπως αναφέρουν στην επιστολή, «φυσικό είναι οι ασφαλισμένοι μας να αναμένουν την άμεση πληρωμή των παροχών τους σε μετρητά χωρίς καμία απώλεια, αφού αυτοί σε μετρητά κατέβαλαν τις ασφαλιστικές τους εισφορές, που απαρτίζουν το κοινό κεφάλαιο του οποίου τη διαχείριση αποκλειστικά έχει η Τράπεζα της Ελλάδας. Και αυτό χωρίς εμείς, ως εντεταλμένοι και θεματοφύλακες των δικαιωμάτων των ασφαλισμένων μας, να έχουμε μετάσχει ή άλλως πώς συμβάλει στη λήψη της απόφασης για επένδυση και διασπορά των αποθεματικών μας σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου και σε έντοκα γραμμάτια», υπονοώντας σαφώς πως η αγορά ομολόγων έγινε μονομερώς από την Τράπεζα της Ελλάδας.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

 

Πιο επιθετικά και αντιδραστικά τα μονοπώλια

Στα «ψιλά» περνούν τα σημεία των συμπερασμάτων που περιγράφουν τις επόμενες ανατροπές για το λαό

Ο λαός έχει τη δύναμη να παρεμποδίσει τα χειρότερα, παλεύοντας οργανωμένα για κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και κατάργηση της εξουσίας τους

Την κλιμάκωση του πολέμου εναντίον των λαών της Ευρώπης με την επιβολή νέων βάρβαρων μέτρων και μιας μόνιμης λιτότητας χωρίς ημερομηνία λήξης αποφάσισαν τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, στη διάρκεια της προχτεσινής Συνόδου Κορυφής, συμπληρωματικά στο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους και την ελεγχόμενη χρεοκοπία της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας.

Στη βάση της ενίσχυσης της «οικονομικής διακυβέρνησης» της Ευρωζώνης και στο πλαίσιο της υιοθέτησης των μέτρων του «Συμφώνου για το Ευρώ» για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών προωθούν ένα πρόγραμμα εξοντωτικών μέτρων και καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων σε βάρος των εργαζομένων, ενώ ταυτόχρονα ανοίγουν το δρόμο για την απλούστευση των διαδικασιών που θα οδηγούν στην εκδίωξη χωρών από την Ευρωζώνη.
Η δέσμη των νομοθετικών και δημοσιονομικών κανόνων για την «οικονομική διακυβέρνηση» θα τεθεί σε ισχύ από το Γενάρη του 2012. Βασίζονται, όπως υπογραμμίζεται στο κείμενο των συμπερασμάτων, στην «ολοκλήρωση των οικονομικών και δημοσιονομικών πολιτικών με την ενδυνάμωση του συντονισμού, της εποπτείας και της πειθαρχίας».

Το Σύμφωνο για το Ευρώ

Μεταξύ άλλων, οι αποφάσεις προβλέπουν:

1.Θέσπιση από κάθε κράτος - μέλος της Ζώνης του Ευρώ «κανόνων ισοσκελισμένων προϋπολογισμών», που θα κατοχυρωθούν με νόμο ή μέσω του Συντάγματός τους. Με άλλα λόγια, τα κράτη - μέλη είναι υποχρεωμένα στο εξής να μην εμφανίζουν δημοσιονομικά ελλείμματα. Πρόκειται για τη νομική κατοχύρωση μιας μόνιμης και κλιμακούμενης λιτότητας, ώστε σε περίπτωση που δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι των βάρβαρων προϋπολογισμών, να λαμβάνονται άμεσα νέα μέτρα σε περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών.

2. Συντονισμό των κρατών - μελών στη βάση του Συμφώνου για το Ευρώ, ώστε να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της Ευρωζώνης μέσω:α) Της μείωσης του εργατικού κόστους και των μισθών (μέσω της κινεζοποίησής τους), ώστε να εναρμονιστούν με τους κύριους εμπορικούς εταίρους της Ευρωζώνης, δηλαδή τις αναδυόμενες οικονομίες της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. β) Των ανατροπών των εργασιακών σχέσεων μέσω της «ευελιξίας» στην αγορά εργασίας. γ) Των σαρωτικών ανατροπών στην Κοινωνική Ασφάλιση. δ) Το συντονισμό των φορολογικών πολιτικών, ώστε να εξασφαλιστούν νέες μειώσεις των φορολογικών συντελεστών των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.

3.Δέσμευση των εθνικών Κοινοβουλίων για υιοθέτηση των «αυστηρών συστάσεων» που εκδίδει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο εκάστοτε «οικονομικός επίτροπος» για την εφαρμογή των οικονομικών και δημοσιονομικών πολιτικών.Τα εθνικά Κοινοβούλια πρέπει με συνοπτικές διαδικασίες να εγκρίνουν και να νομοθετούν πρόσθετα μέτρα, στην περίπτωση που οι προϋπολογισμοί αποκλίνουν από τους «δημοσιονομικούς στόχους».

4. Σε περίπτωση εμφάνισης υπερβολικού ελλείμματος σε μια χώρα - μέλος, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα μπορεί να εξετάζει το προσχέδιο του προϋπολογισμού της και να θέτει δεσμευτικές «επιφυλάξεις» ως προς την ψήφισή του από το εθνικό Κοινοβούλιο. Επίσης, η Επιτροπή θα επιβλέπει τον προϋπολογισμό κατά τη διάρκεια της εκτέλεσής του και στην περίπτωση «αποκλίσεων» θα έχει τη δυνατότητα να προτείνει «τροποποιήσεις».Ουσιαστικά, η εκτέλεση των αντιλαϊκών προϋπολογισμών θα βρίσκεται διαρκώς υπό την ομπρέλα της ΕΕ, δίνοντας το πρόσχημα στις κυβερνήσεις να προχωρούν στη λήψη είτε νέων μέτρων, είτε στη δραστική περικοπή παροχών.

5. Διεύρυνση των δυνατοτήτων για την εφαρμογή περιορισμένων τροποποιήσεων στη Συνθήκη της Λισαβόνας.Στόχος να γίνουν αλλαγές στις συνθήκες, ώστε να αναιρεθούν οι όροι που εμποδίζουν την έξοδο των «προβληματικών» χωρών (με υψηλά ελλείμματα και χρέη και χαμηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητας) από το σκληρό πυρήνα του ευρώ.

Βαθαίνει η «οικονομική διακυβέρνηση»

Για την Ελλάδα ειδικότερα, βάσει του κείμενου των συμπερασμάτων και μετά από «απαίτηση της ελληνικής κυβέρνησης», όπως σημειώνεται στο σχετικό ντοκουμέντο, προβλέπεται η ενίσχυση των μηχανισμών παρακολούθησης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την εφαρμογή του ελληνικού προγράμματος λιτότητας στο πλαίσιο της νέας δανειακής συνθήκης.
Πέραν των περιοδικών ελέγχων της τρόικας, θα συγκροτηθεί σώμα με ειδικούς τεχνοκράτες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που θα εγκατασταθούν μόνιμα στην Αθήνα και θα συνεργάζονται στενά και σε διαρκή βάση με την ελληνική κυβέρνηση και την τρόικα. Στο κείμενο επίσης τονίζεται ότι «η υλοποίηση και η εφαρμογή του προγράμματος είναι ευθύνη των ελληνικών αρχών».
Η συντονισμένη επίθεση στους λαούς της Ευρώπης από τις κυβερνήσεις των κρατών της Ζώνης του Ευρώ αποτυπώνεται και στο πρόγραμμα που δεσμεύτηκαν να εφαρμόσουν η Ισπανία και η Ιταλία, που βρίσκονται στην ίδια αντιδραστική κατεύθυνση με τις ανατροπές που προωθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και οι οποίες μάλιστα δεν έχουν υπογράψει μνημόνιο με την τρόικα.
Η κυβέρνηση της Ιταλίας θα προωθήσει την αναθεώρηση της εργατικής νομοθεσίας, ειδικότερα σε ό,τι αφορά τους κανόνες των απολύσεων (αύξηση του ορίου των απολύσεων και μείωση της αποζημίωσης απόλυσης), αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, δραστικές περικοπές των επιδομάτων ανεργίας, πλήρη απελευθέρωση των δημόσιων υπηρεσιών και των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, ώστε να ανοίξουν νέοι κερδοφόροι δρόμοι για το μεγάλο κεφάλαιο.
Η κυβέρνηση της Ισπανίας δεσμεύτηκε για αυστηρή τήρηση της δημοσιονομικής προσαρμογής και προχώρησε, μάλιστα, ήδη σε συνταγματική τροποποίηση. Δεσμεύτηκε ακόμα για ενίσχυση των αλλαγών στην αγορά εργασίας, ώστε να αυξηθεί η ευελιξία και η «απασχολησιμότητα» του εργατικού δυναμικού, καθώς και για προέκταση των μεταρρυθμίσεων στον τομέα των υπηρεσιών.

«Μαξιλάρια» για τις τράπεζες

Σε ό,τι αφορά τους τραπεζικούς όμιλους και την ενίσχυσή τους για να καλύψουν τις απώλειες από το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, τα συμπεράσματα της Συνόδου επαληθεύουν τις διαρροές που περιέχονταν στο προσχέδιο. Πιο συγκεκριμένα, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις της ΕΕ αποφάσισαν να δώσουν νέες εγγυήσεις και κονδύλια στις τράπεζες, ύψους 110 δισ. ευρώ, για να εξασφαλίσουν τη ρευστότητα και τη σταθερότητα των μονοπωλιακών ομίλων που εκπροσωπούν. Βάσει του σχεδίου, όλες οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα πρέπει μέχρι τον Ιούνη του 2012 να αυξήσουν την κεφαλαιακή τους επάρκεια κατά 9% μετά τον υπολογισμό και της αξίας των κρατικών ομολόγων που διακρατούν.
Η ανακεφαλαιοποίηση θα γίνει κατά σειρά πρώτα από ιδιωτικές πηγές με αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου (συμπεριλαμβανομένης της αναδιάρθρωσης και της μετατροπής του χρέους σε μετοχές), στη συνέχεια από τα κρατικά ταμεία των χωρών τους και μόνο αν δεν μπορέσουν οι χώρες να τις ενισχύσουν, θα παίρνουν χρήματα από το ΕFSF. Σύμφωνα με το ίδιο σχέδιο, οι τράπεζες σε χώρες που βρίσκονται σε καθεστώς μνημονίου (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) θα καλυφθούν από τα υπάρχοντα προγράμματα προσαρμογής, δηλαδή τα μνημόνια που προβλέπουν παροχή κεφαλαίων στους τραπεζικούς ομίλους, ή από το ΕFSF.
Ειδικά για τους ελληνικούς τραπεζικούς ομίλους, θα δοθεί επαρκής οικονομική στήριξη για την ανακεφαλαιοποίησή τους, στο πλαίσιο του προγράμματος «εθελουσίας συμμετοχής» των ιδιωτών επενδυτών στο «κούρεμα» του ελληνικού κρατικού χρέους. Επίσης, όπως σημειώνεται στο κείμενο των συμπερασμάτων, «θα γίνει χρήση εργαλείων αναβάθμισης πιστοληπτικής ικανότητας, ώστε να διατηρηθεί η πρόσβαση των ελληνικών τραπεζών» στην αναχρηματοδότησή τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Με δεδομένο ότι το «κούρεμα» του κρατικού χρέους κλείδωσε στο 50%, για τη στήριξη των ελληνικών τραπεζών θα χρειαστούν πρόσθετα κεφάλαια ύψους περίπου 15 δισ. ευρώ και πάνω σε αυτά 10 δισ. ευρώ για τις επισφάλειες από άλλα δάνεια σε πελάτες τους. Με βάση το συγκεκριμένο σενάριο, θα απαιτηθούν «φρέσκα» κεφάλαια ύψους 35 δισ. ευρώ. Θυμίζουμε ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν ήδη προσφέρει 108 δισ. ευρώ στους Ελληνες τραπεζίτες από το 2008 μέχρι σήμερα.

Πρόσθετες εξασφαλίσεις στο κεφάλαιο

Σε ό,τι αφορά, τέλος, τη λειτουργία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) με κεφάλαια και εκτός των χωρών της Ευρωζώνης, αποφασίστηκε να ολοκληρωθούν οι τεχνικές λεπτομέρειες μέχρι το τέλος Νοέμβρη και το EFSF να τεθεί σε ισχύ το «συντομότερο δυνατόν» (στις αρχές του 2012). Η λειτουργία του θα είναι σε δύο άξονες:

α) Να προσφέρει εγγύηση από 10% μέχρι 30% σε νέα κρατικά ομόλογα που θα εκδίδουν τα κράτη - μέλη, ώστε σε περίπτωση αδυναμίας μιας χώρας να αποπληρώσει σύνολο ή μέρος του χρέους να καλύπτονται μερικώς οι απώλειες που θα υποστούν οι κάτοχοι των ομολόγων. Με τον τρόπο αυτό οι Ευρωπαίοι εταίροι ισχυρίζονται ότι θα «ενθαρρύνουν» τους ιδιώτες επενδυτές να αγοράζουν ομόλογα των υπερχρεωμένων κρατών. Βάσει του συγκεκριμένου σχεδίου, εκτιμάται ότι το EFSF θα αυξήσει τους πόρους του στο 1 τρισ. ευρώ, από 440 δισ. ευρώ που είναι σήμερα (τα πραγματικά του διαθέσιμα δεν ξεπερνούν τα 220 δισ. ευρώ). Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πρόσθετη εξασφάλιση που προσφέρουν οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις στους τραπεζίτες και τους τοκογλύφους, που δανείζουν με ληστρικά επιτόκια.

β) Να ενισχυθεί με συνδυασμό πόρων από το ΔΝΤ, τους προϋπολογισμούς των κρατών - μελών, ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αλλά και κεφάλαια που θα αντλούνται από τρίτες χώρες, τις λεγόμενες «αναδυόμενες» οικονομίες των Κίνας, Ρωσίας, Βραζιλίας, Ινδίας κ.ά. Στόχος της ΕΕ είναι να επιμεριστεί η ζημιά από την ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας και άλλων κρατών ανάμεσα σε όλες τις ισχυρές καπιταλιστικές οικονομίες, τα συμφέροντα των οποίων συνδέονται προς το παρόν με τη διάσωση του ευρώ.

 

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Φορτώνει το λαό με νέα δάνεια και μέτρα

 

 

Σε εξέλιξη η προπαγανδιστική επίθεση, για να ενσωματώσει τις λαϊκές αντιδράσεις στην πολιτική της

Να τους σαρώσει οργανωμένος ο λαός. Με πάλη για την παρεμπόδιση των μέτρων, οργανωμένη ανυπακοή και συσπείρωση δυνάμεων για την ανατροπή της αστικής εξουσίας

Μ' ένα διάγγελμα - πρόκληση στα λαϊκά στρώματα που στενάζουν κάτω από τη βαρβαρότητα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, διανθισμένο με ψεύδη και ανυπόστατες υποσχέσεις, επιχείρησε χτες ο πρωθυπουργός να συγκαλύψει την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επέλασης που θα ακολουθήσει μετά το δραστικό κούρεμα μέρους του δημόσιου χρέους, στο πεδίο της ελεγχόμενης χρεοκοπία της χώρας. Ο πρωθυπουργός, τόσο στο χτεσινό διάγγελμα, όσο και στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά το τέλος της Συνόδου Κορυφής, προσπάθησε να εμφανίσει σαν «επίτευγμα» και «αλλαγή σελίδας» το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους και τη νέα δανειακή συνθήκη που προσυπέγραψε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Πίσω από τις ανέξοδες θριαμβολογίες του Γ. Παπανδρέου, κρύβεται ότι: α) Ο λαός θα φορτωθεί στις πλάτες του την αποπληρωμή νέων δανείων για να σωθούν οι τράπεζες και οι ντόπιοι επιχειρηματικοί όμιλοι. β) Θα έρθουν νέα αντεργατικά μέτρα και καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που θα ισοπεδώσουν μισθούς και εργασιακά δικαιώματα για να διασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου. γ) Θα επέλθει ακόμα πιο βίαιη και ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου της λαϊκής οικογένειας, προκειμένου να εξασφαλιστεί η παραμονή στο σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης η ντόπια πλουτοκρατία και να διασφαλιστεί η συνοχή της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ.
Παράλληλα, ο Γ. Παπανδρέου κάλεσε για πολλοστή φορά τα αστικά πολιτικά κόμματα σε συστράτευση για την επίτευξη ακόμα πιο επιθετικής συναίνεσης στην πολιτική εξόντωσης του λαού και επιδίωξε να καταστήσει το λαό συμμέτοχο στη σφαγή των δικαιωμάτων του. Ξεκαθάρισε ότι η βαρβαρότητα εναντίον των λαϊκών στρωμάτων θα συνεχιστεί με αμείωτους ρυθμούς, και στον αντίποδα διαβεβαίωσε τραπεζικούς και επιχειρηματικούς ομίλους ότι θα τους εξασφαλίσει την ενίσχυση των όρων της ανταγωνιστικότητάς τους.

Ψέματα και αποπροσανατολισμός

Συγκεκριμένα, ο Γ. Παπανδρέου:

• Ξεκαθάρισε ότι «συνεχίζουμε, έχουμε ακόμα πολλή δουλειά», προαναγγέλλοντας τη συνέχιση της σκληρής μονόπλευρης λιτότητας.
• Ισχυρίστηκε ότι «η συμφωνία ανοίγει νέες προοπτικές για τη χώρα (...) και καταφέραμε να διαγράψουμε ένα πολύ σημαντικό μέρος του χρέους από τις πλάτες του λαού με πολύ ευνοϊκούς όρους». Ουσιαστικά, επιδίωξε να εξαπατήσει τα λαϊκά στρώματα κρύβοντας ότι η όποια «μείωση» του χρέους έρχεται, αφού πρώτα ο λαός έχει φορτωθεί στις πλάτες την αποπληρωμή κεφαλαίων και τόκων δύο δανείων ύψους 240 δισ. ευρώ (110 δισ. ευρώ το πρώτο δάνειο της τρόικας και 130 δισ. το δεύτερο που θα ακολουθήσει με τη νέα δανειακή συνθήκη).
• Υποστήριξε προκλητικά ότι η κυβέρνηση «πέτυχε μια πιο δίκαιη κατανομή των βαρών του χρέους μας (...) οι τράπεζες, αντί για τους πολίτες, θα πληρώσουν αυτό το κόστος». Ο πρωθυπουργός κοροϊδεύει τους εργαζόμενους, αφού οι τράπεζες έχουν ήδη εξασφαλίσει ότι όποιες «απώλειες» υποστούν από το «κούρεμα» θα τις καλύψουν μέσω του κρατικού ταμείου που θα εγγυηθεί την ανακεφαλαιοποίησή τους. Βάσει της συμφωνίας, οι τράπεζες θα εισπράξουν είτε από τα κρατικά ταμεία, είτε από το ευρωπαϊκό ταμείο πάνω από 30 δισ. ευρώ, ενώ ήδη έχουν πάρει 108 δισ. ευρώ από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
• Υποσχέθηκε μια «νέα παραγωγική Ελλάδα, ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο» που θα «στηρίζεται στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις». Το νέο αναπτυξιακό μοντέλο της κυβέρνησης δεν αφορά τα συμφέροντα και την ευημερία του λαού. Οι «μεγάλες μεταρρυθμίσεις» σηματοδοτούν την ακόμα μεγαλύτερη μείωση των μισθών, τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας για να εξασφαλίσουν νέα κερδοφορία στα ντόπια και ξένα μονοπώλια.
• Σημείωσε αναφερόμενος στη μόνιμη εγκατάσταση τεχνοκρατών της ΕΕ στην Ελλάδα, μετά από απαίτηση της ελληνικής κυβέρνησης, ότι «τίποτα μα τίποτα σ' αυτή τη συμφωνία δεν θυσιάζει τη δυνατότητά μας να πάρουμε τις δικές μας αποφάσεις». Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όπως και το σύνολο της κομμάτων της αστικής τάξης, έχει εκχωρήσει μεγάλο μέρος της εθνικής κυριαρχίας ήδη από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, διασφαλίζοντας στο εγχώριο κεφάλαιο την ενίσχυση της θέσης του στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο ανταγωνισμό.
• Απηύθυνε κάλεσμα συστράτευσης στις αστικές πολιτικές δυνάμεις για την εφαρμογή των νέων αντιδραστικών μέτρων και κάλεσε το λαό να υποταχθεί στην αντιλαϊκή πολιτική στη διάλυση της ζωής του.

Στο ζενίθ η προπαγάνδα

Πριν από το διάγγελμα του πρωθυπουργού είχαν προηγηθεί η συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κ. Παπούλια, και η συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, όπου και συζητήθηκαν όλες οι πτυχές της αντιλαϊκής συμφωνίας, αλλά και το χρονοδιάγραμμα της προώθησης των επόμενων διαρθρωτικών ανατροπών και μέτρων.
Στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, ο πρωθυπουργός επιδίωξε να κλείσει το θέμα των πρόωρων εκλογών. Υποστήριξε ότι «δεν είμαστε σε προεκλογική περίοδο» και κάλεσε τους υπουργούς «να επιταχύνουν την εφαρμογή του κυβερνητικού έργου», έτσι ώστε, όπως ισχυρίστηκε, «από τις αρχές του επόμενου έτους να ξεκινήσει η ανάκαμψη της οικονομίας». Ωστόσο, κυβερνητικές πηγές σημείωναν ότι στις προθέσεις του πρωθυπουργού παραμένει η διενέργεια δημοψηφίσματος το επόμενο διάστημα, με «ερώτημα διλημματικού χαρακτήρα» στο πεδίο της οικονομίας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι η κυβέρνηση «θα συνεχίσει στη γραμμή της εθνικής συνεννόησης», ενώ έσπευσε να διευκρινίσει ότι «η μόνιμη παρουσία της τρόικας στην Ελλάδα συνιστά αποκλειστικά τεχνική βοήθεια και δεν υφίσταται κανένα θέμα μείωσης της εθνικής κυριαρχίας». Την ίδια ώρα, υπουργοί της κυβέρνησης, επιδιώκοντας να σπείρουν αυταπάτες στον ελληνικό λαό, υποστήριζαν ότι «η ελάφρυνση του χρέους αναμένεται να φθάσει στα 90 δισεκατομμύρια ευρώ» και ισχυρίζονταν ότι θα επιφέρει «η απομείωση των τόκων θα αποφέρει κέρδη περίπου 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ» σε ετήσια βάση.
Μετά το Υπουργικό Συμβούλιο, ο υπουργός Οικονομικών Ευάγ. Βενιζέλος ενημέρωσε τηλεφωνικά τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων, για τα αποτελέσματα της Συνόδου.

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Οι εξελίξεις επιβάλλουν ετοιμότητα για λαϊκή αντεπίθεση

Αποσπάσματα από την εισηγητική τοποθέτηση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στη χτεσινή συνέντευξη Τύπου, για την Απόφαση της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ

Από τη χτεσινή συνέντευξη Τύπου στην έδρα της ΚΕ του Κόμματος στον Περισσό

Συνέντευξη Τύπου για την Απόφαση της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ παραχώρησε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα. Παραθέτουμε αποσπάσματα από την εισηγητική της τοποθέτηση:

«

Δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν βρίσκω κατάλληλα λόγια για να χαρακτηρίσω την εμφάνιση του πρωθυπουργού τα χαράματα. Στην ουσία είπε αυτό το "νενικήκαμεν". Πιστεύω ότι έχει πλήρη συνείδηση του τι αποφασίστηκε στην ΕΕ, στην Ευρωζώνη. Προσπαθεί να κοροϊδέψει το λαό, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού δεν μπορεί να αποκοιμηθεί με τα λεγόμενα του πρωθυπουργού.

Εμείς κρίνουμε τις αποφάσεις και των δύο Συνόδων. Και της Κυριακής και τη χτεσινή. Διότι είναι απολύτως συνδεδεμένες μεταξύ τους, μιας και την Κυριακή αποφασίστηκε η αναθεώρηση του Συμφώνου του Ευρώ, ζητήματα που έχουν σχέση με την οικονομική διακυβέρνηση, θέματα ισοσκελισμένων προϋπολογισμών κ.λπ. Δηλαδή, εξαγγέλθηκε μια νέα σφοδρή επίθεση σε βάρος του βιοτικού επιπέδου, των μισθών, των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των λαών και της Ελλάδας και όλης της Ευρώπης.
Και αυτά ήταν ένα το κρατούμενο, για να προχωρήσουν στη χτεσινή Σύνοδο, με την οποία αποφασίστηκε η πτώχευση της Ελλάδας και όλα τα άλλα είναι κοροϊδία για το λαό. Είναι ελεγχόμενη πτώχευση, που, κατά τη γνώμη μας, μπορεί να εξελιχθεί και σε ανεξέλεγκτη πτώχευση, παίρνοντας υπόψη ότι η Ευρωζώνη θα βρεθεί σε πιο βαθιά κρίση και ο ελληνικός λαός πρέπει να γνωρίζει την αλήθεια, για να έχει την άμεση ετοιμότητα της αντεπίθεσης, όπως εμείς συνηθίζουμε να λέμε και βεβαίως το εννοούμε.
Τι αποφασίστηκε χτες; Εγινε ένας συμβιβασμός ανάμεσα στα διάφορα κράτη της ΕΕ και στη διεθνή ένωση των τραπεζών. Είναι ένας συμβιβασμός, ο οποίος δεν πρόκειται να λύσει ούτε το θέμα της κρίσης, ούτε το θέμα της ανάπτυξης. Αντίθετα, θα έχουμε επιβράδυνση της ανάπτυξης και πάνω απ' όλα μέτρα πρωτόγνωρα σε βάρος όλων των λαών της Ευρωζώνης, όλων των λαών της Ευρώπης και μέσα εκεί βρίσκεται και η Ελλάδα.
Δεν έχουμε κρίση χρέους. Αυτό πρέπει ο ελληνικός λαός να ξαναβάλει στο μυαλό του, να σκεφτεί, να προβληματιστεί με τη θέση του ΚΚΕ ότι η κρίση έχει σχέση με την υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, αυτή έφερε τα χρέη και τα ελλείμματα και βεβαίως τα νέα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα.
Τι προβλέπουμε ως εξέλιξη; Η κρίση, όπως είπαμε, θα βαθύνει. Διαμορφώνονται στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και της Ευρώπης δύο αντιμαχόμενοι πόλοι. Που σημαίνει ότι θα ενταθεί η ανισόμετρη ανάπτυξη, θα γίνεται ακόμα μεγαλύτερη η απόκλιση μέσα στην ΕΕ και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη. Ολα αυτά θα τα γυρίσουν και τα γυρνάνε σε βάρος των λαών. Κάθε φαινόμενο που υπάρχει μέσα στην Ευρωζώνη απ' τη φύση του στρέφεται σε βάρος των λαών και γεννάει νέα μέτρα, αλλεπάλληλα μέτρα. Ο ένας πόλος είναι η Γερμανία με τις σύμμαχες χώρες, ο άλλος είναι η Γαλλία με τις χώρες της Μεσογείου, μιας και η Γαλλία θα βρεθεί και αυτή σε κρίση. Βεβαίως, το πρόβλημα δεν είναι γεωγραφικό, όπως το ΠΑΣΟΚ μια ζωή μας έλεγε, Βορράς και Νότος και δεν είναι της ώρας βεβαίως να αναπτύξουμε το ζήτημα».

Ο λαός θα πληρώσει ακριβά το «κούρεμα»

«Θεωρούμε ψευδεπίγραφη και άνευ ουσίας την αντίθεση, με την έννοια ότι δεν έχει ουσία για το λαό, που ανακύπτει ανάμεσα στις απώλειες των τραπεζών, ελληνικών και άλλων και στις κυβερνήσεις, τα κράτη που αποφάσισαν το "κούρεμα" κατά 50% και με το οποίο πλήττουν από μια πρώτη ματιά το τραπεζικό κεφάλαιο. Και λέμε ότι είναι ψευδεπίγραφη και ανούσια αυτή η αντίθεση για το εξής λόγο:
Πρόκειται καταρχήν για τμήματα της μιας και ενιαίας αστικής τάξης που εχθρεύεται μονίμως το λαό. Δεύτερον, οι ελληνικές τράπεζες θα χρηματοδοτηθούν με 30 δισ. Ενδεχομένως, απ' το παράθυρο να πάρουν κι άλλα. Το ότι θα μεγαλώσει η κρατική παρέμβαση δε λέει τίποτα. Και 100% να ήταν οι τράπεζες στο κράτος, την ίδια πολιτική θα είχαν απέναντι στο λαό, αλλά όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός πια σαφέστατα η μερική κρατικοποίηση θα οδηγήσει στην εξυγίανση των τραπεζών. Τα σπασμένα του "κουρέματος" θα τα πληρώσει ο λαός και τα μερίδια των τραπεζών θα δοθούν σε τράπεζες χωρών της ΕΕ και ενδεχομένως όχι μόνο.
Θεωρούμε ψευδεπίγραφη και ανούσια την αντιπαράθεση αν στις τράπεζες θα έχουμε Ελληνα διευθυντή ή ξένο. Για το λαό δεν έχει καμία σημασία, σημασία έχει ότι απέναντί του έχει όλα τα τμήματα του κεφαλαίου, βιομηχανικό, εφοπλιστικό, τραπεζικό, μεγαλεμπόρους. Μπορεί μεταξύ τους να έχουν αντιθέσεις, αλλά είναι απολύτως ενωμένοι, όταν πρόκειται να αδειάσουν τις τσέπες του λαού και να πλήξουν τα δικαιώματά του. Ακόμα και το δικαίωμά του να παλεύει με όλες τις μορφές πάλης.
Θεωρούμε, επίσης, ανούσια και παραπλανητική τη συζήτηση που ανέκυψε από την πρώτη στιγμή για το θέμα της εποπτείας. Γιατί λέμε ότι είναι ανούσια η αντιπαράθεση; Οχι, γιατί δεν είναι πρόβλημα υπαρκτό. Οχι, γιατί δεν έχουμε και ποσοτικά νέες εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά απ' τη στιγμή που η Ελλάδα, η καπιταλιστική Ελλάδα, είναι ενσωματωμένη στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και ιστορικά και σήμερα, η αστική τάξη εκχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα. Βεβαίως, άλλοτε τα εκχωρεί με καλύτερους ή χειρότερους όρους γι' αυτήν, όμως είναι επιλογή της και δεν έχει να κάνει με την υποτελή στάση.
Είναι επιλογή της και γι' αυτό η επιλογή του ΚΚΕ και του λαού για να δώσει νόημα και ουσία στο αίτημα της λαϊκής κυριαρχίας και που ισχύει και για όλους τους λαούς πρέπει να είναι με ένα και μόνο περιεχόμενο: Λαϊκή κυριαρχία σημαίνει ο λαός να έχει στην ιδιοκτησία του τον πλούτο της χώρας. Τα μέσα παραγωγής, ό,τι υπάρχει στη χώρα από τη φύση και ό,τι έχει δημιουργηθεί με τον ιδρώτα σε συνθήκες εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Να αποφασίζει ο λαός τι και πώς θα παραχθεί, όταν έχει σχέδιο κατανομής ολόκληρου του εργατικού δυναμικού σε δουλειά με δικαιώματα. Οταν συμπράττει και κάνει διεθνείς συμμαχίες που ωφελούν τον ελληνικό λαό και δημιουργούν και συνθήκες ωφέλειας και για τους λαούς των χωρών με τις οποίες συνάπτονται αυτές οι σχέσεις.

Ενιαία απέναντι στην αστική τάξη

Γι' αυτό θεωρούμε ότι το πρόβλημα σήμερα είναι η στάση απέναντι στην αυξανόμενη σε δύναμη δικτατορία των μονοπωλίων. Η συμφωνία αυτή, η πτώχευση, θα δημιουργήσει πιο ισχυρά μονοπώλια σε κάθε κλάδο, στην ελληνική οικονομία και βεβαίως σε όλη την Ευρώπη, και όσο πιο ισχυρά είναι τα μονοπώλια τόσο πιο επικίνδυνα είναι τα κόμματά τους, τόσο πιο επικίνδυνη και αυταρχική και κατασταλτική γίνεται και η διακυβέρνηση είτε από κυβερνήσεις συνεργασίας είτε από μονοκομματικές.
Δεν είναι η ώρα τέτοιων επιλογών για το λαό. Ούτε να πάρει το μέρος της μιας μερίδας του κεφαλαίου εναντίον της άλλης, ούτε να είναι υπέρ της ελληνικής κηδεμονίας από το κεφάλαιο εναντίον της ξενικής. Ολα αυτά τελικά, για τον ίδιο, έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, κάτι που έχει επιβεβαιωθεί. Ας δούμε και την ιστορία. Το "σχέδιο Μάρσαλ" που χαιρετίζουν σήμερα όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου και μάλιστα πολλές απ' αυτές έγραψαν στα χαρτιά τους ότι ζητούν ένα νέο "σχέδιο Μάρσαλ" και αυτό έφερε ανάλογη εποπτεία. Οπως, επίσης, έχουμε και πολλά παραδείγματα στην ιστορία που τμήματα της αστικής τάξης, μερίδες της που ανήκαν σε ένα κόμμα ή και ένα αστικό κόμμα είχε μια διαφωνία για το αν οι όροι της συμφωνίας ήταν έτσι ή αλλιώς. Για παράδειγμα, όταν έγινε η συμφωνία για τις αμερικάνικες και ΝΑΤΟικές βάσεις υπήρχαν και αστοί πολιτικοί και αστικά κόμματα που λέγανε θέλουμε μια καλύτερη συμφωνία.
Αυτά τα επισημαίνουμε, γιατί αυτή τη στιγμή πρέπει να υπάρχει ενιαία στάση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στην αστική τάξη της χώρας, στην αστική τάξη την πανευρωπαϊκή και τα κόμματά της.
Αυτό το κούρεμα που αποφάσισαν, 100 δισ., δεν μας τα χάρισαν, θα τα πληρώσει ο λαός πανάκριβα. Δεν οδηγεί στην άποψη "το επαχθές χρέος", "το λιγότερο επαχθές χρέος", το "νόμιμο", το "παράνομο" χρέος, προτάσεις, οι οποίες είχαν μπει στη δημοσιότητα από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και από αρκετούς τεχνοκράτες ρεφορμιστές; Ορίστε ένα μέρος "χαρίστηκε" και λοιπόν; Δεν χαρίστηκε, είπαμε, το "χαρίστηκε" το βάζουμε σε εισαγωγικά. 'Η η κρατικοποίηση των τραπεζών, σε συνθήκες δικτατορίας των μονοπωλίων, του μονοπωλιακού καπιταλισμού είναι δυνατόν να είναι προς όφελος του λαού; Ούτε η κρατικοποίηση ούτε η αποκρατικοποίηση».
Τι ζητάμε εμείς για τα Ταμεία: Πρώτα πρώτα προβλέπουμε ότι θα υπάρξει νέος ασφαλιστικός νόμος. Ηδη διαγράφεται απ' τις συμφωνίες της Κυριακής και εννοείται δε θα είναι καλύτερος απ' τους προηγούμενους, θα είναι χειρότερος. Εμείς ζητάμε, η κυβέρνηση να κόψει το λαιμό της, να δώσει εδώ και τώρα όλα τα χρήματα που χρωστάει στα ασφαλιστικά ταμεία. Πρώτον, χρωστάει σε χρηματοδότηση. Δεύτερον, σε σχέση με τα ομόλογα. Εμείς υπολογίζουμε τι αντίκρισμα, τι αξία είχαν οι επενδύσεις των αποθεματικών των Ταμείων σε ομόλογα όταν έγιναν πριν τόσα χρόνια και πριν την κρίση. Τι απώλειες είχαν σταδιακά, γιατί είχαν απ' το παιχνίδι του χρηματιστηρίου, τι απώλειες είχαν στην περίοδο της κρίσης, τι απώλειες είχαν με τη συμφωνία του Ιουλίου; Με τι επιτόκιο; Με το επιτόκιο που δάνειζε το ελληνικό κράτος τότε. Και, επομένως, να υπολογιστούν οι απώλειες όχι λογιστικά, τυπικά, έτσι όπως κάνουν, αλλά πραγματικά και αυτά να αποδοθούν.
Αν δε γίνει αυτό, τότε να είστε βέβαιοι οι συντάξεις θα μειωθούν παραπέρα, το ίδιο και οι όποιες κοινωνικές παροχές δίνουν τα ασφαλιστικά ταμεία, που ήδη είναι ασφυκτικά πετσοκομμένες. Ιδιαίτερα για τα ασφαλιστικά ταμεία, για τις κοινωνικές παροχές, οι επιπτώσεις στην Παιδεία, στους μισθούς θα είναι τραγικές, δραματικές. Αυτά τα 100 δισ. το "κούρεμα" θα τα πληρώσει ο λαός σε πολλά δισεκατομμύρια.

Εφ' όλης της ύλης σύγκρουση με τα μονοπώλια

Θεωρούμε ότι ο ελληνικός λαός έχει σήμερα πολύ περισσότερες δυνατότητες να βγάλει συμπεράσματα.
Εμείς, λοιπόν, βάζουμε το εξής ζήτημα: Η πάλη για εφ' όλης της ύλης σύγκρουση με την εξουσία των μονοπωλίων και τα κόμματά της, η πάλη για ανατροπή αυτής της εξουσίας, η πάλη για λαϊκή εξουσία - λαϊκή οικονομία αντικειμενικά είναι περισσότερο ώριμη από ποτέ. Και πραγματικά θα είναι φοβερό και τρομερό εάν υποκειμενικά ο λαός δεν επιλέξει το δρόμο αυτής της πάλης πολύ περισσότερο από χτες και προχτές. Είναι ώριμη αυτή η πάλη. Αν εμπλακεί μέσα σε αντιπαραθέσεις του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ, αν μπει ανάμεσα σε αντιπαραθέσεις κεντροαριστερά - κεντροδεξιά, προοδευτικές αριστερές δυνάμεις δεν ξέρω τι...
Το ζήτημα είναι: Εξουσία των μονοπωλίων με όποια μορφή κι αν πάρει αυτή ή ανατροπή αυτής της εξουσίας. Βεβαίως, αυτός ο δρόμος δε λέμε ότι θα είναι δρόμος εύκολος, έχει εμπόδια, παγίδες, απαιτεί θυσίες, αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Και σ' αυτόν το δρόμο θα πρέπει να προσπαθήσουμε να υπάρχουν μικρότερες ή μεγαλύτερες νίκες του λαού.
Βεβαίως, εμείς πιστεύουμε ότι πολύ πιο γρήγορα στην Ελλάδα μπορεί να έρθει μια μεγάλη σημαντική αλλαγή, όπως εμείς την περιγράφουμε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να λέμε στο λαό κάθε φορά αν δεν ανατραπούν τα μονοπώλια τι θα του συμβεί. Θα επανέλθουμε με πιο αναλυτικές και πιο σημαντικές, συλλογικές τοποθετήσεις κι απ' την ίδια την Κεντρική Επιτροπή, αλλά θεωρήσαμε αναγκαίο σήμερα να προειδοποιήσουμε έγκαιρα τον ελληνικό λαό. Οχι να φοβηθεί, όχι να αγανακτήσει, αλλά να συνειδητοποιήσει τη μια και μόνη επιλογή και η συμπόρευση με το ΚΚΕ είναι όχι μοναδική, αλλά θα έλεγα αναγκαστική προϋπόθεση για μια τέτοια αντεπίθεση κατά της εξουσίας των μονοπωλίων».

Αύριο στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη»: Ολόκληρη η χτεσινή συνέντευξη Τύπου της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και η συζήτηση με τους δημοσιογράφους.