Η αλήθεια για το Μελιγαλά

Αντάρτισσες σε διαδήλωση. «Κάτω η τρομοκρατία του Σκόμπι» γράφει το πλακάτ

Επί δεκαετίες ακροδεξιές ομάδες, με την ανοχή επίσημων εκπροσώπων της αστικής τάξης, συναθροίζονται στο Μελιγαλά, για να «τιμήσουν» τους «ηρωικούς» όπως λένε νεκρούς, που σφαγιάστηκαν από τους «κομμουνιστοσυμμορίτες»! Φέτος, μάλιστα, επιχειρείται να διοργανωθούν διάφορες εκδηλώσεις με τη συμμετοχή και ξένων νεοφασιστικών οργανώσεων από διάφορες χώρες της ΕΕ, όπου διώκονται οι κομμουνιστές ενώ οι νεοφασίστες δρουν ελεύθερα.Για τη μάχη του Μελιγαλά έχουν γραφτεί και γράφονται από τους αντιπάλους του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ πάρα πολλά, παραποιώντας τα γεγονότα και την ιστορική αλήθεια. Πρόκειται για μια προσπάθεια συγκάλυψης της εγκληματικής και αντιλαϊκής πολιτικής της αστικής τάξης και σε εκείνα τα χρόνια. Κανενός Ελληνα εργαζόμενου δεν μπορεί να πονάει η καρδιά του για τους ταγματασφαλίτες. Πληρώθηκαν όπως τους άξιζε.
Τα «Τάγματα Ασφαλείας», που είχαν συγκροτηθεί προς το τέλος του 1943 από την κατοχική κυβέρνηση Ι. Ράλλη για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου» και την «προστασίαν του κοινωνικού καθεστώτος», είχαν συγκεκριμένη αποστολή κατά τη στιγμή της αποχώρησης των Γερμανών, να αποτελέσουν την οπισθοφυλακή και πλαγιοφυλακή τους, ώστε να κρατήσουν τις θέσεις τους και να απασχολήσουν και φθείρουν τον ΕΛΑΣ. Ετσι, όχι μόνο θα στερούσαν τον ΕΛΑΣ από τα ηθικά και υλικά οφέλη που θα αποκόμιζε από το χτύπημα των Γερμανών, αλλά θα του προξενούσαν και απώλειες.
Κυρίως, όμως, τα «Τάγματα Ασφαλείας», όπως προαναφέρθηκε, συγκροτήθηκαν ως ένα ένοπλο χέρι της αστικής τάξης, ενταγμένο στους σχεδιασμούς της για τη μεταπολεμική εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης. Γι' αυτό και στη συγκρότηση των «Ταγμάτων Ασφαλείας» συμμετείχαν οι Βενιζελικοί Θ. Πάγκαλος και Στυλ. Γονατάς, καθώς και άλλοι.

Στον απελευθερωτικό αγώνα

Εγραψε σχετικά με τα «Τάγματα Ασφαλείας» ο ιδρυτής τους Ι. Ράλλης: «Κατορθώσαμεν να έχωμεν εις τη διάθεσιν της Κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητος, δύναμιν εγγυωμένην πλήρως την ασφάλεια και την τάξιν. Κατορθώσαμεν τέλος να εύρουν οι κ.κ. Παπανδρέου, Κανελλόπουλος, κλπ. ενταύθα αποβιβαζόμενοι, ΕΛΛΑΔΑ». «Ο κίνδυνος του κομμουνισμού είναι εγγύς. Η εξουθένωσις της Ελληνικής Φυλής και ημών αυτών έσεται βέβαια αν δεν ετοιμασθώμεν και αντιδράσωμεν». («Ο Ιωάννης Δ. Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου», Αθήναι 1947, σελ. 70 και 92).Εξάλλου πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι Γερμανοί είχαν εγκαταλείψει την Πελοπόννησο όταν διαδραματίστηκαν τα γεγονότα στο Μελιγαλά.
Η απόφαση της κυβέρνησης της λεγόμενης «Εθνικής Ενότητας», που ενώ κατάγγειλε τα «Τάγματα Ασφαλείας» στην πράξη τα προστάτευε, δεν ήταν παρά μια καταδολίευση του ΕΑΜ. Οι μυστικές οδηγίες των Αγγλων και των παλαιοκομματικών προς τα «Τάγματα Ασφαλείας» ήταν να μην παραδοθούν και να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ. Ο ΕΛΑΣ δεν είχε άλλη διέξοδο από το βίαιο αφοπλισμό και τη διάλυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», τα οποία, όμως, προσπαθούσαν να κρατηθούν ως τον ερχομό των Αγγλων, που όπως αποδείχτηκε αργότερα, θα τα μετατρέπανε σε «συμμαχικό» στρατό.
Επομένως η βίαιη διάλυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», ήταν βέβαιο ότι θα προσέκρουε στις επιδιώξεις των Αγγλων και της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας». Ο Γ. Παπανδρέου άλλωστε είχε αρχίσει από παλιά (και οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές το ίδιο), να κάνει λόγο ευθέως για τρομοκρατία του ΕΑΜ ή της «ΕΑΜικής μειοψηφίας κατά της πλειοψηφίας», και το επισημοποίησε στο Λίβανο.
Στις 8/9/1944, ο ΕΛΑΣ έδωσε τη μάχη για την απελευθέρωση της Καλαμάτας από τους ταγματασφαλίτες. Αιχμαλώτισε το μεγαλύτερο μέρος, ένα τμήμα όμως, με επικεφαλής τον κατοχικό Νομάρχη Μεσσηνίας Περωτή, διέφυγε προς Μελιγαλά. Στο δρόμο προς το χωριό Ασπρόχωμα, οι ταγματασφαλίτες έσφαξαν 30 πολίτες και 4 ΕΛΑΣίτες, οι οποίοι εκτελούσαν τηλεφωνική υπηρεσία σ' αυτό το χωριό.

Η μάχη του Μελιγαλά

Αντάρτες του ΕΛΑΣ

Οι εκκλήσεις του ΕΛΑΣ να σταματήσουν οι συγκρούσεις δε βρήκαν καμιά ανταπόκριση, εξαιτίας των ραδιουργιών των Αγγλων και της κυβέρνησης του Καΐρου, που πίστευαν ότι μ' αυτά θα μπορέσουν να καταβάλουν τις ισάριθμες σχεδόν δυνάμεις της ΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και να κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους την Πελοπόννησο ως την άφιξη των αγγλικών στρατευμάτων.Για την τριήμερη σκληρή μάχη που έδωσε ο ΕΛΑΣ στο Μελιγαλά, όπου είχαν συγκεντρωθεί γύρω στους 1.000 ταγματασφαλίτες, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το «Ματωμένο και ένδοξο χρονικό» του γιατρού Στάθη Κανναβού, Επάρχου διοικητικού αντιπροσώπου της ΠΕΕΑ, εκείνη την εποχή. Το χρονικό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εθνική Αντίσταση» (τεύχος 21, 1979).
«11 Σεπτέμβρη. Στην οχυρωμένη μ' όλα τα μέσα της πολεμικής τέχνης από τους Γερμανούς κωμόπολη του Μελιγαλά, έχουν συγκεντρωθεί να δώσουν την αποφασιστική δολοφονική τους μάχη, οι πιο αιμασταγείς ταγματαλήτες 2 επαρχιών. Οι βάσεις Βελίκας, Καλαμάτας, Μελιγαλά, Διαβολιτσιού, Δώριου, Κοπανακιού. Αποβραδίς, οι ηρωικοί ΕΛΑΣίτες του 8ου και 9ου Συντάγματος, έχουν δέσει γύρω από το άντρο αυτό της εθνοπροδοσίας ασφυκτικό κλοιό. Εφεδροελασίτες και από τις 3 επαρχίες πλαισιώνουν κι εδώ, στις πρώτες γραμμές, τον ΕΛΑΣ, ενεργούν αναγνωρίσεις, δίνουν πληροφορίες. Και τρεις μέρες και τρεις νύχτες, από το χάραμα της 12 Σεπτέμβρη, ο μικρός κάμπος και τριγύρω τα βουνά κρατούν την ανάσα τους στο ασταμάτητο σάλαγο της φονικής σύρραξης. Για τον ΕΛΑΣ, χάρη στις Καζέρτες και στα Λίβανα, κάθε σφαίρα, είναι ακριβότερη κι από το χρυσό. Είσαι υποχρεωμένος χίλιες να σφυρίζουν στ' αυτιά σου και ν' απαντάς με μία. Μονάχα που διαθέτει κανόνι! Είναι μια σκέτη κάννη, ψαρεμένη από το ΕΛΑΝ στ' απομεινάρια κάποιου ναυαγίου. Για να ψευτοσταθεί στον τόπο της, ύστερα από κάθε βολή, φορτώνεται μ' έναν αρμακά πέτρες. Μα κι έτσι, πάλι κλοτσοπηδάει και τα φέρνει όλα γύρω της, άνω - κάτω. Και οι άντρες για σιγουριά έχουν δέσει από τη σκανδάλη της ένα καραβόσκοινο, κι αυτό τραβάνε από καμιά δεκαριά μέτρα μακριά κάθε φορά που θέλουν να πυροβολήσουν!

Νεολαίοι τηλεβοϊστες στα βουνά του αγώνα

14 Σεπτέμβρη. Μια εγγλέζικη αποστολή έρχεται καταϊδρωμένη και ζητάει να περάσει στις γραμμές της εθνοπροδοσίας. Θα έπειθε λέει, τους αλήτες να σταματήσουν την αιματοχυσία, να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ και να περιμένουν να κριθούν από την Κυβέρνηση. Οταν το παράλλο πρωινό, αιχμάλωτοι πια του ΕΛΑΣ, οι διπλοπουλημένοι αυτοί στους ξένους επιδρομείς "εθνικόφρονες" ρωτήθηκαν γιατί έστω και την τελευταία στιγμή δε δέχτηκαν να σταματήσουν την αιματοχυσία, η απάντησή τους ήταν και πάλι αυτή του αναίσθητου, επαγγελματία προδότη.- Οι Εγγλέζοι μας πίεσαν να συνεχίσουμε...
Για το Μεσσηνιακό λαό για μια ακόμη τώρα φορά ενισχύονταν οι ανησυχίες του για το αύριο, ενώ οι ταγματαλήτες με τις ευλογίες τώρα γερμανών, εγγλέζων, της κυβέρνησης συνέχιζαν με πιο πολλή λύσσα, και αναισθησία το αιματοκύλισμα του λαού. Ο ΕΛΑΣ έχασε όσα σε καμιά μάχη του με τους Γερμανούς, κάπου 200 διαλεχτά παλικάρια. Οι ταγματαλήτες ως την τελευταία στιγμή, έβγαλαν από το Μπεζεστένι ομήρους τους και τους εκτελούσαν.
15 Σεπτέμβρη. Λίγο μετά το ηλιβάρεμα, οι δολοφόνοι του Μελιγαλά, σηκώνουν από παντού λευκές σημαίες. Πετούν στα φυλάκια τα άτιμα όπλα τους και μπουλούκια - μπουλούκια, τρέχουν να κλειστούν στο Μπεζεστένι. Λίγες στιγμές πριν την παράδοσή τους, στις ανατολικές παρυφές της κωμόπολης είχε φτάσει χωρίς να προλάβει να πάρει μέρος στη μάχη το 11ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ μαζί με το θρυλικό καπετάνιο του Λαϊκού μας στρατού - τον Αρη Βελουχιώτη. Ο πόνος, η οργή και το αίσθημα της πιο άγριας εκδίκησης των χιλιάδων μαυροφορεμένων από τα γύρω χωριά που πλημμύρισαν την κωμόπολη ήταν ολόκληρο βουνό. Και μ' όλα αυτά, ο πατριωτισμός και η ανθρωπιά του εθνικολαϊκού μας κινήματος δεν υστέρησε. Από την πρώτη ημέρα με τη βοήθεια του ΕΛΑΣ διώχτηκαν στα χωριά τους εκατοντάδες ανοργάνωτοι, που περιφέρονταν στην πόλη, λεηλατούσαν και προκαλούσαν ανεύθυνα. Από τις πρώτες στιγμές οι κατά τόπους οργανώσεις ξεκαθάρισαν από το Μπεζεστένι πάνω ίσως κι από χίλιους Γερμανοντυμένους που υποτίθονταν ότι δε βαρύνονταν μ' εγκλήματα και τους έστειλαν στα σπίτια τους. Από την ίδια ημέρα το Λαϊκό Συμβούλιο Αυτοδιοίκησης συνέρχονταν και με εισήγηση του υποφαινόμενου αποφάσιζε την οργάνωση συσσιτίου για τις οικογένειες των ταγματαλητών!
Και μέσα σ' ένα τέτοιο αιμοσταγές περιβάλλον το ανθρώπινο πρόσωπο του Λαϊκού μας αγώνα, εύρισκε και πάλι την αντοχή του να εκδηλωθεί.
16 Σεπτέμβρη. Ενα μετά το άλλο τα 3 Συντάγματα του Λαϊκού Στρατού αποσύρονται από το Μελιγαλά και προχωρούν από την απάνω Τριφυλία, την Ιθώμη, την Εύα, τη Βουφράδα, σ' ένα μέτωπο που πιάνει όλο το μάκρος του Νομού. Ολες οι δυνάμεις θα συγκλίνουν στους Γαργαλιάνους, τη μεγάλη αντάρτισσα πόλη του Μωρηά, με τους 600 αντάρτες της και τους χιλιάδες κυνηγημένους της. Εδώ έχει φωλιάσει ο αρχιδολοφόνος Στούπας και με τις ορδές του συνεχίζει και μετά την αποχώρηση των Γερμανών τις επιδρομές και τη σφαγή στα χωριά της Κάτω Τριφυλίας και της Πυλίας.
Στη σύρραξή του αυτή με τα τελευταία υπολείμματα της εθνοπροδοσίας, ο ΕΛΑΣ πληρώνει και πάλι μ' ακριβές απώλειες. Οι δολοφόνοι του Στούπα, ηττημένοι, σκορπίζονται στις σταφίδες και στην πορεία τους προς την Πύλο αιματοκύλησαν την περιοχή, σκοτώνοντας άνανδρα, κάθε χωριάτη που δούλευε ανύποπτος στα χτήματά του. Ο αρχιπροδότης Στούπας κλείνεται στο Κάστρο της Πύλου να γλιτώσει. Μα κάποτε αποκάνει από την αντιλαϊκή λύσσα του και αυτοκτονεί.
Ετσι, στις 20 Σεπτέμβρη η Μεσσηνία είναι λεύτερη. Ο ηρωικός καπετάνιος του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα Αρης Βελουχιώτης προχωρεί σ' όλο το μάκρος, από Πύλο - Μεσσήνη, Αρκαδικά σύνορα, αποχαιρετάει το λαό και με τα 3 Συντάγματα του ΕΛΑΣ τραβάει για το κέντρο του Μωρηά.
Εκεί, στα τέλη του Σεπτέμβρη, έφτανε στην Καλαμάτα και ο αντιπρόσωπος της Κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» κ. Παναγ. Κανελλόπουλος. Από την πρώτη κι όλας στιγμή φάνηκε ότι μοναδική έγνοια και αγωνία της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου ήταν το πώς θα περιμαζέψει, θα διατηρήσει οπλισμένους και θα μεταφέρει στην Αθήνα τους ταγματαλήτες, για τη νέα αιματοχυσία που ετοίμαζε με τους Αγγλους πάτρωνές της. Λαϊκές επιτροπές από όλα τα στρώματα ανεβοκατεβαίνουν κάθε μέρα στο ξενοδοχείο που στάθμευε ο Αντιπρόσωπος της κυβέρνησης, χωρίς να παίρνουν έστω μια αόριστη απάντηση για τα προβλήματα ζωής ή θανάτου, που τους πίεζαν. Κι ήταν πάλι και τότε η πρωτοβουλία και πίεση των λαϊκών οργανώσεων, που έδινε μια άμεση και σωστική λύση σε πολλά αδιέξοδα. Με την υπογραφή του κ. Κανελλόπουλου του Διοικητ. Αντιπροσώπου Επαρχίας Καλαμάτας και του υποφαινόμενου σαν Διοικητικού αντιπροσώπου της Επαρχίας Μεσσήνης, εκδίδονταν για το Νομό και κυκλοφορούσαν ειδικά χαρτονομίσματα, εγγυημένα από το κράτος που θα δημιουργούνταν. Μ' αυτά πληρώθηκαν χιλιάδες υπάλληλοι που ένα δυο μήνες έμειναν απλήρωτοι και νηστικοί. Μ' αυτά άνοιξε και κινήθηκε η αγορά κι ο λαός ένιωσε ξανά ότι μπορεί μόνος του να κουμαντάρει κάθε πλευρά της ζωής του».

«Προσοχή νάρκες»

Η μάχη του Μελιγαλά Δεν τελείωσε με τη νικηφόρα έκβαση που είχε η μάχη για τον ΕΛΑΣ. Δημιουργήθηκε ένα φοβερό κλίμα που μύριζε θανατικό. Ο λαός της περιοχής ζητούσε με κάθε τρόπο να εκδικηθεί, ξεπαστρεύοντας τις εγκληματικές αυτές μορφές των ταγματασφαλιτών που είχαν διαπράξει ανήκουστα κακουργήματα σε βάρος του.
Η κατάληψη της μισητής εχθρικής εστίας από τον ΕΛΑΣ και μετά μάλιστα από τέτοιο φοβερό κόστος σε αίμα, είχε εξαγριώσει τα πράγματα. Κάποιοι αντάρτες είχαν αρχίσει να καίνε σπίτια απ' τα οποία τους χτυπούσαν και χρειάστηκε να επέμβει ο καπετάνιος Φώτης Αποστολόπουλος, για να συγκρατήσει την εκδικητική τους ορμή (1).
Για την εκδικητική μανία του κόσμου, ο Αρίστος Καμαρινός λέει σχετικά: «Είχα την ευθύνη της συγκέντρωσης των αιχμαλώτων στο Μπεζεστένι. Το έργο μας ήταν πολύ δύσκολο. Επρεπε να συγκρατήσουμε ομάδες εξοργισμένων πολιτών, οι οποίοι οπλισμένοι με τσεκούρια ορμούσαν να εκδικηθούν για τα θύματά τους. Για να περιφρουρήσουμε τους αιχμαλώτους, βάλαμε ισχυρή φρουρά στο Μπεζεστένι και γράψαμε με μεγάλα γράμματα: "Προσοχή Νάρκες!"» (2).
«Τους αιχμαλώτους», διηγείται ο Βαγγέλης Μαχαίρας, «σε πρώτη φάση τους μεταφέραμε στις αρχικές μας θέσεις. Συγκεντρώθηκαν εκεί εκατοντάδες αγανακτισμένοι Μεσσήνιοι, που φώναζαν: "Δολοφόνοι, προδότες, σκοτώσατε τους δικούς μας". Και απειλούσαν λιντσαρίσματα. Με το πιστόλι στ' αριστερό μου χέρι (το δεξί το είχα στο γύψο), τους είπα: "Δεν θα επιτρέψω να θιγεί ούτε ένας αιχμάλωτος" και τους εξήγησα: "1. Δεν ξέρουμε ποιοι κάνανε εγκλήματα. Χρειάζεται ανάκριση και 2. Αν θέλατε να εκδικηθείτε ας ερχόσαστε να λάβετε μέρος στη μάχη. Τρεις μέρες κράτησε"». (3)
Συνεχίζει ο Στάθης Κανναβός: «Οπως και στη Μεσσηνία, η ιστορία στην ένδοξη για το λαό εκείνη περίοδο περπάτησε με βήματα βαριά και απαραχάρακτα. Σπιθαμή με σπιθαμή το χώμα της έχει ποτιστεί με το αίμα χιλιάδων αγνών πατριωτών και ηρώων. Στη μνήμη του Κώστα Ξυδέα, του Νικήτα Σούμπλη, του Αντώνη Δημόπουλου, του Γιώργη Ζερμπίνου, της Ελένης Πιερράκου, του Τάκη Μουντζουρέα, του Κώστα Μπασακίδη, του Κώστα Κανελλόπουλου, του Μήτσου Κανελλόπουλου, του Γιάννη Δρυνέα, του Θόδωρου Κορμά, του Τάκη Αλεβιζάτου, του Μήτσου Οικονομόπουλου, του Πούλου Πουλόπουλου, του Τάκη Κουλαμπά, του Νίκου Μητρόπουλου, του Κώστα Σταθόπουλου, του Κλέαρχου Συρράκου, του Χρίστου Αντωνόπουλου, του Κώστα Νέζη, του Αντώνη Νέζη, του Βασίλη Μπράβου, του Νίκου Ανδριανόπουλου, του Παναγιώτη Κατσώλη, του Παναγιώτη Μπάρτζιου, του γιατρού Ματζή, του Μήτσου Κούκλινου, του Θόδωρου Μπουμπού, του Κούτρη, του Παναγιωτακάκη και των άλλων δεκάδων νεκρών κι αθάνατων στελεχών του»(4).
Η μάχη του Μελιγαλά ήταν μια μάχη ταξική μεταξύ των δυνάμεων της λευτεριάς και κοινωνικής προόδου και της πιο μαύρης αντίδρασης.

Συμπεράσματα

Είναι θεμελιακής σημασίας το γενικότερο συμπέρασμα που προκύπτει, τόσο από τα γεγονότα στο Μελιγαλά όσο και από τα ανάλογα σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, που αφορούσαν σε συγκρούσεις του ΕΛΑΣ με τα «Τάγματα Ασφαλείας», με τον ΕΔΕΣ, με την ΕΚΚΑ και άλλες οργανώσεις: Εχθρός όλων των αστικών δυνάμεων (και των Γερμανόφιλων και Αγγλόφιλων) ήταν το λαϊκό κίνημα (ΕΑΜ) και φυσικά το ΚΚΕ, παρά τις οξύτατες αντιθέσεις που υπήρχαν ανάμεσα στις αστικές δυνάμεις, αντιθέσεις που τις έφεραν να μάχονται μεταξύ τους και με τα όπλα.
Ωστόσο, κι ενώ συγκρούονταν μεταξύ τους, ταυτόχρονα συνεργάζονταν για την αντιμετώπιση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.
Το γεγονός εξηγείται: «... η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας περιέχονταν στον αντιφασιστικό χαρακτήρα του πολέμου» (5). Και εκδηλώθηκε με ακόμη πιο ανοιχτό και οξύτατο τρόπο μετά την άνοιξη του 1943, όταν είχε επέλθει η στροφή στον πόλεμο σε βάρος της Γερμανίας και υπέρ της Σοβιετικής Ενωσης. Από τότε ακριβώς αναπροσαρμόστηκε πιο συγκροτημένα η στρατηγική των αστικών δυνάμεων (Εγγλέζων - ντόπιων) κατά του ΕΑΜ (όχι όμως και η στρατηγική του ΕΑΜικού κινήματος), με τις γνωστές εξελίξεις που ακολούθησαν.
Πηγές:

• Κωνσταντίνος Μπρούσαλης: «Η Πελοπόννησος στο Πρώτο Αντάρτικο 1941-1945», εκδόσεις «Επικαιρότητα», σελ. 469.
• Γρηγόρη Κριμπά: «Η Εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς», σελ. 334.
• Στο ίδιο, σελ. 333.
• Περιοδικό «Εθνική Αντίσταση», τεύχος 21, 1979.
• «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 60 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των λαών», σελ. 12.

Tου
Χρήστου ΤΣΙΝΤΖΙΛΩΝΗ*
*Ο Χρήστος Τσιντζιλώνης είναι μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

«Χρυσή Αυγή»: Δύναμη κρούσης των καπιταλιστών ενάντια στους εργάτες

Η «Χρυσή Αυγή» κάνει κοινωνική πολιτική μοιράζοντας τρόφιμα. Αλλά μόνο σε Ελληνες και όχι σε μετανάστες. Η «Χρυσή Αυγή» κάνει εθελοντική αιμοδοσία, αλλά δίνει αίμα μόνο για Ελληνες. Η «Χρυσή Αυγή» «πουλάει προστασία» δωρεάν στους ανθρώπους που κινδυνεύουν από την εγκληματικότητα, αλλά μόνο από την εγκληματικότητα των μεταναστών. Η «Χρυσή Αυγή» χτυπά μετανάστες στη Ραφήνα, μαζί με βουλευτές της και μετά με στρατιωτικό σχηματισμό μαζί με τις επίσημες αρχές, δηλαδή Περιφερειάρχη, Δήμαρχο, παπάδες, στρατό, αστυνομία κ.λπ. παρελαύνουν όλοι μαζί στη λιτανεία της εικόνας. Η «Χρυσή Αυγή», προχτές, μοίραζε τζάμπα τρόφιμα, κλέβοντάς τα από το μαγαζί μετανάστη. Η «Χρυσή Αυγή» συζητά με επιχειρηματίες για προσλήψεις Ελλήνων ανέργων και όχι μεταναστών, ή τους ζητά να διώξουν μετανάστες εργάτες και να προσλάβουν Ελληνες. Τώρα μπορούν να το κάνουν, αφού τα μεροκάματα εξαθλίωσης που έδιναν στους μετανάστες έχουν καθιερωθεί, μετά τα αντεργατικά μέτρα, για όλους τους εργάτες. Και πιθανά να το θέλουν και οι μεγαλοεπιχειρηματίες ως βαλβίδα εκτόνωσης όχι τόσο μέρους της ανεργίας γενικά, αλλά των ανέργων Ελλήνων. Η «Χρυσή Αυγή» δρα και ως «γραφείο ευρέσεως εργασίας», ως ΟΑΕΔ.
Ολο αυτό το σκηνικό προβάλλεται δεόντως και αναπαράγεται από τα αστικά ΜΜΕ, για να δείξουν τάχα το «αποκρουστικό της πρόσωπο» και κυρίως να πολεμήσουν τάχα τη ρατσιστική της δράση. Αλλά αυτό που καταφέρνουν, ή πιο σωστά το κάνουν συνειδητά, είναι να εμφανίζουν τη «Χρυσή Αυγή» ως μηχανισμό που αντικαθιστά λειτουργίες του αστικού κράτους σε όφελος, ιδιαίτερα των εξαθλιωμένων τμημάτων της εργατικής τάξης, του λαού. Και μάλιστα ως δύναμη που δε διστάζει ακόμη και με τη βία να λύσει τέτοια προβλήματα. Οχι όμως ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα, ούτε στους μεγαλοεπιχειρηματίες, που τα δημιουργούν και τα αναπαράγουν. Σ' αυτούς συμπαραστέκονται, επειδή έχουν ζόρια στην κερδοφορία, λόγω κρίσης. Γι' αυτό προτρέπουν Ελληνες εργαζόμενους να δουλέψουν με μισθούς πείνας, αντί να διεκδικήσουν, μεσολαβώντας τάχα στο να τους βρουν δουλειά. Και, βεβαίως, οι μεγαλοεπιχειρηματίες κερδοφορούν τα μέγιστα.
Το αστικό κοινοβούλιο αποφάσισε να «στηλιτεύσει» τους βουλευτές της «Χρυσής Αυγής» για τη συμμετοχή τους στα άγρια τραμπούκικα ναζιστικού τύπου χτυπήματα στη Ραφήνα. Ετσι, η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής ενέκρινε ένα κείμενο που μιλά για καταδίκη «κάθε πράξης βουλευτών που πλήττει το κύρος του κοινοβουλευτικού θεσμού και των βουλευτών», καλώντας τους βουλευτές της «Χρυσής Αυγής» «όχι μόνο να μην συμμετέχουν του λοιπού σε κάθε μορφή παρανομίας και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς, αλλά και να συγκρατούν τους οπαδούς τους από τέτοιες ενέργειες».
Και τώρα τι θα γίνει; Θα σταματήσουν βουλευτές και μέλη της «Χρυσής Αυγής» να δρουν ως «μπράβοι της νύχτας»; Οχι. Το αστικό κοινοβούλιο έκανε μια ενέργεια ίσα ίσα για να βγάλει την υποχρέωση, πασχίζοντας να δείξει ότι προστατεύει τους θεσμούς και το λαό από τους τραμπούκους. Να δείξει ότι η «γυναίκα του Καίσαρα» φαίνεται τουλάχιστον τίμια, ή πρέπει να φαίνεται.

Πώς και γιατί τη «φουσκώνουν»

Τι προκύπτει από τα παραπάνω; Οτι το αστικό πολιτικό σύστημα θέλει να δείχνει ότι αποστρέφεται τη «Χρυσή Αυγή». Και τι κάνει η «Χρυσή Αυγή»; Πασχίζει να αποδείξει ότι είναι αυτό που αυτοαποκαλείται, «αντισυστημική δύναμη». Ενάντια σε ποιο σύστημα; «Στο σάπιο κατεστημένο», στους «πολιτικούς της διαφθοράς», στους «ψευτοπατριώτες», στους «νταβατζήδες», στους «διεθνείς τοκογλύφους», «στη φαυλοκρατία» και την «οικογενειοκρατία». Είναι όλα όσα εκφράστηκαν στις πλατείες, για τους προδότες πολιτικούς, που ξεπουλούν την Ελλάδα, τα λαμόγια που τα πιάνουν, με αποκορύφωμα το σύνθημα «οι 300 στο Γουδή».
Λένε, επίσης, «Οχι στο μνημόνιο της υποταγής», «Οχι στους πολιτικούς της διαφθοράς», «Οχι στους ψευτοπατριώτες», «ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΞΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ της Τρόικα, των διεθνών τοκογλύφων και του σιωνιστικού κεφαλαίου». Χρησιμοποιεί μια φρασεολογία αγανάκτησης όχι για την εκμετάλλευση του λαού από τα μονοπώλια, αλλά για το σημερινό αστικό πολιτικό σύστημα που παίρνει και εφαρμόζει αντιλαϊκά μέτρα, επειδή είναι διεφθαρμένο και όχι επειδή στηρίζει το κεφάλαιο. Μιλά για «κατοχή» από την τρόικα, για «ξεπούλημα», αλλά στηρίζει γενικά τους Ελληνες και τους κεφαλαιοκράτες, τα μονοπώλια.
Δεν έχει μεγάλο πρόβλημα το σύστημα από τέτοια φαινόμενα. Ισα - ίσα τα χρησιμοποιεί ως βαλβίδες εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας πριν αποκτήσει πραγματικά συνειδητά χαρακτηριστικά ταξικής αμφισβήτησης της εξουσίας και της ιδιοκτησίας του κεφαλαίου. Οπως δεν είχε και με τις πλατείες, ίσα - ίσα τις πρόβαλλε, τις ενίσχυε, κόντρα στο εργατικό κίνημα.
Ετσι εκτυλίσσεται ένα οργανωμένο σχέδιο, ώστε μια δύναμη του συστήματος όπως η «Χρυσή Αυγή», με ναζιστική ιδεολογία και δράση δολοφονική, να την εμφανίζει ως αντισυστημική και να ενισχύει αυτήν την εικόνα της το ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα. Το βολεύει. Πρώτ' απ' όλα γιατί διοχετεύει τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε μια δική του πολιτική δύναμη, και μάλιστα δύναμη κρούσης για πάταξη παρανόμων, όπως χαρακτηρίζουν τους μετανάστες. Του χρειάζεται μια τέτοια δύναμη ενάντια στο κίνημα.
Η συγκεκριμένη δράση της «Χρυσής Αυγής» δεν είναι ούτε τυχαία ούτε αυθόρμητη. Είναι καλά μελετημένη και οργανωμένη για να συσπειρώνει, εν μέσω κρίσης, αδύναμες και εξαθλιωμένες λαϊκές δυνάμεις, στο όνομα της δυνατότητας να τους προσφέρει δήθεν ανακούφιση, έστω και ένα πιάτο φαΐ, όταν το κράτος και η κυβέρνηση τους εγκαταλείπει. Και τους δίνει διέξοδο, προβάλλοντας ως δύναμη κρούσης για τη δική τους προστασία από τις συνέπειες της κρίσης, προσφέροντας τάχα «κοινωνικό έργο», κόντρα όμως σε άλλα αδύναμα και εξαθλιωμένα τμήματα όπως οι μετανάστες. Ταυτόχρονα, καλλιεργεί ψυχολογία αποστροφής στην αναγκαιότητα διεκδίκησης, ανάπτυξης πάλης για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, εντείνει τη στρεβλή συνείδηση ότι κάποια δύναμη έξω από μένα, χωρίς τη δική μου συμμετοχή, μπορεί ακόμη και με τη βία, να μου λύσει το πρόβλημα. Αρα δε χρειάζεται η συμμετοχή στην οργανωμένη πάλη ενάντια στο κεφάλαιο.
Ολη αυτή η εξελισσόμενη πραγματικότητα είναι η προετοιμασία των ταγμάτων εφόδου ενάντια στο εργατικό κίνημα, που το σύστημα θέλει να αποκτήσουν ισχυρό λαϊκό έρεισμα, για να αντιμετωπίσουν όταν τους χρειαστεί πιο αποτελεσματικά την ταξική πάλη. Καλλιεργούν ψυχολογία στήριξης στη «Χρυσή Αυγή» και την τραμπούκικη δράση της, στρέφοντας εργαζόμενους ενάντια στην οργανωμένη ταξική πάλη. Και αυτό είναι όπλο για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Με τους οποίους φροντίζει η «Χρυσή Αυγή» να αποκτά άμεση σχέση, ακόμη και ως υποκατάστατο του ΟΑΕΔ. `Η ως μοχλός χτυπήματος της οργάνωσης μιας απεργίας όπως έκανε με τα εργοστάσια της «Χαλυβουργίας» στη Μαγνησία, στηρίζοντας τον Μάνεση. Αλλωστε, η μέθοδος, ανεξάρτητα από επιμέρους διαφορές, είναι δοκιμασμένη από την περίοδο που το κεφάλαιο στη Γερμανία και το αστικό πολιτικό σύστημα, στηριγμένο στο σύνταγμα της Βαϊμάρης, ενίσχυε τον Χίτλερ για να τον ανεβάσει στην κυβέρνηση.

Τι είναι η «Χρυσή Αυγή»;

Είναι η «Χρυσή Αυγή» μια εθνικοσοσιαλιστική - φασιστική οργάνωση;
Η επιλογή της να μην αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοια μπορεί κάλλιστα να αποτελεί μια κίνηση τακτικής, προκειμένου να μη στιγματιστεί από την αρνητική εικόνα για την ιδεολογία και την πρακτική του εθνικοσοσιαλισμού που υπάρχει σε πλατιά λαϊκά στρώματα, εξαιτίας και των ιστορικών εμπειριών στη χώρα μας. Υπάρχουν όμως αρκετά στοιχεία που πρέπει να μας κάνουν να απαντήσουμε καταφατικά στο παραπάνω ερώτημα:

• Η ακραία ιδεολογία της ΧΑ με την πρόταξη του έθνους ως «ανώτερη εκδήλωση» της φυλής και του κράτους ως στοιχείου που σταθεροποιεί και αναπτύσσει το έθνος. Η προβολή του ελληνικού έθνους ως υπεράνω όλων - χαρακτηριστικό το: «Πάνω απ' όλα για μας είναι το Ελληνικό Αίμα».
• Τα ιδεολογήματα για την πραγμάτωση μιας «Μεγάλης Ελλάδας», σε συνδυασμό με τις επιθετικές, τυχοδιωκτικές θέσεις σε μια σειρά μέτωπα της εξωτερικής πολιτικής (Βόρεια Ηπειρος, Μακεδονία, Θράκη, κ.τ.λ.).
• Η αντίληψή της για το κράτος που εξασφαλίζει την αρμονική συμβίωση των τάξεων «όπως σ' έναν ζωντανό οργανισμό».
• Η αντι-πλουτοκρατική συνθηματολογία, με αιχμή τόσο προς το εσωτερικό της χώρας, όσο και προς το διεθνές τραπεζικό σύστημα, χωρίς όμως να θίγεται το δικαίωμα ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής.
• Η μη αναγνώριση της εργατικής τάξης ως αυτοτελές κοινωνικό υποκείμενο και ο συνεπαγόμενος αντικομμουνισμός (ενάντια στον «αντεθνικό μπολσεβικισμό») ως συστατικό στοιχείο της ιδεολογίας.
• Η προσπάθεια διαμόρφωσης μαζικής βάσης και επίδρασης, πρώτα και κύρια στα μικροαστικά στρώματα που συμπιέζονται από τα μονοπώλια, με ερεθισμό των πιο ταπεινών ιδιοκτησιακών κινήτρων.
• Η ταυτόχρονη προσπάθεια διείσδυσης σε αδιαμόρφωτα στρώματα της εργατικής τάξης, με την προβολή μέτρων που δήθεν θα δώσουν κάποια άμεση ανακούφιση (προστασία κατοικίας, ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης, κ.τ.λ).
• Η αναζήτηση ενός φυλετικού εχθρού, καταρχάς στο εσωτερικό της χώρας, που ευθύνεται για μια σειρά άμεσα προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων (Εβραίοι στη ναζιστική Γερμανία, σκουρόχρωμοι και μαύροι λαθρομετανάστες στη σημερινή Ελλάδα). Προσπάθειες δημιουργίας δυναμικών, εκπαιδευμένων, ημι-στρατιωτικών ομάδων κρούσης, που ακόμα εμφανίζονται περιστασιακά, αλλά όλο και συχνότερα. Στόχος αυτών των ομάδων είναι η ένοπλη αντιμετώπιση του εργατικού κινήματος και η στήριξη του αστικού καθεστώτος. (Χαρακτηριστικές είναι οι βδομαδιάτικες ημι-στρατιωτικές παρελάσεις δυνάμεων της ΧΑ στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και η «εκπαίδευση» τμημάτων της σε ορεινές περιοχές).

Η Ιστορία έχει διδάξει ότι απέναντι στην ολοένα και μεγαλύτερη αντιδραστικοποίηση του συστήματος, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, η εργατική τάξη δεν πρέπει να υποστείλει τη σημαία του ταξικού αγώνα ενάντια στην εξουσία της αστικής τάξης.
Δυνάμεις όπως η «Χρυσή Αυγή» εκκολάφθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα στο έδαφος του αντικομμουνισμού, της συκοφαντίας των ταξικών αγώνων της εργατικής τάξης, στο έδαφος της ταύτισης ναζισμού - κομμουνισμού που προωθούν τα αστικά πολιτικά κόμματα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑ.Ο.Σ. διάφορα αστικά κέντρα, τα ΜΜΕ, τα αντικομμουνιστικά μνημόνια της ΕΕ.
Η «Χρυσή Αυγή» είναι δολοφονική δύναμη κρούσης του συστήματος που θα κάνει τα πάντα, και με κάθε μέσο, για τη σωτηρία του κεφαλαίου ενάντια στο οργανωμένο ταξικό εργατικό κίνημα.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι τράπεζες και η «ανάπτυξη»

Γρηγοριάδης Κώστας

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ την κρίση με άλλο μείγμα από αυτό που σήμερα εφαρμόζει η συγκυβέρνηση. Στη βάση αυτή αναπτύσσει την αντιπολιτευτική του τακτική, όπως έκανε και η ΝΔ απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, πριν συγκυβερνήσει μαζί του.

Τα όρια των προτάσεων που διατυπώνει ο ΣΥΡΙΖΑ, καθορίζονται από τη στρατηγική του υπέρ της ΕΕ και την αναγνώριση των καπιταλιστών ως μοχλού κίνησης και ανάπτυξης της οικονομίας.
Από αυτή τη σκοπιά, τα συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ για «ανατροπή» είναι κάλπικα, επειδή δεν αφορούν την αλλαγή τάξης στην εξουσία, αλλά την αλλαγή κυβέρνησης που θα διαχειριστεί την κρίση, η οποία, αν έχει αποδείξει κάτι, είναι ότι ο σάπιος καπιταλισμός έχει φάει τα ψωμιά του.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για τις τράπεζες. Κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ε. Τσακαλώτος είπε:
«Η άποψη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ακριβώς επειδή οι τράπεζες είναι μεγάλες και δεν μπορούμε να τις αφήσουμε να χρεοκοπήσουν, χρειάζεται να υπάρχει κοινωνική λογοδοσία. Χρειάζεται η κοινωνία να έχει λόγο για τις τράπεζες οι οποίες όλο και περισσότερο σε μια αντίληψη που ενδιαφέρεται για την πραγματική οικονομία θα έπρεπε να έχουν το χαρακτήρα της κοινής ωφέλειας».
Στο μείγμα της διαχείρισης που οραματίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, οι τράπεζες θα είναι κάτι σαν φιλανθρωπικά ιδρύματα, με αποστολή να υπηρετούν το «κοινωνικό συμφέρον». Τι δε λέει ο ΣΥΡΙΖΑ; Οτι οι τράπεζες είναι οι αρτηρίες του καπιταλιστικού συστήματος, δουλεύουν για τα μονοπώλια, τη χρηματοδότηση και τα κέρδη τους. «Ηθικές» τράπεζες δεν υπήρξαν και δεν πρόκειται να υπάρξουν στον καπιταλισμό.
Ακόμα και αν κάποιες από τις τράπεζες περάσουν κάτω από κρατικό έλεγχο, όπως ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ρόλος και η αποστολή τους δεν πρόκειται να αλλάξει. Οι τράπεζες λειτουργούν όπως κάθε άλλη καπιταλιστική επιχείρηση, στη βάση του νόμου του κέρδους και μάλιστα σε περιβάλλον γενικευμένου ανταγωνισμού στην ΕΕ και παγκόσμια.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ Η ΛΟΓΙΚΗ που κρύβεται πίσω από την αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ για τις τράπεζες; Είπε σε άλλο σημείο ο Τσακαλώτος: «Εκτός από το επιχειρησιακό σχέδιο, δεν θα μπορούσαν οι τράπεζες να έχουν μια υποχρέωση, να έχουν έναν κοινωνικό απολογισμό, τι έκαναν τα χρήματα σε σχέση με τα στεγαστικά δάνεια και τον κόσμο που υποφέρει κάτω από αυτό το μεγάλο βάρος; Τι θα μπορούν να κάνουν σε σχέση με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τι θα μπορούσαν να κάνουν οι τράπεζες σε σχέση με την κοινωνική αλληλεγγύη;».

Τι λένε στο λαό; Οτι η κρίση μπορεί να ξεπεραστεί προς όφελός του, αν οι τράπεζες ρίξουν χρήμα στην αγορά για τις μικρές επιχειρήσεις, αν διευθετήσουν τα δάνεια που πνίγουν τα λαϊκά νοικοκυριά και εξασφαλίσουν νέα, αν αναπτύξουν δράσεις «κοινωνικής αλληλεγγύης», δηλαδή φιλανθρωπία.
Ετσι αντιλαμβάνεται το κεφάλαιο τη διάθεση ενός ελάχιστου μέρους από τα υπερκέρδη του για «κοινωνικούς σκοπούς», που εκτός όλων των άλλων έχει στόχο να εξωραΐσει τον αντιδραστικό του ρόλο, στο πλαίσιο της λεγόμενης «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης».
Ασφαλώς, το κίνημα θα πρέπει να διεκδικήσει μέτρα ανακούφισης του λαού από τα ληστρικά τραπεζικά δάνεια, όπως άλλωστε κάνει και το ΚΚΕ, καταθέτοντας και σχετική πρόταση νόμου στη Βουλή.
Αυτό, όμως, είναι τελείως διαφορετικό από το να καλείς το λαό να υιοθετήσει σαν στόχο πάλης μια άλλη μορφή διαχείρισης της κρίσης, στο πλαίσιο της οποίας οι τράπεζες θα διοχετεύουν χρήμα στην αγορά με «κοινωνικά κριτήρια», σε βάρος δηλαδή των μονοπωλίων και υπέρ του λαού και των αυτοαπασχολούμενων και ΕΒΕ.
Μια τέτοια αντίληψη, εκτός του ότι δεν μπορεί σήμερα να αποτελέσει συνταγή για ξεπέρασμα της κρίσης υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, είναι πέρα για πέρα αποπροσανατολιστική για το κίνημα.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ, ο ΣΥΡΙΖΑ λέει στο λαό ότι απέναντι στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της Υγείας - Πρόνοιας - Παιδείας, στην ακρίβεια που φουντώνει, στην ανεργία και την κακοπληρωσιά, που κάνει αβίωτο το βίο της εργατικής λαϊκής οικογένειας, η λύση δε βρίσκεται στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, για ανάπτυξη υπέρ του λαού, αλλά στη διοχέτευση ρευστού από τις τράπεζες, για να διαχειριστεί ο λαός τη φτώχεια του.

Για την ιστορία και μόνο, θυμίζουμε ότι η αυξημένη φορολογία με την οποία βρέθηκαν φέτος αντιμέτωποι εκατομμύρια μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι, γέννησε ένα νέο τραπεζικό προϊόν, το «φοροδάνειο»: Με τη χρήση πιστωτικής κάρτας και με επιτόκια «στο θεό», αυξάνονται οι δόσεις αποπληρωμής του φόρου, σε περισσότερες από τις 7 που προβλέπει ο σχετικός νόμος.
Η διαχειριστική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, τον οδηγεί σε αντιφάσεις και αδιέξοδα. Αποδέχεται - όπως λέει - την αναγκαιότητα να σωθούν οι τράπεζες, άρα και το PSI με το οποίο έγινε το «κούρεμα» των ομολόγων και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που τα κατείχαν. Το «κούρεμα» όμως συνοδεύτηκε από μνημόνιο σε βάρος του λαού.
Το ίδιο ισχύει για τα προγράμματα σωτηρίας των τραπεζών σε όλα τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, οι οποίες μάλιστα σχεδιάζεται τώρα να περάσουν υπό τον άμεσο έλεγχο της ΕΚΤ. Η Ευρωτράπεζα, δηλαδή, την αναβάθμιση της οποίας ζητάει και ο ΣΥΡΙΖΑ, θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στη διαχείριση των κεφαλαίων όλων των τραπεζών, εννοείται προς όφελος των μονοπωλίων.
Ακόμα πιο πέρα: Ρυθμίσεις δανείων κάνουν και τώρα οι τράπεζες, με νόμους της σημερινής και της προηγούμενης κυβέρνησης, για να διασφαλίσουν το κεφάλαιο και τους τόκους με αναδιάρθρωση του χρόνου αποπληρωμής και του ύψους των δόσεων.
Δεν είναι καθόλου απίθανο στο μέλλον οι τράπεζες να προχωρήσουν από μόνες τους ακόμα και σε «κούρεμα» των χρωστούμενων από δάνεια - ήδη το κάνουν με δικαστικές αποφάσεις - όταν ο λαός θα έχει φτάσει κυριολεκτικά στον πάτο και θα είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να εισπράξουν ακόμα και τα ελάχιστα από τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Ο καπιταλισμός, όμως, έχει και εδώ τη λύση για να σώσει την τράπεζα και τα μονοπώλια που εκπροσωπεί: «Σπάει» το χαρτοφυλάκιο σε «καλό» και «κακό», πουλάει το «καλό» σε άλλον καπιταλιστή και το «κακό» το περνάει στο κράτος, για να απορροφήσει τις ζημιές, να το εξυγιάνει και να το επιστρέψει καθαρό και κερδοφόρο στην καπιταλιστική αγορά.
Η παγκόσμια πρακτική βρίθει από τέτοια παραδείγματα, κύρια σε ισχυρές καπιταλιστικές χώρες, όπως η ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία και άλλες. Στη χώρα μας, το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η ΑΤΕ.

ΟΙ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ και η επιζήμια για το λαό διαχειριστική λογική, γίνονται πιο εμφανείς στις θέσεις του για την ΕΚΤ, με αφορμή την απόφαση για παρέμβαση στην αγορά ομολόγων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι οι αποφάσεις της ΕΚΤ είναι στη σωστή κατεύθυνση, αλλά «απέχουν πολύ, για ακόμη μια φορά, από το να αποτελούν μια συνολική και βιώσιμη λύση για την κρίση χρέους στην Ευρωζώνη». Στην ίδια ανακοίνωση σημειώνει: «είναι πλέον επιτακτική ανάγκη η αλλαγή της οικονομικής πολιτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στοιχείο της οποίας θα πρέπει να είναι ο αναπροσανατολισμός του ρόλου της ΕΚΤ για τη στήριξη της ανάπτυξης και της απασχόλησης».
Ποια ανάπτυξη και ποια απασχόληση θα στηρίξει η ΕΚΤ και κατ' επέκταση οι τράπεζες στα κράτη - μέλη; Προφανώς την καπιταλιστική ανάπτυξη, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ δεν την αμφισβητεί, θέλει όμως «υγιείς επιχειρηματίες»! Θέλει δηλαδή οι τράπεζες να δώσουν χρήμα στους ιδιώτες για να κάνουν επενδύσεις και να επανεκκινήσει η καπιταλιστική ανάπτυξη.
Προϋπόθεση όμως για να γίνουν επενδύσεις, είναι το παραπέρα τσάκισμα εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, όπως προβλέπουν και οι στρατηγικές κατευθύνσεις της ΕΕ, στο όνομα της οποίας πίνουν νερό ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι.
Αρα, ποια απασχόληση θα στηρίξουν η ΕΚΤ και οι άλλες τράπεζες; Εκείνη που υπηρετεί πιο αποτελεσματικά την ανάπτυξη υπέρ των μονοπωλίων. Την ισοπέδωση δηλαδή κατακτήσεων που απέσπασε το κίνημα τις προηγούμενες δεκαετίες, με αιματηρούς αγώνες. Αυτό δεν κάνει όμως και η σημερινή αστική διαχείριση; Η απάντηση είναι αυτονόητα «ναι».
Στον καπιταλισμό δεν γίνεται αλλιώς. Οι νόμοι του λειτουργούν ανεξάρτητα από διακηρύξεις, «μείγματα» και αυταπάτες επίδοξων διαχειριστών της αστικής εξουσίας, όπως είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ανάπτυξη σημαίνει φτηνότερη εργατική δύναμη, πολύ περισσότερο που σήμερα ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και στο εσωτερικό τους έχει οξυνθεί, εξαιτίας και της κρίσης.

Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ για τις τράπεζες, που «ακουμπάει» ζητήματα ανάπτυξης, είναι μια πλευρά μόνο της διαχειριστικής στρατηγικής, στην οποία προσπαθεί να εγκλωβίσει το λαό. Είναι φανερό ότι τίποτα δεν έχει να περιμένει η εργατική λαϊκή οικογένεια από τις αυταπάτες που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ για κρατικοποιημένες τράπεζες στην υπηρεσία τάχα των εργαζόμενων και των μικρών επιχειρηματιών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί το λαό να σηκώσει ξένες προς τα συμφέροντά του σημαίες, όπως είναι αυτές της σωτηρίας των τραπεζών και της χρηματοδότησης της καπιταλιστικής ανάπτυξης, με άλλο μείγμα διαχείρισης. Καλλιεργεί αυταπάτες ότι στον καπιταλισμό είναι δυνατόν να συμβιώνουν μονοπώλια και εργαζόμενοι, να ευημερούν μαζί τα καπιταλιστικά κέρδη και ο λαός.
Η διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ δε δίνει διέξοδο στο λαό. Η κρίση στην Ευρωζώνη θα βαθύνει και η κερδοφορία των μονοπωλίων, που είναι μονόδρομος γι' αυτά, προϋποθέτει την επιστροφή της ζωής του λαού στη δεκαετία του '50 και ακόμα πιο πίσω.
Σήμερα έχει ωριμάσει αντικειμενικά η ανάγκη για κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, για να περάσουν τα κλειδιά της οικονομίας στο λαό, μαζί με τον πλούτο που παράγει. Αυτό είναι το ζητούμενο που προβάλλει μέσα από την κρίση, προκειμένου από αυτή να βγει νικητής ο λαός, με αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, την Παρασκευή, στο 38ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή», στο Ιλιον

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Να συνειδητοποιήσει ο λαός τη δύναμη της οργάνωσης, της ταξικής συνείδησης, της συμμαχίας

«Η ΚΕ χαιρετίζει με περηφάνια τα νιάτα της ΚΝΕ, τους φίλους και οπαδούς, τους καλλιτέχνες και εργάτες, όλους εκείνους που πρόσφεραν για να στηθεί το Φεστιβάλ, μια μεγάλη πολιτική πολιτιστική εκδήλωση που επιζεί, γίνεται κάθε χρόνο, χωρίς να έχει πέσει στην παγίδα της ρουτίνας.

Και φέτος, παρά τις αντίξοες οικονομικές συνθήκες, η ΚΝΕ προσπαθεί, αφήνει σπορά και στον τομέα της σχέσης πολιτικού, πολιτιστικού και αθλητικού αγώνα. Σήμερα, με όλα όσα ζούμε, με όλα όσα συμβαίνουν, ταιριάζουν απόλυτα τα λόγια του γνωστού μας τραγουδιού:
To μέλλον δεν θα 'ρθεί από μονάχο του
έτσι νέτο σκέτο
Αν δεν πάρουμε μέτρα και εμείς
Αυτό το κάλεσμα επαναλαμβάνουμε εμείς με την πιο στεντόρεια φωνή, δίπλα στο εξαιρετικό σύνθημα του Φεστιβάλ,
Δίνε το χέρι σε όποιον σηκώνεται....
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία
Καθημερινά ακούμε από απλούς, ταλαιπωρημένους και βασανισμένους ανθρώπους, ιδιαίτερα άνεργους, ένα ερώτημα: Είναι δυνατόν να μη βλέπουν οι κυβερνώντες ότι ο λαός δεν αντέχει άλλο; Μήπως ζουν στον κόσμο τους;
Αποκαλούν τα μέλη της κυβέρνησης, όπως και των προηγούμενων κυβερνήσεων, προδότες, υποτελείς, δειλούς, αυλικούς της Μέρκελ και πολλά άλλα. `Η ακούμε πάλι το γνωστό σύνθημα κλέφτες, κλέφτες, κλέφτες!

Η λέξη τρόικα βρίσκεται τόσο συχνά στα χείλη πολλών έτσι που ξέχασαν ότι η τρόικα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ΕΕ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ.Αγώνας δρόμου γίνεται για το ποιος είναι ο πιο ικανός διαπραγματευτής με την τρόικα: Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης, Τσίπρας, Καμμένος.
Ολοι τους, μάλιστα, έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως, μόνο που δεν κλαίνε, γιατί δεν πάρθηκε σοβαρά η δήλωση του πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ, Στρος Καν για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και το φάρμακο που χρειαζόταν για την Ελλάδα.

Αντιλαϊκή κάθε συνταγή διαχείρισης

Ολα τα κόμματα θεωρούν ότι στην Ελλάδα γίνονται πράγματα που δε συμβαίνουν πουθενά αλλού στα κράτη - μέλη της ΕΕ. Η Ελλάδα είναι το μαύρο πρόβατο της πολιτισμένης, δημοκρατικής, εκσυγχρονισμένης ΕΕ!
Πότε προβάλλεται ως υπόδειγμα αποτελεσματικής και μάλιστα προοδευτικής πολιτικής ο Ιταλός μεγιστάνας Μόντι, πότε ο Ραχόι, πότε ο Ολάντ αναγορεύεται στο πιο σκληρό καρύδι απέναντι στην Μέρκελ. Αλλοτε υπόδειγμα γίνεται ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε και το φιλολαϊκό τάχα παράδειγμα της Αργεντινής.
Αλλοι είναι έτοιμοι να κάνουν άγαλμα τον επικεφαλής της ΕΚΤ Ντράγκι, άλλοι τα βάζουν με τις τράπεζες, άλλοι με τους φιλελεύθερους και άλλοι με τους σοσιαλδημοκράτες.

Eurokinissi

Αλλοι γλυκοκοιτάνε τη δραχμή, ενώ άλλοι τρομοκρατούν ότι χωρίς ευρώ, καταστροφή. Αλλοι φωνάζουν να προχωρήσει η ευρωπαϊκή ενοποίηση, άλλοι στριγκλίζουν για εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, ενώ ψήφισαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και αποδέχονται τη συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, που δεν αναγνωρίζει εθνικά σύνορα και κυριαρχικά δικαιώματα.Είτε με δραχμή είτε με ευρώ, είτε με σύνδεση του εθνικού νομίσματος με το δολάριο, τη στερλίνα, το γεν, το γουάν ή το ρούβλι, η καπιταλιστική κρίση και όλες οι συνταγές διαχείρισής της χτυπούν αλύπητα τα λαϊκά δικαιώματα. Η μόνη διαφορά που μπορεί να σημειωθεί, είναι ότι ένα τμήμα του κεφαλαίου θα επωφεληθεί περισσότερο από ένα άλλο με τη μια ή την άλλη συνταγή. Οχι, όμως, και οι λαοί.
Για τον ελληνικό λαό, σημαίνει να γυρίσει πίσω ακόμα και στη 10ετία του '50.
Κάθε συνταγή που σερβίρεται έχει μια προϋπόθεση: Να εφαρμοσθούν απαρέγκλιτα τα βάρβαρα ταξικά μέτρα που ήδη έχουν παρθεί, να εφαρμοσθούν καινούργια και να μείνει ο δρόμος ανοικτός για διαρκείας λαϊκή δυστυχία, για τις αποκρατικοποιήσεις. Ηδη με το "κούρεμα" 50-50, οι δυσβάσταχτες υποχρεώσεις του λαού φτάνουν επισήμως μέχρι το 2042, χωρίς βεβαίως η Ελλάδα να πάψει να είναι χρεωμένη ή και υπερχρεωμένη.
Και, βέβαια, μπορεί να μειωθούν μέχρι και να εξαφανιστούν τα ελλείμματα, αν οι συνταξιούχοι πεθάνουμε μια ώρα αρχύτερα, αν οι μισθοί - συντάξεις φτάσουν όλες τα 300 ευρώ, αν πληρώνουμε το 80% για την Υγεία, αν πληρώνουμε τελικά ως και τον αέρα που αναπνέουμε.

Τότε, όμως, θα έχουμε κυριολεκτικά έλλειμμα ζωής.

Το "φτάνει πια" πρέπει να στραφεί στα μονοπώλια

"Φτάνει πια" φωνάζει με απόγνωση ο λαός.
Το "φτάνει πια" πρέπει να πάρει το πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο, αυτό που αντιστοιχεί σήμερα στις ανάγκες του λαού και του κινήματος.
Το "φτάνει πια" πρέπει να στρέφεται στην κυριαρχία των μονοπωλίων στην οικονομία, αφορά τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Αυτός ο δρόμος μπορεί για κάποια χρόνια να έφερε σχετική ή απόλυτη άνοδο της αγοραστικής ικανότητας του λαού, όμως όλα ήταν προσωρινά.
Αυτός ο δρόμος τη 10ετία του '50 έστειλε πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνες και Ελληνίδες στα σκλαβοπάζαρα της Γερμανίας, στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία. Αυτός ο δρόμος ανάπτυξης έφερε τις κρατικοποιήσεις των χρεοκοπημένων ιδιωτικών επιχειρήσεων, και πάλι αυτός ο δρόμος ανάπτυξης τις δίνει δώρο ξανά στους μονοπωλιακούς ομίλους.
Δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η φάση προετοιμασίας της κρίσης και της σημερινής βαρβαρότητας που ζούμε. Μιας βαρβαρότητας που συνοδεύεται και από τη σχεδιασμένη ανάφλεξη παλιών εστιών πολέμου, τη δημιουργία νέων εστιών, καθώς βράζει σήμερα η Μέση Ανατολή, η Αφρική και όχι μόνο.
Φουντώνουν νέοι γύροι ανταγωνισμών για τη διεκδίκηση περιοχών που έχουν πετρέλαιο, φυσικό αέριο ή είναι δρόμοι μεταφοράς εμπορευμάτων και πρώτων υλών. Δείτε τι έγινε στη Λιβύη, τι προετοιμάζεται σήμερα στη Συρία και το Ιράν, στο Λίβανο, τι ντόμινο συγκρούσεων θα ξεπηδήσει.
Σκεφθείτε τη θέση ενός ΚΚ να μετέχει σε κυβέρνηση που εμπλέκεται άμεσα και έμμεσα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Σας θυμίζω πόση λάσπη και πόλεμο δέχτηκε το ΚΚΕ, γιατί τόλμησε να αποκαλύψει ποια πολιτική θα ωφεληθεί από το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη 2001 στις ΗΠΑ.
Λένε ότι η κρίση στην Ελλάδα θα κρατήσει ως το 2013. Μπορεί και ως το 2014. Κάποια ανάκαμψη θα έλθει, δεν πρόκειται όμως να φέρει ούτε επιστροφή των κατακτήσεων, ούτε αναδιανομή εισοδήματος. Θα ζήσουμε μια ανάπτυξη αναιμική, προσωρινή, με ανεργία και λιτότητα, με φτώχεια και εξαθλίωση, με μισθούς πείνας, αλλά ενδεχομένως και με νέο κύμα υψηλού πληθωρισμού.
Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης έχει στο πετσί του την κρίση, τα χρέη και τα ελλείμματα, τα δάνεια, και τα κάθε λογής μνημόνια.

Μη σας ξεγελούν οι τσακωμοί τους

Ο τσακωμός ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και οι αψιμαχίες ανάμεσα στη ΝΔ, στο ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, δεν είναι μια φτιαχτή υπόθεση. Δείχνει δευτερεύουσες διαφορές στο μείγμα της βάρβαρης πολιτικής, ενώ έχει και το στοιχείο να αποφευχθεί το μεγάλο πολιτικό κόστος. Για το λαό, όμως, οι όποιες διαφορές τους δεν έχουν καμία ουσιαστική αξία, ο λαός δεν πρέπει να βλέπει τον εαυτό τους ανάμεσά τους.
Καθώς η Ευρωζώνη βρίσκεται σε κρίση και μάλιστα υπάρχει και η πιθανότητα σε μια πορεία να διασπαστεί, τσακώνονται μεταξύ τους και οι πολιτικές δυνάμεις, καθώς άλλες προτιμούν να συστρατεύονται με τη Γερμανία και τη Γαλλία, ενώ όλες προτιμούν συμμαχία με τις ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ, αφού μάλιστα η περιοχή του Ισραήλ έχει αναβαθμιστεί λόγω ενεργειακών αποθεμάτων.
Υπάρχουν και πολιτικές δυνάμεις που προσβλέπουν στη συνεργασία με Ρωσία και Κίνα. Ετσι εξηγείται, σε ορισμένες περιπτώσεις, η φαινομενικά περίεργη στάση του ΣΥΡΙΖΑ, ή των Ανεξάρτητων Ελλήνων.
Εχετε ακούσει να γίνονται τσακωμοί, να τίθεται "βέτο", να διακόπτεται εν μέσω διαφωνιών μια Σύνοδος της ΕΕ, ή του G7, ή του G20, ή του ΔΝΤ γιατί μια κυβερνητική αντιπροσωπεία διαφώνησε με τη μείωση μισθών και συντάξεων, με την κατάργηση των αποζημιώσεων λόγω απόλυσης, την κατάργηση του 8ωρου, του 13ου και του 14ου μισθού, ή για τις αποκρατικοποιήσεις;
Ξέρουμε πολύ καλά ότι πριν λίγους μήνες έγιναν εκλογές και ο λαός καθόρισε με την ψήφο του όχι μόνο ποια κυβέρνηση θα έχουμε, αλλά καθόρισε και τη δύναμη του καθενός κόμματος στο κοινοβούλιο. Ξέρουμε το τίμημα που πλήρωσε το ΚΚΕ, γιατί αρνήθηκε να πάρει μέρος στην κωμωδία των εντολών και της ανίχνευσης πλαισίου κυβερνητικής συνεργασίας. Αυτή η θέση του ΚΚΕ αποτελεί μεγάλη παρακαταθήκη για το εργατικό, το λαϊκό κίνημα.
Από αυτήν την ψήφο αντλεί και η κυβέρνηση τη νομιμοποίηση να κάψει το λαό με νέα μέτρα. Δεν έχει σημασία αν σε ένα ή δύο ζητήματα υποσχέθηκαν ότι δε θα πάρουν νέα άδικα μέτρα, και τα τρία κόμματα έβαλαν μια "κόκκινη γραμμή" να μη διαταραχθεί η σχέση της χώρας με την ΕΕ, πάση θυσία στο ευρώ, αυτό δεν είπαν;
Η θέση για πάση θυσία παραμονή στην ΕΕ, στο ευρώ, ήταν καθολικό εκλογικό σύνθημα για τη συντριπτική πλειοψηφία όλων των κομμάτων και αυτών που μπήκαν στη βουλή και αυτών που έμειναν έξω.
Εστω και τώρα, δεν είναι αργά, να δει ο λαός τα πράγματα κατάματα. Να αποβάλει τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και να χρησιμοποιήσει τις εκλογές, που στην ουσία είναι μια πολιτική μάχη - διάλειμμα στην πορεία της ταξικής πάλης, για να επιβάλει όσο γίνεται πιο βαθιές ρωγμές στο αστικό πολιτικό σύστημα, ώστε να ελπίζει σε αποτελεσματικότητα στην πάλη του.
Ενα ισχυρό ΚΚΕ στο λαό και στη βουλή, στα εργοστάσια και στους κλάδους, μπορεί να δώσει μεγάλη ώθηση στη λαϊκή αντεπίθεση, να είναι ένα εφαλτήριο δίπλα στα άλλα για να ξετυλιχτεί μια νικηφόρα πορεία.
Οι τριγμοί που έζησε το αστικό πολιτικό σύστημα, με την εκλογική συντριβή του Μαΐου της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, καλύφθηκαν προσωρινά με την τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ.
Κυρίως, όμως, οι εκλογές έδειξαν ότι τα μονοπώλια, η ΕΕ, όπως και σε μια σειρά άλλες χώρες, έτσι και στην Ελλάδα, έχουν στα χέρια τους και άλλα χαρτιά, δεν έχουν καεί οι προσωρινές, μεταβατικές λύσεις, με στόχο την αναπαλαίωση. Αυτά τα χαρτιά, όσο ο λαός δεν αποφασίζει να τα κάψει, θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του.

Ο διαβρωτικός ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ

Με τα σημερινά δεδομένα, ένα από τα χαρτιά του αστικού πολιτικού συστήματος αποτελεί ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αυτός εξελίσσεται στο ένα σκέλος του νέου δίπολου που τείνει να αντικαταστήσει το δίδυμο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Το νέο δίπολο έχει στο ένα σκέλος την κεντροδεξιά - δεξιά και στο άλλο τον ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα έχει εξελιχθεί σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ενώ διατηρεί πολλά χαρακτηριστικά του κλασικού οπορτουνισμού, ο οποίος αποτελεί το πιο ύπουλο διαβρωτικό του εργατικού κινήματος και των συμμαχιών του.
Είναι τυχαίο ότι σήμερα συσπειρώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ και γύρω του όλα εκείνα τα τμήματα των μεσοστρωμάτων, των κάθε λογής απολογητών, αλλά και ορισμένων σφουγγοκωλάριων της εξουσίας που ωφελήθηκαν από τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ και από τα κοινοτικά ποσά, τις επιδοτήσεις, που υπέκυψαν ή ανέχθηκαν τη διαφθορά και την εξαγορά, που ρίχτηκαν στο κυνήγι του ατομικού κέρδους;
Βεβαίως, τον ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν και άνεργοι, απελπισμένοι φτωχοί. Ομως τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ δεν την καθορίζει η φτωχολογιά, αλλά η επιλογή του να δρα αποκλειστικά και μόνο στα πλαίσια του καπιταλισμού, να στηρίζει την καπιταλιστική οικονομία. Επηρεάζει την πολιτική του η εργατική αριστοκρατία και τα μεσοστρώματα.
Η κυβερνώσα αριστερά δεν πρόκειται να αλλάξει τη γενική γραμμή πλεύσης, ούτε να πλήξει το σάπιο πολιτικό σύστημα. Καμία κυβέρνηση, όπως και αν λέγεται, αριστερή, κομμουνιστική, ακόμα και επαναστατική να αυτοαποκληθεί, δε θα σεβαστεί τις διακηρύξεις της, αν τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος είναι στα χέρια των μονοπωλίων. Αν δηλαδή ο λαός είναι μακριά από την ιδιοκτησία και την εξουσία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ το λέει πολύ καθαρά, εδώ δε λέει μισόλογα, δεν πρόκειται να φύγει από τις ράγες της ανάπτυξης, όπου κουμάντο κάνουν τα επιχειρηματικά μεγαθήρια, οι μονοπωλιακοί όμιλοι. Είναι δύναμη που υπερασπίσθηκε την ΕΕ, ενώ είναι κάλπικη η θέση του ότι η ΕΕ μπορεί να μετατραπεί σε Ευρώπη των εργαζομένων.
Μιλά καθαρά ότι είναι μονόδρομος η ΕΕ και η ίδια η Ευρωζώνη. Ολα τα άλλα που αφήνει δεξιά αριστερά περί αντιγραφής της Αργεντινής και ότι το ευρώ δεν είναι φετίχ, τα λέει ακριβώς για να πιάσει επαφή με ριζοσπάστες αγωνιστές που καταλαβαίνουν ότι πρέπει να σπάσουμε τα δεσμά της ΕΕ. 'Η γιατί θέλει να ρίξει άγκυρα σε άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.

Μηχανισμοί χειραγώγησης και υποταγής

Υπάρχουν άνθρωποι του μόχθου, της φτώχειας, της ανεργίας, που σκέπτονται να σηκωθούν, θέλουν να κάνουν έστω και κάτι. Εμείς τους καλούμε να σηκώσουν ανάστημα στην εκμετάλλευση, στην αδικία, στην καταπίεση, στην πλύση εγκεφάλου.
Δεν είναι εύκολο το σήκωμα από την απάθεια, την άγνοια και την ημιμάθεια που σε καταδικάζει το σύστημα, να νικήσεις το φόβο της απόλυσης. Ακόμα πιο σύνθετα είναι τα πράγματα για τη νέα γενιά, τις νεότερες ηλικίες που μεγάλωσαν στις συνθήκες νίκης της αντεπανάστασης, αποδιοργάνωσης του εργατικού κινήματος.
Ομως δε σώζεσαι όσο και αν υποταχθείς στο σύστημα. Η επίθεσή του δεν αφορά ένα χώρο, έναν κλάδο, μια τάξη, μια ομάδα εργαζομένων, είναι καθολική, ενιαία.
Το αστικό κράτος και τα κόμματά του βρίσκουν άλλους τρόπους να ενσωματώνουν, να χειραγωγούν, νέους τρόπους εξαγοράς μαζί με νέα όπλα που διαθέτουν, για να επιβάλλουν τη βία, και τέτοιο όπλο είναι η "Χρυσή Αυγή" που ξεκινά τη βία από τους μετανάστες και θα την επεκτείνει στο κίνημα και στους αγώνες του.
Είναι μόρφωμα ναζιστικό, φασιστικό, ρατσιστικό, με αιχμή μάλιστα το χρώμα του δέρματος, απολύτως συστημικό, λειτουργεί στο πολιτικό πεδίο σαν τους μπράβους της νύχτας.
Στηρίζεται από θύλακες του συστήματος στο χώρο των ένστολων, στο παρακράτος που είναι προέκταση του κράτους. Μπορεί το αστικό πολιτικό σύστημα να την υπολογίζει, κυρίως γιατί αφαιρεί εκλογική δύναμη, όμως από την άλλη τη χρειάζονται για να δικαιολογήσουν μέτρα κατά του κινήματος, κατά του ΚΚΕ, με τη γνωστή εξίσωση φασισμού και κομμουνισμού.
Δεν τους φοβόμαστε τους μπράβους της "Χρυσής Αυγής", δε θα περάσουν καθόλου καλά μαζί μας.

Τα λαϊκά προβλήματα δεν έχουν πιάσει πάτο

Το θέμα είναι, το λέμε ξανά και ξανά, ενσωμάτωση και υποταγή ή ρήξη και ανατροπή.
Οι αγώνες που έγιναν δεν έφεραν αποτελέσματα, γιατί όσο και αν ήταν ηρωικοί και μαζικοί ήταν πίσω από τις ανάγκες. Γιατί αγωνιστές μπροστά στις εκλογές εμπιστεύτηκαν κόμματα που τους είπαν έναν τόνο ψέματα, τους υποσχέθηκαν εύκολες λύσεις με διαπραγματεύσεις και διαχειριστικά κόλπα.
Ενα μεγάλο μέρος των εργαζομένων δε μετέχει καθόλου στα σωματεία, οι γενικές συνελεύσεις στους τόπους δουλειάς και στους κλάδους δεν είναι μαζικές, ενώ οι εργαζόμενοι ακόμα και όταν ψηφίζουν ριζοσπαστικά έχουν τη λογική της ανάθεσης σε κάποιους να διαπραγματευτούν χωρίς να τους ελέγχουν, χωρίς να αναπτύσσουν λαϊκή αυτενέργεια και πρωτοβουλία.
Γιατί κυριαρχούν ακόμα συνδικαλιστικές ηγεσίες, που στην πλειοψηφία τους δεν αμφισβητούν τη στρατηγική των μονοπωλίων και τον ευρωμονόδρομο.
Και όσο οι αγώνες μένουν πίσω από τις ανάγκες, τόσο θα προκαλούν κούραση και απογοήτευση.
Η πολιτική προειδοποίηση, η πρόβλεψη του Κόμματος για την πορεία της κρίσης, για την απειλή πολέμου δε γίνεται από το ΚΚΕ για στενούς μικροκομματικούς σκοπούς ή για να τρομοκρατήσουμε το λαό. Γίνεται για έναν και μόνο σκοπό: Να γνωρίζει ο ελληνικός λαός, να προετοιμαστεί να υπερασπιστεί και να διεκδικήσει το συμφέρον του.
Θέλουμε να βοηθήσουμε στην οργάνωση της πάλης, στη συνειδητοποίηση της δύναμης που έχει στα χέρια του ο λαός, για να τη χρησιμοποιήσει προς όφελός του και μόνο.
Θέλουμε να δείξουμε στους ταξικά αδικημένους το δρόμο για το λυτρωμό, το δρόμο για να έχει μικρότερες και μεγαλύτερες νίκες, ως την τελική, για μια Ελλάδα της λαϊκής ευημερίας, της λαϊκής εξουσίας, της λαϊκής οικονομίας.
Ακούστε μας προσεχτικά, μετρήστε τα λόγια μας, πάρτε υπόψη.
Η κρίση θα πιάσει πάτο, δεν έχει φθάσει ακόμα εκεί, άρα τα λαϊκά προβλήματα δεν έχουν πιάσει πάτο, και στην Ελλάδα και στην ΕΕ.
Δεν αρκεί, όσο και αν πρέπει να γίνεται, να προβάλλουμε μέτρα ανακούφισης της φτωχολογιάς. Δεν αρκεί όσο και αν έχει αξία η λαϊκή αλληλεγγύη, δεν αρκεί να τρέχουμε για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, για τα νοικοκυριά που δεν μπορούν να πληρώνουν νοίκι, φως, ακόμα και νερό.
Ναι, θα παλέψουμε και γι' αυτά, αλλά δε θα κάνουμε τίποτε αν δε διαλέξουμε το δρόμο ρήξης και ανατροπής. Οσες θυσίες κι αν απαιτήσει, θα είναι πολύ λιγότερες από το κόστος της αυταπάτης και της υποταγής.
Οσο γίνεται περισσότεροι εργαζόμενοι πρέπει να στηρίξουν την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για μονομερή διαγραφή του χρέους χωρίς καμία αναγνώριση, που σημαίνει καμία διαπραγμάτευση, γιατί η διαπραγμάτευση σημαίνει αναγνώριση, σημαίνει νέο "κούρεμα" με νέα Μνημόνια.
Να απορρίψει ο λαός αυτό που τα αστικά κόμματα ονομάζουν ανάκαμψη και ανάπτυξη. Να στηρίξουν την αποδέσμευση. Να παλέψουν ως το τέλος για να πάρει ο λαός στα χέρια του τον πλούτο και τα παραγωγικά μέσα που διαθέτει ακόμα η χώρα και να δρομολογήσει ανάπτυξη με υπολογισμό των ανθρώπινων αναγκών και όχι τα κέρδη των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Δεν υπάρχει μέση λύση και οδός.
Οι αντικειμενικές προϋποθέσεις να ζήσει ο λαός πολύ καλύτερα υπάρχουν και στην Ελλάδα. Αυτό που χρειάζεται είναι να κοινωνικοποιηθούν τα μονοπώλια που εισβάλλουν όλο και πιο βαθιά σε όλες τις πτυχές της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, ενώ η νέα τεχνολογία μπορεί να εξασφαλίσει και μείωση του χρόνου εργασίας προς όφελος του ελεύθερου χρόνου, ενώ στα χέρια των μονοπωλίων μειώνει τις θέσεις εργασίας ακόμα και σε συνθήκες αυξημένης παραγωγής.
Αυτό για μας είναι ανάπτυξη και όχι η επικίνδυνη για το λαό παραγωγική ανασυγκρότηση. Που φιλοδοξεί να αναδείξει την Ελλάδα σε κόμβο μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων, που οδηγεί στη συνεκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο, στο Ιόνιο, στη Νότια Κρήτη με συμφωνίες μονοπωλίων.

Προϋποθέσεις για να βγει ο λαός νικητής

Σήμερα, μπαίνει στην πρώτη γραμμή ένα ζήτημα: Πώς ο λαός θα αντιμετωπίσει τη σημερινή βαριά κατάσταση, πώς θα καταφέρει να ανακόψει την ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή, πώς θα δει αύριο άσπρη μέρα.
Πρώτο: Για το λαό είναι κρίσιμης σημασίας ζήτημα ποια είναι η αιτία της κρίσης, τι είδους κρίση ζούμε, δηλαδή του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ενσωμάτωσης στην ΕΕ. Αν δεν πας στη ρίζα του προβλήματος τότε είσαι χαμένος, γίνεσαι έρμαιο του ίδιου του συστήματος.
Δεύτερο: Δε θα έχουμε νικηφόρους αγώνες όσο η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων δεν είναι οργανωμένη στον τόπο δουλειάς και στον κλάδο. Οργανωμένη σημαίνει να έχει λόγο, να παίρνει μέρος στις αποφάσεις.
Τρίτο: Δε θα έχουμε νικηφόρους αγώνες όσο δε δυναμώνει και δεν ατσαλώνεται η λαϊκή συμμαχία ανάμεσα στην εργατική τάξη και τις κοινωνικές δυνάμεις που έχουν συμφέρον να αντιπαλέψουν τα μονοπώλια, το κεφάλαιο, ανεξάρτητα των μεταξύ τους διαφορών, όσο η δυναμική της συμμαχίας δε σηματοδοτείται από την ανεβασμένη συμμετοχή γυναικών και νεολαίας που ανήκουν στην παραπάνω ταξική διαστρωμάτωση. Το κίνημα πρέπει να κατευθύνεται στην ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.
Η κυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας θα κάνει λαϊκή περιουσία τη σημερινή ιδιοκτησία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, όλων των υποδομών και χερσαίων, θαλάσσιων, εναέριων μέσων μεταφοράς, της γης.
Θα προωθήσει τον παραγωγικό συνεταιρισμό των μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών και θα διασφαλίσει αυτό που σήμερα ονειρεύεται η πλειοψηφία του λαού:

• Δουλειά για όλους, εξάλειψη της ανεργίας.
• Διατροφική επάρκεια για όλο το λαό.
• Δημόσια, δωρεάν Υγεία, Πρόνοια για όλους, με κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
• Μόρφωση για όλους. Αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού, της έρευνας και της τεχνολογίας.
• Δωρεάν κρατική φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες.
• Φθηνή και ποιοτική λαϊκή στέγη, με ρεύμα, θέρμανση, ύδρευση.
• Αθλητισμό, πολιτισμό, διακοπές για όλους με οργανωμένες υποδομές.
• Θα πρωτοστατήσει για διεθνείς οικονομικές σχέσεις με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος των λαών.
• Με το λαό κυρίαρχο και δυνατό, που παλεύει για την ευημερία του, θα απαλλαγεί η χώρα από τις ιμπεριαλιστικές συμφωνίες και το ΝΑΤΟ, την εμπλοκή της σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Να γίνουμε Κόμμα παντός καιρού

Οι εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου έδειξαν πολύ καθαρά όμως και δικές μας ελλείψεις και αδυναμίες, που βεβαίως δεν καθόρισαν το εκλογικό αποτέλεσμα. Δε σημαίνει ότι δεν έχουμε υποχρέωση να απαλλαγούμε από αυτές όσο γίνεται πιο γρήγορα. Ο,τι εξαρτάται από εμάς πρέπει να βελτιωθεί ή και να χτυπηθεί στη ρίζα κάθε υποκειμενική αδυναμία, κάθε τι δηλαδή που εξαρτάται από τη θέληση και αποφασιστικότητά μας.
Τέρμα στις δικαιολογίες ότι ο συσχετισμός δυνάμεων είναι αρνητικός. Βεβαίως είναι και δεν ανατρέπεται μέρα με την μέρα, αλλά εμείς πρέπει να γίνουμε πραγματικά Κόμμα παντός καιρού.
Μπροστά, όμως, ορθώνονται και τεράστια οικονομικά εμπόδια, ακόμα πιο σημαντικά σε συνθήκες κρίσης και ενώ η συγκέντρωση του κεφαλαίου γίνεται παντού, όχι μόνο στις τράπεζες, όχι μόνο ανάμεσα στις επιχειρήσεις, αλλά και στον τομέα των Μέσων Ενημέρωσης.
Σε συνθήκες που η ψηφιακή τηλεόραση εισβάλλει και απαιτεί νέα γιγάντια έξοδα, η ΚΕ αποφάσισε το κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού του «902», που 20 χρόνια τώρα συνέβαλε στην ενημέρωση, στο αντιπάλεμα του ψέματος και της συκοφαντίας, ανέδειξε τον αγώνα του λαού.
Αυτή τη στιγμή, όμως, η ενημέρωση από την πλευρά του ΚΚΕ δε θα πάει τόσο πίσω, αυτό προσπαθούμε. Στη θέση του τηλεοπτικού σταθμού θα μπει το PORTAL, ένα μέσο ενημέρωσης που θα στηρίζεται στην εθελοντική δουλειά των μελών του Κόμματος και θα αγκαλιάσει με μεγαλύτερη ευκολία τις νεότερες ηλικίες.
Ομως, σκεφτείτε πόση ανάγκη έχει ο κομμουνιστής από την καθημερινή ενημέρωση και μελέτη του "Ριζοσπάστη" που παραμένει αναντικατάστατος, από τη μελέτη του πολιτικού βιβλίου, από την αξιοποίηση του ραδιοφώνου. Ας μην επιτρέψουμε να γίνει βήμα πίσω στην ενημέρωση, στην ιδεολογική και πολιτική διαπάλη. Ο αντίπαλος δεν πρέπει να επωφεληθεί.
Δεν υπάρχει χώρα, δεν υπάρχει κίνημα που να μειώθηκε η δύναμη και η επιρροή του ΚΚ και το κίνημα να τράβηξε μπροστά με νίκες και κατακτήσεις. Υπάρχει, τηρουμένων των αναλογιών, η πείρα της Χιλής, της Επανάστασης των Γαρυφάλλων στην Πορτογαλία, η πείρα από τη συμμετοχή ΚΚ στις αστικές κυβερνήσεις στη Γαλλία, στην Ιταλία.
Η Λατινική Αμερική επίσης δίνει πλούσια παραδείγματα για το πώς η αντεπανάσταση βάζει εμπόδια, δυσκολεύει να προχωρήσουν ακόμα και μεταρρυθμίσεις που δεν ανατρέπουν την εξουσία των μονοπωλίων στην οικονομία. Υπάρχει μπόλικη εμπειρία σ' αυτόν τον τόπο και ακόμα πολύτιμη εμπειρία σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο.
Σας θυμίζω πώς απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και χρόνια στην πολιτική πρόταση του ΚΚΕ προς το λαό για εργατική λαϊκή εξουσία. Οτι μια τέτοια λύση δε θα έλθει παρά στη δευτέρα παρουσία, δηλαδή ποτέ. Αυτή και μόνη η θέση δείχνει τι είναι πραγματικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν υπάρχουν χαμένοι αγώνες

Καλούμε γι' αυτούς τους λόγους την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από την επιλογή που έκαναν στις εκλογές, σε ανοιχτή συζήτηση και οργάνωση κοινής πάλης ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα, για να απαλλαγούμε από το βραχνά της πτώχευσης, το ζυγό της κυριαρχίας των μονοπωλίων και της εξουσίας τους, να απαλλαγούμε από τις επιλογές και δεσμεύσεις της ΕΕ.
Καλούμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που λένε "κάτι πρέπει να γίνει" να οργανώσουμε μαζί τη λαϊκή αντεπίθεση, ώστε να ξεκινήσουμε από ένα σίγουρο και ουσιαστικό "κάτι". Δεν πρέπει να μείνει κανένας μόνος του στα νύχια της εφορίας και άλλων μηχανισμών του κράτους, χωρίς στέγη, τροφή, φάρμακα, με παιδιά να οδηγούνται στον υποσιτισμό. Κανένας μόνος του απέναντι στην καταστολή και τον αυταρχισμό του αστικού κράτους.
Να συμβάλουμε αποφασιστικά να απελευθερωθεί η τεράστια λαϊκή δύναμη από τα δεσμά των τρομοκρατικών διλημμάτων, τον αντικομμουνισμό, την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία και αυταρχισμό. Να αλλάζει ο συσχετισμός υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.
Με δυναμικές κινητοποιήσεις, γενική απεργία, να υποδεχτούμε τα νέα μέτρα, όχι για να ζήσουμε τον παλμό μιας ακόμα απεργίας, αλλά για το ξεκίνημα μιας αντεπίθεσης χωρίς πισωγύρισμα.
Η εργατική τάξη, οι φτωχοί επιχειρηματίες, η φτωχή αγροτιά, οι νέες ηλικίες, οι μαθητές, οι φοιτητές και οι σπουδαστές, τα νέα ζευγάρια, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δε χρησιμοποίησαν ακόμα τη δύναμη που έχουν, τη δύναμη της οργάνωσης, της ταξικής συνείδησης, της συμμαχίας. Εχουν αφήσει πολλά κενά, ώστε ο αντίπαλος να μανουβράρει το κίνημα, τελικά να το κουμαντάρει, να το αποδιοργανώνει.
Δεν υπάρχουν χαμένοι αγώνες, υπάρχουν αγώνες που είναι πίσω από τις ανάγκες, υπάρχουν αγώνες που υπηρετούν τις εκλογικές ανάγκες των αστικών κομμάτων, των συμβιβασμένων.
Να αποβάλουμε τη μοιρολατρία, αυτό το χαρτί δεν είναι δικό μας. Είμαστε ρεαλιστές, δεν πετάμε στα σύννεφα. Ομως, ποτέ δεν θα γίνουμε ψοφοδεείς και μοιρολάτρες. Ο λαός έχει τη δύναμη και θα νικήσει.
Δίνουμε την ολόπλευρη αλληλεγγύη μας σε όλους τους λαούς που υποφέρουν από την ιμπεριαλιστική επέμβαση και τον πόλεμο, στους λαούς της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας, πιστεύουμε στον προλεταριακό διεθνισμό και τη διεθνιστική αλληλεγγύη.
Ολοι για έναν και ένας για όλους. Ανυποχώρητοι, αταλάντευτοι, ικανοί, ευέλικτοι, αλλά και πάντα ταξικά, στο ίδιο μετερίζι».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η θεωρία «της αναποτελεσματικότητας των αγώνων» και ποιος κερδίζει από αυτή

Η αντεργατική επίθεση συνεχίζεται, τα μέτρα δεν έχουν τελειωμό. Κανένας πλέον δεν είναι σίγουρος για το τι μισθό, σύνταξη, επίδομα θα πάρει τον επόμενο μήνα, αν θα συνεχίσει να έχει μεροκάματο. Τα βάσανα της λαϊκής οικογένειας μεγαλώνουν. Δεν προσθέτει κανένας τίποτα καινούριο με το να τα απαριθμήσει. Με εργάτες, εργάτριες, ανέργους, νέους, συνταξιούχους που κουβεντιάζεις, παντού υπάρχει αγανάκτηση, αγωνία, απόγνωση, φόβος για το αύριο. Ακούς πολλούς να λένε «πού θα πάει η κατάσταση, πόσο θα κρατήσει», «κάτι πρέπει να κάνουμε, δεν πάει άλλο, να αντιδράσουμε» και κάποιους να επαναλαμβάνουν τα επιχειρήματα του αντίπαλου, δηλαδή ότι «δεν μπορεί να γίνει τίποτα γιατί τα μέτρα είναι αναγκαία, είναι μονόδρομος».

Οταν όμως η συζήτηση πάει στο «διά ταύτα» για το τι πρέπει να κάνουμε, πώς πρέπει να αντιδράσουμε, τότε αρχίζουνε τα δύσκολα. Τότε πολλοί λένε, «δε βγαίνει τίποτα με τους αγώνες, αυτοί δεν ακούνε κανέναν», «τόσοι αγώνες έγιναν και τα μέτρα πέρασαν», «οι κλέφτες οι πολιτικοί φταίνε», «όλοι τα ίδια είναι». Αλλοι λένε, «να περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει, μπορεί να μην τα εφαρμόσουν στο δικό μας κλάδο, χώρο». Πολλές φορές οι ίδιοι που λένε ότι «αν έρθουνε να τα εφαρμόσουν σε μας τότε θα δεις τι θα γίνει», όταν φτάσουν και στο δικό τους χώρο τότε λένε «τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, τώρα έγιναν νόμος του κράτους».

Το αποτέλεσμα είναι ένα μεγάλο μέρος της αγανάκτησης και της δυσαρέσκειας να φτάνει μέχρι τη διατύπωση «φραστικών απειλών», δηλαδή «ντουφεκιών στον αέρα», και αντικειμενικά υπάρχει το ίδιο αποτέλεσμα σαν να πίστευαν ότι τα μέτρα είναι μονόδρομος. Το πιο αρνητικό είναι ότι πολλές φορές παραμένουν έξω από το στόχαστρο εκείνοι που ωφελούνται από τα μέτρα της κάθε κυβέρνησης και της ΕΕ, δηλαδή οι εργοστασιάρχες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι εφοπλιστές, οι μεγαλέμποροι, οι τραπεζίτες, γενικότερα η αστική τάξη. Ετσι, δεν κατανοείται ότι η κυβερνητική πολιτική σήμερα δεν έρχεται να αντιμετωπίσει με κάποια αναγκαία μέτρα μία κακή διαχείριση, αλλά να επιβάλει αναγκαία για τη διάσωση των καπιταλιστικών κερδών μέτρα εν μέσω κρίσης. Μέτρα που έχουν δρομολογηθεί εδώ και δεκαετίες στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων. Ο θυμός διοχετεύεται σε φραστικές απειλές μόνο ενάντια στους «κλέφτες, τα λαμόγια, τους φοροφυγάδες» και υπάρχουν μεγάλες αυταπάτες «περί παραγωγικών επενδύσεων και αναπτυξιακών μέτρων που θα αναζωογονήσουν με μία σωστή διαχείριση την οικονομία και θα ωφελήσουν τους εργαζόμενους».Ετσι, οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να βρίζουν και οι καπιταλιστές να θησαυρίζουν. Εκμεταλλεύονται την αναποφασιστικότητα, το φόβο, την αδράνεια, την εκτόνωση με τις φωνές και βρισιές και συνεχίζουν να κάνουν τη ζωή μας κόλαση. Σε αυτό οδηγεί η «θεωρία της αναποτελεσματικότητας». Οι βρισιές και οι μούντζες της πλατείας Συντάγματος ενάντια στους 300 της Βουλής αλλά και «στα συνδικάτα» συνέβαλαν στη συγκρότηση της τρικομματικής κυβέρνησης Παπαδήμου και στη συνέχεια της τρικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά καθώς και στην ανάπτυξη αντιδραστικών και φασιστικών αντιλήψεων. Γι' αυτό οι αστοί έχουν κάνει σημαία τους τον «αγώνα με τις βρισιές και τις μούντζες», συμμετείχαν και πολλοί από αυτούς στον «αγώνα των αγανακτισμένων», σε αντίθεση με τους οργανωμένους αγώνες για τους οποίους στάζουν χολή. Γι' αυτό κάθε αγώνα που γίνεται τον συκοφαντούν και ταυτόχρονα παίρνουν υπό την προστασία τους τον απεργοσπαστικό μηχανισμό. Γι' αυτό κολακεύουν συνεχώς την αδράνεια, την παθητικότητα, μέσα από δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης, της ΕΕ, της εργοδοσίας, που λένε «θαυμάζουμε την ωριμότητα του ελληνικού λαού που με τη στάση του δείχνει ότι κατανοεί πως τα μέτρα είναι αναγκαία».

Η θεωρία της «αναποτελεσματικότητας των αγώνων» είναι μια ύπουλη θεωρία που την προβάλλουν όλοι, κυβέρνηση, εργοδοσία, ΜΜΕ, εργοδοτικός συνδικαλισμός, οπορτουνισμός, ο καθένας φυσικά με τον τρόπο του. Χρειάζεται παρακολούθηση το πώς εκφράζεται κάθε φορά συγκεκριμένα, άμεση απάντηση και όχι υποτίμηση. Είναι δηλητήριο για τους εργαζόμενους και έχει πολλές όψεις. Προσαρμόζεται ανάλογα με τις εξελίξεις, τη συγκεκριμένη φάση που βρίσκεται το εργατικό κίνημα, τις διαθέσεις των εργαζομένων, στη φάση προετοιμασίας ενός αγώνα, κατά τη διάρκειά του και μετά τη λήξη του. Πότε προβάλλεται ότι «με τους αγώνες δε βγαίνει τίποτα», πότε ότι «αυτές οι μορφές του αγώνα δεν είναι αποτελεσματικές, χρειάζεται συνεννόηση», πότε ότι «το περιεχόμενο του αγώνα δε βοηθάει, είναι γενικό», ή «τα αιτήματα είναι σωστά αλλά ο τρόπος διεκδίκησης είναι λάθος», πότε ότι «τα αιτήματα του αγώνα δε βοηθάνε, είναι πολιτικά, κομματικά» και πότε χαρακτηρίζοντας την άρνηση του ταξικού κινήματος να συναινέσει με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό «διασπαστική, κομματική» κ.ά. Στρέφεται, δηλαδή, όχι μόνο ενάντια στους αγώνες, αλλά στον ταξικό προσανατολισμό τους, στο περιεχόμενό τους, στις μορφές. Αλλες φορές εκμεταλλεύεται τις δυσκολίες των συνδικάτων για να τα συκοφαντήσει, άλλες φορές ταυτίζει το ταξικό εργατικό κίνημα με τη διαφθορά και τις στρατηγικές του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, προβάλλοντας πέρα από το γνωστό «κλέφτες πολιτικοί», το «κλέφτες, λαμόγια, συνδικαλιστές».

Στην προετοιμασία της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας, την οποία έχουν ζητήσει μια σειρά Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, Συνδικάτα και Επιτροπές Αγώνα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, η αναποτελεσματικότητα εμφανίζεται με το επιχείρημα «και τι θα βγει με την απεργία, μήπως θα αποτρέψει να παρθούνε τα μέτρα; Τόσες απεργίες κάναμε, τα μέτρα όμως πέρασαν, το ίδιο θα γίνει και τώρα».
Ο φόβος, η επίδραση της «αναποτελεσματικότητας» δεν είναι κάτι το καινούριο. Πάντα οι εκμεταλλευτές με όλους τους μηχανισμούς τους τα καλλιεργούσαν για να υποτάσσουν και να εκμεταλλεύονται πιο εύκολα τους εργαζόμενους, να κερδίζουν περισσότερα. Ανάλογα με τις συνθήκες, αυτά πότε δυνάμωναν και πότε αδυνάτιζαν. Σήμερα που η αντικειμενική κατάσταση είναι δύσκολη, η κατάσταση στο εργατικό κίνημα δεν είναι καλή, είναι πιο ισχυρά, συνοδεύονται με ένταση του αντικομμουνισμού και της τρομοκρατίας.
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αλλάζουν, ότι έτσι θα παραμείνουν και στη συνέχεια. Η θηλιά στο λαιμό της λαϊκής οικογένειας σφίγγει. Οι εργαζόμενοι συσσωρεύουν καθημερινά πείρα, θα βγάλουν γρήγορα συμπεράσματα και από τις τελευταίες πολιτικές τους επιλογές, γιατί τώρα οι εξελίξεις τρέχουν με μεγαλύτερη ταχύτητα. Οι φοβισμένοι σήμερα δε θα παραμείνουν για πάντα φοβισμένοι. Ο καθένας μας άμα το σκεφτεί θα βρει παραδείγματα εργατών που ξεπέρασαν το φόβο, την αναποφασιστικότητα και παλεύουν με πίστη και ηρωισμό, ή άλλων που κουράστηκαν, απελπίστηκαν και υποχώρησαν. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που η κατάσταση και οι πολιτικές αντιλήψεις είναι ρευστές, που «το καμίνι βράζει», τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο, παγιωμένο.

Επομένως, με υπομονή και επιμονή, χρειάζεται να ανοίξουμε αυτό το ζήτημα μέσα στους χώρους δουλειάς, να το κουβεντιάσουμε τίμια, ανοιχτά, με τους εργαζόμενους. Να τους πούμε ότι κι εμείς βλέπουμε τις δυσκολίες του αγώνα. Οτι κι εμάς μας προβληματίζει και μας στενοχωρεί περισσότερο από τον καθένα που τα αποτελέσματα δεν ήταν καλύτερα γιατί πρωτοστατήσαμε και κοπιάσαμε για να γίνουν οι αγώνες. Δεν απευθύνουμε κάλεσμα αγώνα εκ του ασφαλούς. Οτι είχαμε και απώλειες, δεκάδες μέλη μας, οπαδοί μας πλήρωσαν την πρωτοπόρα δράση τους με απόλυση, με δικαστικές και άλλες διώξεις. Οτι μπήκαμε μπροστά, δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό και παρ' όλα αυτά υποστήκαμε μεγάλη εκλογική μείωση, που είναι πλήγμα για το εργατικό κίνημα. Γι' αυτό ο αντίπαλος πολύ σωστά το αξιολόγησε σαν αρνητικό, δείκτη της δυνατότητας του κινήματος να απαντήσει και να αντεπιτεθεί, γιατί η αποτελεσματικότητα των αγώνων δεν είναι ένα ζήτημα ποσοτικό. Συνδέεται αναπόσπαστα με την κατεύθυνσή τους, αν κινούνται με πυξίδα τη ριζική αλλαγή, πράγμα που εκφράζεται στη δύναμη του ΚΚΕ και του ταξικού πόλου στο συνδικαλιστικό κίνημα. Συνεχίζουμε όμως με πίστη και αισιοδοξία, δεν το βάζουμε κάτω, γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Να τους εξηγήσουμε ότι σε αυτά που λένε για τους αγώνες υπάρχουν αλήθειες αλλά και πολλά ψέματα. Είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί να περιμένει κανένας μεγάλες ανατροπές από την πανεργατική απεργία, να αποτρέψει την εφαρμογή όλων των νέων μέτρων, ή να καταργήσει τους παλιότερους αντεργατικούς νόμους. Αυτό έχει να κάνει με την κατάσταση που υπάρχει σήμερα στο εργατικό κίνημα, όπου ένα μικρό μέρος των εργαζομένων είναι οργανωμένο, συμμετέχει δραστήρια στα σωματεία του. Οπου ένα μεγάλο μέρος εργατών εκλέγει για εκπροσώπους του ανθρώπους συμβιβασμένους, ανθρώπους της εργοδοσίας, που πιστεύουν στο κέρδος, στην ΕΕ. Αρα, σε αυτό συμφωνούμε πως δεν μπορεί από ένα τέτοιο εργατικό κίνημα να περιμένεις περισσότερα, γι' αυτό όλοι μας πρέπει να παλέψουμε για την ανασύνταξή του.

Είναι αλήθεια ότι παρόλο που έγιναν αρκετές πανεργατικές και κλαδικές απεργίες, δεκάδες συλλαλητήρια και άλλες πολύμορφες κινητοποιήσεις, δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την εφαρμογή μιας σειράς αντεργατικών μέτρων. Δεν μπόρεσαν να πείσουν μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης για τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, για το ποιος φταίει για τα βάσανα που περνάνε, ότι η ΕΕ είναι εχθρός τους, είναι μια λυκοσυμμαχία όπου μέσα σε αυτή δεν πρόκειται να δούνε άσπρη μέρα. Δεν μπόρεσαν να απεγκλωβίσουν χιλιάδες εργάτες από τη λογική των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και άλλων εργοδοτικών οργανώσεων. Επομένως και σε αυτό συμφωνούμε, ότι ενώ έγιναν αγώνες, η ζωή των εργατών έγινε χειρότερη. Γι' αυτό όμως δε φταίνε οι αγώνες που έγιναν, αλλά γιατί ήταν κατώτεροι των αναγκών και των περιστάσεων. Δεν μπορείς να εξασφαλίσεις καλύτερη ζωή βρίζοντας από τον καναπέ και με συνδικαλιστικές ηγεσίες τύπου «Παναγόπουλου» και «Φωτόπουλου». Αν στους αγώνες συμμετείχαν περισσότεροι εργαζόμενοι, αν σε κάθε απεργία, στον κάθε κλάδο έκλειναν όλα τα εργοστάσια, αν στο στόχαστρο των αγώνων ήταν η ΕΕ, η αστική τάξη και όλοι οι εκφραστές της, θα ήταν αλλιώς τα πράγματα. Αν πολλοί από αυτούς που πήραν μέρος στους αγώνες δεν έπεφταν στην παγίδα της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, του κάθε απελπισμένου μικροαστού που ενώ χρόνια κοιμόταν γιατί πέρναγε καλά, τώρα ξαφνικά ήθελε «κρεμάλες στη Βουλή», «καλύτερους διαχειριστές», τα αποτελέσματα σίγουρα θα ήταν διαφορετικά. Επομένως, η λύση δεν είναι να πάψουμε να αγωνιζόμαστε, αλλά να φροντίσουμε να αγωνιστούμε καλύτερα, με πιο οργανωμένους και μαζικούς αγώνες, με ταξικό προσανατολισμό και καθαρό στόχο.

Οσο αλήθεια όμως είναι ότι οι αγώνες δεν απέτρεψαν τα μέτρα, άλλο τόσο αλήθεια είναι ότι χωρίς αυτούς τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα, η απογοήτευση και η παραίτηση ακόμα πιο μεγάλες. Τα μέτρα θα είχαν περάσει πιο γρήγορα, θα ήταν πιο πολλά και ακόμα πιο σκληρά. Χρειάζεται και σε αυτό να συμφωνήσουμε. Αυτό εξάλλου το ομολογούν καθημερινά και οι εχθροί των εργατών, η ΕΕ, η κυβέρνηση και η εργοδοσία, λέγοντας ότι «υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση, αναβλητικότητα στην εφαρμογή των μέτρων, έπρεπε να είχαν παρθεί εδώ και χρόνια». Πολλά από τα μέτρα που πέρασαν σήμερα, σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, τα προσπαθούσαν χρόνια, τα καθυστέρησαν οι προηγούμενοι αγώνες, παρά τις δυσμενείς συνέπειες της αντεπανάστασης. Συνέβαλαν ώστε μια ολόκληρη γενιά να γλιτώσει από αυτά. Δούλεψε με καλύτερα μεροκάματα, μισθούς, ωράρια, με περισσότερα εργατικά δικαιώματα και ελευθερίες, με καλύτερη Ασφάλιση, με λιγότερα έξοδα σπούδασαν τα παιδιά τους, πήραν σύνταξη στα 60 χρόνια, πολλοί πήραν πιο νωρίς, πήραν καλύτερες συντάξεις, ζουν σχετικά αξιοπρεπώς την τρίτη ηλικία τους. Επομένως, κανένας μας δεν πρέπει να μιλάει απαξιωτικά για τους αγώνες που έγιναν, αλλά να τους μελετάμε και να διδασκόμαστε για τους επόμενους.

Αλλά και οι αγώνες των τελευταίων χρόνων συνέβαλαν ώστε τα μέτρα να μη νομιμοποιηθούν στη συνείδηση χιλιάδων εργαζομένων και να βρεθούν στο στόχαστρο μιας νέας ανόδου του κινήματος. Αυτό ο αντίπαλος το ξέρει, γι' αυτό δεν εφησυχάζει και παίρνει τα μέτρα του, ενισχύει τον κατασταλτικό μηχανισμό, ιδεολογικά και επιχειρησιακά. Δεν μπόρεσαν να τα περάσουν ακόμη όλα όπως τα είχαν σχεδιάσει αρχικά. Δυσκολεύονται ακόμα στην υλοποίηση αυτών που έχουν αποφασίσει. Δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν ακόμα στην κατάργηση όλων όσα συμπεριλαμβάνονται στις κλαδικές Συμβάσεις, παρόλο που ακόμα δεν έχουν υπογραφεί νέες. Σε αρκετές επιχειρήσεις υπογράφτηκαν με αγώνες Συμβάσεις χωρίς μειώσεις. Σε άλλους χώρους απέτρεψαν μαζικές απολύσεις, αλλού περιόρισαν τον αριθμό των απολύσεων, αλλού απέτρεψαν την υπογραφή μειώσεων κ.ά. Διαπαιδαγώγησαν ταξικά ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων με τις αξίες της αγωνιστικότητας, της περηφάνιας, της αλληλεγγύης, που τώρα θα τις βρει μπροστά του. Επομένως, η αλήθεια είναι ότι μπορεί οι αγώνες που έγιναν την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης να μην μπόρεσαν να αποτρέψουν συνολικά τα μέτρα, πρόσφεραν όμως πάρα πολλά, αποτελούν σοβαρή παρακαταθήκη για τους επόμενους. Ετσι θα γίνει και με την πανεργατική πανελλαδική απεργία που τώρα προετοιμάζεται. Μπορεί να μην μπορέσει να αποτρέψει τα μέτρα, αλλά θα προσφέρει πάρα πολλά, και όσο καλύτερα δουλέψουμε, τόσο περισσότερα θα προσφέρει.

Θα συμβάλει να ενημερωθούν οι εργάτες για τις πραγματικές εξελίξεις και όχι όπως διαστρεβλωμένα τις προβάλλει η αστική προπαγάνδα. Για τα νέα μέτρα, για τις επιπτώσεις που θα έχουν στο μεροκάματό τους, στο μισθό τους, στα ωράριά τους, στο Ασφαλιστικό τους, στο σύνολο των εργασιακών δικαιωμάτων τους, να κατανοήσουν το μέγεθος της επίθεσης. Να κατανοήσουν τον ταξικό χαρακτήρα των μέτρων, ότι δεν έχουν προσωρινό χαρακτήρα, θα παραμείνουν και στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Θα συμβάλει να διευρυνθεί το κομμάτι της εργατικής τάξης που θα συνειδητοποιήσει τον ταξικό χαρακτήρα των μέτρων ώστε να μην πιάνει εύκολα η αστική προπαγάνδα, που ταυτίζει τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και των εργατών, που προβάλλει τα μέτρα ως «δίκαια, αναγκαία και εθνικά».

Θα συμβάλει να κατανοήσουν περισσότεροι εργάτες την απάτη ότι «οι εργοδότες τούς δίνουν δουλειά» και ότι στην πραγματικότητα το αντίθετο συμβαίνει. Αυτοί με τη δουλειά τους, από τον πλούτο που παράγουν, ζουν και ταΐζουν τους εργοδότες. Οι ίδιοι από τον πλούτο που παράγουν παίρνουν ψίχουλα, ίσα ίσα για να διαχειριστούν τη φτώχεια τους, και τον υπόλοιπο τους τον κλέβει ο εργοδότης και ζει μέσα στη χλιδή, στα πλούτη, αυτός και η οικογένειά του.
Θα είναι βήμα αν περισσότεροι εργάτες σε κάθε κλάδο και χώρο που είναι εγκλωβισμένοι στη ΓΣΕΕ και στις άλλες συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες καταλάβουν το ρόλο τους, εγκαταλείψουν τα μαντρόσκυλα της εργοδοσίας και συσπειρωθούν με τις ταξικές συνδικαλιστικές δυνάμεις.
Θα είναι βήμα αν μέσα από την προετοιμασία της απεργίας οργανωθούν και άλλοι εργάτες στα συνδικάτα, συγκροτηθούν και άλλες σωματειακές επιτροπές και επιτροπές αγώνα σε χώρους δουλειάς, αν αναλάβουν και άλλοι εργάτες καθήκοντα δίπλα στα ΔΣ των κλαδικών συνδικάτων, των εργοστασιακών και των σωματειακών επιτροπών. Αν περισσότεροι εργάτες κατανοήσουν ότι κανένας μόνος του δεν μπορεί να πετύχει τίποτα, να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του.
Θα είναι βήμα αν περισσότεροι εργάτες νικήσουν το φόβο για το ρίσκο που έχει η συμμετοχή τους στον αγώνα, κατανοήσουν ότι σήμερα απολύεσαι, παίρνεις λιγότερο μισθό, χωρίς ποτέ να έχεις πάρει μέρος σε απεργία ή να είσαι γραμμένος στο σωματείο σου. Οτι η μόνη ασπίδα τους είναι το σωματείο, ο αγώνας, η εργατική αλληλεγγύη, ότι «όποιος μένει έξω από το μαντρί τον τρώει ο λύκος».
Θα είναι προς όφελος των εργαζομένων αν η απεργία με τη μαζικότητα και τη μαχητικότητά της αναγκάσει την κυβέρνηση να μεταθέσει για αργότερα την εφαρμογή ορισμένων από τα μέτρα, να μην τα περάσει στο σύνολό τους. Αν κατορθώσει να οξύνει ακόμη περισσότερο τις αντιθέσεις που υπάρχουν στο εσωτερικό της τρικομματικής κυβέρνησης, να προκαλέσει ρήγματα, να δυσκολέψει το αντεργατικό της έργο.
Θα είναι προς όφελος των εργαζομένων αν μέσα στον κάθε χώρο διαμορφωθούν εστίες αμφισβήτησης, αγωνιστικοί πυρήνες που θα συνεχίσουν και μετά την απεργία να δίνουν τη μάχη για να μην εφαρμοστούν αυτά που τελικά θα ψηφιστούν. Να αποτελέσει αφετηρία αφύπνισης περισσότερων εργαζομένων, σημείο εκκίνησης για άνοδο των αγώνων με σωστό προσανατολισμό.
Θα είναι κέρδος αν συμβάλει για να μην περάσει κλίμα υποχώρησης και συμβιβασμού, να μην επικρατήσει η απογοήτευση που ο αντίπαλος καλλιεργεί συστηματικά. Για να μην περάσει η προσπάθεια εγκλωβισμού σε νέες αυταπάτες που καλλιεργεί η αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι μπορεί να υπάρξει φιλεργατική πολιτική στο πλαίσιο της ΕΕ μέσα από καλύτερες διαπραγματεύσεις.
Θα είναι κέρδος αν περισσότεροι εργάτες με τη δουλειά των κομμουνιστών κατανοήσουν ότι πραγματική διέξοδος είναι η πάλη για την εργατική εξουσία.

Ολα αυτά δεν πρέπει κανείς να τα υποτιμά στο όνομα ότι η απεργία δεν μπορεί να αποτρέψει και να ανατρέψει συνολικά την αντεργατική πολιτική. Και ο αντίπαλος προσπαθεί να περάσει κάθε φορά μια σειρά από αντεργατικά μέτρα. Οταν δεν μπορεί να τα περάσει όλα, επανέρχεται πιο προετοιμασμένος ιδεολογικά, οργανωτικά, με πιο επεξεργασμένη τη στρατηγική του. Πρέπει και το εργατικό κίνημα να διδάσκεται από τη δουλειά του αντιπάλου για να γίνει πιο ικανό να φέρει σε πέρας τους δικούς του σκοπούς. Ετσι διεξαγόταν πάντα η ταξική πάλη, με λιγότερες ή περισσότερες δυσκολίες, με λιγότερες ή περισσότερες κατακτήσεις, με ανηφόρες και κατηφόρες. Κανένας αγώνας δεν έγινε έχοντας εξασφαλίσει εκ των προτέρων την επιτυχία του. Καθένας έβαζε και βάζει το λιθαράκι του στο συνολικό ταξικό πόλεμο ανάμεσα στην εργατική και στην αστική τάξη.

Οι κομμουνιστές, οι πρωτοπόροι εργάτες, με αφορμή και τη μάχη της απεργίας, πρέπει να ανοίξουν μέτωπο κατά της «αναποτελεσματικότητας». Να αναδείξουν γιατί αυτή η αντίληψη είναι λάθος με συγκεκριμένα παραδείγματα από το χώρο τους, τον κλάδο τους, αξιοποιώντας και την εμπειρία γενικά του εργατικού κινήματος. Να αποκαλύψουν τις δυνάμεις που την προβάλλουν και την αναπτύσσουν, τις διάφορες όψεις της και ποιος ωφελείται από αυτό. Να μη φοβηθούν να αναδείξουν τις υπαρκτές αδυναμίες του εργατικού κινήματος που συμβάλλουν στο να μην έχουν σήμερα οι αγώνες περισσότερα αποτελέσματα. Να αναδείξουν τα καθήκοντα που προκύπτουν από αυτό και τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα. Να βρίσκονται σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα γιατί κανένας δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά πώς θα είναι οι διαθέσεις αύριο. Κανένας δε θα έλεγε προτού οι ηρωικοί χαλυβουργοί ξεκινήσουν την απεργία τους ότι θα μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος μεγαλειώδης αγώνας και όμως έγινε.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Κατίν: Οταν η Ιστορία πλαστογραφείται και κατασκευάζεται από την αρχή

Η «ανακάλυψη» των εγγράφων Κατίν

Οι Βίκτορ Ιλιούχιν, Σεργκέι Στρούγκιν και Βλαντισλαβ Σγουίντ εξετάζουν τα ντοκουμέντα και τα ειδικά εργαλεία πλαστογραφίας

16 Οκτωβρίου 1992. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ενωσης (ΚΚΣΕ) βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου ήδη από τις 26 Μάη ως οργάνωση αντισυνταγματική. Επρόκειτο, βεβαίως, για μια δίκη σκοπιμότητας, η οποία στόχο δεν είχε απλά να θέσει το Κομμουνιστικό Κόμμα εκτός νόμου, αλλά και να το εξοντώσει πολιτικά και ηθικά στη συνείδηση του κόσμου, να διαγράψει την προσφορά και να αμαυρώσει τον ιστορικό του ρόλο στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ.Τη μέρα εκείνη, λοιπόν, κατά τη συνεδρίαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, οι εκπρόσωποι της πλευράς του Μπ. Γιέλτσιν (εκ των πρωταγωνιστών της ανατροπής της σοβιετικής εξουσίας και πρώτου Προέδρου της καπιταλιστικής πλέον Ρωσίας), Σ. Σαχράι και Α. Μακάροφ, ανακοίνωσαν στους συνηγόρους της υπεράσπισης την προσθήκη στα υλικά της υπόθεσης ορισμένων «μόλις εντοπισθέντων» στα Αρχεία, «άκρως απόρρητων» εγγράφων, τα οποία «αποδείκνυαν» την ευθύνη των ανώτατων καθοδηγητικών οργάνων του Κομμουνιστικού Κόμματος για τη δολοφονία των Πολωνών αξιωματικών στο Κατίν.
Σύμφωνα με την κατηγορούσα αρχή, τα έγγραφα αυτά «ανακαλύφθηκαν» σε σφραγισμένο φάκελο με την επονομασία «πακέτο Νο 1» και αφορούσαν: α) Ενα τετρασέλιδο κείμενο, με αριθμό 794/Β και ημερομηνία 5 Μαρτίου 1940, στο οποίο ο Λαϊκός Επίτροπος για τις Εσωτερικές Υποθέσεις Λ. Μπέρια πρότεινε στο ΠΓ της ΚΕ του ΚΚ(μπ) την εκτέλεση 25.700 Πολωνών αιχμαλώτων πολέμου, β) Το απόσπασμα από τα Πρακτικά της 13ης Συνόδου του Πολιτικού Γραφείου, με αριθμό Ρ13/144 και ημερομηνία επίσης 5 Μαρτίου 1940, όπου «εγκρινόταν» το αίτημα Μπέρια, και γ) Μια επιστολή του τότε επικεφαλής της KGB Α. Σεπέλιν προς τον Ν. Χρουστσόφ, με ημερομηνία 3 Μαρτίου 1959 και θέμα την καταστροφή των παραπάνω εγγράφων.

Δείγματα πλαστών σφραγίδων και υπογραφών που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή πλαστών ντοκουμέντων

Η υπεράσπιση έγειρε εξ αρχής ερωτήματα γύρω από τη γνησιότητα των εγγράφων (που συν τοις άλλοις προσκομίστηκαν ως φωτοαντίγραφα και όχι τα γνήσια), διαπιστώνοντας αμέσως μια σειρά από προβλήματα, παρατυπίες και λάθη στη σύνταξη, στον τρόπο γραφής, στις υπογραφές τους, κ.ο.κ. Μία από τις πλέον εξόφθαλμες ενδείξεις παραποίησης ήταν βεβαίως η πλήρης ταύτιση των ημερομηνιών των δύο πρώτων εγγράφων, πράγμα που ήταν αδύνατο. Ακολούθως, ζητήθηκαν τα πρωτότυπα, ώστε να υποβληθούν σε γραφολογικές εξετάσεις και να πιστοποιηθεί - ή μη - η γνησιότητά τους. Παρά τις όποιες διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις για την επικείμενη προσκόμιση των «αυθεντικών» αρχειακών ντοκουμέντων, τα επίμαχα κείμενα δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Και βεβαίως το Συνταγματικό Δικαστήριο δεν τα συμπεριέλαβε καν στην απόφασή του στις 30 Νοέμβρη 1992. Ούτε σε μια στημένη δίκη σκοπιμότητας δεν μπόρεσαν να σταθούν.Ούτε όμως η πολωνική κυβέρνηση έμεινε ικανοποιημένη. Εχοντας παραλάβει τα ίδια έγγραφα στις 14 Οκτωβρίου 1992 κατ' εντολή του Γιέλτσιν και διά χειρός του αρχειοθέτη Π. Πιχόι, ζήτησε επίσης να της παρουσιαστούν τα πρωτότυπα. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν έχει συμβεί έως τις μέρες μας.
Το μόνο που έγινε, εν τέλει, ήταν η «διόρθωση» της ημερομηνίας του πρώτου εγγράφου (πρόταση Μπέρια). Ετσι, η 5η Μάρτη 1940 έγινε «...Μάρτης 1940» (χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνία). Με αυτή τη μορφή περιελήφθη στον 6ο τόμο των υλικών της δίκης και με αυτή τη μορφή το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Ομως, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, ούτε αυτή η «διόρθωση» υπήρξε αρκετή, ώστε να καλύψει τις ατασθαλίες των πλαστογράφων.

Τα προβλήματα των εγγράφων

Οι παρατηρήσεις μιας σειράς νομικών και ιστορικών - ερευνητών αναφορικά με τη φόρμα και το περιεχόμενο των επίμαχων εγγράφων, γεννούν ομολογουμένως πολλά ερωτήματα.
-- Καταρχάς, για την πρόταση Μπέρια: Η έλλειψη συγκεκριμένης ημερομηνίας, από μόνη της, αποτελεί ιδιαίτερα ανορθόδοξη πρακτική για ένα ντοκουμέντο τέτοιας σημασίας. Ακόμη πιο σοβαρό όμως είναι το εξής. Περαιτέρω αρχειακή έρευνα έδειξε πως στα πρακτικά των εξερχομένων ντοκουμέντων της NKVD, τα έγγραφα 793/Β, 794/Β (αυτό δηλαδή που μας ενδιαφέρει εν τω προκειμένω) και 795/Β είχαν καταχωρηθεί με ημερομηνία 29 Φλεβάρη 1940. Πώς γίνεται, λοιπόν, ένα έγγραφο, το οποίο είχε σταλεί (και επομένως συνταχθεί) τέλη Φλεβάρη, να αναγράφει «...Μάρτης 1940»;
-- Το έγγραφο αυτό υποτίθεται πως επιδόθηκε από τον ίδιο τον Μπέρια στον Στάλιν κατά τη συνεδρίαση του ΠΓ στις 5 Μάρτη, στην οποία δήθεν έλαβε μέρος. Ομως στα πρακτικά των συναντήσεων εκείνης της ημέρας δεν εμφανίζεται ο Μπέρια. Ο τελευταίος συναντήθηκε με τον Στάλιν στις 27 Φλεβάρη και ξανά στις 7 Μάρτη, όχι όμως ενδιάμεσα.
-- Αλλα λάθη αφορούν σημαντικές αποκλίσεις από την καθιερωμένη σύνταξη τέτοιων κειμένων (τα ντοκουμέντα της NKVD ακολουθούσαν αυστηρό πρωτόκολλο στον τρόπο γραφής τους). Αποκλίσεις που έχουν να κάνουν με τη διατύπωση του αιτήματος, τη θέση των υπογραφών, τον τρόπο της υπογραφής, κ.ά. Από το συγκεκριμένο κείμενο λείπουν επίσης τα αρχικά του δακτυλογράφου στην άνω αριστερή γωνία (τυπική πρακτική για έγγραφα της NKVD που γινόταν για ευνόητους λόγους ασφαλείας). Λείπουν μια σειρά χαρακτηριστικά ενός «άκρως απόρρητου» κειμένου, όπως π.χ. τα ονόματα όλων όσοι είχαν δει ή ήταν παραλήπτες του συγκεκριμένου εγγράφου, ο αριθμός των αντιγράφων, κ.ο.κ.
-- Στο κείμενο υπάρχουν οι υπογραφές των μελών του ΠΓ Στάλιν, Βοροσίλοφ, Μολότοφ, Μικογιάν, Καλίνιν και Καγκάνοβιτς. Οι δύο τελευταίοι όμως δεν ήταν παρόντες στην 13η Σύνοδο του ΠΓ στις 5 Μαρτίου 1940, πώς λοιπόν θα μπορούσαν να έχουν υπογράψει;
-- Η επιστολή του Σεπέλιν προς τον Χρουστσόφ είναι ομολογουμένως το πιο αδύναμο απ' όλα τα ντοκουμέντα, αφού η προχειρότητα με την οποία γράφτηκε είναι κάτι παραπάνω από έκδηλη. Δεν υπάρχουν ούτε υπογραφές, ούτε σφραγίδα της ΚΕ του ΚΚΣΕ, ούτε αριθμός πρωτοκόλλου, ούτε κάποια από τις συνήθεις ενδείξεις για τέτοιου είδους έγγραφα (π.χ. εμπιστευτικό, απόρρητο, κ.λπ.), ενώ η απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚ(μπ) της 5ης Μάρτη του 1940 αναφέρεται ως απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΣΕ (ενώ τότε δεν ονομαζόταν ακόμη έτσι).
Ολες οι παραπάνω παρατηρήσεις αφορούν βεβαίως μόνο τα έγγραφα αυτά καθαυτά και όχι μια σειρά άλλα ζητήματα, που έχουν να κάνουν με σημαντικά προβλήματα στη διαδικασία λήψης τέτοιων αποφάσεων, τον τρόπο σύστασης μιας τρόικας, κ.ο.κ.

Η δικαστική έρευνα διακόπτεται

Η δικαστική «εξέταση» των εγκληματικών ευθυνών για το Κατίν συνεχίστηκε στη Ρωσία και μετά τη λήξη της δίκης του ΚΚΣΕ. Τερματίστηκε όμως τον Σεπτέμβρη του 2004 λόγω «έλλειψης εγκλήματος»! Επίσης, το Μάρτη του 2005 ο Γενικός Στρατιωτικός Εισαγγελέας της Ρωσίας ακύρωσε τη συμφωνία με την Πολωνία, σύμφωνα με την οποία η πρώτη όφειλε να προσκομίσει στη δεύτερη όλα τα ντοκουμέντα σχετικά με την έρευνα της υπόθεσης. Καθ' όλη τη διάρκεια της δίκης, μόλις 67 από τους 183 τόμους της διενεργηθείσας έρευνας μπόρεσαν να εξεταστούν. Οι υπόλοιποι θεωρήθηκαν ότι εμπεριείχαν «κρατικά μυστικά» και χαρακτηρίστηκαν απόρρητοι. Η υπόθεση έκλεισε άρον - άρον. Μόλις 22 νεκροί αναγνωρίστηκαν. Αφού η σοβιετική ενοχή ήταν «δεδομένη», γιατί σταμάτησε η δικαστική έρευνα; Γιατί εγκαταλείφθηκε τόσο απότομα μια διαδικασία που πήρε τόσα χρόνια και θα μπορούσε - ενδεχομένως - να δώσει τέλος στη σπέκουλα γύρω από το θέμα;

«Ζωντανοί νεκροί» και ομολογίες Γερμανών

Το 2006 εκδόθηκαν στην Πολωνία τα απομνημονεύματα ενός επιφανούς Πολωνού νομικού εν ονόματι Ρ. Μπεζάνεκ. Επρόκειτο για τον νο.1105 νεκρό στις λίστες των θυμάτων του Κατίν, που είχε προκύψει το 1943 από την «έρευνα» των Ναζί. Βεβαίως, ο Μπεζάνεκ, νεαρός υπολοχαγός τότε, δεν ήταν πουθενά πέριξ του Κατίν το 1940 (βρισκόταν στη πολωνική πόλη του Ράντομ), ούτε βεβαίως εκτελέστηκε από τους «κόκκινους». Τουναντίον, έζησε για πάρα πολλά χρόνια μετά τον πόλεμο. Και όμως, σύμφωνα με τον πολωνικό Ερυθρό Σταυρό (που μετείχε στην «έρευνα» των Ναζί για το Κατίν), το «πτώμα» του Μπεζάνεκ είχε αναγνωριστεί και ταυτοποιηθεί, βάσει επαγγελματικών καρτών και άλλων εγγράφων που «βρέθηκαν» πάνω του (Αρχείο GARFEF.7021, op.114, 35). Και δεν είναι το μόνο «θύμα» του Κατίν που κατόπιν βρέθηκε ζωντανό (όπως π.χ. ο Ζίγκνιου Μποτούσκαγια, κ.ά.).
Τα απομνημονεύματα του Μπεζάνεκ ήρθαν απλά να μας υπενθυμίσουν για μια ακόμη φορά το εξής παράδοξο: Εφόσον η μαζική εκτέλεση των Πολωνών αξιωματικών έγινε μυστικά από τους Σοβιετικούς, σε μια επιχείρηση που προφανώς δεν ήθελαν ποτέ να μάθει κανείς, γιατί όλοι σχεδόν οι εκτελεσθέντες βρέθηκαν κατόπιν από τους Ναζί με όλα τους τα στρατιωτικά διακριτικά, με ένα σωρό έγγραφα, ταυτότητες, φωτογραφίες, επιστολές, κ.ο.κ. που «πιστοποιούσαν» την ταυτότητά τους; Μήπως η μαρτυρία αυτή ενισχύει την εκδοχή της κατασκευής του εγκλήματος από τους Ναζί; Ας θυμηθούμε και πάλι το δημοσίευμα των «New York Times» στις 19 Ιούνη 1945, όπου, ένας πρώην έγκλειστος του στρατοπέδου συγκέντρωσης Sachsenhausen της Γερμανίας παραδέχτηκε πως μετείχε στην «παραγωγή ψευδών ντοκουμέντων αναγνώρισης για τα πτώματα των μαζικών τάφων στο Κατίν».
Αξίζει να σημειωθεί πως, ένα χρόνο πριν τη δημοσίευση των απομνημονευμάτων του «ζωντανού - νεκρού» Μπεζάνεκ, το 2005, Ρώσοι ιστορικοί που μελετούσαν τα Κεντρικά Αρχεία του υπουργείου Αμυνας στο Ποντόλσκ, έκαναν γνωστή την ύπαρξη ενός ολόκληρου αρχείου με καταγεγραμμένες καταθέσεις Γερμανών στρατιωτικών, οι οποίοι είχαν λάβει προσωπικά μέρος στη δολοφονία των Πολωνών αξιωματικών στο Κατίν (TSAMO, Αρχείο 35, op.11280, d.798, 1.175). Τίποτε από όλα αυτά βεβαίως δεν κρίθηκε άξιο αναφοράς από τα αστικά ΜΜΕ.

Νέες δηλώσεις και αποκαλύψεις

Με αφορμή την αναβίωση του «ενδιαφέροντος» για το Κατίν, που προκάλεσε η γνωστή ταινία του Βάιντα το 2008, ο Γιούρι Ζούκοφ, ένας εκ των πλέον γνωστών και σεβαστών ιστορικών της Ακαδημίας Επιστημών της Ρωσίας, δήλωσε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, πως στις αρχές της δεκαετίας του 1990 τού ζητήθηκε να ερευνήσει τα Αρχεία του Προέδρου (όπου εμπεριέχονταν και ο επίμαχος «φάκελος Νο.1»), προκειμένου να βρει στοιχεία για τις δήθεν «εγκληματικές δραστηριότητες» του Κομμουνιστικού Κόμματος, ενόψει της δίκης του τελευταίου στο Συνταγματικό Δικαστήριο.
Στη διάρκεια της μελέτης αυτής των Αρχείων, του παρέδωσαν ένα πακέτο με 30 περίπου φωτοτυπίες ντοκουμέντων για διάφορα θέματα. Μεταξύ αυτών και μια μονοσέλιδη (όχι τετρασέλιδη, όπως εμφανίστηκε αργότερα) αναφορά - πρόταση του Μπέρια για την εκτέλεση 2 - 3 χιλιάδων (και όχι 25.700) Πολωνών αξιωματικών, ενόχων για εγκλήματα πολέμου και άλλα εγκλήματα. Ο τρόπος με τον οποίο είχε αρχειοθετηθεί η εν λόγω αναφορά έδειχνε πως το αίτημα είχε τελικά απορριφθεί. Ωστόσο, εφόσον ήταν φωτοαντίγραφο, ο Ζούκοφ ζήτησε να του προσκομιστεί το πρωτότυπο κείμενο, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Επρόκειτο για κόπια της γνήσιας πρότασης Μπέρια, η οποία εν συνεχεία «τροποποιήθηκε», προκειμένου να εξυπηρετήσει τους σκοπούς των Γιέλτσιν και λοιπών;
Ενα είναι σίγουρο: Το πόρισμα της ανεξάρτητης εγκληματολογικής έρευνας, που ξεκίνησε στις 5 Νοέμβρη 2007 και κατέληξε στις 31 Μάρτη 2009, έδειξε πως στο έγγραφο Μπέρια είχαν «δουλέψει» διαφορετικές γραφομηχανές, ενισχύοντας σημαντικά την εκδοχή της πλαστογραφίας. Συγκεκριμένα, στην έρευνα αυτή, που διενεργήθηκε από το Ειδικό Εγκληματολογικό Εργαστήριο «Μόλοκοφ Ε.Π.» (αρ. πορίσματος Νο 016/07-Ι), τονίζονταν μεταξύ άλλων πως «τα προαναφερθέντα σημάδια είναι σημαντικά, σταθερά και στο σύνολό τους αρκετά για να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι τα αποσπάσματα του δακτυλογραφημένου κειμένου, αποτύπωση του οποίου βρίσκεται στις ψηφιακές φωτογραφίες της πρώτης, δεύτερης και τρίτης σελίδας...και το απόσπασμα του δακτυλογραφημένου κειμένου, αποτύπωση του οποίου βρίσκεται στην ψηφιακή φωτογραφία της τέταρτης σελίδας του συγκεκριμένου Γράμματος τυπώθηκαν σε διαφορετικές δακτυλογραφικές ατομικές μηχανές...».
Βεβαίως, επρόκειτο για εγκληματολογική έρευνα που διεξήχθη σε ψηφιακές φωτογραφίες του επίμαχου εγγράφου και όχι επί του πρωτοτύπου. Γι' αυτό και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ) συγκρότησε ειδική επιτροπή, ζητώντας πρόσβαση στα γνήσια ντοκουμέντα. Οι αρχές της απαγόρευσαν την πρόσβαση στα συγκεκριμένα έγγραφα, ενώ έθεσαν εμπόδια και σε οποιαδήποτε άλλη διερεύνηση σχετικών με την υπόθεση υλικών. Οι κομμουνιστές όμως επέμειναν. Κατά τη διάρκεια της τακτικής συνεδρίασης της Κρατικής Δούμας στις 12 Φλεβάρη 2010 ο βουλευτής του ΚΚΡΟ (και πρώην Γενικός Εισαγγελέας της ΕΣΣΔ) Βίκτορ Ιλιούχιν κατέθεσε εκ μέρους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος αίτημα για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, με αντικείμενο την εις βάθος διερεύνηση της υπόθεσης Κατίν.
Αντ' αυτού, στις 28 Απρίλη 2010 τα περιβόητα «έγγραφα του Κατίν» αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο «κατ' εντολήν» του ίδιου του Ρώσου Προέδρου. Η κίνηση αυτή, που χαιρετίστηκε μετά βαΐων και κλάδων, με πρωτοσέλιδα και βαρύγδουπους τίτλους, από σύσσωμο τον αστικό κόσμο, τα ΜΜΕ, κλπ., ήρθε για να αποστομώσει δήθεν τους επικριτές των ντοκουμέντων. Ομως επρόκειτο για τα ίδια ντοκουμέντα, που ήταν γνωστά από καιρό, οι ίδιες ψηφιακές φωτογραφίες που είχαν υποβληθεί σε εγκληματολογικές εξετάσεις, κ.ο.κ. Η εμφάνιση και εξέταση των πρωτοτύπων θα έλυνε μια για πάντα το ζήτημα. Γιατί, λοιπόν, η ρωσική κυβέρνηση αρνείται την πρόσβαση σε αυτά στους ειδικούς, στους μελετητές, στις εξεταστικές επιτροπές, στους ίδιους τους Πολωνούς που ακόμη τα αναζητούν;
Πρόσφατα, όμως, νέα στοιχεία και αποκαλύψεις ήρθαν στο φως, εγείροντας αμφιβολίες και προβληματισμούς, όχι μόνο για τα επίμαχα έγγραφα, αλλά και γενικά για το ποιόν, την αξιοπιστία των Ρωσικών Αρχείων.
Συγκεκριμένα, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις 3 Ιούνη 2010, ο Βίκτορ Ιλιούχιν δήλωσε πως στις 25 και 26 Μάη ήρθε σε επαφή μαζί του ένας εκ των «πρωταγωνιστών» της πλαστογράφησης των ντοκουμέντων για το Κατίν - και όχι μόνο. Η καταγγελία δεν ήταν ανώνυμη (αν και για λόγους ασφαλείας ο καταγγέλλων ζήτησε να μην αποκαλυφθεί - προς το παρόν - το όνομά του), ούτε αόριστη. Υποδείχθηκαν συγκεκριμένες τοποθεσίες, κατονομάστηκαν συγκεκριμένα πρόσωπα, ενώ προς περαιτέρω επαλήθευση των λεγομένων του, ο καταγγέλλων προσκόμισε μια σειρά υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή ιστορικών «ντοκουμέντων», όπως φύλλα χαρτιού της δεκαετίας του 1940, πλαστές σφραγίδες, υπογραφές, κ.ά.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 συγκροτήθηκε, υπό την αιγίδα των Υπηρεσιών Ασφαλείας του τότε Προέδρου Μπ. Γιέλτσιν, μια ομάδα ειδικών, με σκοπό την πλαστογράφηση μιας σειράς εγγράφων σχετικών με σημαντικά γεγονότα της σοβιετικής περιόδου. Η ομάδα εργάστηκε αρχικά σε εγκαταστάσεις που στο παρελθόν ανήκαν στη ΚΕ του ΚΚΣΕ στο χωριό Ναγκόρνογιε (1991 - 1996), ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην περιοχή Ζαρέτσιε. Δίπλα στην ομάδα αυτή, όπου μετείχαν επίσης εκπρόσωποι των υπηρεσιών ασφαλείας και στελέχη του μηχανισμού του Προέδρου, δούλευε ακόμη μια επιτροπή από το 6ο Ινστιτούτο (Μολτσάνοφ) του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων.
Η «παραγγελία», τα κείμενα προς πλαστογράφηση ή κατασκευή, παρέχονταν από τους Π. Πιχόι (πρώην επικεφαλής των Ρωσικών Αρχείων), Μ. Πολταράνιν (από το περιβάλλον του Προέδρου) και Γ. Ρογκόζιν (αναπληρωτή αρχηγού της υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου). Η «παραγγελία» μπορεί να αφορούσε την εξολοκλήρου κατασκευή ενός εγγράφου ή την παραποίηση ήδη υπάρχοντος αρχειακού υλικού (με την προσθήκη κειμένου, υπογραφών, κ.ο.κ.). Εκατοντάδες χιλιάδες τέτοια ντοκουμέντα τροφοδοτήθηκαν στα επίσημα Αρχεία της Ρωσίας τα επόμενα χρόνια.
Ο καταγγέλλων δήλωσε πως, μεταξύ των εγγράφων με τα οποία καταπιάστηκε η ομάδα του και ο ίδιος προσωπικά, ήταν και το επίμαχο κείμενο της πρότασης Μπέρια. Το έγγραφο κατασκευάστηκε κατά παραγγελία του Κρεμλίνου, τους δόθηκε το περιεχόμενο και εκείνοι ασχολήθηκαν με την «τεχνική» πλευρά του ζητήματος. Ο ίδιος πρόσθεσε την υπογραφή του Μπέρια, καθώς και τις υπογραφές των μελών του Πολιτικού Γραφείου. Προς υποστήριξη των λεγομένων του, παρουσίασε μια σειρά εντύπων της περιόδου, του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι), της Κεντρικής Επιτροπής, κ.ά., και μάλιστα υπογεγραμμένων. Πολλά από αυτά τα έντυπα ήταν κενά (με σκοπό να «συμπληρωθούν» αργότερα), ενώ στη φόρμα ταίριαζαν απόλυτα με τα επίμαχα ντοκουμέντα. Επίσης, παρουσίασε μια σειρά από σφραγίδες (του Κομμουνιστικού Κόμματος, του Λαϊκού Επιτροπάτου των Εσωτερικών και άλλων δομών του σοβιετικού κράτους) που χρησιμοποιήθηκαν στην πλαστογράφηση των κειμένων, ενώ εξήγησε και τον τρόπο τοποθέτησής τους σε ένα έγγραφο προκειμένου να φαίνονται γνήσιες.
Προσκόμισε δε ένα ολόκληρο αρχείο (Ειδικό Αρχείο 29, τόμος 7ος) με το χαρακτηρισμό «απόρρητο» και «δεν υπόκειται σε αποχαρακτηρισμό», το οποίο περιήλθε στα χέρια του στα πλαίσια της συμμετοχής του στην εν λόγω ομάδα (και σύμφωνα με τον Β. Ιλιούχιν πολύ δύσκολα θα μπορούσε να είχε βρεθεί στην κατοχή του με οποιονδήποτε άλλο τρόπο).
Τέλος, για την επιστολή Σελέπιν στον Χρουστσόφ (το 3ο επίμαχο έγγραφο της υπόθεσης), ο καταγγέλλων υπέδειξε ως συντάκτη του τον συνταγματάρχη Κλίμοφ, τονίζοντας πως μια απλή γραφολογική εξέταση του γραφικού του χαρακτήρα θα ήταν αρκετή, ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Δεσμεύτηκε δε, να προσκομίσει σύντομα και άλλα αποδεικτικά στοιχεία.

Η μάχη των συνειδήσεων συνεχίζεται

Ολα τα παραπάνω, είτε ληφθούν υπόψη ως αποδείξεις είτε απλά ως ενδείξεις, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη γνησιότητα των εγγράφων του Κατίν, που ομολογουμένως αποτελούν και το «βαρύ πυροβολικό» της επιχειρηματολογίας της άλλης πλευράς, που φέρει ως ενόχους του εγκλήματος τους Σοβιετικούς (πέραν των ισχυρισμών των Ναζί). Βεβαίως, όλα αυτά έρχονται απλά να προστεθούν στη μακρά λίστα των αποδεικτικών στοιχείων και ιστορικών πηγών, που αναδεικνύουν, όχι μόνο τον υπεύθυνο του εγκλήματος αλλά και τη διαχρονική σκοπιμότητα γύρω από την προπαγάνδα του Κατίν (βλέπε Εκθεση Burdenko, Πρακτικά της Δίκης της Νυρεμβέργης, σχετικές αναφορές στα αρχεία των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ομολογίες Γερμανών στρατιωτικών που μετείχαν στο έγκλημα, κ.ά.).
Οταν η ρωσική κυβέρνηση ανάρτησε τις ψηφιακές φωτογραφίες των επίμαχων εγγράφων στο διαδίκτυο έγινε κυριολεκτικά σάλος στο ντόπιο και διεθνή Τύπο. Τι από τα παραπάνω είδατε να αναπαράγεται ως είδηση - ή απλά ως ερώτημα - για τη διατήρηση ορισμένων έστω προσχημάτων αντικειμενικότητας; Η απάντηση είναι απολύτως τίποτε. Οπως και κανένα ερώτημα δε διατυπώθηκε ποτέ για το γεγονός ότι η ρωσική κυβέρνηση αρνείται πεισματικά μέχρι και σήμερα να προσκομίσει τα γνήσια έγγραφα προς μελέτη και εξέταση από τους ιστορικούς ή άλλους εμπειρογνώμονες και ειδικούς. Γιατί; Διότι πολύ απλά ΔΕΝ τους ενδιαφέρει η ιστορική αλήθεια. Αυτή δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο σε αυτήν την υπόθεση. Η ουσία των εγγράφων έγκειται στους λόγους για τους οποίους πρωτο-«ανακαλύφθηκαν». Στη δίκη και καταδίκη του κομμουνισμού. Στην παραχάραξη και κατασκευή εκ νέου της Ιστορίας και της ιστορικής μνήμης του λαού, ιδιαίτερα των νεότερων γενεών. Στη χρεοκοπία στη συνείδησή τους της σοσιαλιστικής προοπτικής, ιδιαίτερα τώρα, σε μια εποχή όπου ο καπιταλισμός, με αφορμή και την κρίση, αποκαλύπτει για μια ακόμη φορά το πραγματικό, αποκρουστικό του πρόσωπο. Πρόκειται για μια πραγματική μάχη συνειδήσεων. Και έπεται συνέχεια...

Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ*
*Ο Αναστάσης Γκίκας είναι Δρ. Πολιτικών Επιστημών, συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ