Η ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΠΑΛΗ, ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΝΕ

Ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα

Αποσπάσματα από την ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη φιλοσοφική

Η μελέτη αυτής της περιόδου, που ολοκληρωμένα θα ασχοληθεί ο 3ος τόμος της Ιστορίας του Κόμματος, προσφέρεται για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων που αφορούν και θεμελιακά ζητήματα της στρατηγικής του επαναστατικού εργατικού κόμματος, την οργανωτική πολιτική ιδεολογική προετοιμασία του Κόμματος Νέου Τύπου να δρα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, την ανάγκη τήρησης των αρχών και κανόνων λειτουργίας, την ανάπτυξη της ιδεολογικής πάλης κάτω από όλες τις συνθήκες με το ρεύμα του οπορτουνισμού, γενικότερα της αστικής ιδεολογίας και των φορέων της μέσα στο κίνημα, το ρόλο της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, τις μορφές πάλης, το αυθόρμητο και συνειδητό κ.λπ.Ποια, νομίζω, πως πρέπει να ξεχωρίσουμε ως βασικά συμπεράσματα, πολλά από τα οποία βγαίνουν από την ιστορική πείρα, έχουν εκτιμηθεί ως αρνητικά στοιχεία, ως ελλείψεις, αδυναμίες της πρωτοπορίας, του ΚΚΕ. Εχουν μελετηθεί σε Συνέδρια του Κόμματος από το 9ο το 1973 μέχρι το 18ο του 2009, από Πανελλαδικές Συνδιασκέψεις, Ολομέλειες της ΚΕ, Συνέδρια της ΚΝΕ. Είναι ο μόνος τρόπος για να αποτιμάται σωστά το χτες, να βγάζουμε συμπεράσματα - διδάγματα για το σήμερα. Η τέτοια προσέγγιση των θεμάτων δεν μειώνει στο ελάχιστο τον ηρωικό αγώνα, την αυτοθυσία, τη δράση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, που έτσι κι αλλιώς, παρά τις όποιες αδυναμίες ή τα λάθη βρέθηκε, ήταν στην πρωτοπορία της πάλης.

1. ΕΝΑ ΠΡΩΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑΣ, ΤΗΣ ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΕΙΤΕ ΟΡΜΗΤΙΚΗΣ ΑΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΙΤΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΥ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑΤΟΣ, ΕΚΤΡΟΠΗΣ.

Η προετοιμασία αυτή πρέπει να είναι πολύπλευρη: Οργανωτική πολιτική ιδεολογική τόσο για να αντιμετωπίσεις κινδύνους εκτροπής, δικτατορίας κ.λπ. όπως και ετοιμότητα, προετοιμασία για τη στιγμή της εξέγερσης, όταν κινούνται μάζες με ανεβασμένες επαναστατικές διαθέσεις, πολύ περισσότερο φυσικά όταν δημιουργείται επαναστατική κατάσταση. Αναμφίβολα, είναι στα αρνητικά του Κόμματος και κυρίως του κλιμακίου της ΚΕ που βρισκόταν μέσα στην Ελλάδα, καθώς και στην ηγεσία της ΕΔΑ, ότι χιλιάδες στελέχη και μέλη του ΚΚΕ και της ΕΔΑ πιάστηκαν κυριολεκτικά στον ύπνο και σύρθηκαν στον Ιππόδρομο και μετά στην εξορία το 1967. Παρότι η πιθανότητα για δικτατορία βρισκόταν στην πρόβλεψη του καθοδηγητικού οργάνου, ωστόσο δεν υπήρξε η συγκεκριμένη ανάλογη επαγρύπνηση, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει και καμιά προετοιμασία για την προβολή αντίστασης ενάντια στους πραξικοπηματίες. Δεν υπήρξε ούτε στοιχειώδης παράνομος μηχανισμός για τη διεξαγωγή της αντιδικτατορικής πάλης. Μια από τις σοβαρές αιτίες σε αυτό, πέρα από τα υπόλοιπα το 9ο Συνέδριο του Κόμματος που έγινε το Δεκέμβρη του 1973, εκτίμησε ότι ήταν και οι μεγάλες λεγκαλιστικές αυταπάτες που είχαν δημιουργηθεί μέσα στο Κόμμα και στην ΕΔΑ, ταυτόχρονα με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, η υποτίμηση του γεγονότος ότι η αστική νομιμότητα δεν είναι πραγματική ουσιαστική νομιμότητα για το κόμμα της εργατικής τάξης. Η υποτίμηση αυτού του γεγονότος κόστισε σημαντικά στο Κόμμα, στην αντίσταση, στον αγώνα, τότε. Είναι δίδαγμα που αφορά και το σήμερα. Οχι ότι είναι ίδιες οι συνθήκες ή ότι η ιστορία θα επαναληφθεί με τον ίδιο τρόπο. Αναμφισβήτητα όμως το κοινό στοιχείο του τότε με το σήμερα είναι ότι η αστική τάξη έχει την εξουσία, το σύστημα είναι καπιταλιστικό, και μάλιστα γίνεται όλο και πιο βάρβαρο και απάνθρωπο όσο περισσότερο σαπίζει, άρα μεγαλώνει και το ταξικό μίσος απέναντι στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Δεν ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η EE έχει κηρύξει πόλεμο ενάντια στην κομμουνιστική ιδεολογία, ανιστόρητα εξομοιώνει το φασισμό με τον κομμουνισμό, ΚΚ σε χώρες - μέλη της EE, πρώην σοσιαλιστικών χωρών είναι παράνομα, έχουν σαν στόχο να σβήσουν από την ιστορική μνήμη τη Σοβιετική Ενωση, τις Λαϊκές Δημοκρατίες, ό,τι δηλαδή θετικό γνώρισαν οι λαοί της Ευρώπης τον 20ό αιώνα.

2. ΥΠ' ΑΡΙΘΜΟΝ ΕΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΥΠΑΡΞΗΣ, ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΓΕΡΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΝΤΑΙ, ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΔΡΟΥΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ.

Πρέπει να πούμε ότι μια βασική αιτία γι' αυτό που αναφέραμε προηγούμενα για την έλλειψη, δηλαδή, προετοιμασίας αντιμετώπισης του χουντικού πραξικοπήματος, οφειλόταν και στο γεγονός ότι δεν υπήρχαν Κομματικές Οργανώσεις του ΚΚΕ. Απουσίαζαν μέσα στη χώρα, εξαιτίας της λαθεμένης, οπορτουνιστικής απόφασης για τη διάλυσή τους από το 1958. Η προσπάθεια διόρθωσης αυτής της απόφασης με τη δημιουργία κάποιων κομματικών στηριγμάτων δεν έλυνε στο ελάχιστο το πρόβλημα. Και σε αυτήν την περίπτωση, επιβεβαιώθηκε η δύναμη και η αλήθεια της θεωρίας μας ότι χωρίς Κομματικές Οργανώσεις, χωρίς Κόμμα ουσιαστικά μέσα στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στις εργατογειτονιές, και μάλιστα όχι ενός οποιουδήποτε κόμματος, αλλά ενός κόμματος νέου τύπου, που θα δρα με τις αρχές μας, την ιδεολογία μας, το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, κάτω από ένα ενιαίο καθοδηγητικό κέντρο, με την απαραίτητη μονολιθικότητα των γραμμών του, την υποχρεωτική εφαρμογή των αποφάσεων, την ενιαία δράση, που θα μπορεί να συνδυάζει τη νόμιμη με την παράνομη δουλειά, που θα προετοιμάζεται τόσο για τις δύσκολες συνθήκες της μακροχρόνιας πάλης σε περιόδους υποχώρησης του κινήματος, αρνητικών συσχετισμών, όσο και για τη στιγμή της εξέγερσης, της επαναστατικής κατάστασης. Το ΚΚΕ, βέβαια, παρά τις δυσκολίες αυτές και τα λάθη της προηγούμενης περιόδου, ήταν και αυτή τη φορά η πολιτική δύναμη που έδωσε στην αντιδικτατορική πάλη τις περισσότερες θυσίες. Το ίδιο το κίνημα ηθικά και ιδεολογικά ενισχυόταν όλη αυτήν την περίοδο από την ηρωική στάση των κομμουνιστών στην ανάκριση, στα βασανιστήρια, στα στρατοδικεία, στις φυλακές και τις εξορίες. Ενώ η επιτυχής έκβαση της μακροχρόνιας διαπάλης στο εσωτερικό του Κόμματος με τη δεξιά οπορτουνιστική ομάδα, τους αναθεωρητές του μαρξισμού - λενινισμού και την αποπομπή τους από το Κόμμα στη 12η Ολομέλεια του 1968, αποκατέστησε το θεμελιακό αυτό λάθος, με τη δημιουργία Κομματικών Οργανώσεων Βάσης που κάθε μέρα πλήθαιναν σε όλη τη χώρα, καθώς και με την Απόφαση για τη δημιουργία της ΚΝΕ. Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, που πέρασαν με την πλειοψηφία της 12ης Ολομέλειας, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, για να οικοδομηθεί ουσιαστικά από την αρχή ξανά το Κόμμα και η ΚΝΕ μέσα από μύριες όσες δυσκολίες που δημιουργούσε η παρανομία, οι διώξεις.
Χρήσιμο σημαντικό συμπέρασμα είναι η αναγκαιότητα ύπαρξης και δράσης της Νεολαίας του ΚΚΕ, της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας, της ΚΝΕ, η οποία φτιάχτηκε από το Κόμμα το 1968, ως επαναστατική οργάνωση των νέων των λαϊκών οικογενειών, εργαζομένων, φοιτητών, σπουδαστών, μαθητών, ανέργων, που ασπάζεται το μαρξισμό - λενινισμό και τον προλεταριακό διεθνισμό, την ιδεολογία και τη στρατηγική του ΚΚΕ, το Πρόγραμμά του, που καθοδηγείται από πάνω μέχρι κάτω από το ΚΚΕ και δρα δραστήρια στο πλευρό του. Τόσο στα χρόνια της δικτατορίας όσο και σε συνέχεια μέχρι σήμερα επιβεβαιώθηκε η ανάγκη ύπαρξης και δράσης Νεολαίας του ΚΚΕ.

3. Η ΣΥΝΕΠΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΗΣ ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΟΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΝΙΚΗΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ.

Κατά την περίοδο που ακολούθησε την ήττα του ΔΣΕ, ιδιαίτερα μετά το 1956, αποκαλύφθηκε ο ύπουλος και βρώμικος ρόλος του οπορτουνισμού μέσα στο Κόμμα, στο κίνημα, ζήτημα το οποίο για την περίοδο που αναφερόμαστε στη σημερινή εκδήλωση για την αντιδικτατορική πάλη, λύθηκε με νίκη των μαρξιστών - λενινιστών στη 12η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, το 1968, ξεκινώντας έτσι μια νέα περίοδος στην ηρωική πορεία του Κόμματος. Ο ρόλος του οπορτουνισμού είχε να κάνει με την πίεση που ασκούσε για σημαντικές αποφάσεις πολιτικές που καθόρισαν εκείνη και τη μετέπειτα περίοδο και όταν ήταν μέσα στο Κόμμα, αλλά και μετά την αποχώρησή τους από αυτό και τη δημιουργία του κόμματος με τον προβοκατόρικο τίτλο ΚΚΕ εσωτερικού. Τέτοιες ήταν:
α) Η στήριξη ουσιαστικά της αστικής πολιτικής διαχρονικά (πότε μέσα από την εκλογική στήριξη της Ενωσης Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου στις εκλογές του '64, με τη θέση τους για συμμετοχή στη φιλελευθεροποίηση Μαρκεζίνη το '73, παραμονές του Πολυτεχνείου, πότε με τη γραμμή της Εθνικής Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Ενότητας, της περιβόητης ΕΑΔΕ μεταπολιτευτικά το 1974, που αποτέλεσε και τη βάση για τη σταθερή θέση τους έκτοτε για συμμετοχή σε κάθε είδους αστικές κυβερνήσεις - σωτηρίας, ειδικού σκοπού, εθνικής ανάγκης, προοδευτικής πορείας κ.ο.κ.).
β) Ο ρόλος του οπορτουνισμού μέσα στο Κόμμα, όπως αναφέραμε, ήταν καθοριστικός στη διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων, όπως και η ενσωμάτωση και διάχυση του ΚΚΕ σε ενιαία αριστερά σχήματα όπως η ΕΔΑ τη δεκαετία του '60, αλλά και η επανάληψη του πειράματος τέλη της δεκαετίας του '80 με τον ενιαίο ΣΥΝ, όπου ξανά επιδιώχθηκε η διάλυση του ΚΚΕ και η διάχυσή του μέσα στον ενιαίο τότε Συνασπισμό.
γ) Αντίστοιχα, στο επίπεδο του κινήματος παντού εμφανίζεται ο υπονομευτικός του ρόλος στο κίνημα, μέσα από την ενσωμάτωση - συνεργασία με εργοδοτικές συμβιβασμένες ηγεσίες, τύπου ΓΣΕΕ κ.λπ.
δ) Ο λαθεμένα κάθετος διαχωρισμός της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας - προδικτατορικής και μεταδικτατορικής - που είναι δικτατορία του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, από τη στρατιωτική δικτατορία, που επίσης είναι δικτατορία των ίδιων μονοπωλίων, του ίδιου κεφαλαίου, αποτελεί επίσης εμμονή της οπορτουνιστικής σκέψης που σταθερά πρέπει να αντιπαλεύει το κομμουνιστικό κίνημα. Και φυσικά εξυπακούεται εδώ ότι εμείς ούτε ταυτίζουμε ούτε ποτέ ταυτίσαμε αυτές τις 2 μορφές άσκησης της αστικής εξουσίας. Εχουν διαφορές, υπηρετούν διαφορετικές τακτικές του αστικού πολιτικού συστήματος πάνω στη βασική στρατηγική γραμμή τους που είναι είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο άσκησης της αστικής εξουσίας, να προστατευθούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, του κεφαλαίου, να μην επιτραπεί παρέκκλιση από τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.
ε) Στοιχείο της οπορτουνιστικής γραμμής, τέλος, όλη αυτήν την περίοδο είναι ο κάλπικος διαχωρισμός του ρόλου των αμερικάνικων συμφερόντων, από τη μια, των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών, από την άλλη, της τότε ΕΟΚ, στις διεθνείς συνεργασίες και συμμαχίες της αστικής τάξης τόσο επί στρατιωτικής δικτατορίας όσο και επί αστικής κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Αποκρύβεται συστηματικά από τους φορείς του οπορτουνισμού ο ρόλος της τότε ΕΟΚ, νυν EE, όπου αποκρύπτεται ο ιμπεριαλιστικός της χαρακτήρας, θεωρείται η δημοκρατική Ευρώπη που αγαπά την Ελλάδα, σε αντιδιαστολή με τους Αμερικανούς που κρατάνε εξαρτημένη τη χώρα κ.λπ. Γενικά, η όλη ιδεολογική αντιπαράθεση, που αναπτύχθηκε έντονα όλα τα χρόνια που προηγήθηκαν της δικτατορίας και καθ' όλη τη διάρκειά της και φυσικά μετά την πτώση της, συνεχίζεται και σήμερα.
Τα ιστορικά διδάγματα και εκείνης της περιόδου είναι πολύτιμα και για το σήμερα. Σε όλες τις παραπάνω κατηγορίες θεμάτων της οπορτουνιστικής γραμμής που κυριάρχησε εκείνη την περίοδο και αναπτυσσόταν διαπάλη με το Κόμμα μπορεί κανείς να συναντήσει εύκολα σημερινές θέσεις ίδιας κατεύθυνσης και λογικής, φυσικά στην εξέλιξή τους.

4. ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΖΗΤΗΜΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ, ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ, ΟΤΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ, ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ.

Η σωστή στρατηγική γραμμή, βεβαίως, δε σημαίνει ότι εξασφαλίζει αυτόματα και νικηφόρα έκβαση του αγώνα, αποτελεί όμως προϋπόθεση εάν δημιουργηθούν οι συνθήκες, ο αγώνας να στεφθεί με νίκη. Εάν απουσιάζει αυτή ή βρίσκεται σε λάθος κατεύθυνση, κανένας αγώνας δεν πρόκειται να έχει νικηφόρο για την εργατική τάξη τέλος, δηλαδή το άνοιγμα του δρόμου για την ίδια την εργατική εξουσία. Δεν θα το αναλύσω τώρα αυτό το ζήτημα. Ενα μόνο θέμα θέλω εδώ να επισημάνω.
Για παράδειγμα, πρέπει να σκεφτούμε περισσότερο για τη γραμμή που χαράχτηκε στην αντιμετώπιση της δικτατορίας, με βάση βέβαια τις επεξεργασίες που κουβαλούσε το Κόμμα ακόμα από την περίοδο που κυριαρχούσε η αναθεωρητική ομάδα μέσα στο Κόμμα πριν το '68. Η γραμμή που χαράχτηκε με την εισήγηση Κολιγιάννη στη 12η Ολομέλεια του '68, όπου, αφού ανέφερε συγκεκριμένα την αναγκαιότητα να φτιαχτεί ένα ισχυρό αντιδικτατορικό κίνημα με τη συμμετοχή του λαού και του στρατού, με τη συμμετοχή όλων των κομμάτων της δεξιάς, του κέντρου και της αριστεράς για την ενότητα και την κοινή πάλη κατά της δικτατορίας κατέληγε στο εξής πρόγραμμα για τη συγκέντρωση κομμάτων και οργανώσεων: «Ανατροπή της δικτατορίας. Αποκατάσταση των συνταγματικών δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών. Σεβασμός των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας που καταπατούνται από τους ιμπεριαλιστές. Φιλειρηνική εξωτερική πολιτική. Γενική πολιτική αμνηστία και άμεση απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων πατριωτών αντιπάλων της δικτατορίας. Κατάργηση του νόμου 509 που θέτει εκτός νόμου το ΚΚΕ, καθώς και άλλων παλιών και νέων φασιστικών νόμων... Διάλυση της χούντας και τιμωρία των κύριων υπευθύνων της και των βασανιστών... Σχηματισμός κυβέρνησης από όλα τα αντιδικτατορικά κόμματα και οργανώσεις που θα διεξάγει ελεύθερες εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης... Να δοθεί η δυνατότητα στο λαό αμέσως μετά την ανατροπή της διχτατορίας να αποφασίσει δημοκρατικά για τη μορφή του πολιτεύματος». Στην πραγματικότητα, δηλαδή, ήταν κάλεσμα σε πάλη για την ανατροπή της δικτατορίας και την εγκαθίδρυση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Μάλιστα παρακάτω, αναφερόμενος στο χαρακτήρα του αντιδικτατορικού αγώνα, επεσήμανε ότι αυτός «δεν πρέπει να ταυτίζεται με την πάλη για την εθνική δημοκρατική αλλαγή, δηλαδή για τη δημοκρατική επανάσταση. Είναι μέρος της πόλης για εθνική δημοκρατική αλλαγή... Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να ταυτίζεται με την πάλη για το σοσιαλισμό». Η τέτοια γραμμή, αντικειμενικά, ανεξάρτητα από τις καλές προθέσεις, από τη μαχητικότητα, τον ηρωισμό των κομμουνιστών, δημιουργεί αντικειμενικά σοβαρά προβλήματα και παρενέργειες στο κυρίαρχο ζήτημα της ολόπλευρης προετοιμασίας των λαϊκών δυνάμεων, δημιουργεί προϋποθέσεις για συμβιβασμούς που οδηγούν σε οπισθοχώρηση ή και σε ήττα το κίνημα. Οπωσδήποτε κι αν όλα αυτά δε συμβούν, δεν προετοιμάζει την εργατική τάξη, τα άλλα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία, το ίδιο το Κόμμα, για τη μοναδική εκείνη στιγμή όπου οι ώρες μετρούν ως χρόνια ταξικής επαναστατικοποίησης των συνειδήσεων.

5. ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ΕΠΙΣΗΣ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΩΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΑ ΔΥΝΑΜΗ, Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ, Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ, Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΣΩΣΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΠΑΛΗΣ, Η ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΕ ΑΝΕΒΑΣΜΕΝΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΠΑΛΗΣ, Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ. ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΔΩ Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΟΤΙ ΤΟΤΕ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΙΑΠΑΛΗ ΟΠΩΣ ΤΩΡΑ Κ.ΛΠ.

Το επίπεδο του εργατικού κινήματος, γενικά της ταξικής πάλης, σε συνδυασμό με την κατάσταση που βρισκόταν ο συνειδητός υποκειμενικός παράγοντας το ΚΚΕ, το 1967, προσδιόρισαν σε μεγάλο βαθμό και το επίπεδο της πάλης που θα ακολουθούσε, το οποίο ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια ήταν κατώτερο των περιστάσεων. Χρειάστηκε να περάσει αρκετός χρόνος μέχρι να εκδηλωθούν τα πρώτα μαζικά σκιρτήματα αντίστασης, κύρια σε χώρους φοιτητών και σπουδαστών. Με τον ασφυκτικό έλεγχο που ασκούσε στις συνδικαλιστικές οργανώσεις η κρατική ασφάλεια και οι διορισμένοι εργοδοτικοί και κυβερνητικοί συνδικαλιστές, η δικτατορία μπόρεσε να καθηλώσει το εργατικό και άλλα συνδικαλιστικά κινήματα. Επιβεβαιώνεται, και με αυτόν τον τρόπο, ότι χωρίς τη δύναμη της ταξικής πάλης του προλεταριάτου, την οργάνωση της εργατικής τάξης, τον πρωτοπόρο ρόλο της στη συμμαχία όλων των λαϊκών στρωμάτων, δεν μπορεί να αναπτυχθεί επαρκώς κίνημα ικανό να οδηγήσει στην αντίσταση, πολύ περισσότερο σε ανατροπές, γενικότερες ρήξεις, στην επαναστατική αλλαγή.
Ταυτόχρονα, το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα που αναπτυσσόταν όπως και την προηγούμενη περίοδο ανέδειξε ένα πολύ κρίσιμο ζήτημα: Πώς συνδυαζόταν η πάλη για τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες με τα συνολικά πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα. Ετσι κι αλλιώς, πάντως, πρωτοπόρο ρόλο δεν μπορεί να παίξει ούτε το φοιτητικό κίνημα, ούτε οι μαθητές, ούτε τα μικροαστικά στρώματα, όσο κι αν, κάτω από συγκεκριμένες συγκυρίες και καταστάσεις, βρεθούν να παίζουν τέτοιες δυνάμεις έναν σημαντικότερο ρόλο ή να ανάβει η σπίθα μέσα από την πάλη τους, όπως αυτή εμφανίστηκε π.χ. στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Και πάλι όμως εδώ ρόλο σημαντικό έπαιξαν τμήματα της εργατικής τάξης που κινητοποιήθηκαν πρωτοπόρα εκείνες τις ώρες, ρόλο πρωτοπόρο έπαιξε το Κόμμα και η ΚΝΕ.
Κι αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι ότι η εργατική τάξη επέδρασε στα γεγονότα, στο περιεχόμενο των γεγονότων πολιτικά πολύ περισσότερο απ' ό,τι οργανωτικά. Αυτήν την καταλυτική επίδραση προσδίδουν τα συνθήματα που κυριάρχησαν - «Εξω το NATO, οι Αμερικάνοι», «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» κ.λπ.
Σχετικά με το ζήτημα αυτό, πρέπει ακόμα να σημειωθεί ότι ορισμένοι αστοί, μικροαστοί πολιτικοί, οι οπορτουνιστές, συχνά εμφανίζουν μια πλαστή εικόνα για το πώς και τι είδους ενότητα επιτεύχθηκε στην αντιδικτατορική πάλη. Καλούν τους κομμουνιστές να αναπολήσουμε ρομαντικά εκείνα τα χρόνια, που - δήθεν - είχαν παραμεριστεί οι αντιθέσεις και η ιδεολογική πάλη και υπήρχε μια ιδανική «ομοψυχία» ενάντια στη χούντα. Δεν υπάρχει τίποτε πιο ψεύτικο απ' αυτήν την εικόνα.
Γιατί, η ιδεολογική πάλη στην αντιδικτατορική περίοδο και πιο ειδικά τις μέρες του Νοέμβρη όχι μόνο δεν είχε κοπάσει, αλλά είχε γίνει ιδιαίτερα έντονη, σκληρή. Η ενότητα στη βάση επιτεύχθηκε μέσα απ' αυτήν την πάλη και όχι με κάποιο αμοιβαίο «στρογγύλεμα» των απόψεων σ' έναν άχρωμο κοινό παρονομαστή, αλλά με την επικράτηση αυτών των συγκεκριμένων συνθημάτων και όχι κάποιων άλλων. Εγινε όχι γύρω από ένα τραπέζι μεταξύ κάποιων ηγεσιών, αλλά μέσα στην ώρα της μάχης. Αυτοί που την αποφάσισαν ήταν οι ίδιες οι λαϊκές μάζες που διαδήλωναν και οι διαθέσεις τους και ο συσχετισμός που διαμορφώθηκε μέσα σ' αυτές ήταν αυτό που αποφάσισε για τα συνθήματα και το «χρώμα» της ενότητας. Η ύπαρξη ισχυρών δυνάμεων της ΚΝΕ και της Αντι-ΕΦΕΕ μέσα στο Πολυτεχνείο συνέβαλε σ' αυτήν την πορεία των εξελίξεων και των συνθημάτων. Η ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση ήταν το ίδιο έντονη με το συντροφικό σφίξιμο του χεριού μπροστά στα τανκς και την αλληλεγγύη των αγωνιστών.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Τι κρύβεται πίσω από την κόντρα για το ελληνικό χρέος;

Γρηγοριάδης Κώστας

Νέα επεισόδια στη διαμάχη Ευρωζώνης - ΔΝΤ για τη διαχείριση του χρέους στην Ελλάδα, πρόσθεσε στις αρχές της βδομάδας η συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ στις Βρυξέλλες, με τη συμμετοχή και της Κ. Λαγκάρντ.Αργά το βράδυ της Δευτέρας ανακοινώθηκε ότι η απόφαση για εκταμίευση της επόμενης δόσης για την Ελλάδα παραπέμπεται στο μεθαυριανό Γιούρογκρουπ, ή σε επόμενη συνεδρίαση, στις 26 Νοέμβρη, επειδή από την πλευρά της Ελλάδας εκκρεμούν ορισμένες «προαπαιτούμενες δράσεις».
Ωστόσο, η κόντρα που ακολούθησε και τα όσα διέρρευσαν από τις διαπραγματεύσεις, φανερώνουν ότι ο πραγματικός λόγος είναι η ασυμφωνία Ευρωζώνης - ΔΝΤ για τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό χρέος θα καταστεί «βιώσιμο» κατά τα πρότυπα του ΔΝΤ και άρα το Ταμείο θα συνεχίσει να συμμετέχει στην αναχρηματοδότησή του μέσω της τρόικας.
Στην πραγματικότητα, η κόντρα για το χρέος κρύβει τη διαφορετική θεώρηση που έχουν οι δυο πλευρές για τη συνταγή διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, η οποία βαθαίνει και οξύνει τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Αλλά και στο εσωτερικό τους εκφράζονται αντιθέσεις, οι οποίες συνδέονται με τα ιδιαίτερα συμφέροντα των μονοπωλίων σε κάθε χώρα, τη θέση της στην πυραμίδα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, την ένταση με την οποία η κρίση χτυπάει κάθε οικονομία.
Για παράδειγμα, Γαλλία και Γερμανία έχουν διαφορές ως προς τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης στην Ευρωζώνη. Η οικονομία της πρώτης είναι σε δυσκολότερη θέση από τη γερμανική και η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία που θέλει η Γερμανία, στερεί πόρους για ανάκαμψη από τα γαλλικά μονοπώλια. Συμφωνούν, όμως, ότι για το ελληνικό χρέος θα πρέπει να βρεθεί άλλη λύση από το «κούρεμα», το οποίο ισοδυναμεί με καταστροφή κεφαλαίου και άρα χασούρα για τα μονοπώλιά τους.
Από την πλευρά του, το ΔΝΤ, εκπροσωπώντας στην τρόικα τις ΗΠΑ και άλλες ανερχόμενες καπιταλιστικές οικονομίες, που έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα προς τη Γερμανία και την Ευρωζώνη, πιέζει για νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους, αυτή τη φορά στα ομόλογα που κατέχει ο λεγόμενος «επίσημος τομέας», δηλαδή τα κράτη - μέλη και η ΕΚΤ.
Ο λόγος που το κάνει είναι για να επωμιστεί η Ευρωζώνη μεγαλύτερο βάρος από την ελεγχόμενη χρεοκοπία των κρατών μελών της και να απαλλαχθούν οι ΗΠΑ και οι άλλοι από τη ζημιά που συνεπάγεται για τα μονοπώλιά τους η επιπλέον χρηματοδότηση ανταγωνιστικών οικονομιών μέσω της τρόικας.

Κούρεμα ή νέα άτοκα δάνεια;

Τη διαμάχη ανάμεσα στα δύο μέρη, συμπληρώνουν οι διαφορετικές εκτιμήσεις για την «ωρίμανση» του ελληνικού χρέους. Το ΔΝΤ θεωρεί ότι με τα σημερινά δεδομένα το ελληνικό χρέος θα φθάσει το 2020 το 150% του ΑΕΠ. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της ΕΚΤ, το χρέος θα αγγίξει το 140% το 2020, από 189% το 2013 και σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το 2020 το χρέος δε θα ξεπερνά το 140% του ΑΕΠ.
Θέλοντας να μεταθέσει για αργότερα το συμβιβασμό με το ΔΝΤ, η Ευρωζώνη υποστηρίζει ότι το χρέος είναι βιώσιμο, αν ο στόχος για 120% του ΑΕΠ, όπως προβλέπει η συμφωνία για τα δάνεια από την τρόικα, μετατεθεί από το 2020 στο 2022 και αν στο μεταξύ ληφθούν μέτρα όπως η χρηματοδότηση της Ελλάδας για την επαναγορά ομολόγων της, η μείωση των επιτοκίων για τα δάνεια της τρόικας, η παραίτηση των κρατών μελών από τα κέρδη που προσδοκούν από τα ελληνικά ομόλογα και άλλα.
Στον αντίποδα, το ΔΝΤ ισχυρίζεται ότι οι λύσεις που προτείνει η Ευρωζώνη είναι μεσοβέζικες και πως χρειάζεται οριστική διευθέτηση στο ζήτημα, με κούρεμα των ομολόγων που κατέχει ο επίσημος τομέας. Με τους επικρατέστερους υπολογισμούς, για να καταστεί το χρέος βιώσιμο κατά τα πρότυπα του ΔΝΤ, χρειάζεται μια «ελάφρυνση» της τάξης των 80 δισ ευρώ, που αντιστοιχεί σε κούρεμα μεγαλύτερο του 50% των ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ και τα κράτη μέλη.
Συνολικά, ο λεγόμενος «επίσημος τομέας» στην Ευρωζώνη, κατέχει σήμερα ελληνικό χρέος ύψους 179,8 δισ. ευρώ, το οποίο κατανέμεται ως εξής: Η ΕΚΤ 41 δισ. ευρώ, οι Εθνικές Κεντρικές Τράπεζες της Ευρωζώνης 12 δισ. ευρώ, από διμερή δάνεια της Ελλάδας στο πλαίσιο του πρώτου Μνημονίου 52,9 δισ. ευρώ και από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (EFSF), στο πλαίσιο του δεύτερου Μνημονίου, δάνεια ύψους 73,9 δισ. ευρώ. Το ΔΝΤ έχει δανείσει στην Ελλάδα 21,7 δισ. ευρώ.
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε την Τρίτη στο «Reuters», εκτιμά ότι το κόστος για τη Γερμανία από ένα ενδεχόμενο νέο κούρεμα, θα ξεπερνούσε τα 17,5 δισ. ευρώ, καθώς μέχρι τώρα έχει χορηγήσει στην Ελλάδα δάνεια και εγγυήσεις ύψους 35,2 δισ. ευρώ. Με αυτά τα δεδομένα, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς γιατί η Ευρωζώνη αντιδρά σχεδόν ενιαία στην προοπτική να κουρευτεί το ελληνικό χρέος, η βιωσιμότητα του οποίου τίθεται σαν προϋπόθεση για να παραμείνει το ΔΝΤ στην τρόικα και να συνεχίσει να χρηματοδοτεί την ελεγχόμενη χρεοκοπία των κρατών μελών της.
Καθόλου τυχαία, μετά τις ΗΠΑ, που τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ του να κουρευτεί ξανά το ελληνικό χρέος, την ίδια άποψη διατύπωσε την Τετάρτη και ο εκπρόσωπος της Βραζιλίας και άλλων δέκα χωρών στο ΔΝΤ, αποκλείοντας ταυτόχρονα κάθε επιπλέον στήριξη στην Ελλάδα από το ΔΝΤ.

Πού βρίσκεται το πρόβλημα;

Είναι το χρέος το πραγματικό τους πρόβλημα; Η απάντηση είναι πως όχι. Ο βραχνάς τους είναι η βαθιά και συγχρονισμένη καπιταλιστική κρίση και η αδυναμία τους να τη διαχειριστούν με τα εργαλεία του παρελθόντος. Το υψηλό χρέος δυσκολεύει τη διαχείριση, πολύ περισσότερο που το «κούρεμά» του για χώρες όπως η Ελλάδα, ισοδυναμεί με καταστροφή κεφαλαίου, ενάντια στα συμφέροντα που έχουν ανταγωνιστικές οικονομίες.
Εκεί είναι το πρόβλημά τους, αφού ξέρουν πως όσα μέτρα κι αν πάρουν για το χρέος, όσα δισ. κι αν κουρέψουν, τα πράγματα θα παραμένουν ίδια αν δεν πάρει ξανά μπρος η μηχανή της καπιταλιστικής οικονομίας. Αυτός είναι ο λόγος που ορισμένες μερίδες του κεφαλαίου και πολιτικές δυνάμεις ζητάνε να χαλαρώσει η δημοσιονομική πειθαρχία και να διοχετευτούν κεφάλαια στους μονοπωλιακούς ομίλους για να επενδύσουν.
Γι' αυτό, ανεξάρτητα από τη στάση τους απέναντι στο χρέος, όλες οι χώρες μέλη της Ευρωζώνης, αλλά και οι ΗΠΑ, οι άλλες καπιταλιστικές οικονομίες, προωθούν αντιλαϊκές και αντεργατικές μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη, με επενδύσεις που θα εξασφαλίζουν αποδοτική για τους επιχειρηματίες αναπαραγωγή του κεφαλαίου.
Είναι χαρακτηριστικά τα όσα διαπιστώνει ο οίκος «Moody's», έχοντας εξετάσει τις περιπτώσεις 31 κρατών που αναδιάρθρωσαν τα χρέη τους. Ο «οίκος» κατέληξε ότι την περίοδο 1997 - 2012, τα ονομαστικά επίπεδα χρέους αυξήθηκαν στις μισές περιπτώσεις ανταλλαγής κρατικού χρέους, ενώ κατά μέσον όρο οι χώρες που διευθέτησαν το χρέος τους εξήλθαν με αναλογία χρέους προς ΑΕΠ μόλις 5% χαμηλότερα από ό,τι πριν την αναδιάρθρωση! Μάλιστα, στο 50% των περιπτώσεων τα επίπεδα του χρέους αυξήθηκαν κατά πολύ.
Οσοι σήμερα μιλάνε για κρίση χρέους και προπαγανδίζουν ότι αν κουρευτεί ή διαγραφεί ένα μέρος του, αυξάνονται οι προϋποθέσεις να ευημερήσει ο λαός, λένε συνειδητά ψέματα. Η διαμάχη για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, έχει να κάνει και με τους ανταγωνισμούς για το ποια μονοπώλια θα πλασαριστούν καλύτερα στην κούρσα για την εκποίηση των υποδομών και της δημόσιας περιουσίας στην Ελλάδα. 'Η για το ποιας χώρας τα στρατηγικά συμφέροντα θα υπηρετηθούν κατά προτεραιότητα από τη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας.
Ολα αυτά, πρέπει να προβληματίσουν σοβαρά το λαό, που του γανώνουν το κεφάλι με θεωρίες περί χρέους και διαμάχες ανάμεσα στους «κακούς» Γερμανούς και όλους τους άλλους «φίλους» της Ελλάδας. Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα θα συναινέσουν στην εξαθλίωσή τους, αν δεχτούν να σηκώσουν ξένες προς τα συμφέροντά τους σημαίες.
Στα αποπροσανατολιστικά διλήμματα «κούρεμα του χρέους ή μείωση των επιτοκίων», «με την ΕΕ ή με τις ΗΠΑ ή τη Ρωσία», «λιτότητα ή ανάπτυξη», «διαχείριση ΝΔ ή διαχείριση ΣΥΡΙΖΑ», η απάντηση από τη σκοπιά του λαϊκού συμφέροντος είναι μία: Πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους που έφτιαξε η πλουτοκρατία.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Λύση τώρα; Η πρόταση του ΚΚΕ στο λαό είναι για τώρα!

Εντεταλμένοι δημοσιογράφοι, οπορτουνιστές και μη, καθώς και ο ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη γραμμή, επιτίθενται ακατάπαυστα στο ΚΚΕ, ζητώντας να προβάλει «μια ρεαλιστική φιλολαϊκή πρόταση εξόδου από την κρίση», που να πατάει στο σήμερα, επειδή η στρατηγική που έχει είναι για τη Δευτέρα Παρουσία, όπως ισχυρίζονται! Σεβαστή... μεν, αλλά για τη Δευτέρα Παρουσία... Δηλαδή για το ποτέ.

Στο ίδιο μήκος κύματος και οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, χρησιμοποιώντας διαφορετικές λέξεις. Ισχυρίζονται ότι η συλλογιστική του ΚΚΕ έχει συνέπεια, πλην όμως, αυτά που υποστηρίζει εφαρμόστηκαν και απέτυχαν. Δηλαδή, σεβαστή και με συνέπεια η πολιτική του ΚΚΕ, αλλά εξωπραγματική...
Το νέο δίπολο, λοιπόν, σε πλήρη λειτουργία. Και μόνο αυτό είναι αρκετό για κάθε σκεπτόμενο εργαζόμενο, για να καταδείξει ότι η πολιτική του δίπολου «ΝΔ και δορυφόροι και ΣΥΡΙΖΑ με τους δικούς του» κινείται εντός των τειχών, γι' αυτό και επιτίθενται στη στρατηγική του ΚΚΕ, τη μόνη που κινείται εκτός των τειχών (όπου τείχη τα εγχώρια μονοπώλια, η εξουσία τους και η ΕΕ). Αρα και ότι η μεταξύ τους αντίθεση κινείται στο πλαίσιο της διαχείρισης, όχι όμως στη στρατηγική κατεύθυνση όπου συμπίπτουν, το ένα μέρος του δίπολου, βαδίζοντας στη δεξιά και το άλλο στην αριστερή λωρίδα της ίδιας λεωφόρου.
Σε αυτήν τη βάση, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αντιγράψει όλα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε το ΠΑΣΟΚ κατά του ΚΚΕ από το 1980, για να στηρίξει προπαγανδιστικά το τότε δίπολο ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, εμφανίζοντας αυτό ως τη βασική αντίθεση στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Δύσκολα συναντάς επιχείρημα με τη σφραγίδα του Μένιου Κουτσόγιωργα και της «Αυριανής», που να μην επαναλαμβάνουν σήμερα και οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η εφημερίδα «Αυγή»: «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος». Το ΚΚΕ ευνοεί την κυβέρνηση Σαμαρά, όπως ευνοούσε και την κυβέρνηση Καραμανλή. Το ΚΚΕ κάνει διμέτωπο αγώνα, ενώ στην κυβέρνηση βρίσκεται η συγκυβέρνηση που επιτίθεται στο λαό. Είναι καλύτερα για το λαό να έχει τη σημερινή ή μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Και πάει λέγοντας... Στα παραπάνω, έχει προστεθεί και «η υγιής επιχειρηματικότητα»του Ανδρέα Παπανδρέου. Η συγκόλληση στον ΣΥΡΙΖΑ των εργατοπατέρων του ΠΑΣΟΚ και συνολικά της εργατικής αριστοκρατίας της «Αλλαγής», που βύζαινε επί χρόνια καρπούς της πολιτικής και οικονομικής αστικής εξουσίας, αποδείχθηκε εξόχως αποτελεσματική...

Την εργατική τάξη και μεγάλο πλήθος των αυτοαπασχολούμενων βασανίζουν η πρωτοφανής ανεργία, η εξαθλίωση σε όλες τις μορφές της, η αβεβαιότητα και όσα αυτά συνεπάγονται. Είναι φυσικό και απόλυτα δικαιολογημένο να θέλει ο άνεργος να βρει δουλειά τώρα, ο φτωχός αγρότης να απαλλαγεί από τα χρέη τώρα, ο νέος εργαζόμενος να απαιτεί ένα στοιχειωδώς αξιοπρεπή μισθό τώρα, όσοι ζουν την αθλιότητα των ελαστικών σχέσεων εργασίας, να θέλουν σταθερή και μόνιμη δουλειά τώρα, τα παιδιά των νέων ζευγαριών να πάνε σε παιδικούς σταθμούς τώρα, οι άρρωστοι και οι ηλικιωμένοι να βρίσκουν τα φάρμακά τους τώρα. Το ίδιο και πολλοί άλλοι.

Το ΚΚΕ όχι μόνο δεν παραγνωρίζει τον πόνο τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά έχει επιπλέον στο στόχαστρο της καθημερινής πάλης του όλα αυτά και πολλά επιπλέον ζητήματα. Καλεί στην οργάνωση του αγώνα για να αποσπάσουν οι εργαζόμενοι έστω και το ελάχιστο. Πολλές απολύσεις ανακλήθηκαν και άλλες δεν έγιναν, χάρη στην πάλη των εργαζομένων και στην παρέμβαση των κομμουνιστών. Το ΚΚΕ καλεί σε απειθαρχία και ανυπακοή, σε αντίσταση για να μην πληρώνονται χαράτσια, για να μην κόβεται το ρεύμα. Ταυτόχρονα, όμως, υπογραμμίζει και παλεύει για να δυναμώσει αποφασιστικά εκείνο το κίνημα που θα κάνει τους κυβερνώντες και τα καπιταλιστικά συμφέροντα να το φοβηθούν. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούν τώρα η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα να αποσπάσουν κάποιες παραχωρήσεις, να παρεμποδίσουν και να καθυστερήσουν κάποια επιπλέον αντιλαϊκά μέτρα. Και το κίνημα, που θα φοβηθούν οι σύγχρονοι δυνάστες του λαού, είναι μόνο εκείνο το κίνημα που παλεύοντας για το επιμέρους θα έχει σταθερά στο στόχο του την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Δηλαδή, την απαραίτητη προϋπόθεση για να αντιμετωπιστούν όλα τα λαϊκά προβλήματα, μέσα από την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από την ΕΕ, την απαλλαγή του λαού από το χρέος.
Αυτή η πρόταση είναι για τώρα. Αυτή η πρόταση είναι αντικειμενικά η μόνη φιλολαϊκή και ρεαλιστική. Αλλά η υλοποίησή της εξαρτάται από ένα πράγμα: Από την αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων σε βάρος αυτών που σήμερα κυριαρχούν, δηλαδή των μονοπωλίων, των κομμάτων τους και όσων καλλιεργούν στο λαό αυταπάτες, ότι μπορεί και τα μονοπώλια να προκόβουν, και μέσα στην ΕΕ να είμαστε, και ο λαός να ευτυχεί. Σε αυτούς τους τελευταίους την πρώτη θέση κατέχουν η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και όλοι οι υπόλοιποι.
Το ρεαλιστικό, λοιπόν, μιας πρότασης βρίσκεται στο αν είναι αντικειμενικά ώριμη να γίνει και στο αν συμφέρει το λαό. Δεν βρίσκεται στο ποιος είναι σήμερα ο συσχετισμός δυνάμεων. Γιατί ο συσχετισμός δυνάμεων μπορεί να γίνει το πιο εύκαμπτο πράγμα, να αλλάξει μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Το ΚΚΕ αγωνίζεται και καλεί το λαό να το κάνει τώρα. Αν ήταν κριτήριο του ρεαλισμού μιας πρότασης ο συσχετισμός δυνάμεων, τότε το ρεαλιστικό είναι να κυβερνάει είτε η ΝΔ είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, να είναι η Ελλάδα μέσα στην ΕΕ, να πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα, οι άνεργοι να αυξάνονται συνεχώς και πάει λέγοντας. Διότι αυτός είναι ο συσχετισμός δυνάμεων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πατάει επάνω σε μια επί πολλές δεκαετίες διαμορφωμένη συνείδηση, ενώ το ΚΚΕ επιδιώκει τη ριζική αλλαγή αυτής της συνείδησης. Αυτό το γεγονός χωρίζει τα δύο στρατόπεδα. Με τα μονοπώλια το ένα, με το λαό το άλλο.

Κάνει το ΚΚΕ αγώνα και κατά «της ΝΔ και των δορυφόρων της και του ΣΥΡΙΖΑ και των δορυφόρων του»; Ακριβώς αυτό κάνει, και όχι μόνο αυτό. Γιατί αν περιόριζε την πάλη του στο ένα από τα δύο σκέλη του δίπολου, θα ενίσχυε την πολιτική του ενός μείγματος της καπιταλιστικής διαχείρισης και ταυτόχρονα θα γινόταν ουρά αυτής της πολιτικής. Αρα θα ήταν άχρηστο για το λαό, αφού θα εξυπηρετούσε την έξοδο από την κρίση με το λαό ερείπιο, που και οι καπιταλιστές επιδιώκουν. Τότε το ΚΚΕ θα ευνοούσε και τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑ και πάνω απ' όλα την αστική τάξη, γιατί έτσι θα έβαζε πλάτη να στοιχίζεται ο λαός πίσω από τη μια ή την άλλη μερίδα των μονοπωλίων, που η μία θέλει το ένα και η άλλη το άλλο μείγμα της ίδιας πολιτικής.

«Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος»; Οσοι το επικαλούνται πρέπει πριν το θέσουν στο λαό, πιστεύοντας ότι έπιασαν τον ταύρο από τα κέρατα, να του πουν ότι ο Πλαστήρας: Υπήρξε ένθερμος οπαδός του Μουσολίνι. Επιχείρησε στρατιωτικά πραξικοπήματα μαζί τον Ελ. Βενιζέλο. Ηταν πρωθυπουργός στην εκτέλεση του Μπελογιάννη, του Αργυριάδη, του Καλούμενου και του Μπάτση. Η κυβέρνηση Πλαστήρα έβαλε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ. Με γραμμή της κυβέρνησης Πλαστήρα σε δικούς της αξιωματικούς εντάθηκαν τα βασανιστήρια στη Μακρόνησο πριν τις εκλογές του 1952, για να υποστηρίξουν οι πλαστηρικοί ότι ξεσάλωσαν οι της «Δεξιάς», τώρα που μυρίστηκαν ότι μπορεί να πέσει η κυβέρνηση Πλαστήρα και να έρθει ο Παπάγος!! Αρα ψηφίστε Πλαστήρα!... Και πολλά άλλα... Επομένως, ναι! Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος. Πάντα οι όποιες επιμέρους διαφορές δύο αστικών κομμάτων εξουσίας είναι αναγκαίες για να στηρίζεται το σύστημα και για να επιλέγει ο λαός πότε τον ένα και πότε τον άλλο βραχίονα ως το «μικρότερο κακό». Για να μην πηγαίνει προς το καλό...
«Υγιής επιχειρηματικότητα»; Και ο πιο τίμιος, ως άνθρωπος, καπιταλιστής είναι εξίσου αδίστακτος με το διεφθαρμένο, απλώς και μόνο επειδή είναι καπιταλιστής, δηλαδή απομυζά την υπεραξία. Και ο πιο τίμιος μέσα στη ζούγκλα του καπιταλιστικού ανταγωνισμού θα τσακίσει τα μεροκάματα, θα απολύσει εργάτες, θα καταργήσει τις Συλλογικές Συμβάσεις, θα εντείνει την τρομοκρατία (με ή χωρίς γάντι), για να επιβιώσει και για να κυριαρχήσει έναντι των ανταγωνιστών του. Εξάλλου, και οι «υγιείς επιχειρηματίες» και οι «μη υγιείς» στηρίζουν τα μνημόνια, αλλά και το Μάαστριχτ, τη μήτρα και των μνημονίων και των ιδιωτικοποιήσεων και όλων.

Ο καπιταλισμός δεν έχει σήμερα τα περιθώρια για παραχωρήσεις, όπως είχε στις προηγούμενες δεκαετίες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι αν ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν έκανε τα περισσότερα και πιο κύρια από τα πολλά που υποσχόταν ως αντιπολίτευση, καθένας μπορεί να καταλάβει τι θα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ αν γινόταν κυβέρνηση, τη στιγμή που ως αντιπολίτευση υπόσχεται τα ελάχιστα... Ακριβώς γι' αυτό η πρότασή του περί δήθεν ανατροπής αντιστοιχεί μόνο στη Δευτέρα Παρουσία.

Η πρόταση του ΚΚΕ στο λαό είναι για τώρα. Και δε θα κάνει πίσω λόγω του αρνητικού συσχετισμού, αλλά θα επιμείνει για να διαμορφωθεί ο απαραίτητος συσχετισμός. Και για να κάνει το άλμα ο λαός τώρα.

Του
Μακη ΜΑΪΛΗ

ΝΕΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΠΑΚΕΤΟ Ορυμαγδός από ασήκωτα χαράτσια με αναδρομική ισχύ

Κατάργηση αφορολόγητων ορίων, «ελαφρύνσεων», φορολογία σε ΕΚΑΣ, επιδόματα κ.ά. Φορο-εξαχρείωση απέναντι σε αυτοαπασχολούμενους και φτωχομεσαίους αγρότες

Με τα νέα φορολογικά νομοσχέδια, τους ασήκωτους φόρους και χαράτσια απέναντι στο λαό και το διαλυμένο εισόδημά του κλιμακώνεται σε αυτή τη φάση η λυσσαλέα επίθεση του κεφαλαίου απέναντι στο λαό. Η βαρβαρότητα των μονοπωλίων έχει να κάνει και με την έξαρση και εξάπλωση της καπιταλιστικής κρίσης, τη συνεχιζόμενη βύθιση του παραγόμενου ΑΕΠ. Για το σκουπιδοντενεκέ αποδείχνονται, μια προς μία, όλες μαζί, οι «εκτιμήσεις» των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών (ΕΕ - ΔΝΤ) που ευαγγελίζονταν ρυθμούς καπιταλιστικής ανάκαμψης και «ανάπτυξης», αρχικά για το 2011, στη συνέχεια για το 2012 και που τώρα τη βλέπουν αναιμική και ισχνή για το 2014. Πέτρα πάνω στην πέτρα δεν πρόκειται να αφήσουν προκειμένου να υπηρετήσουν το στόχο τους, να βρουν κερδοφόρες διεξόδους για τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια και κέρδη, που σήμερα λιμνάζουν στα «σεντούκια» της πλουτοκρατίας. Για την εξυπηρέτηση αυτού του ενιαίου στρατηγικού στόχου τους είναι που βαράνε στο ψαχνό, για τα μονοπώλια διαμορφώνουν φτηνούς και περισσότερο «ευέλικτους» τους εργάτες, τους μοναδικούς παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου.

Σε επίπεδο πολιτικής διαχείρισης, έρχεται τώρα η συγκυβέρνηση (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ) να κλιμακώσει με καταιγίδα από νέας κοπής φορολογικά μέτρα και χαράτσια, σε συνέχεια αυτών που μόλις ψήφισαν για τη διάλυση μισθών, συντάξεων, κοινωνικών επιδομάτων, του συνόλου των κονδυλίων που έχουν να κάνουν με τις λαϊκές ανάγκες. Απ' όποια πλευρά και να το πιάσει κανείς, θα διαπιστώσει πως τα νέα φορολογικά νομοσχέδια που κατατίθενται στη Βουλή στις αμέσως προσεχείς εβδομάδες, εξυπηρετούν τη συγκέντρωση πλούτου και εισοδημάτων σε ολοένα και λιγότερα χέρια, διαμορφώνουν συνθήκες συγκέντρωσης της μικρής ακίνητης περιουσίας. Με τα μέτρα της φορο-εξαχρείωσης στραγγαλίζουν αυτοπασχολούμενους, μικροεπαγελματίες, φτωχομεσαίους αγρότες, αποσκοπώντας και στην παράδοση της πίτας που απομένει σε ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους και επιχειρήσεις.

Αναδρομικά

Τα νέα φορολογικά «φιρμάνια» θα προβλέπουν την αναδρομική εφαρμογή των μέτρων από την 1η Γενάρη του 2012, γεγονός που απογειώνει σε νέα ύψη τη ληστεία απέναντι στα φετινά λαϊκά εισοδήματα.
Συγκεκριμένα:
Καταργείται το ήδη διαλυμένο αφορολόγητο όριο (5.000 ευρώ) και για μισθωτούς συνταξιούχους. Με το νέο μέτρο αφαιρούν επιπλέον 500 ευρώ το χρόνο από κάθε φορολογούμενο.
Καταργείται το αφορολόγητο όριο, αυτό που έχει απομείνει, για τα προστατευόμενα παιδιά των λαϊκών νοικοκυριών. Η πρόσθετη επιβάρυνση διαμορφώνεται στα 200 ευρώ για οικογένειες με ένα παιδί, στα 400 ευρώ για τα δύο παιδιά κλπ., πάντα σε σχέση με τα εισοδήματα της προηγούμενης χρονιάς.
Καταργούνται οι «ελαφρύνσεις» που ίσχυαν για τις στοιχειώδεις δαπάνες των λαϊκών νοικοκυριών, όπως για τόκους στεγαστικών δανείων (Α κατοικίας), νοίκια, φροντιστήρια παιδιών κ.ά. Με το συγκεκριμένο αφαιρούν από κάθε λαϊκό νοικοκυριό πολλές εκατοντάδες ευρώ το χρόνο, σε συνέχεια της διάλυσης με τον ισχύοντα νόμο. «Διατηρούνται» στο σημερινό επίπεδο μόνο οι «απαλλαγές» που αφορούν σε ιατρικά έξοδα και οι... δωρεές προς το δημόσιο και κοινωφελή ιδρύματα.
Καθιερώνεται νέα φορολογική κλίμακα - καρμανιόλα για μισθωτούς και συνταξιούχους. Αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι θα συμπιεστεί μόλις στα 3 φορολογικά κλιμάκια (από 8 σήμερα), όπως προδιαγράφονται στο προσχέδιο της «έκθεσης αξιολόγησης» της Κομισιόν.
Τα απογειωμένα χαράτσια (μισθωτοί - συνταξιούχοι) ξεκινούν με:

• Συντελεστή 21% για τα πρώτα 25.000 ευρώ του ετησίου εισοδήματος
• Κλιμακώνονται στο 36% για το εισόδημα 25.000 - 47.000 ευρώ, ενώ
• για ποσά πάνω από 45.000 ευρώ θα ισχύσει συντελεστής 45%

Σύμφωνα με κυβερνητικές «διαρροές» και σενάρια, τάχα σε αντικατάσταση του γενικού αφορολόγητου ορίου (σήμερα 5.000 ευρώ), του αφορολόγητου των παιδιών και των «ελαφρύνσεων», τα οποία και καταργούνται θα δοθεί μια «σταθερή έκπτωση φόρου» 1.950 ευρώ, για εισοδήματα μέχρι 18.000 ευρώ. Για εισοδήματα πάνω από 18.000 ευρώ η «έκπτωση» θα μειώνεται κατά 50 ευρώ για κάθε 1.000 ευρώ εισοδήματος μέχρι το επίπεδο των 29.000 ευρώ. Για εισοδήματα πάνω από 29.000 ευρώ θα μειώνεται παραπέρα κατά 100 ευρώ για κάθε 1.000 ευρώ εισοδήματος μέχρι να μηδενιστεί στο επίπεδο εισοδήματος των 43.000 ευρώ το χρόνο.
Καταργούν τις ισχύουσες σήμερα φορο-«απαλλαγές» στα κοινωνικά επιδόματα, όπως της ανεργίας, ΕΚΑΣ, πολυτεκνικά, αναπηρικά κ.ά. Στο εξής (με αναδρομική εφαρμογή για το 12μηνο του 2012) θα προστίθενται στα άλλα εισοδήματα, είτε αυτά είναι πραγματικά είτε προκύπτουν με το κόλπο των λεγόμενων «τεκμηρίων διαβίωσης».

«Χαράτσια» από παντού

Για το χαράτσι της «αλληλεγγύης» εξετάζουν την «καρατόμηση», το αφορολόγητο όριο από τα 12.000 στα 5.000 ευρώ! Η εφαρμογή του μέτρου συνεπάγεται νέο χαράτσωμα σε εισοδήματα από 357 ευρώ το μήνα, δηλαδή πολύ χαμηλότερα από τα επίσημα όρια της φτώχειας.
Περικοπές (πιθανόν στο 50%) του αυξημένου αφορολόγητου που ισχύει για ΑμεΑ με αναπηρία πάνω από 67%.
Καταργούν τους μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ και άλλες ελαφρύνσεις που ισχύουν σε νησιά του Αιγαίου.
Κατάργηση της μείωσης του φόρου που ισχύει σήμερα σε μισθωτούς που εργάζονται σε παραμεθόριες περιοχές.
Κατάργηση των μειωμένων συντελεστών φορολόγησης που ισχύει για τα πληρώματα του εμπορικού ναυτικού.
Επιβάλλουν αυτοτελή φορολόγηση από το πρώτο ευρώ πάνω στο εφάπαξ που δικαιούνται οι εργαζόμενοι και το οποίο ήδη διέλυσαν με την αμέσως προηγούμενη νομοθετική παρέμβαση. Στα ποσά εφάπαξ (αφορολόγητα μέχρι σήμερα) μπαίνει φόρος που ξεκινά με συντελεστή 10% (μέχρι 12.000 ευρώ), με κλιμάκωση στο 30% (12.00-60.000 ευρώ) και 45% για τα μεγαλύτερα ποσά.
Κατεβάζουν το αφορολόγητο όριο στις αποζημιώσεις λόγω απόλυσης εργαζομένων στα 50.000 ευρώ (από 60.000 ευρώ). Με το συγκεκριμένο έρχονται να αποδείξουν την αποφασιστικότητα του κεφαλαίου, σε κλιμάκωση της διάλυσης τους ύψους της αποζημίωσης που ψήφισαν τις προάλλες.
Αυτοαπασχολούμενοι: Επίσης καταργείται και το αφορολόγητο όριο (5.000 ευρώ) για τους αυτοαπασχολούμενους και μικροεπαγγελματίες, μαζί και οι άλλες «ελαφρύνσεις» που ίσχυαν, Το εγκληματικό σχέδιο προβλέπει «αυτοτελή φορολόγηση» με συντελεστή 26% που θα ξεκινά από το πρώτο ευρώ εισοδήματος και για ποσά μέχρι 50.000 ευρώ, πάνω από τα οποία θα μπαίνει συντελεστής στο 35%. Σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν, η κατάργηση του αφορολογήτου ορίου για τους αυτοαπασχολούμενους θα αποφέρει σημαντικού ύψους πρόσθετα φορολογικά έσοδα, δεδομένου ότι πάνω από το 50% των φορολογούμενων αυτών δηλώνουν ετήσιο εισόδημα μέχρι 5.000 ευρώ το χρόνο. Χτυπούν ανελέητα τους αυτοαπασχολούμενους, τόσο με την κατάργηση του αφορολόγητου ορίου και την αφαίμαξη από το πρώτο ευρώ εισοδήματος, όσο και σε συνδυασμό με τα άλλα μέτρα που έχουν προβλέψει για μισθωτούς, συνταξιούχους (κατάργηση αφορολόγητου παιδιών, οικογενειακών δαπανών κ.ά.). Στην κυριολεξία διαμορφώνουν όλους τους όρους και τις προϋποθέσεις για νέα μαζικά λουκέτα αυτοαπασχολούμενων και μικροεπαγγελματιών, για τη συγκέντρωση της πίτας που απομένει σε ολοένα και λιγότερα χέρια, για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου.
Το «τέλος επιτηδεύματος» το βαφτίζουν «ελάχιστο φόρο», σχεδιάζοντας να επιβαρύνουν τους αυτοαπασχολούμενους και μικροεπαγγελματίες με 700 ευρώ (από 500 ευρώ το χρόνο μέχρι σήμερα). Πρόκειται για «ταρίφα» που αρπάζουν με το «έτσι θέλω» των μονοπωλίων ακόμη και για ανύπαρκτους τζίρους. Με όλα τα συγκεκριμένα χαράτσια επιβαρύνονται και εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που εξαναγκάζονται να δουλεύουν με το «μπλοκάκι».
Φτωχομεσαίοι αγρότες: Θέμα χρόνου είναι η κατάργηση του λεγόμενου «ειδικού φορολογικού καθεστώτος», κλιμάκωση που σημαίνει την κατάργηση της φορολόγησης με βάση τα «τεκμαρτά ποσά εισοδήματος». Θα αντιμετωπίζουν τους φτωχομεσαίους αγρότες, όπως και τους αυτοαπασχολούμενους - επαγγελματίες, προσδιορίζοντας τα «κέρδη» με βάση τα λογιστικά βιβλία, που θα τους υποχρεώνουν να διατηρούν. Ενα το κρατούμενο είναι η κατάργηση του αφορολόγητου ορίου (5.000 ευρώ) μαζί με την κατάργηση και των άλλων «ελαφρύνσεων», όπως δηλαδή και στις άλλες κατηγορίες του πληθυσμού. Θα τους φορολογούν από το πρώτο ευρώ, με τα σενάρια να αναφέρονται σε συντελεστή στο 6% ή στο 13%.

Στο στόχαστρο κάθε σπιθαμή γης

Από 1η Γενάρη 2013 μπαίνει σε εφαρμογή το νέο «ενιαίο Τέλος Ακινήτων» στο οποίο θα ενσωματώσουν τα χαράτσια μέσω ΔΕΗ (για τα οποία δεν υπάρχει αφορολόγητο) και το Φόρο Ακίνητης Περιουσίας (ΦΑΠ - που σήμερα έχει αφορολόγητο όριο στα 200.000 ευρώ). Επεκτείνουν το μέτρο σε κάθε σπιθαμή γης, σε αγροτεμάχια και άλλες μη ηλεκτροδοτούμενες εδαφικές εκτάσεις, που βρίσκονται εκτός σχεδίου πόλεων. Εξαίρεση προβλέπεται μόνο για τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες και μόνο για τις αγροτικές εκμεταλλεύσεις. Προβλέπονται διαφορετικοί συντελεστές και κλίμακες για κτίσματα και άλλοι για οικόπεδα και αγροτεμάχια.
Προβλέπουν επέκταση του συστήματος «αντικειμενικών τιμών» και σε περιοχές που σήμερα δεν υπάρχουν, προκειμένου να υπολογίζουν τα χαράτσια σε αγροτεμάχια κ.ά. Καθώς και αυτοτελή φορολόγηση, από το πρώτο ευρώ, στα εισοδήματα από νοίκια - εξέλιξη που επιβαρύνει τους μικροϊδιοκτήτες, σε αντίθεση με τους κατόχους μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Σήμερα τα εισοδήματα από νοίκια προστίθενται στα άλλα εισοδήματα και φορολογούνται με βάση τη φορολογική κλίμακα.

Ανδρέας ΣΑΚΑΡΕΛΟΣ

Αλλαξε τους συσχετισμούς! Με ισχυρό ΠΑΜΕ υπάρχει λύση, υπάρχει ελπίδα!

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

Διακήρυξη για τις εκλογές των εκπαιδευτικών για νέα ΔΣ στα σωματεία τους

ΦΡΑΓΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΣ

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι1. Τα νέα μέτρα περνούν βαριές αλυσίδες στο λαό.
27 χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο μέχρι το τέλος του 2013, 75 χιλιάδες απολύσεις μέχρι το 2014, 150 χιλιάδες απολύσεις μέχρι το 2016.
Μισθοί 660 ευρώ στο νεοδιόριστο εκπαιδευτικό, που δεν φτάνουν ούτε για το νοίκι και το φαΐ.
Σύνταξη στα 67. Κατάργηση ουσιαστικά του εφάπαξ, αύξηση της φοροληστείας στο λαό και προκλητικότατες φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο.
Κατάργηση κατώτατου μισθού, Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και σχεδόν όλων των επιδομάτων. Κατάργηση δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα, επίδομα αδείας, τέκνων κ.ά.
Νέος αντιλαϊκός Κρατικός Προϋπολογισμός, υποχρηματοδότηση των Δήμων, των σχολείων και των νοσοκομείων. Εφτασαν στο σημείο για να κάνεις εισαγωγή στο νοσοκομείο να πληρώνεις 25 ευρώ! Ακούστε κι αυτό! Το 5^ο Δημοτικό Σχολείο Πάτρας για να μπορέσει να λειτουργήσει, μπήκε κάτω από τη χορηγία του οίκου ανοχής «Σούλα»!!!
Ερευνα του Πανεπιστήμιου Humboldt στο Βερολίνο έδειξε ότι το 29,2% των φοιτητών και φοιτητριών στο Παρίσι, το 18,5% στο Κίεβο, το 30% στη Γερμανία και το 17% στην Ελλάδα εκπορνεύονται, για να βγάλουν τα έξοδα της φοίτησης. Η σχολική διαρροή άγγιξε το 13%, ενώ ένας στους τρεις νέους έχει κάνει χρήση ναρκωτικών.

Ζούμε τη σαπίλα του καπιταλιστικού συστήματος

2. Το πολυνομοσχέδιο 2012, το Μεσοπρόθεσμο 2013-2016, που μόλις πρόσφατα ψηφίστηκαν από τη Βουλή, φέρνουν βαθιές αλλαγές στο Κράτος, στη Δημόσια Διοίκηση, στην Εκπαίδευση και στα σχολεία. Διαμορφώνεται μια Κρατική και Δημόσια Διοίκηση πιο συγκεντρωτική, πιο αυταρχική, πιο στενά δεμένη με τους μηχανισμούς της ΕΕ, πιο επιθετική απέναντι στο εργατικό-λαϊκό κίνημα.
Τα μέτρα αυτά δεν αφήνουν κανένα απ' έξω.Τσακίζουν όλο το λαό. Δεν είναι ούτε προσωρινά, ούτε τα τελευταία, όπως ψευδώς ισχυρίζεται ο Πρωθυπουργός. Δεν παίρνονται ούτε για τη σωτηρία του λαού, ούτε για τη σωτηρία της χώρας. Παίρνονται για την ενίσχυση του ανταγωνισμού, της κερδοφορίας και τη θωράκιση του συστήματος. Τα μέτρα αυτά ψηφίστηκαν παρά την καθολική αντίθεση του ελληνικού λαού. Αυτή είναι η αστική δημοκρατία: δικτατορία των μονοπωλίων και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτός είναι ο «ναός της Δημοκρατίας»,ο θεσμός του αστικού κοινοβουλίου: η σύγχρονη «Βαστίλη» των λαών.
3. Κυβέρνηση-πλουτοκρατία και τα χρυσοπληρωμένα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι τα μέτρα αυτά παίρνονται για την αντιμετώπιση του χρέους. Κρίση χρέους τη λέει και ο Ομπάμα, η Λαγκάρντ, η Μέρκελ, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, κρίση χρέους τη λέει και ο Τσίπρας.
Οσο θα βαφτίζουν την καπιταλιστική οικονομική κρίση ως κρίση χρέους, όσο θα αναγνωρίζεται το χρέος, θα έχουμε Δανειακές Συμβάσεις, τοκοχρεολύσια και Μνημόνια, θα χρωστάμε και θα απολογούμαστε στους πιστωτές. Δεν αναγνωρίζουμε κανένα χρέος. Είναι όλο της πλουτοκρατίας.
Οσο η χώρα θα είναι μέσα στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ και κάτω από την μπότα των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των μονοπωλίων, άσπρη μέρα δεν πρόκειται να δούμε.
Κανένας φόβος - Καμιά υποταγή. Υπάρχει λύση!

Η λύση βρίσκεται σ' έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης που περιλαμβάνει:

Μονομερή διαγραφή του χρέους.
Εξοδο από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ.
Κίνημα κι αγώνα ώστε να 'ρθουν τα πάνω-κάτω. Φιλολαϊκή ανάπτυξη και προοπτική, ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Ο λαός στο τιμόνι της εξουσίας και αφέντης στον πλούτο που παράγει, για μια ζωή με δικαιώματα, χωρίς ανέργους, χωρίς πορνεία και ναρκωτικά, χωρίς το δηλητήριο του ρατσισμού και του φασισμού, με ελεύθερο χρόνο, πολιτισμό, δωρεάν υγεία, παιδεία.
Ελεύθερος λαός είναι μόνο αυτός που κυριαρχεί στον πλούτο που παράγει.

Αυτή είναι η γραμμή του ΠΑΜΕ!

Καμιά άλλη δύναμη δεν έχει αυτόν τον προσανατολισμό, αυτή τη γραμμή.
4. Πάνω σε αυτή τη γραμμή επιδιώκουμε:
Να συσπειρωθούν όλοι. Εργάτες και υπάλληλοι, πρωτοβάθμια σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, Επιτροπές Αγώνα, Λαϊκές Επιτροπές, συνδικαλιστές κ.ά.
Να δυναμώσει ο ενιαίος αγώνας, η λαϊκή συμμαχία. Η επίθεση είναι ενιαία, χτυπάει όλα τα λαϊκά στρώματα, απαιτείται ενιαίο μέτωπο πάλης, εργατοϋπαλλήλων, φτωχών αγροτών, μικροεπαγγελματοβιοτεχνών, γυναικών, κάθε νέου και νέας. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να μπλοκάρουμε τα μέτρα. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ στην αντεπίθεση να γκρεμίσουμε Μνημόνια και αφεντικά.
Πάνω σε αυτή τη γραμμή επιδιώκουμε την ενότητα όλων των εργαζομένων, όλου του λαού για μια ζωή με δικαιώματα, για ν' απαλλαγούμε από τους δυνάστες και τους εκμεταλλευτές μας, τους κηφήνες και τα παράσιτα που οδήγησαν το λαό σε χρεοκοπία. Δεν αποδεχόμαστε την ενότητα για την αναγνώριση του χρέους, την ευρω-υποταγή, την «πάση θυσία παραμονή στην ΕΕ και το ευρώ», όπως λένε οι άλλες συνδικαλιστικές δυνάμεις και τα κόμματά τους. Μια τέτοια λαϊκή ενότητα είναι κίνδυνος-θάνατος για τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Δε δεχόμαστε να υπηρετήσουμε μια ενότητα που εκφράζει το ένα ή το άλλο τμήμα της αστικής τάξης και επί της ουσίας να υπηρετείται η στρατηγική της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Δεν ανεχόμαστε να μας βάζουν με το «έτσι θέλω», πότε ο ένας πότε ο άλλος να επιλέγουμε λόμπι ιμπεριαλιστικών κέντρων-«προστατών», ΕΕ ή ΗΠΑ, ΕΕ ή άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Η επιλογή από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη δεν είναι λύση για το λαό. Οπως δεν ήταν λύση για το λαό το παλιό δίπολο με πυρήνα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, έτσι δεν είναι λύση και το νέο δίπολο με πυρήνα ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ.
Τώρα πια έχεις πείρα, αυτοί είναι η θηλιά στο λαιμό σου!
Πάνω σε αυτή τη γραμμή επιδιώκουμε την ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού κινήματος, την αναβάθμιση της λειτουργίας και της δράσης των πρωτοβάθμιων σωματείων, την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα. Κίνημα που μπορεί να τους φοβίσει, να αποσπάσει κάποιες κατακτήσεις είναι αυτό που παλεύει για όλα τα καθημερινά προβλήματα και ταυτόχρονα διεκδικεί την εξουσία για το λαό.
Τέτοιο κίνημα είναι το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Εδώ βρίσκεται η ελπίδα και η προοπτική και απ' αυτή την άποψη στις αρχαιρεσίες για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου είναι ανάγκη να ισχυροποιηθούν τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ.

Ενότητα κι αγώνας για να μην εφαρμοστούν τα μέτρα στην πράξη!

Να μην περάσει καμιά απόλυση στο Δημόσιο. Να μπλοκαριστεί η κατάργηση των οργανικών θέσεων, να μην δοθεί κανένας κατάλογος που θα περιλαμβάνει καταργούμενες οργανικές θέσεις και απολυμένους.
Να μην περάσει η αξιολόγηση, οι συμπτύξεις των τμημάτων (30αρια τμήματα), το νέο κύμα συγχωνεύσεων των σχολείων, των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Να μπλοκαριστεί η μεταφορά του κόστους των βιβλίων στους γονείς και οι υποχρεωτικές μετακινήσεις εκπαιδευτικών σε όλη την Ελλάδα.
Καταβολή των χρωστούμενων και έκτακτη χρηματοδότηση στις σχολικές επιτροπές για τις άμεσες λειτουργικές ανάγκες των σχολείων (θέρμανση, αναλώσιμα, καθαριότητα, κ.α.). Υγεία και περίθαλψη για όλους τους μαθητές και άμεσα μέτρα στήριξης για τα παιδιά των ανέργων.
5. Η λύση δεν βρίσκεται σε μια κυβέρνηση τάχα καλύτερης διαχείρισης-διαπραγμάτευσης για ένα «καλύτερο Μνημόνιο», με νέο κούρεμα και διαγραφή ενός μέρους του χρέους, μέσα στην Ε.Ε. και κάτω από το βούρδουλα της εξουσίας των μονοπωλίων. Τέτοια λύση που να ικανοποιεί και το λαό και τα μονοπώλια δεν υπάρχει. Είναι απάτη! Τη «λύση» αυτή προτείνουν οι δυνάμεις της νέας σοσιαλδημοκρατίας στο κίνημα, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες εξελίσσονται πλέον ως ο νέος αυριανός κυβερνητικός συνδικαλισμός, σε συνθήκες κυβερνώσας αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ. Κανένα μείγμα πολιτικής, είτε με κορμό τη ΝΔ είτε με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα υπηρετήσει το λαό, όσο η χώρα θα βρίσκεται μέσα στη σφηκοφωλιά της ΕΕ και θα είναι κυρίαρχη η εξουσία των μονοπωλίων. Ξεκαθαρίζουμε ότι δεν θα δεχτούμε να κάνουμε θυσίες, να ματώσουμε για τη διαχείριση και την σωτηρία του σάπιου και απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος.
Με το εκλογικίστικο σύνθημα «ήρθε η σειρά και του Σαμαρά» την «λύση» αυτή προτείνουν και οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ. Σε 41 ΠΥΣΔΕ/ΠΥΣΠΕ και 6 ΑΠΥΣΔΕ/ΑΠΥΣΠΕ, σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, στις αρχαιρεσίες για την ανάδειξη των νέων τοπικών Υπηρεσιακών Συμβουλίων, οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ κατέβηκαν σε κοινά ψηφοδέλτια με αυτές του ΣΥΡΙΖΑ για την εκλογή αιρετών. Την ίδια στιγμή, στις ίδιες εκλογές κατέβηκαν ξεχωριστά για τα κεντρικά υπηρεσιακά συμβούλια. Και μόνο αυτό το γεγονός δείχνει καιροσκοπισμό, συντελεί στη διάβρωση του συνδικαλιστικού κινήματος. Συμμετέχουν και βάζουν πλάτη για τη διαμόρφωση και την επανίδρυση ενός νέου πόλου στο κίνημα κάτω από την ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ. Παίρνουν μέρος στην απόπειρα να πάρει κεφάλι ο αυριανός συνδικαλισμός της «κυβερνώσας αριστεράς».
6. Απ' όλα τα παράθυρα του κόσμου πλέον φαίνεται καθαράότι ένας δρόμος, μια λύση υπάρχει που να υπηρετεί το λαό και αυτή βρίσκεται στην απαλλαγή από την εξουσία των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των μονοπωλίων, στην απαλλαγή από τις αντιλαϊκές πολιτικές, τον απεγκλωβισμό από τα πολιτικά κόμματα του συστήματος και του ευρωμονόδρομου, από τον κυβερνητικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό. Η εμείς ή οι τραπεζίτες, ή εμείς ή τα μονοπώλια, ή με το κεφάλαιο ή με το λαό. Εδώ βρίσκεται η πραγματική διαχωριστική γραμμή και πάνω σε αυτή σε καλούμε να σκεφτείς, να προβληματιστείς με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.
Πάρε θέση στο μεγάλο ποτάμι της λαϊκής οργής, της οργανωμένης λαϊκής αντεπίθεσης.
Δώσε δύναμη στην ελπίδα, ισχυροποίησε το ΠΑΜΕ!

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ Μαζί με τα κόμματα του ευρωμονόδρομου - ενάντια στα συμφέροντα του λαού

Γρηγοριάδης Κώστας

«Γελοίους» και «ηλίθιους» χαρακτηρίζουν δημόσια οι χρυσαυγίτες όσους τους προσάπτουν ότι δεν έχουν θέσεις πέραν του μεταναστευτικού. Μάλιστα, τελευταία βάλθηκαν να τους διαψεύσουν προβάλλοντας μια σειρά απόψεις που στην ουσία τους διόλου δε διαφέρουν από εκείνες των αστικών κομμάτων και των κομμάτων του ευρωμονόδρομου. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι τα κόμματα αυτά χρεώνονται τους τραμπουκισμούς μελών της οργάνωσης, ούτε πως η δολοφονική δράση της οργάνωσης ξεπλένεται λόγω πολιτικής ταύτισης με τις τοποθετήσεις των άλλων αστών. Απλά επιβεβαιώνεται και απ' αυτό το κανάλι ότι η Χρυσή Αυγή είναι ως το μεδούλι της συστημική, μακρύ χέρι του καπιταλιστικού συστήματος, εξυπηρετεί με πράξεις και προτάγματα αυστηρά και μόνο τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, με στόχο πάντα το εργατικό λαϊκό κίνημα, το δοκιμαζόμενο λαό. Πως αυτή η οργάνωση όχι μόνο δεν έχει να προσφέρει τίποτα στους εργαζόμενους αλλά είναι επικίνδυνη για τα συμφέροντά τους.

Σταχυολογούμε από τοποθετήσεις και ενέργειες χρυσαυγιτών σε αντιστοίχηση με τα αστικά κόμματα που τάχα αντιμάχονται!

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ: Λίγο καιρό μετά τις εκλογές του Ιούνη η κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον πρόεδρο της ΝΔ Αντ. Σαμαρά, έστειλε τα ΜΑΤ να χτυπήσουν τους απεργούς χαλυβουργούς και να ανοίξουν το εργοστάσιο στον Μάνεση, υπερασπιζόμενοι τάχα το «δικαίωμα στην εργασία». Είχε προηγηθεί η Χρυσή Αυγή...

Αρχές Γενάρη 2012 ο «πυρήνας» της στη Μαγνησία κυκλοφόρησε ανακοίνωση για την απεργία στη «Χαλυβουργία», στέλνοντας μήνυμα στους εργάτες στο Βόλο μην τολμήσετε να απεργήσετε, κάντε ό,τι σας ζητάει ο εργοδότης, αλλιώς θα χάσετε τη δουλειά σας. Οτι οι επιχειρηματίες του κλάδου «είχαν πολύ μεγάλα κέρδη τα προηγούμενα έτη (...) κάτι που δεν είναι κατακριτέο καθώς οι επενδυτές στήνουν εργοστάσια για να κερδίσουν και όχι για να χάσουν». Οτι «Η πρόταση της "Ελληνικής Χαλυβουργίας" προς τους εργαζόμενους ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά» (τα 500 ευρώ σε συνθήκες κόλασης). Και ότι αν συνεχιστεί η απεργία «θα έχουμε επανάληψη της ιστορίας της Πιρέλι». Οι τέτοιες θέσεις δεν ανήκουν αποκλειστικά στη Χρυσή Αυγή αλλά προβάλλονται από όλο το φάσμα των δυνάμεων που στηρίζουν το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα, και δουλεύουν για να μην ξεφύγουν ποτέ οι εργάτες από τη δικτατορία των μονοπωλίων.
Θυμίζουμε σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο ότι στις 17/10 στο εσπερινό ΕΠΑΛ Γιαννιτσών την περίπτωση χρυσαυγίτη, που φοιτά στο σχολείο, να προσπαθεί με απειλές και εκφοβισμό να εμποδίσει εξόρμηση του ΠΑΜΕ για την πανεργατική απεργία της επομένης. Να απαιτεί από τους νεολαίους να βγουν έξω από το προαύλιο του σχολείου, να μη μοιράσουν τις προκηρύξεις στους μαθητές, που σημειωτέον είναι όλοι εργαζόμενοι, γιατί «αλλιώς θα... επιβάλει το νόμο». Φωνάζοντας οργισμένα «έξω από δω παλιοκομμούνια», έφτασε να απειλεί ότι «αν δεν το κάνουν αμέσως, θα φύγουν από εκεί με κομμένα τα κεφάλια»!

ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ: Ο Ηλ. Παναγιώταρος (24/10) στη Βουλή έδινε εξετάσεις στους μεγαλοτραπεζίτες. Απευθυνόμενος στους βουλευτές της συγκυβέρνησης, έδειχνε μέγα πόνο για τα... ζόρια που αντιμετωπίζουν οι τράπεζες: «(...) Αυτοί που διέλυσαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα που βουλιάζει, τα δάνεια που δεν εξυπηρετούνται (...) αυτοί που διέλυσαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι οι ίδιοι που τους έχετε κάνει υπουργούς, πρωθυπουργούς».

Με την ίδια έγνοια για τις τράπεζες ο εκπρόσωπος Τύπου της οργάνωσης Ηλ. Κασιδιάρης ζητούσε στις 20/10, σε «γιορτή» της Χρυσής Αυγής στο Αλσος Στρατού, «εθνικοποίηση και συγχώνευση όλων των φαλιρισμένων ιδιωτικών τραπεζών». 'Η στις 25/10 στη Βουλή έλεγε προς τη συγκυβέρνηση: «(...) τα εγχώρια τραπεζικά ιδρύματα θα πάρουν και πάλι δισεκατομμύρια, θα πάρουν και πάλι ζεστό χρήμα για την ανακεφαλαιοποίησή τους, το κράτος μας χρεώνεται γι' αυτό το χρήμα, χρωστάει γι' αυτό το ακριβό χρήμα που παίρνουν οι τράπεζες, την επόμενη ημέρα λοιπόν οφείλετε να συγχωνεύσετε όλα τα φαλιρισμένα ιδιωτικά τραπεζικά ιδρύματα, να δημιουργηθεί εντέλει μία κραταιά εθνική τράπεζα, η οποία θα επιδοτήσει την εθνική μας παραγωγή».
Επομένως πάλι κρατικό χρήμα (χρήμα του λαού) από κρατικές τράπεζες σε ιδιωτικές επιχειρήσεις... Πρόταση διαχείρισης στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κρίσης δηλαδή. Γιατί η έγνοια τους είναι να σωθεί το κεφάλαιο.

ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ: Ο Ηλ. Παναγιώταρος (24/10) στη Βουλή ουσιαστικά αναγνώριζε το δημόσιο χρέος ως χρέος του λαού, που πρέπει να το πληρώσει, ζητώντας μόνο λογιστικό έλεγχο για «να δούμε πόσο είναι το τοκογλυφικό κομμάτι του», λες και το υπόλοιπο αφορά τα πλατιά λαϊκά στρώματα, που δεκάρα δεν είδαν τόσα χρόνια από όσα τους ζητούν τώρα πίσω κάθε λογής πιστωτές.

Πρόκειται για πρόταση που οδηγεί σε μια διαχείριση του χρέους προς όφελος των καπιταλιστών. Γιατί; Το χρέος είναι αποτέλεσμα, δεν είναι αιτία της κρίσης. Η κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης, λόγω της τεράστιας αύξησης του κεφαλαίου από τα τεράστια κέρδη που αποκόμισαν οι καπιταλιστές από την υπερεκμετάλλευση, που όμως δεν μπορούν να επενδυθούν γιατί δεν μπορούν να συνεχίζουν να δίνουν κέρδη. Η κρίση συνέβαλε στη διόγκωση υπερχρέωσης του κράτους. Π.χ. μόνο τα κρατικά πακέτα διάσωσης των κερδών των τραπεζών ξεπέρασαν τα 150 δισ. ευρώ. Η κρίση συνέβαλε σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες στη διόγκωση του δημόσιου χρέους. Το ΔΝΤ αναφέρει ότι το χρέος των αναπτυγμένων οικονομιών από 75% του ΑΕΠ προ κρίσης θα φτάσει με την κρίση το 2014 στο 110%.
Αν, λοιπόν, δε δούμε την αιτία της καπιταλιστικής κρίσης, τότε ανοίγει ο δρόμος για λύσεις που οδηγούν στη διαχείριση του χρέους, άρα στο δρόμο υπέρ των μονοπωλίων, κατά συνέπεια της πτώχευσης του λαού. Τέτοιες προτάσεις όπως οι παραπάνω, αποσυνδέουν τη λύση από το πρόβλημα της ιδιοκτησίας και της εξουσίας. Και βεβαίως και σε αυτήν την περίπτωση, στην περίπτωση δηλαδή που γίνει αυτό που προτείνουν περί λογιστικού ελέγχου του χρέους, και πάλι ο λαός θα πρέπει να πληρώσει το χρέος. Δεν υπάρχει αγωνιστική αναδιάρθρωση του χρέους, ούτε λύση υπέρ του λαού χωρίς να θιγούν τα μονοπώλια και η εξουσία τους, χωρίς να χτυπηθεί η EE. Το χρέος δεν πρέπει να το πληρώσει ο λαός, είναι των καπιταλιστών.

ΓΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΟΖ: Ο εκπρόσωπος Τύπου Ηλ. Κασιδιάρης είπε στις 20/10: «(...) απαιτούνται και νέες συμμαχίες (...) πρωτίστως απαιτείται μια στροφή οικονομική και πολιτική προς τη Ρωσία». Τα ίδια έλεγε προεκλογικά π.χ. και ο Γ. Καρατζαφέρης του ΛΑ.Ο.Σ, βρίσκοντας όλοι τους ιμπεριαλιστή να στοιχηθούν πίσω του. Χώρια την «καραμέλα» της ΑΟΖ, ο άμεσος καθορισμός της οποίας προβάλλεται ως πανάκεια που θα λύσει όλα τα ζητήματα του λαού, με επιχειρηματολογία σχεδόν ταυτόσημη με όσα λένε οι Ανεξάρτητοι Ελληνες του Π. Καμμένου.

Και συνειδητή... αφωνία

Υπάρχουν και μια σειρά άλλα ζητήματα όπου η οργάνωση επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη... αφωνία, ταυτίζεται απόλυτα με όσους δήθεν πολεμά, σε όφελος φυσικά του μεγάλου κεφαλαίου.
Αρχές Οκτώβρη κατέθεσε στη Βουλή Ερώτηση ζητώντας, μεταξύ άλλων, από τη συγκυβέρνηση στοιχεία για το πόσα παιδιά μεταναστών πηγαίνουν σε δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, τις χώρες προέλευσής τους, πόσα είναι από κάθε χώρα. Θυμίζουμε ότι μερικούς μήνες πριν, προεκλογικά, ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς δήλωνε σε συνέντευξή του στο «enikos.gr» ότι «κριτήριο για την επιλογή των παιδιών έπρεπε να είναι η ιθαγένεια» και πως έχουν γεμίσει οι παιδικοί σταθμοί με μεταναστόπουλα και δεν υπάρχουν θέσεις για τους Ελληνες.
Θυμίζουμε επίσης ότι έχουν προηγηθεί μέτρα - οδοστρωτήρας από κυβερνήσεις ΝΔ/ΠΑΣΟΚ, με συμφωνία δημοτικών αρχών ΠΑΣΟΚ/ΝΔ/ΣΥΝ όπως: Κατακόρυφη μείωση «δαπανών» για την προσχολική αγωγή, συρρίκνωση προσωπικού, ανατροπή αναλογίας παιδιών ανά βρεφονηπιοκόμο, απολύσεις συμβασιούχων, παύση προσλήψεων, ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή, ελαστικοποίηση σχέσεων εργασίας, αύξηση ωραρίου εργασίας, κλείσιμο τμημάτων και συγχωνεύσεις σταθμών, μετατροπή των κοινωνικών δομών σε «κοινωφελείς επιχειρήσεις» που φέρνουν ιδιωτικοποιήσεις κ.ά. Μέτρα που οδηγούν στο κλείσιμο τους παιδικούς σταθμούς, που οδήγησαν στον αποκλεισμό πάνω από 35.000 παιδιών. Οι κυβερνήσεις, πρώην και νυν, κατ' επιταγή του ευρωμονόδρομου τα έκαναν και τα κάνουν. Η Χρυσή Αυγή τα παρέκαμψε και επικέντρωσε στα μεταναστόπουλα...

Δουλεμπορικά γραφεία

Εξάλλου, η οργάνωση στήνει γραφεία ευρέσεως εργασίας για να βρίσκει στους επιχειρηματίες φθηνούς, ανασφάλιστους εργάτες, που διαθέτουν το «προσόν» να είναι Ελληνες. Στην ουσία, κάνει το ίδιο που κάνουν και άλλα κόμματα του συστήματος και του ευρωμονόδρομου, καταργώντας ως κυβερνήσεις με νόμους Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, Κοινωνική Ασφάλιση, κάθε έννοια εργασιακού δικαιώματος, για να προσφέρουν στο κεφάλαιο φτηνή εργατική δύναμη.
Στο ίδιο πλαίσιο, ενώ γενικά ζητάει οι θέσεις εργασίας να πηγαίνουν στους Ελληνες αντί στους μετανάστες, σε συμπόρευση με τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ/ΝΔ δεν αρθρώνει κιχ για το καμποτάζ, που χρόνια αγωνίζονται οι ναυτεργάτες και έχει να κάνει με τη διατήρηση ελληνικού πληρώματος στα πλοία και με ζητήματα εθνικής άμυνας. Προφανώς οι ναυτεργάτες δεν είναι ρατσιστές αλλά υπερασπίζονται την ύπαρξη ελληνικού πληρώματος πρώτα και κύρια για την ασφάλεια τη δικιά τους και των επιβατών. Στα ναυάγια που έγιναν τα τελευταία χρόνια, το πλήρωμα δεν μπορούσε να συνεννοηθεί ούτε για να κατεβάσει τις βάρκες, γιατί απλούστατα δεν μιλάει την ίδια γλώσσα . Π.χ. το 2007 το πλήρωμα του SEA DIAMOND, που βυθίστηκε στη Σαντορίνη, δεν μιλούσε την ίδια γλώσσα ενώ η πλειοψηφία του πληρώματος δεν ήταν ναυτεργάτες αλλά ενοικιαζόμενοι εργάτες που ανήκαν σε δουλεμπορικό γραφείο. Τέτοια ζητήματα η Χρυσή Αυγή δεν αγγίζει, καθώς θίγονται συμφέροντα εφοπλιστών...

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε στη Ρωσία το βιβλίο του Γερμανού ιστορικού, Γιόχεν Χέλμπεκ, «Die Stalingrad Protokolle» («Τα πρωτόκολλα του Στάλινγκραντ»). Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην επέτειο των 70 χρόνων από τη Μάχη του Στάλινγκραντ, ενώ και η δημοσίευσή του σχεδόν συνέπεσε με τη στρατιωτική επιχείρηση με την ονομασία «Ουράν», κατά τη διάρκεια της οποίας στις 19 Νοέμβρη του 1942 τα σοβιετικά στρατεύματα πέρασαν στην αντεπίθεση και κατέκτησαν τη νίκη στις 2 Φλεβάρη του 1943. Ο συγγραφέας χρησιμοποίησε αρχεία από ανακρίσεις, συνεντεύξεις συμμετεχόντων στη μάχη και από τις δύο πλευρές, ερεύνησε υλικό από τα γερμανικά και τα ρωσικά αρχεία.
Στο βιβλίο του ο συγγραφέας κατάφερε να διαλύσει έναν από τους παλαιότερους αντισοβιετικούς μύθους των «αναθεωρητών της Ιστορίας», σχετικά με τον Κόκκινο Στρατό, πως δήθεν οι Σοβιετικοί στρατιώτες πολεμούσαν στη μάχη του Στάλινγκραντ φοβούμενοι πως εάν δεν το κάνουν θα εκτελεστούν με διαταγή των ανωτέρων τους, αφού θα κατηγορηθούν για δειλία.
Όπως αναφέρει ο ιστορικός, τη θανατική ποινή εφάρμοζαν στο Στάλινγκραντ, όμως ο πραγματικός αριθμός τους δεν είναι 13 χιλιάδες στρατιώτες, όπως ισχυρίζεται η αντισοβιετική προπαγάνδα, που δήθεν εκτελέστηκαν για λιποταξία. Σύμφωνα με την έρευνά του, υπάρχουν ντοκουμέντα που επιβεβαιώνουν μόνο 300 τέτοιες περιπτώσεις. Όπως γράφει ο Χέλμπεκ, η ηρωική αντίσταση των στρατιωτών στο Στάλινγκραντ ήταν κατορθωτή χάρη στη σωστή ιδεολογική δουλειά που διεξαγόταν μέσα στον Κόκκινο Στρατό. Ετσι, είναι χαρακτηριστικό πως στο μέτωπο του Στάλινγκραντ, σε μια πολύ σκληρή στιγμή του πολέμου, μέσα στο δεύτερο εξάμηνο του 1942, ο αριθμός των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης αυξήθηκε κατά δυο φορές. Τα πολιτικά στελέχη του Κόκκινου Στρατού εμψύχωναν τους στρατιώτες, τους μοίραζαν προκηρύξεις που έγραφαν για τον ήρωα της ημέρας, έστελναν γράμματα στους γονείς των στρατιωτών, όπου περιέγραφαν το ανδραγάθημά τους κ.ά..
Η κύρια κινητήρια δύναμη του Κόκκινου Στρατού προερχόταν από το μίσος για τον εχθρό που κατέστρεφε την πατρίδα τους, σκότωνε γυναίκες, παιδιά, γέρους. Το βιβλίο είναι γεμάτο από αναμνήσεις των βετεράνων τόσο για τις ωμότητες που διέπραξαν οι φασίστες, όσο και για την ανθρώπινη πλευρά των Σοβιετικών στρατιωτών που ήταν περήφανοι για τη νίκη τους.

πηγή 902.gr

Στα 94 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ

 

MotionTeam

Επέτειος των 94 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ σήμερα. 94 χρόνια πρωτοπόρας δράσης, ζυμώνει το νου και την καρδιά των εργατών, δένει τ' ατσάλι των μαχητών του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του το 1918, ενσάρκωσε ό,τι πιο πρωτοπόρο είχε κατακτήσει η ανθρώπινη σκέψη μέσα από την ιστορία της δράσης των λαϊκών μαζών και το έκφρασε με τον ταξικό προλεταριακό διεθνιστικό του χαρακτήρα, με την πολιτική και το πρόγραμμά του.
Από το πρώτο ακόμη συνέδριό του, μίλησε ξεκάθαρα για την ανάγκη της πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης της εργατικής τάξης σε δικό της ξεχωριστό ταξικό επαναστατικό κόμμα, με σκοπό την κατάκτηση της εξουσίας, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής, ξεκαθαρίζοντας ότι πηγή της εκμετάλλευσης είναι η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Από την πρώτη, δε, στιγμή τάχθηκε αλληλέγγυο με τους ταξικούς αδελφούς σ' όλη τη Γη, αποδεικνύοντας το διεθνιστικό του χαρακτήρα, αδιάσπαστη αρχή του ταξικού επαναστατικού κόμματος και τάχθηκε στο πλευρό της Οχτωβριανής Επανάστασης.
Στην 94χρονη πορεία του, το Κόμμα μας υπερασπίστηκε με συνέπεια τους ανθρώπους του μόχθου. Στάθηκε στην πρώτη γραμμή των λαϊκών αγώνων, παλεύει για τη χειραφέτηση των εργαζομένων από την ιδεολογική και πολιτική επιρροή της αστικής τάξης, των κομμάτων της. Παλεύει για να συνειδητοποιούν ότι η πραγματοποίηση των συμφερόντων των λαϊκών δυνάμεων δε θα ευοδωθεί στα πλαίσια του καπιταλισμού, αλλά σε σύνδεση με την πάλη για την ανατροπή του. Πράγμα που απαιτεί να σφυρηλατούν την ενότητα, την οργάνωσή τους, τη συμμαχία τους, στον ανειρήνευτο αγώνα ενάντια στην αστική τάξη.

Στην πρώτη γραμμή των ταξικών αγώνων

Ετσι, το ΚΚΕ σ' όλη την ιστορική του διαδρομή έδωσε και δίνει όλες του τις δυνάμεις, με συνέπεια αποφασιστικότητα, μαχητικά, πληρώνοντας ακόμη και με το αίμα και τη ζωή των στελεχών και των μελών του, για να ζήσει ο λαός μας καλύτερες μέρες. Η σφραγίδα του βρίσκεται ανεξίτηλη στις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, σ' όλη την πορεία του λαϊκού κινήματος, έτσι ώστε η νεότερη Ιστορία της Ελλάδας να είναι συνυφασμένη με τη δράση του ΚΚΕ.
Αντιτάχθηκε σθεναρά σ' όλες τις επιθέσεις και την τρομοκρατία του κεφαλαίου ακόμη κι αν αυτό σήμαινε διώξεις, φυλακίσεις, εξορίες, δολοφονίες και εκτελέσεις στελεχών του. Το 8ωρο, το 7ωρο, η Κοινωνική Ασφάλιση, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, τα μέτρα προστασίας των ανέργων, η πάλη για την ισοτιμία των γυναικών, για τα δικαιώματα της νεολαίας στη μόρφωση, τη δουλειά, την ψυχαγωγία, τον αθλητισμό, η δημόσια δωρεάν Παιδεία, η Υγεία αποτελούσαν, και συνεχίζουν, το περιεχόμενο της ασίγαστης πάλης του ΚΚΕ, που έδενε πάντα αυτόν τον αγώνα με την πάλη για το σοσιαλισμό. Αντιπάλεψε και αντιπαλεύει τη συμμετοχή της χώρας στην ιμπεριαλιστική δράση, στο ΝΑΤΟ, στην ΕΟΚ τη σημερινή ΕΕ, που αποτελούν οργανισμούς στραγγαλισμού του λαού.
Μα πάνω απ' όλα, το Κόμμα μας πρωτοστάτησε σ' όλες τις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας του λαού μας, σ' αυτές που η άρχουσα τάξη έβαζε πάνω απ' όλα τα συμφέροντά της. Το ΚΚΕ, χωρίς να υπολογίζει κόπους και θυσίες, έγραψε τις πιο ηρωικές παραδόσεις, παρακαταθήκη για το σήμερα.
Είναι το Κόμμα που ηγήθηκε του μεγάλου Επους της Εθνικής Αντίστασης και της απελευθέρωσης του λαού μας από τη γερμανική ιμπεριαλιστική υποδούλωση και κατοχή, αφού ήταν ο νους και η καρδιά του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Πρωτοστάτησε στη λαϊκοαπελευθερωτική πάλη του ελληνικού λαού σε αντίθεση με την ηττοπαθή στάση της άρχουσας τάξης, που ένα μέρος της συνεργάστηκε με τον καταχτητή και ένα άλλο το φιλοβρετανικό έφυγε από την Ελλάδα, εγκαταλείποντας το λαό έρμαιο στη γερμανική κατοχή.
Αλλά και στη συνέχεια, όταν η αστική τάξη, προκειμένου να εγκαθιδρύσει τη δική της εξουσία, αποφάσισε ένοπλα να τσακίσει μαζί με τους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές το λαϊκό κίνημα, τότε που ο λαός βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα: Υποταγή ή οργάνωση της πάλης και αντεπίθεση; Το ΚΚΕ έδωσε τη δύναμη στο λαό να επιλέξει το δεύτερο δρόμο, όπως κάθε λαός που αρνείται να δεχτεί την ταπείνωσή του. Μπήκε επικεφαλής της τρίχρονης αντιιμπεριαλιστικής πάλης του λαϊκοεπαναστατικού κινήματος. Και γεννήθηκε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας.
Ο αγώνας του ΔΣΕ αποτελεί την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα στον 20ό αιώνα, το μεγαλύτερο δημιούργημα του ΚΚΕ. Αποπνέει μόνο δίκιο και ηθική, επειδή δίκιο και ηθική αποπνέει ο ανυποχώρητος αγώνας της εργατικής τάξης, ο αγώνας του ΚΚΕ.
Το δρόμο της αντίστασης, σε άλλες συνθήκες, επέλεξε το ΚΚΕ και στα χρόνια που ακολούθησαν την ήττα του ΔΣΕ, μέχρι την κατάρρευση της δικτατορίας του 1967 - 1974. Στις φυλακές και στις εξορίες, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στην παρανομία και στην πολιτική προσφυγιά, χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες κράτησαν ψηλά τη σημαία των ιδανικών του ΚΚΕ και με τεράστιο προσωπικό κόστος αρνήθηκαν να το αποκηρύξουν, αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας.

Κρίση και διέξοδος

Τον ίδιο δρόμο ακολουθεί το ΚΚΕ μέχρι σήμερα, που το σημαντικότερο στοιχείο των εξελίξεων είναι η οικονομική κρίση που εκδηλώνεται ευρύτερα στον καπιταλιστικό κόσμο. Η κρίση ανέδειξε, ακόμη πιο ανάγλυφα, τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου», ανέδειξε όμως και πιο ξεκάθαρα ότι στο πλαίσιο της πολιτικής διαχείρισης της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης υπάρχει διαπάλη ανάμεσα στα δύο διαφορετικά μείγματα πολιτικής και στη χώρα μας, ανάμεσα στην κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ και στον ΣΥΡΙΖΑ.
Το μείγμα της πολιτικής της ΝΔ βασίζεται στην επιβολή δημοσιονομικών μέτρων, στο φτήνεμα της τιμής της εργατικής δύναμης, στην απελευθέρωση της αγοράς, στις ιδιωτικοποιήσεις, γιατί αυτή η πολιτική θα οδηγήσει δήθεν στην ανάπτυξη και στις επενδύσεις. Το άλλο μείγμα πολιτικής μιλά για ανάπτυξη και αναδιανομή, με διαγραφή μέρους του χρέους (αυτό είναι «κούρεμα» που θα φέρει νέα αντιλαϊκά μέτρα), διαπραγμάτευση της αποπληρωμής του υπόλοιπου μετά από μερικά χρόνια, με ανακεφαλαιοποίηση και δημόσιο έλεγχο των τραπεζών, ώστε να μπορούν να δανειοδοτήσουν τους λεγόμενους υγιείς μεγαλοεπιχειρηματίες, εξασφάλιση κρατικού χρήματος για επενδύσεις με φορολογία των πλουσίων. Βεβαίως, δε μιλά για φορολογία κεφαλαίου, γιατί οι καπιταλιστές θέλουν φοροαπαλλαγές για να επενδύσουν. Αλλά και η φορολογία των υψηλών εισοδημάτων θα δοθεί για επενδύσεις, επομένως ποια αναδιανομή. Οσο για αύξηση των μισθών στην ανάκαμψη, αυτή επηρεάζει αρνητικά τα κέρδη.
Από τα παραπάνω φαίνεται ότι και τα δύο μείγματα, που διαφέρουν μεταξύ τους, εφαρμόζουν πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, αλλά εκφράζουν συμφέροντα διαφορετικών τμημάτων του. Για παράδειγμα, το μείγμα που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ το στηρίζει ένα μέρος του κεφαλαίου αλλά και μεσαίων στρωμάτων που προσεγγίζουν τους αστούς γιατί καταστρέφονται από την κρίση.
Ολες οι παραπάνω πολιτικές δεν πρόκειται να φέρουν βελτίωση στη θέση του λαού στην Ελλάδα. Διέξοδος από την κρίση σε όφελος της εργατικής τάξης, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων μπορεί να έρθει μόνο με αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, που απαιτεί λαϊκή εξουσία και οικονομία.
Σήμερα, στη χώρα μας, υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μια ριζικά διαφορετική οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, η οποία μπορεί να διασφαλίσει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών που συνεχώς διευρύνονται. Βασικό χαρακτηριστικό της λαϊκής οικονομίας είναι η μετατροπή της ιδιοκτησίας του μεγάλου κεφαλαίου σε κοινωνική κρατική ιδιοκτησία. Σε αυτήν τη γραμμή ρήξης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, πρέπει να ανασυνταχθεί και να βαδίσει το λαϊκό κίνημα, για να βάλει τη σφραγίδα του την κατάλληλη στιγμή. Στο σοσιαλισμό, ο πλούτος θα ανήκει στο λαό, θα εντάσσεται στην ανάπτυξη της οικονομίας σε όφελός του.

Οι αναπτυξιακές δυνατότητες

Η Ελλάδα διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης της παραγωγής μέσων παραγωγής, εμπορικού δικτύου και ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης σύγχρονης τεχνολογίας. Διαθέτει έμπειρο και πολυάριθμο εργατικό δυναμικό, με βελτιωμένο μορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση και πολυάριθμο επιστημονικό δυναμικό.
Η Ελλάδα μπορεί να αναπτύξει βιομηχανία και αγροτική οικονομία, ώστε να καλύπτει κάποιες ανάγκες που σήμερα καλύπτονται από εισαγωγές. Εχει αναξιοποίητο ορυκτό πλούτο απαραίτητη προϋπόθεση για ανάπτυξη της βιομηχανίας. Εχει βωξίτη που μπορεί να αναπτύξει τη βιομηχανία κάθε προϊόντος που έχει ως πρώτη ύλη το αλουμίνιο. Εχει νικέλιο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ανθεκτικών κραμάτων με χάλυβα. Εχει ψευδάργυρο, χρυσό. Εχει λευκόλιθο, μάρμαρο, που λόγω της ποιότητάς του κατέχει εξέχουσα θέση στη διεθνή αγορά. Εχει λιγνίτη για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Εχει τεράστιο υδάτινο δυναμικό για την παραγωγή επίσης ηλεκτρικής ενέργειας.
Εχει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Βόρειο Αιγαίο, στη λεκάνη Ρόδου, νότια της Κρήτης, στο Ιόνιο, στον Πατραϊκό Κόλπο. Υπάρχει υψηλό αιολικό δυναμικό και πηγές γεωθερμίας, ιδιαίτερα στα νησιά του Αιγαίου.
Εχει ήδη αναπτυγμένη βιομηχανία χάλυβα, σιδήρου, χαλκού, αμυντική βιομηχανία, βιομηχανία πλαστικών, παραγωγή τσιμέντου και άλλων οικοδομικών υλικών. Επίσης, η μηχανοποίηση του κλάδου των κατασκευών μπορεί να καλύψει γενικά τις ανάγκες κατασκευής δημόσιων έργων - κατασκευών, λαϊκής κατοικίας. Εχει, επίσης, δάση για ξυλεία και προϊόντα ξύλου.
Επίσης, η Ελλάδα είχε, άρα μπορεί να αναπτύξει αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή, που να καλύπτει όλες τις διατροφικές της ανάγκες και να κάνει εξαγωγές, αντί να εισάγει. Υπάρχει, επίσης, μεγάλη μηχανοποίηση της αγροτικής παραγωγής. Η Ελλάδα έχει σημαντική παραγωγή σιταριού, καλαμποκιού, άλλων δημητριακών, πατάτας φασολιών, διαθέτει υψηλής ποιότητας λάδι, οπωροκηπευτικά, κρασί, ροδάκινα, εσπεριδοειδή, σταφίδα, μέλι κ.ά. Η κτηνοτροφία της Ελλάδας παρουσιάζει υψηλό βαθμό συγκέντρωσης, και με κεντρικό σχεδιασμό μπορεί να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των εγχώριων αναγκών κατανάλωσης σε πρόβειο γάλα, κρέας κ.λπ. αλλά και αναπτυγμένη βιομηχανία τροφίμων και ποτών. Επίσης, η αγροτική παραγωγή μπορεί να στηρίξει τη βιομηχανία τροφίμων. Εχουμε πολύ καλής ποιότητας βαμβάκι. Αντίστοιχα, διαθέτουμε σημαντική βάση παραγωγής κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης, υπόδησης καθώς και σχετική τεχνογνωσία. Δίπλα στην κοινωνική αγροτική παραγωγή θα υπάρχει και η συνεταιριστική παραγωγή για τους μικροπαραγωγούς.
Αυτή η ανάπτυξη θα εξαλείψει την ανεργία. Και σε τομείς υπηρεσιών, όπως π.χ. η Υγεία που σήμερα οι λαϊκές ανάγκες απαιτούν πολλαπλάσιο από το υπάρχον υγειονομικό δυναμικό, ή στον τομέα Παιδείας, μειώνοντας π.χ. τους μαθητές στις τάξεις, που χρειάζεται για να παρέχεται ολοκληρωμένη μόρφωση, ενώ σήμερα γιατροί, υγειονομικοί, δάσκαλοι και καθηγητές είναι άνεργοι, ή θεωρούνται πλεονάζον προσωπικό.
Βεβαίως, αυτή η ανάπτυξη δε χωρά στα πλαίσια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Να, γιατί λέμε εργατική εξουσία, λαϊκή οικονομία και αποδέσμευση από τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ενώσεις, όπως π.χ. Ευρωπαϊκή Ενωση, ΝΑΤΟ κ.λπ. Τότε θα αναπτύσσονται επωφελείς για το λαό σχέσεις με άλλες χώρες. Αυτή είναι η πολιτική πρόταση - διέξοδος του ΚΚΕ και είναι μονόδρομος για φιλολαϊκή έξοδο από την κρίση και ανάπτυξη σε όφελος των εργαζομένων.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΤΗΣ ΑΛΕΚΑΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΣΕ ΛΑΡΙΣΑ ΚΑΙ ΒΟΛΟ

Με μεγάλη πολιτική συγκέντρωση στο Αμφιθέατρο του ΤΕΕ στο Βόλο ολοκληρώθηκε χτες βράδυ η διήμερη περιοδεία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο νομό Λάρισας και Μαγνησίας. Νωρίτερα το πρωί, η Αλέκα Παπαρήγα επισκέφτηκε δομές Πρόνοιας στη Γιάννουλη και τον Αμπελώνα και το μεσημέρι παραχώρησε συνέντευξη Τύπου στη Λάρισα. Ακολούθησαν συναντήσεις με το Σωματείο Εργαζομένων στην ΕΑΣ Λάρισας και με σωματεία και φορείς από το χώρο της Υγείας. Στο βόλο, πριν τη συγκέντρωση, η Αλέκα Παπαρήγα συναντήθηκε με τη Διοικούσα Επιτροπή του ΤΕΕ Μαγνησίας. Ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει παρακάτω την εισηγητική ομιλία από τη συνέντευξη Τύπου της Αλέκας Παπαρήγα στη Λάρισα, τη συζήτηση που ακολούθησε με τους δημοσιογράφους και ρεπορτάζ από το υπόλοιπο πρόγραμμα της χτεσινής περιοδείας.

    

Με μονοπώλια και ΕΕ δεν υπάρχει λύση υπέρ του λαού

Η εισηγητική ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη χτεσινή συνέντευξη Τύπου

Από τη συνέντευξη Τύπου στη Λάρισα

Αισθανόμαστε την υποχρέωση να κάνουμε ένα σύντομο σχόλιο -σαν σύντομο αδικεί το μεγάλο θέμα- από την εικόνα που συναντήσαμε σήμερα στις δομές Πρόνοιας που πήγαμε, για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, είτε έχουν σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες, είτε πρέπει να μείνουν 24 ώρες το 24ωρο κλεισμένοι άνθρωποι μέσα σ' ένα ίδρυμα, από βαριές σωματικές, κινητικές αναπηρίες.Αυτό που θέλουμε να υπογραμμίσουμε είναι το εξής: Αυτοί οι χώροι πρέπει να γίνουν κάστρα αντίστασης και πάλης, καθώς σε λίγες μέρες δε θα έχουν ούτε τη θέρμανση να εξασφαλίσουν. Υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις, οικονομικές, σε προσωπικό, σε ουσιαστική δηλαδή φροντίδα αυτών και των οικογενειών τους, ενώ χιλιάδες παιδιά και άτομα βρίσκονται μακριά από αυτές τις δομές. Καλύπτουν μόνο 300 άτομα στην περιοχή του νομού της Λάρισας κι αν μιλήσουμε σε πανθεσσαλικό επίπεδο, οι ανάγκες είναι πολύ περισσότερες.
Δεν αρκεί ο δικός τους αγώνας. Πρέπει να γίνει υπόθεση όλων των αγωνιστικών φορέων της Θεσσαλίας. Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Και όταν εμείς λέμε ότι δεν αναγνωρίζουμε το χρέος, γιατί δε το δημιούργησε ο λαός, το εννοούμε. Απειθαρχία και ανυπακοή είναι το λιγότερο που μπορεί να δεχτεί κανείς σε αυτή την κατάσταση. Ταυτόχρονα, πρέπει να υπάρχει ουσιαστική διεκδίκηση, παρά τις αντίξοες συνθήκες που υπάρχουν να γίνονται σήμερα παραχωρήσεις ακόμα και σε μια ομάδα ανθρώπων αδικημένων από τη σημερινή κυβέρνηση όπως και τις προηγούμενες.

Η ΕΕ είναι των καπιταλιστών

Οταν το ΚΚΕ μιλάει για την Ευρώπη ως ήπειρο, όντως αυτή την Ευρώπη την αισθανόμαστε σαν την Ευρώπη των λαών, παρά το γεγονός ότι αυτή θα πάρει σάρκα και οστά μόνο όταν οι λαοί βρεθούν στην εξουσία σε όσο γίνεται περισσότερες χώρες και μάλιστα στις πιο ισχυρές, στις πιο δυναμικές.
Οταν μιλάμε για ΕΕ είναι καθαρό πρόκειται για την Ευρώπη των καπιταλιστών, όλων των τμημάτων του καπιταλισμού, είτε είναι βιομήχανοι, είτε είναι εφοπλιστές, είτε είναι μεγαλέμποροι, είτε είναι τραπεζίτες κλπ. Επομένως, απορρίπτουμε τη θέση των κομμάτων και της τρικομματικής κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, ότι υπάρχει ή μπορεί να υπάρχει ευρωπαϊκή λύση, μέσα δηλαδή απ' την ΕΕ, υπέρ των λαών. Τέτοια λύση δεν υπάρχει αντικειμενικά. Κοροϊδεύουν το λαό.
Οποιαδήποτε «λύση» κι αν δοθεί, είτε με τη μορφή της αγοράς των ομολόγων, είτε με τη μορφή καθαρού «κουρέματος», άλλου 30% όπως λένε, αυτή η λύση θα συνοδεύεται από νέα άγρια μέτρα διαρκείας εναντίον των εργατοϋπαλλήλων και εναντίον ενός μεγάλου μέρους των φτωχών αυτοαπασχολουμένων στην πόλη και στην ύπαιθρο. Αυτό δε σημαίνει ότι ένα ανερχόμενο αναγεννημένο λαϊκό κίνημα δεν έχει τη δυνατότητα να ματαιώσει κάποια μέτρα, δεν έχει τη δυνατότητα, εκφοβίζοντας κυριολεκτικά, να αποσπάσει στη μία ή στην άλλη χώρα και στην Ελλάδα, έστω κάποια ψίχουλα. Δυστυχώς όμως, δε θα καταφέρει τίποτα περισσότερο.
Μιλάμε για ανασυνταγμένο και αναγεννημένο εργατικό λαϊκό κίνημα, όχι βεβαίως με το πλαίσιο που βάζει η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων σήμερα και κάνει την λεγόμενη «πανευρωπαϊκή απεργία», αλλά ένα κίνημα που κατευθύνεται σε κάθε χώρα και στην Ελλάδα πριν απ' όλα, στην αποδέσμευση από την ΕΕ και στη λαϊκή εξουσία.

Λύσεις ενδιάμεσες δεν υπάρχουν

Και η λαϊκή εξουσία δεν μπορεί να είναι μόνο πολιτική, πρέπει να συνοδεύεται από τη μετατροπή σε λαϊκή, κοινωνική ιδιοκτησία των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, των μονοπωλίων. Και εκεί που δεν μπορεί να γίνει πλήρως κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία, πρέπει να υπάρχει ο παραγωγικός, κυρίως ο αγροτικός συνεταιρισμός, που θα συνενώσει στις χώρες εκείνες που υπάρχει μικρή παραγωγή, τη φτωχή αγροτιά.
Σε αυτές τις συνθήκες, η διαγραφή του χρέους αποτελεί λύση που δίνει τη δυνατότητα στο λαό να συσσωρεύσει χρήματα από την παραγωγική ανάπτυξη και την κοινωνικοποίηση του πλούτου και να τα διαθέσει για τις ανθρώπινες ανάγκες, για τη σχεδιασμένη ανάπτυξη υπέρ των ανθρώπινων αναγκών.
Λύσεις ενδιάμεσες δεν υπάρχουν. Θα είναι μεσοβέζικες και σε βάρος του λαού. Επομένως, τα επόμενα χρόνια δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει να έχουμε ξανά στην Ελλάδα εναλλαγή της κυβερνητικής εξουσίας, αλλά σε καμία περίπτωση, όποια σύνθεση κι αν έχει η νέα διακυβέρνηση, δεν θα αντιπροσωπεύει τη λαϊκή εξουσία. Αυτή θα την κατακτήσει ο λαός με όλες τις μορφές πάλης με ένα κίνημα αποφασισμένο κυριολεκτικά να καταστρέψει τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

    

Η συζήτηση με τους δημοσιογράφους

-- Είπατε τώρα και στην ομιλία σας χτες ότι οποιοδήποτε «κούρεμα» χρέους θα συνοδευτεί από σκληρά μέτρα. Θέλετε να μας δώσετε κάποια παραδείγματα; Δηλαδή τι προβλέπεται να γίνει σε περίπτωση μερικής διαγραφής του χρέους;
-- «Μην ξεχνάτε ότι οι πιστωτές σήμερα είναι κράτη και οι διαφωνίες που υπάρχουν είναι να μην πληρώσουν τα κράτη τις ζημιές. Γιατί πρέπει να μοιραστούν οι ζημιές από το "κούρεμα" και να τις μοιραστούν τα κράτη. Επομένως το γερμανικό και τα άλλα κράτη που θα υποστούν τις ζημιές από ένα "κούρεμα" θα ζητήσουν ανταλλάγματα. Π.χ. και νέα μέτρα σε βάρος των εργατοϋπαλλήλων. Θα μου πείτε υπάρχουν; Πάντα θα υπάρχουν όταν στην εξουσία βρίσκονται τα μονοπώλια.
Δεύτερον. Π.χ. να αγοράσουν αεροδρόμια, λιμάνια, εκτάσεις ολόκληρες αντί πινακίου φακής, για ένα κομμάτι ψωμί. Εχετε δει κανένα καπιταλιστικό κράτος ή κανέναν καπιταλιστή να κάνει δωρεές χωρίς ανταλλάγματα; Π.χ. Να καταργηθούν οι εισφορές των εργοδοτών στα θέματα της υγείας. Να μειωθεί ο φόρος στο μεγάλο κεφάλαιο ακόμη πιο πολύ...
Γι' αυτό, το θέμα δεν είναι να παλεύει κανείς να μη μειωθούν παραπέρα οι μισθοί - και αυτός ο αγώνας έχει αξία - αλλά όταν λένε να μειωθεί το μη μισθολογικό κόστος, είναι στην πραγματικότητα οι παροχές και τα δικαιώματα, έστω τα ελάχιστα που διατηρούν ακόμα οι εργαζόμενοι. Αν ο φόρος στις μεγάλες επιχειρήσεις μειωθεί ακόμη περισσότερο, αν καταργηθούν οι κρατήσεις της εργοδοσίας, ο ΕΟΠΥΥ θα συντριβεί εντελώς. Θα ανέβει η εισφορά του εργαζόμενου είτε στους ασφαλιστικούς οργανισμούς είτε με τη μορφή να αγοράζει υπηρεσίες και φάρμακα.
Να σας πω και μια άλλη πλευρά. Τα επόμενα χρόνια αν δεν έχουμε ριζική αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας, οι συντάξεις θα διανέμονται ως εξής: Δεν θα υπάρχει να μειώνονται οι συντάξεις ή να γίνονται κρατήσεις. Θα μετράνε πόσοι είναι οι ασφαλισμένοι, πόσοι είναι οι συνταξιούχοι στον ασφαλιστικό οργανισμό, πόσα λεφτά έχει το Ταμείο και οι συντάξεις θα κυμαίνονται ανάλογα με τα αποθέματα του Ταμείου διά του αριθμού των ασφαλισμένων. Τον ένα μήνα θα παίρνουμε 500 ευρώ, τον άλλο 400 και τον επόμενο μήνα θα παίρνουμε 300... Εκεί θα πάμε. Δε θα χρειάζονται να υπάρχουν αποφάσεις για περικοπές συντάξεων. Θα καθορίζονται με τον αυτόματο πιλότο οι περικοπές».

***

-- Τα σενάρια περί νέων εκλογών είχαν κάνει την εμφάνισή τους πριν ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις της τρόικας με τον κυβερνητικό συνασπισμό. Το ΚΚΕ βλέπει εκλογές άμεσα;
-- «Επειδή κι εμείς δεν βγάζουμε τα συμπεράσματα μέσα από το κεφάλι μας αλλά παρακολουθούμε και τις συζητήσεις, υπάρχει μια άποψη που λέει ότι είναι πιθανόν η κυβέρνηση να βγάλει το χειμώνα και προς την άνοιξη να προχωρήσουν σε εκλογές. Εμείς θεωρούμε ότι τις εκλογές θα τις επιχειρήσει η κυβέρνηση ή αν θέλετε θα έχουμε εκλογές που θα πάρουν ενεργό μέρος οι πιστωτές. Θα είναι εκλογές των πιστωτών. Θα προχωρήσουν εφόσον έχουν εξασφαλίσει ότι υπάρχει εναλλακτική λύση κυβερνητική, που δεν αλλάζει το μονόδρομο και δεν ανατρέπει τα μέτρα. Θα συνδυαστεί δηλαδή και με τη στήριξη εκείνου του πόλου, στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο πόλος με επικεφαλής το ΣΥΡΙΖΑ, που θα τους διασφαλίσει να περάσει τις αυταπάτες της αναμονής μέσα στο λαό για να κερδίσουν χρόνο για να ελέγξουν ακόμα καλύτερα τις εξελίξεις»...

***

-- Δηλαδή λέτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η επόμενη κυβέρνηση που θα στηρίξουν πιστωτές από την ΕΕ;
-- «Οι πιστωτές θα προτιμούσαν να είχαν μια κυβέρνηση 100% δική τους, μέσα από τους κόλπους τους. Εάν όμως δεν μπορέσουν να το ματαιώσουν, αυτό εξαρτάται και από τον ίδιο το λαό, τότε θα προσπαθήσουν να πέσουν στα... μαλακά. Αλλωστε η δεκαετία του '80 και του '90 έδειξε ότι οι καπιταλιστές περιέφεραν τη συμπάθειά τους από τη φιλελεύθερη διαχείριση στη σοσιαλδημοκρατική.
Ενα πράγμα είναι σίγουρο, ότι θα πάμε για εκλογές των πιστωτών, όπου οι πιστωτές και οι διάφορες συμμαχίες θα παίξουν ενεργό ρόλο, άλλοι υπέρ της ΝΔ και άλλοι υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό το λέμε ξέροντας ότι τέτοια στοιχεία, αδύναμα μεν, υπήρχαν και στις εκλογές του Ιουνίου.
Ξαναλέμε, η αστική τάξη της χώρας μας και οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές και η ΕΕ θα ήθελε μια κυβέρνηση απολύτως του χεριού της. Οταν δεν μπορεί να έχει κυβέρνηση του χεριού της τότε ανέχεται μια κυβέρνηση η οποία δεν θα αμφισβητήσει την κυρίαρχη στρατηγική».

***

-- Πόσο του χεριού της είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, πόσο επί τις εκατό; Είπατε ότι της ΝΔ είναι 100%, του ΣΥΡΙΖΑ πόσο είναι;
-- «Η αντιπολίτευση, όπως έχει δείξει η πείρα, γίνεται περισσότερο του χεριού όταν γίνεται κυβέρνηση. Οταν ένα κόμμα είναι στην αξιωματική αντιπολίτευση, πάρτε τη ΝΔ όταν ήταν στην αντιπολίτευση, τότε δεν της άρεσε το μνημόνιο, το καταψήφισε. Ελεγε θα το καταργήσω, θα το αναπροσαρμόσω, θα πάω να παλέψω. Μόλις έγινε κυβέρνηση, με τους συμμάχους της, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, είδατε πώς άλλαξε και τη συνθηματολογία της.
Επομένως ο λαός πρέπει να το σκεφτεί πολύ καλά. Πρέπει να κρίνει ένα κόμμα και ως αντιπολίτευση και να ξέρει ότι όταν γίνει κυβέρνηση τότε ή πρέπει να ευθυγραμμιστεί με την Κομισιόν ή πρέπει να έρθει σε σύγκρουση εκ βάθρων.
Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ αυτήν τη στιγμή δεν υποστηρίζει τη σύγκρουση εκ βάθρων, λέει ότι θα συγκρουστεί σε επίπεδο διαπραγμάτευσης. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι στην ΕΕ που υπάρχουν ανταγωνισμοί και αντιθέσεις όταν η διαπραγμάτευση συντελείται στα όρια των τειχών αυτή η διαπραγμάτευση δε φέρνει αποτελέσματα. Αρα, λοιπόν, ή θα συγκρουστείς - και σύγκρουση σημαίνει σήμερα αποδέσμευση, κοινωνικοποίηση και ανάπτυξη που καθορίζεται από τις ανάγκες του λαού και όχι από τις ανάγκες των μονοπωλίων. Μιλώ συνθηματικά, αδικώ την πολιτική μας πρόταση αυτήν τη στιγμή, αλλά δεν μπορώ να την αναλύσω περισσότερο λόγω χρόνου.
Θυμηθείτε το ΠΑΣΟΚ του '80 - '81 και το ΠΑΣΟΚ του '83 - '84 - '85, του '89, της δεκαετίας του '90. Εγγύηση λοιπόν δεν είναι η αντιπολιτευτική τακτική, αλλά είναι η πρόταση εξουσίας που έχεις».

***

-- Ενα σχόλιο θα ήθελα για την κατάσταση που επικρατεί στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, μιας και βρισκόμαστε στη Θεσσαλία. Οι αγρότες φορολογούνται, οι επιστροφές φόρου του πετρελαίου μειώνονται, κόβονται κάποια χρήματα για τη συνδεδεμένη ενίσχυση. Ποια είναι η άποψη του ΚΚΕ;
-- «Βλέπετε, λοιπόν, ότι οι παλαιότεροι αγώνες που έκαναν οι αγρότες έφεραν κάποια επιμέρους και πολύ προσωρινά αποτελέσματα. Δεν τα καταδικάζουμε, άλλωστε κι εμείς είχαμε συμβάλλει σε αυτά. Σήμερα σώζεται ο αγρότης με το να έχει ένα ευρώ φθηνότερο πετρέλαιο; Σώζουν τον αγρότη σήμερα οι επιδοτήσεις; Οχι. Αρα σήμερα υπάρχει ανάγκη ριζικής αλλαγής. Ποια είναι σήμερα η ριζική αλλαγή;
Πριν από όλα η διαμόρφωση του σύγχρονου λαϊκού παραγωγικού συνεταιρισμού που συνενώνει τους μικροϊδιοκτήτες, η κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας της γης και των καπιταλιστικών επιχειρήσεων που έχουν σχέση με την αγροτική παραγωγή και τη μεταποίηση. Η απαγόρευση των εισαγωγών σε προϊόντα που μπορούμε να παράγουμε. Και για να πέσει το κόστος παραγωγής για να ανέβει η παραγωγικότητα που θα κάνει πιο φθηνά προϊόντα πρέπει ο παραγωγικός συνεταιρισμός και η αγροτική παραγωγή να συνδεθεί με το γενικότερο σχεδιασμό που στηρίζεται στην κοινωνικοποιημένη οικονομία.
Αυτό σημαίνει το κράτος δίνει στους αγρότες τα μηχανήματα και τα καλλιεργητικά εφόδια, το κράτος αγοράζει σε καλή τιμή για να ζήσει και ο αγρότης και να είναι και φθηνά τα προϊόντα. 'Η ένα μέρος το αφήνει στον παραγωγό που το διαθέτει στις λαϊκές αγορές, αλλά σε τιμές που ωφελούν και τον αγρότη και τον καταναλωτή.
Σημαίνει επίσης τόνωση της ζωικής παραγωγής όπου η ζωική παραγωγή συνδέεται με την ανάπτυξη των κλάδων της βιομηχανίας, της μεταποίησης. Η κτηνοτροφία συνδέεται με την ένδυση. Το δέρμα, συνδέεται με σημαντικούς τομείς της βιομηχανίας που έχουν σχέση με καταναλωτικά προϊόντα. Αυτή η πολιτική δεν ακολουθείται σήμερα ούτε πρόκειται να ακολουθηθεί από τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Ούτε από την κυβέρνηση, που έχει βάρβαρη πολιτική αντιλαϊκή, αντεργατική, αντιαγροτική, αλλά και καμία αντιπολιτευτική δύναμη δεν υιοθετεί αυτή τη θέση που εμείς λέμε. Υιοθετεί τη γενική πολιτική που ακολουθείται στην ΕΕ με κάποιες μικροπαραλλαγές που δεν αλλάζουν την ουσία της ακολουθούμενης πολιτικής.
Κοιτάξτε να δείτε, θα τελειώσουν τώρα και οι επιδοτήσεις, άλλες έχουν ήδη τελειώσει και καταλαβαίνετε ότι τα πράγματα θα είναι ακόμη χειρότερα. Σίγουρα θα στηριχτούν οι καπιταλιστικές αγροτικές επιχειρήσεις, να τονωθούν οι εξαγωγές, αλλά η θάλασσα των εισαγωγών θα υπάρχει. Οχι μόνο από βόρειες ευρωπαϊκές χώρες, όσον αφορά τα κτηνοτροφικά προϊόντα, αλλά θα φέρνουν γεωργικά προϊόντα από τη Βραζιλία από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως γίνεται μέχρι σήμερα.
Διότι η απελευθέρωση της αγοράς, η ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων σημαίνει ελευθερία στις εισαγωγές. Αυτές πρέπει να απαγορευτούν στα προϊόντα που μπορούμε να παράγουμε. Η λαϊκή εξουσία δεν μπορεί να επιτρέπει τέτοιες εισαγωγές. Και αυτή δεν είναι ανελεύθερη οικονομία, διότι και από τα εισαγόμενα προϊόντα δεν κερδίζει ο Βραζιλιάνος αγρότης, κερδίζει ο Βραζιλιάνος μεγαλοϊδιοκτήτης γης ή ο βιομήχανος καπιταλιστής».

Ρεαλιστικός και άμεσος ο δρόμος που χαράζει το ΚΚΕ

Μαζική η χθεσινή συγκέντρωση στο Βόλο

Στιγμιότυπο της συγκέντρωσης

«Ο δρόμος που χαράζει το ΚΚΕ είναι η άμεση λύση». Αυτό υπογράμμισε ανάμεσα σε άλλα η Αλέκα Παπαρήγα, μιλώντας χθες το βράδυ σε συγκέντρωση στο Βόλο, στην αίθουσα του ΤΕΕ Μαγνησίας που γέμισε ασφυκτικά από κόσμο.Η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε πως η πρόταση του ΚΚΕ είναι πιο ρεαλιστική από ποτέ, αρκεί ο λαός να οργανωθεί, να συμμετέχει στο κίνημα και σε μαζικές διαδικασίες και στην πάλη, να βάλει πλώρη για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Τότε η λύση βρίσκεται στα χέρια του και βρίσκεται στο σήμερα. Αλλωστε, όπως είπε, και οι αντιλαϊκές λύσεις που προτάσσουν σήμερα τα κόμματα που στηρίζουν την καπιταλιστική ανάπτυξη και την ΕΕ, ή άλλο ιμπεριαλιστικό μπλοκ, φαντάζουν εφικτές επειδή έχουν την εξουσία και μπορούν να τις επιβάλλουν.
Επομένως αν θέλει κανείς να δημιουργήσει προϋποθέσεις, να ματαιώσει τα χειρότερα και να ανοίξει δρόμο ριζικής λύσης, το πρώτο πράγμα που χρειάζεται είναι η πολιτική χειραφέτηση, όχι μόνο από τα αντιλαϊκά κόμματα, αλλά από τη στρατηγική του κεφαλαίου, από τη στρατηγική των μονοπωλίων. «Αυτό που μπορεί να φοβίσει είναι όταν ο λαός κινείται προς την εξουσία», είπε χαρακτηριστικά και η πρόταση του ΚΚΕ θα είναι και είναι ρεαλιστική στο βαθμό που ο λαός την υιοθετεί και προσπαθεί να την επιβάλλει.
Για όλα τα άλλα κόμματα -από τη ΝΔ, τους Ανεξάρτητους Ελληνες μέχρι και το ΣΥΡΙΖΑ- που κάνουν λόγο για συμμαχίες της Ελλάδας με τον έναν ή τον άλλο ιμπεριαλιστή (ΕΕ, Ρωσία, Κίνα, ΗΠΑ κλπ.) και με δεδομένο ότι η σημερινή κρίση έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την κρίση του '29 - '31, είπε: «Επειδή η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας είναι σημαντική - από δω περνάνε αγωγοί πετρελαίου, φυσικού αερίου - θα βρεθεί στο επίκεντρο μεγάλων αντιπαραθέσεων και μπορεί και στο πλευρό ενός ιμπεριαλιστή να πάρει μέρος σε πόλεμο ή και να δεχθεί πόλεμο».
Τέλος, σχολίασε τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για ένα νέο «σχέδιο Μάρσαλ»: «Ενδεχομένως το χρησιμοποιεί για να σηματοδοτήσει κάτι. Το σχέδιο Μάρσαλ το έδωσαν οι ΗΠΑ γιατί ο καπιταλισμός είχε χάσει τη μισή Ευρώπη από το σοσιαλιστικό σύστημα. Εδωσε το σχέδιο Μάρσαλ για την καπιταλιστική ανασυγκρότηση με τον εξής όρο: Να βγάλουν τους κομμουνιστές από τις κυβερνήσεις στις οποίες είχαν μπει κάποια ευρωπαϊκά κόμματα μεταπολεμικά. Και το έκαναν. Εβαλαν όρους πολιτικούς και ιδεολογικούς. Το σχέδιο Μάρσαλ είχε και το δόγμα Τρούμαν και το μακαρθισμό στις ΗΠΑ».

• Πριν τη συγκέντρωση, η Αλέκα Παπαρήγα συναντήθηκε με τη Διοικούσα Επιτροπή του ΤΕΕ Βόλου. Συζήτησαν για τα προβλήματα του κλάδου και από μέρους του ΚΚΕ, τους ανέλυσε την πρόταση του Κόμματος για ανάπτυξη υπέρ του λαού και για έργα υποδομής που θα υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ