ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Ανίσχυρη αστική κυβέρνηση σημαίνει ισχυρός λαός που θα της κάνει τη ζωή δύσκολη

Σε μεγάλη συγκέντρωση του Κόμματος στο Σύνταγμα μίλησε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Η Αλέκα Παπαρήγα στο βήμα

Προσθέτοντας έναν ακόμα γερό «κρίκο» στην «αλυσίδα» του αγώνα, χιλιάδες άνθρωποι του μόχθου, εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, γυναίκες, νέοι και μεγαλύτεροι, πήραν θέση χτες βράδυ στη συγκέντρωση που διοργάνωσε το ΚΚΕ στην πλατεία Συντάγματος, με ομιλήτρια τη ΓΓ της ΚΕ Αλέκα Παπαρήγα. Την ώρα που μέσα στη Βουλή συζητιόταν η νέα δανειακή σύμβαση, με την οποία η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, η τρόικα και τα άλλα κόμματα της πλουτοκρατίας επιδιώκουν να δέσουν χειροπόδαρα τον λαό για τα επόμενα τριάντα χρόνια, έξω απ' τη Βουλή, στην πλατεία Συντάγματος ο λαός του λεκανοπεδίου -και την ίδια ώρα σε δεκάδες πόλεις της χώρας χιλιάδες άλλοι άνθρωποι του μόχθου-, διατράνωναν με στεντόρεια φωνή: «Οχι στη δανειακή σύμβαση - Δεν θα ζήσουμε με αλυσίδες»! Δεν συναινούμε, δεν υποχωρούμε: «Εργατιά μπροστά, τώρα μια γροθιά, γκρέμισε μνημόνια και αφεντικά»!

***

Στην ομιλία της, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε:

«Είμαστε ήδη σε προεκλογική περίοδο. Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε ευθύνη ως την ώρα που θα ανοίξουν οι κάλπες να είμαστε παντού όπου οι εργαζόμενοι απειλούνται με τις ατομικές συμβάσεις, με μειώσεις μισθών, με πείνα και φτώχεια, εκεί που αναπτύσσεται η εργοδοτική τρομοκρατία και η προβοκάτσια. Αλλωστε, η κυβέρνηση Παπαδήμου και οι συνεταίροι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν αναλάβει την υποχρέωση μέχρι την κάλπη να δουλέψουν πολύ για να υλοποιηθεί η πληθώρα των βάρβαρων μέτρων που έχουν πάρει και να πάρουν και νέα.

Από τη χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα

Εχουμε ταυτόχρονα την υποχρέωση να κάνουμε πλατιά πολιτική εξόρμηση, ώστε να συζητήσουμε με όλους εκείνους που έχουν κάθε συμφέρον να σηκώσουν κεφάλι και να απαντήσουν στην εργοδοσία, στα κόμματα, στην ΕΕ στο ερώτημα «ΕΕ ή χάος» ότι: Εσείς φέρνετε το χάος, εμείς έχουμε τη δύναμη να σας δώσουμε ένα γερό μάθημα στην κάλπη και κυρίως να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την απελευθέρωσή μας από κάθε μορφή καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και ιμπεριαλιστικών δεσμεύσεων. Με τα φυλλάδιά μας και τη βοήθεια του «Ριζοσπάστη», του «902».Σήμερα στη Βουλή γίνεται η γνωστή ψηφοφορία που επιχειρεί να στείλει μήνυμα ότι ο λαός συμφωνεί με τα μέτρα μέσω της ψήφισης της δανειακής σύμβασης. Αποτελεί μαζί με το PSI, τα παλιά και νέο μνημόνιο την πρώτη πράξη μιας πολύπρακτης τραγωδίας, που καταρχήν φθάνει ως το 2042, στο πλαίσιο της οποίας θα κλιμακώνεται από μήνα σε μήνα, από τρίμηνο σε τρίμηνο μια μακροχρόνια επίθεση σε βάρος των κοινωνικών λαϊκών δυνάμεων, των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων της πόλης και της υπαίθρου. Ενιαία επίθεση, ενιαία ανταπάντηση και αντεπίθεση, ένας για όλους, όλοι για έναν.
Δηλώνουμε την ετοιμότητα και αισιοδοξία μας ότι δεν πρόκειται να περιμένουμε ως το 2042, δεν θα τους δώσουμε τόσο χρόνο και διάρκεια, πολύ πιο πριν ο λαός με τη θέλησή του οφείλει και μπορεί να ανατρέψει όχι ένα μνημόνιο ελπίζοντας μάταια ότι το επόμενο θα είναι λιγότερο κακό, αλλά ότι θα ανατρέψει εκ βάθρων το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα υπέρ της εργατικής λαϊκής εξουσίας. Οτι ο λαός όχι μόνο θα πάρει πίσω ό,τι του αφαίρεσαν παράνομα, αλλά θα μπει στο δρόμο της κοινωνικής λαϊκής ευημερίας, τέτοια που μπορεί να διασφαλίσει η Ελλάδα με τις συγκεκριμένες αναπτυξιακές δυνατότητες.

Η νέα δανειακή σύμβαση αφορά ποσό ύψους 109,1 δισ. ευρώ με τμηματική εκταμίευση που θα δίνεται κατά μήνα και ενώ πριν θα υλοποιούνται τα βάρβαρα μέτρα και τα νέα που θα έρχονται, λίγες μέρες μετά τις εκλογές. Η κάθε δόση δηλαδή έχει προαπαιτούμενο την απαρέγκλιτη εφαρμογή των ταξικών μέτρων και των πρόσθετων χωρίς κανένα περιθώριο αναθεώρησης και επικαιροποίησης. Δηλαδή, σήμερα η Βουλή ψηφίζει προαποφασισμένα μέτρα ως τώρα και ως το 2042. Πρόκειται για συζήτηση καρικατούρα.

Φούμαρα η «επαναδιαπραγμάτευση»

Προσέξτε όμως και το κυριότερο: ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, με μαέστρο τον κ. Παπαδήμο και τον κ. Βενιζέλο και οπωσδήποτε τον κ. Σαμαρά, αλλά και όλους εκείνους που θα ψηφίσουν σήμερα, συμφώνησαν ότι δεν επιτρέπεται καμία αλλαγή όρων χωρίς τη γνώμη των πιστωτών. Ακόμα και αν αφορά νομοθετικές ρυθμίσεις και αποφάσεις δικαστηρίων, οι οποίοι αποτελούν και αιτία μονομερούς καταγγελίας της σύμβασης. Ας μας πει ο κ. Σαμαράς, ο κ. Τσίπρας πώς θα διαπραγματευθούν στο πλαίσιο της ΕΕ, το οποίο δεν το αμφισβητούν στο ελάχιστον; Πώς θα συνδυάσουν τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και την τήρηση των συμφωνημένων;
Οι πόροι της δανειακής σύμβασης αξιοποιούνται για την εξυπηρέτηση του χρέους και τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων. Και όχι μόνο αυτό, όλα τα έσοδα του κράτους έχουν προτεραιότητα όχι μισθούς και συντάξεις, αλλά τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τη δανειακή σύμβαση. Και μάλιστα θα προχωρήσουν στην πορεία και σε συνταγματική κατοχύρωση.

Επειδή πολλοί μιλάνε για ανταγωνιστικότητα, επισημαίνουν ότι αυτή αφορά μόνο τους μισθούς. Δεν αφορά μόνο τους μισθούς. Ολα τα δικαιώματα των εργαζομένων τα πάει προς τα κάτω. Η ανταγωνιστικότητα σημαίνει μια κούρσα για το ποια χώρα περνάει στην κορυφή των αντεργατικών μέτρων. Ενώ η ανταγωνιστικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κούρσα που θα βαθύνει την ανισομετρία. Αλλωστε, όλο και πιο πολύ στο λεξιλόγιο είναι οι βαλκανικές χώρες, η Ανατολική Ευρώπη, η Βόρεια και Νότια Ευρώπη, δεν είναι θέμα γεωγραφικό, είναι ταξικό.Τι λένε όσοι είναι φιλο-ΕΕ για τα φούμαρα που για χρόνια έλεγαν στο λαό; Τι του λένε όλοι αυτοί που έλεγαν για σύγκλιση, για κοινωνική αλληλεγγύη, για σταθερή ανάπτυξη και ευημερία; Αν λόγου χάρη αθετηθούν κάποιοι όροι της σύμβασης είτε για αντικειμενικούς λόγους είτε για υποκειμενικούς, τότε ζητούνται πίσω οι εκταμιευμένες δόσεις και οι τόκοι συν οι τόκοι υπερημερίας. Και μάλιστα έχει προβλεφθεί η κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας κινητής και ακίνητης, επίσης τα έσοδα του Δημοσίου έως και από την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου και των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Κατοχυρώνονται αυτά με το αγγλικό δίκαιο που διέπει τη σύμβαση.
Βεβαίως και πρόκειται για εκχώρηση και μάλιστα εθελοντικά, από την πλευρά των ελληνικών κομμάτων, δικαιωμάτων στο όνομα της διασφάλισης των συμφερόντων του κεφαλαίου και της εξουσίας τους. Ας μας πει ο κύριος Σαμαράς, ως τον κύριο Τσίπρα, πώς θα διαπραγματευθούν;

Διαπραγματεύονται για το κεφάλαιο

Ορισμένοι μάλιστα αριστεροί βολεύονται να εξηγούν την ανισομετρία, τις ανισότιμες σχέσεις με ηθικούς χαρακτηρισμούς, απολιτικά και αταξικά. Γιατί έτσι τους βολεύει να κοροϊδεύουν το λαό ότι υπάρχει λύση εντός των τειχών, ότι υπάρχει η εκδοχή του ανθρώπινου καπιταλισμού και του βάρβαρου καπιταλισμού. Ορισμένοι επίσης τα βάζουν με την τρόικα αποκλειστικά γιατί μας στερεί την εθνική κυριαρχία, λες και η τρόικα ήλθε μόνη της, λες και αυτή είναι πάνω απ' την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ. Την τρόικα τη νομιμοποιεί η υπογραφή στο Μάαστριχτ και η δήλωση πως ό,τι και να γίνει θα μείνουμε εντός ΕΕ.
Δεν είναι οσφυοκάμπτες οι Ελληνες ηγέτες και τα κόμματά τους, όπως δεν είναι οι Ιταλοί, οι Πορτογάλοι, οι Γάλλοι και τόσοι άλλοι. Η ένταξη στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, δηλαδή των καπιταλιστικών κρατών, σημαίνει αποδοχή της ανισομετρίας, του οξύτατου ανταγωνισμού εντός λυκοσυμμαχίας, καθώς τη σφραγίδα στις αποφάσεις την βάζουν κάθε φορά οι πιο ισχυρές καπιταλιστικές χώρες στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα εντός και εκτός ΕΕ.
Αν η Ελλάδα ήταν Γερμανία ως καπιταλιστική ανάπτυξη και η Γερμανία ως καπιταλιστική ανάπτυξη στο επίπεδο της Ελλάδας, τότε οι Γερμανοί εργάτες θα μιλούσαν για ελληνική μπότα. Και ο ελληνικός αστικός Τύπος θα διαμαρτυρόταν γιατί ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να πληρώνει για το γερμανικό. Η αστική τάξη της χώρας μας είναι και έμπειρη και ανοικτομάτα, άρα και τα κόμματά της ξέρουν ως πού μπορούν να διαπραγματεύονται, τι να διαπραγματεύονται, ξέρουν το συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες.
Βεβαίως και δε διαπραγματεύονται για το καλό των εργαζομένων. Διαπραγματεύονται άλλοτε περισσότερο απαιτητικά και άλλοτε λιγότερο για τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης μερίδας του κεφαλαίου, ανάλογα με το αν αυτή η μερίδα είναι ισχυρή και μπορεί να επεκταθεί στις διεθνείς αγορές. Διαπραγματεύονται για τους λεγόμενους δυνατούς τομείς της Ελλάδας, λόγου χάρη την ηλιακή ενέργεια, τον τουρισμό, όχι για τους εργαζόμενους, αλλά για τους επιχειρηματίες. Και όταν το κίνημα φουντώνει, παρακαλούν τους εταίρους να τους δώσουν κάποιο χρόνο για την εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων για να μην κλονισθεί το αστικό πολιτικό σύστημα.
Τέτοιες διαπραγματεύσεις θα κάνει ο κ. Σαμαράς, ο κ. Καμένος, ο κ. Κουβέλης, η Κατσέλη, ο κύριος Τσίπρας. Τους χαρίζουμε αυτήν την ικανότητα της διαπραγμάτευσης που παρά τις ικανότητές τους δεν θα καταφέρουν τίποτε.

Η «ανάπτυξη» δεν είναι για το λαό

Μας λένε ότι φεύγουν από τις πλάτες του λαού 100 δισ. με το PSI. Δεν είναι αλήθεια. Τα 100 δισ. σημαίνει ότι οι πιστωτές εξασφάλισαν ένα μέρος των χρημάτων τους, θα τα έχαναν όλα με άτακτη χρεοκοπία. Τα 100 δισ. θα τα πληρώσει ο λαός τρίδιπλα. Μας λένε ότι τώρα θα γίνουν επενδύσεις και θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Πρόκειται για ψέμα με ουρά, όσον αφορά και την έκταση των επενδύσεων, κυρίως όμως όσον αφορά την αντιμετώπιση των προβλημάτων των εργαζομένων.
Επενδύσεις θα γίνουν επιλεκτικά με κριτήριο το κέρδος, με λιγότερες θέσεις εργασίας από αυτές που έχουν χαθεί και θα συνεχίσουν να χάνονται, ενώ σε άλλους τομείς θα συνεχίζεται η θάλασσα των εισαγωγών, θα αυξάνει η ανεργία, τα συσσίτια, η συγκέντρωση ρούχων και κουβερτών, η ανταλλαγή υπηρεσιών. Επενδύσεις θα κάνουν Ελληνες και ξένοι επενδυτές, άλλωστε χωρίς επενδύσεις δεν υπάρχει κερδοφορία. Θα επενδύσουν για όσο διάστημα θέλουν και όσο θέλουν και πάλι όταν θέλουν θα βγάζουν τα κεφάλαια στο εξωτερικό.
Γλυκοκοιτάζουν την Ελλάδα τώρα γιατί τώρα θέλουν να εκμεταλλευθούν την φθηνή εργατική τάξη, που την θεωρούν ακόμα ακριβή, τον ορυκτό της πλούτο, τα φιλέτα, ό,τι αποφέρει σ' αυτούς κέρδη και μόνο αυτό. Προϋπόθεση για να γίνουν επενδύσεις είναι να σταματήσουν οι αγώνες και ο ξεμοναχιασμένος εργάτης και εργάτρια, η υπάλληλος να δουλεύει με 500 και 400 ευρώ το μήνα και σε λίγο διάστημα με 300 και 200 ευρώ, καθώς οι σύμμαχοί τους λένε ότι η Ελλάδα έχει ψηλά μεροκάματα.
Δείτε μερικά έργα που έχουν ήδη εξαγγείλει ότι θα κάνουν, με το σύνθημα ότι θα αλλάξει ο ενεργειακός χάρτης της χώρας, ενώ εμείς θα πληρώνουμε το πετρέλαιο και τη βενζίνη χρυσάφι. Εδωσαν τα κοιτάσματα χρυσού στον Εβρο στην καναδική «ΕΛΝΤΟΡΑΝΤΟ ΓΚΟΛΝΤ» που θα χρησιμοποιήσει 300 εργαζόμενους μόνο για το λίγο διάστημα της κατασκευής, ενώ οι μόνιμες θέσεις εργασίας θα είναι μόνο 200. Θα εγκαταστήσουν 12 φωτοβολταϊκά πάρκα στη Θεσσαλία, στη Στερεά και στη Δυτική Ελλάδα που θα δημιουργήσουν προσωρινά για τα έργα 360 θέσεις εργασίας και μόνο 160 θέσεις μόνιμες, δηλαδή εργάτες που θα εναλλάσσονται.
Η «ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΕΒΕ» κατασκευάζει συγκροτήματα αντλησοταμίευσης και αποθήκευσης ενέργειας στην Αιτωλοακαρνανία. Για την επιχείρηση αυτή θα δουλέψουν προσωρινά 842 για την κατασκευή και μετά μόνιμοι 50. Το αιολικό σύστημα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Κρήτη θα χρησιμοποιήσει 1.500 εργαζόμενους για μικρό διάστημα για την κατασκευή και μόνιμες θέσεις εργασίας 50. Ο σταθμός ηλιακής ενέργειας στο Λασίθι θα χρησιμοποιήσει προσωρινά 650 θέσεις και μόνιμα 70.
Είναι έργα εξαγωγής προς τη Γερμανία, όχι για το λαό. Θα κατασκευάσουν έργα υποδομής όχι βέβαια λαϊκές κατοικίες, λαϊκές κατασκηνώσεις, σχολεία, όχι αντισεισμικά και αντιπλημμυρικά έργα, αλλά αυτοκινητόδρομους για τη διακίνηση των εμπορευμάτων των κεφαλαιοκρατών και εμείς θα πληρώνουμε διόδια για 100 και βάλε χρόνια.

Το δίλημμα των εκλογών

Πολλά κόμματα θα πάρουν μέρος στις εκλογές. Πολλοί το αναγορεύουν σε θέμα δημοκρατίας, αφού η δημοκρατία προβάλλεται σαν κάτι που λένε για όλα τα γούστα. Οσα κόμματα και να πάρουν μέρος στις εκλογές το κριτήριο για το καθένα από αυτά είναι το πρόγραμμά του, η στάση του, η φερεγγυότητά του απέναντι στο δίλημμα: Με την εξουσία των επιχειρηματικών ομίλων και την ΕΕ ή με την εξουσία του λαού, δηλαδή της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, με Ελλάδα χωρίς καμία δέσμευση και συμμετοχή στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ;
Με την Ελλάδα των κηφήνων καπιταλιστών ή με την Ελλάδα του εργαζόμενου λαού; Τα συνθήματα και οι παντιέρες που σηκώνει το κάθε κόμμα δεν είναι απόδειξη ότι η πολιτική του, το πρόγραμμα, η στρατηγική του ανταποκρίνονται στις λαϊκές ανάγκες και στις αναπτυξιακές δυνατότητες που έχει η χώρα. Οι καυγάδες στη Βουλή και στους καναπέδες, οι καυγάδες της Ωρας του Πρωθυπουργού λίγη αξία έχουν όταν και οι μεν και οι δε κινούνται στην ίδια πλανερή ρότα ότι υπάρχει άγριος και ήπιος καπιταλισμός ή ότι πρέπει να βρούμε μια άλλη εκδοχή του καπιταλισμού, όπου μονοπώλια και λαός μπορούν - τάχα - να τα βρίσκουν με διάλογο, συναίνεση, ή με αντιπαράθεση ανάμεσα σε έξυπνες και αποτελεσματικές προτάσεις.
Εμφανίζουν την εκλογική μάχη ως αναμέτρηση ανάμεσα στις "μνημονιακές" και "αντιμνημονιακές" δυνάμεις. Είναι και αυτή μια πλαστή διαχωριστική γραμμή όσο και αν δε φαίνεται σε πολλούς ακόμα από μια πρώτη ματιά. Συμφέρει και τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ένας τέτοιος διαχωρισμός, γιατί σκέφτονται ότι αν δεν καταφέρουν να πάρουν μεγάλο πακέτο φιλομνημονιακών ψήφων, τουλάχιστον ας σκορπιστούν οι ψήφοι σε δυνάμεις που αναγορεύονται σε αντιμνημονιακές γιατί υποστηρίζουν το μεγάλο ψέμα ή τη μεγάλη αυταπάτη ότι υπάρχει και άλλο μείγμα μνημονίου.
Κάτι τέτοιο δεν υποστηρίζουν τα νέα κόμματα που βγήκαν από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ; Κάτι τέτοιο δεν υποστηρίζει η ΔΗΜΑΡ και ο ΣΥΡΙΖΑ; Οτι δηλαδή το μνημόνιο απέτυχε; Συμφέρει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να τρομοκρατούν το λαό ότι αν δεν προκύψει κυβέρνηση αυτοδυναμίας ή ισχυρής συνεργασίας, τότε μας περιμένει χάος. Το θέμα είναι εντελώς διαφορετικό.
Μακάρι να μπορούσε να προκύψει μέσα από εκλογική αναμέτρηση μια φιλολαϊκή κυβέρνηση, φιλολαϊκή εξουσία, αν κάτι τέτοιο όμως μπορούσε να γίνει μάλλον θα είχε καταργηθεί προ πολλού το γενικό εκλογικό δικαίωμα, ή θα είχαν πάρει τα μέτρα τους την άλλη μέρα για ανατροπή του εκλογικού αποτελέσματος. Ετσι δεν έγινε το 1958 όταν η ΕΔΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση; Στη συνέχεια ενώθηκε το λεγόμενο Κέντρο, ώσπου φθάσαμε στις εκλογές του 1961 που ψήφισαν και τα δέντρα, χώρια τα σπασμένα κεφάλια των υποψηφίων της ΕΔΑ.

Γενική πολιτική αναμέτρηση

Ωστόσο η επικείμενη εκλογική αναμέτρηση έχει την αξία της, και πολύ μεγάλη μάλιστα, αν τη δούμε σαν μια μορφή γενικής πολιτικής αναμέτρησης σε συνθήκες που ετοιμάζονται νέα μέτρα απίστευτα βάρβαρα. Ποτέ δεν ήταν τόσο μεγάλη η λαϊκή ευθύνη, η ατομική ευθύνη. Πρέπει να μπει ένα τέλος κάτω από τρομοκρατικά διλήμματα ή αυταπάτες ο ψηφοφόρος να ρίχνει άλλο ψηφοδέλτιο από αυτό που θα ήθελε. Εμείς λέμε καθαρά στο λαό: Κυβέρνηση θα προκύψει, την ετοιμάζουν από τώρα με διάφορες παραλλαγές. Οσοι δηλώνουν υπέρ του μονόδρομου της ΕΕ είναι έτοιμοι να μην αφήσουν τα συμφέροντα του συστήματος ακυβέρνητα ούτε για μια μέρα.
Το "πλάνο Α'", βέβαια, κλίνει προς κυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ανεξαρτήτως αυτοδυναμίας, το "πλάνο Β'" κυβέρνηση αυτοδύναμη έστω με ένα κόμμα, "πλάνο Γ'" κυβέρνηση αποκαλούμενη κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά, "πλάνο Δ'" όποια κυβέρνηση έστω και κεντροαριστερούτσικη αρκεί να κερδηθεί χρόνος για την ανασύνταξη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Επομένως, αυτό που κάνει τη διαφορά στην επικείμενη εκλογική μάχη είναι το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ. Γιατί μόνο έτσι θα δοθεί πραγματικό λαϊκό τρομοκρατικό μήνυμα στους αντιδραστικούς τρομοκράτες και στους έτοιμους να συμβιβαστούν την κατάλληλη στιγμή.
Συγνώμη για τον όρο, αλλά όταν μιλάνε για τρομοκρατία πρέπει να μιλήσεις για τον αντίποδα της τρομοκρατίας. Γιατί μόνο έτσι από την άλλη μέρα θα υπάρξει ο πρώτος σοβαρός δισταγμός για να παρθούν νέα μέτρα. Κυρίως όμως γιατί ο εργάτης και ο υπάλληλος, ο αυτοαπασχολούμενος, ο αγρότης θα αποκτήσουν ετοιμότητα αντίστασης, αντεπίθεσης. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να αποφύγουμε ίσως χειρότερα.
Δεν κρύβουμε από το λαό ότι δε φθάνει ούτε η καλύτερη άμυνα ούτε η καλύτερη επίθεση. Πρέπει ο αγώνας να πάει ως το τέλος, στην εργατική - λαϊκή εξουσία, στην αποδέσμευση από την ΕΕ με κοινωνικοποίηση, πανεθνικό σχεδιασμό, εργατικό - λαϊκό έλεγχο και μονομερή διαγραφή του χρέους. Βέβαια, στην κάλπη δεν ψηφίζει κανείς για την εργατική εξουσία, επομένως δεν απαιτείται πλήρης συμφωνία, ψηφίζει όμως για να συγκεντρώσει δύναμη, πείρα και κουράγιο να παρεμποδίσει νέες τραγωδίες, να διεκδικήσει ό,τι ανήκει σε αυτόν και κυρίως στα παιδιά του.
Ο δρόμος που προτείνουμε έχει απαιτήσεις, συνεπάγεται νέες επιλογές, θα είναι σύνθετος και σκληρός, καθώς ο αντίπαλος δεν είναι διατεθειμένος να επιστρέψει ούτε μια κατάκτηση που πήρε, πολύ περισσότερο να χάσει τη δυνατότητα να κλέβει νόμιμα το λαό. Σίγουρα είναι πιο εύκολος και ρεαλιστικός από την τραγωδία που μας περιμένει, να ζούμε προσκυνημένοι και με μισθούς πείνας και με παρατεταμένη εκτεταμένη ανεργία.

Απέναντι στο λαό είναι τα μονοπώλια

Εμείς δεν κρύβουμε τίποτε από το λαό. Δε θα πούμε αυτά που λέει με στεντόρεια φωνή ο ΣΥΡΙΖΑ, που παλεύει για τη χειραφέτηση της κοινωνίας από τις αγορές, λες και οι αγορές είναι έξω από την καπιταλιστική κοινωνία, λες και έγινε επιδρομή από άλλον πλανήτη. `Η που ισχυρίζεται ότι θα γίνει αναδιανομή του πλούτου από τα μονοπώλια, δηλαδή θα πάρουν πίσω τις απαιτήσεις τους για 300 ευρώ και για όλα τα άλλα μόλις αναδειχθεί μια κυβέρνηση με αριστερή παντιέρα.
Πάνω απ' όλα κρύβουν ότι απέναντι στο λαό δε στέκεται μόνο μια κυβέρνηση. Η κυβέρνηση είναι το πολιτικό προσωπικό του αστικού κράτους, του κεφαλαίου, ότι το κράτος διαθέτει ισχυρούς μηχανισμούς. Πάνω απ' όλα ξεχνάνε ποιος κάνει κουμάντο στην οικονομία τόσο σε εθνικό επίπεδο και στην ΕΕ. Ολοι αυτοί παραμένουν και είτε σε ανατρέπουν είτε τους ανατρέπεις και ο λαός παίρνει τότε την εξουσία. Λαϊκή κυριαρχία και μονοπωλιακή ιδιοκτησία είναι ασυμβίβαστα. Ανεξαρτησία και μονοπωλιακή ιδιοκτησία, όπως και ΕΕ, είναι ασυμβίβαστα.
Για το λαό μονόδρομος είναι η αντεπίθεση για να παρεμποδίσει όσα μπορεί και για να ανοίξει ο δρόμος για την εργατική εξουσία. Τι θα κάνει: Αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερής διαγραφή του χρέους. Κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Κεντρικός πανεθνικός σχεδιασμός με εργατικό - λαϊκό έλεγχο. Ανάπτυξη όλων των παραγωγικών δυνατοτήτων που έχει η Ελλάδα, πρώτη απ' όλες το έμπειρο εργατοτεχνικό δυναμικό της.
Αυτό δεν είναι χάος. Χάος δεν υπάρχει όταν παρεμβαίνει ο οργανωμένος και συνειδητοποιημένος λαός. Χάος είναι η ανεργία, η πείνα, η φτώχεια, οι κρατικοί μηχανισμοί της προβοκάτσιας, οι μισθοί των 200 και 300 ευρώ. Το χάος το φέρνει η αναρχία στην παραγωγή, οι καπιταλιστικοί ανταγωνισμοί μέσα στην Ελλάδα και στην Ευρωζώνη. Το ακόμα μεγαλύτερο χάος θα το φέρει η νέα αντιλαϊκή θύελλα που ετοιμάζουν: Ατομικές συμβάσεις εργασίας, παραπέρα επέκταση των ελαστικών σχέσεων, αύξηση της ανεργίας, κατάργηση στοιχειωδών επιδομάτων. Το χάος θα το φέρει ενδεχόμενος ιμπεριαλιστικός πόλεμος για το μοίρασμα των πρώτων υλών και των νέων αγορών.
Το χρέος δεν το δημιούργησε η εργατική τάξη, αλλά τα αστικά κόμματα και τα μονοπώλια. Αυτοί εξαγόρασαν και ένα μικρό τμήμα του λαού για να κάνουν τις συμμαχίες τους. Τώρα το αξιοποιούν για να πούνε ότι το χρέος οφείλεται στον καταναλωτισμό και στη στρεβλή κατανάλωση, κρύβοντας τι έγινε με τα αποθεματικά των Ταμείων που τα έστειλαν στο χρηματιστήριο, με τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, με τις εισφοροδιαφυγές της εργοδοσίας, με τα τεράστια κεφάλαια που χρηματοδοτήθηκαν μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι κ.ά. Αυτά διόγκωσαν το δημόσιο χρέος και όχι οι μισθοί και τα μεροκάματα.

Συγκρούονται δύο στρατηγικές

Η σύγκρουση είναι εφ' όλης της ύλης. Συγκρούονται δύο στρατηγικές. Αυτή των συμφερόντων του κεφαλαίου και η απέναντί της των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων της πόλης και της υπαίθρου. Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στα μονοπώλια και το λαό. Δεν είναι ανάμεσα στους υποστηρικτές του μνημονίου και στους αντί, όπως ισχυρίζονται διάφοροι. Οποιο κόμμα δε θέλει να αλλάξει τίποτα, τα βάζει απλώς με το μνημόνιο και επιδιώκει αντιμνημονιακές ή αριστερές κυβερνήσεις.
Τίποτα πιο κάλπικο, τίποτα πιο επικίνδυνο για το λαό από την αυταπάτη ότι μπορεί να καταργηθεί το μνημόνιο δίχως γενικευμένη σύγκρουση με την ΕΕ, με τα μονοπώλια και την εξουσία τους. Είναι εξαπάτηση του λαού να θέλεις και την ΕΕ και φιλολαϊκή πολιτική. Οι λεγόμενες νεοφιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές συνταγές έχουν στόχο την ενίσχυση των μονοπωλίων και μέτρα που αυξάνουν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης.
Οι συνθήκες διεξαγωγής των εκλογών θα είναι τρομοκρατία για τη νόθευση της συνείδησης. Το παραμύθι της ακυβερνησίας. Ο λαός όχι μόνο δεν πρέπει να την φοβάται, αλλά πρέπει και να επιδιώκει την αστάθεια του αστικού πολιτικού συστήματος. Ισχυρό πλήγμα στις εκλογές, ώστε μετά από αυτές να ξημερώσει πραγματικά μια άλλη μέρα για το λαό. Ισχυρή αστική κυβέρνηση σημαίνει συγκατάθεση για νέα πιο επώδυνα μέτρα. Ανίσχυρη αστική κυβέρνηση σημαίνει ισχυρός λαός που θα της κάνει τη ζωή δύσκολη.
Ανυπακοή, αντεπίθεση, αντίσταση. Να μη φοβάται ο κόσμος. Αν δύο - τρία εκατομμύρια άνθρωποι δεν πληρώσουν τα χαράτσια της ΔΕΗ, δεν μπορούν να τους κάνουν τίποτα. Το ΚΚΕ φοβούνται και το οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Τη συμμαχία της εργατικής τάξης με τα φτωχά στρώματα των αυτοαπασχολούμενων. Τους άλλους, όπως τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ, τους χτυπάνε για τις αντιφάσεις τους. Γνωρίζουν καλά ότι είναι δυνάμεις της διαχείρισης. Το ΚΚΕ προειδοποίησε το λαό. Του είπε την αλήθεια. Επιβεβαιώθηκε».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΟ Κατατέθηκε το νομοσχέδιο που θα φέρει χιλιάδες απολύσεις

Καθόλου τυχαία δεν είναι η ενεργοποίηση παλιότερου νόμου που προβλέπει την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων

Οι απολύσεις και το χτύπημα της σταθερής εργασίας στο Δημόσιο θα συρρικνώσουν μια σειρά υπηρεσίες απαραίτητες για τη λαϊκή οικογένεια

Οχι μόνο θα προχωρήσουν σε απολύσεις στο δημόσιο αλλά έχουν βρει και τον τρόπο με τον οποίο αυτές θα γίνουν. Αυτό προκύπτει με απόλυτη σαφήνεια, απ' όσα είπε προχτές στο βράδυ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Δ. Ρέππας. Συγκεκριμένα, είπε: «Εχουμε δεσμευτεί με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου για τη μείωση των εργαζομένων στο Δημόσιο κατά 150.000 μέχρι την 31η Δεκεμβρίου του 2015. Στο πλαίσιο αυτής της μείωσης κατά 150.000 των εργαζομένων στο Δημόσιο, προβλέπεται μέσα στο 2012 μείωση των απασχολουμένων κατά 15.000 μέσω της αναδιάρθρωσης των υπηρεσιών, της κατάργησης και συγχώνευσης φορέων και οργανισμών». Αναφερόμενος στο πώς θα γίνει αυτή η μείωση ο Δ. Ρέππας ξεκαθάρισε: «Αυτές οι μειώσεις προσωπικού θα γίνουν, αφ' ενός, μέσω των συνταξιοδοτήσεων - αποχωρήσεων, μέσω της κατάργησης φορέων όταν έχουμε ιδιωτικοποίηση σε ένα φορέα, που το προσωπικό δε θα μεταφερθεί στο Δημόσιο». Ετσι, λένε στην ουσία ότι μια σειρά υπηρεσίες του δημοσίου που θα καταργηθούν θα περάσουν σε ιδιώτες και με αυτό τον τρόπο θα πάψει να υπάρχει λόγος ύπαρξης των εργαζομένων σε αυτές.

Στο μεταξύ, κατατέθηκε προχτές το σχετικό νομοσχέδιο για την αναδιοργάνωση των δομών του κράτους και δημόσιων υπηρεσιών. Με το νομοσχέδιο αυτό αναδιοργανώνονται 11 από τα 15 υπουργεία (εξαιρούνται τα υπουργεία Εξωτερικών, Αμυνας, Προστασίας του Πολίτη και προς το παρόν και το Οικονομικών), οι Γενικές Γραμματείες Μέσων Ενημέρωσης και Ενημέρωσης και Επικοινωνίας και τα μεγάλα νομικά πρόσωπα, ΟΑΕΔ, ΟΓΑ και Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Δημοσίων Υπαλλήλων (ΤΕΑΔΥ), καθώς και ορισμένα μικρότερα. Επίσης, με το σ.ν. μειώνονται οι οργανικές μονάδες των υπουργείων και των φορέων που αναδιοργανώνονται σε ποσοστό που αγγίζει το 40%, κατά μέσο όρο.

Συστάθηκε Επιτροπή Αξιολόγησης σε Θεσσαλία - Στερεά

Τους όρους για την απόλυση μόνιμων υπαλλήλων και υπαλλήλων αορίστου χρόνου δημιουργεί η απόφαση της Γενικής Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας - Στερεάς Ελλάδας, Π. Γερακούδη, για τη σύσταση Επιτροπής Αξιολόγησης των εργαζομένων.
Η Γραμματέας επικαλείται όλο το βαρύ αντεργατικό - αντιλαϊκό νομικό οπλοστάσιο («Καποδίστριας», «Καλλικράτης», Κώδικες ΟΤΑ και υπαλλήλων ΟΤΑ, αποδοτικότητας της δημόσιας διοίκησης) και κυρίως το Προεδρικό Διάταγμα (ΠΔ) 318/1992 για την «Αξιολόγηση των ουσιαστικών προσόντων του προσωπικού δημοσίων υπηρεσιών -πλην εκπαιδευτικών λειτουργών και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης- και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου». Με βάση αυτό, αποφάσισε τη συγκρότηση «Ειδικής Επιτροπής Αξιολόγησης υπαλλήλων ΟΤΑ Α' Βαθμού Ν. Λάρισας» που θα αξιολογεί μόνιμους και αορίστου χρόνου υπαλλήλους. Τα κριτήρια αξιολόγησης που θέτει το ΠΔ κρίνουν την αποδοτικότητα του υπαλλήλου (σε συνάρτηση με τους στόχους που τίθενται από την υπηρεσία) και τη συμπεριφορά του στο χώρο δουλειάς.
Τα βασικά κοινά κριτήρια για όλους τους υπαλλήλους είναι «Ενδιαφέρον και δημιουργικότητα. Υπηρεσιακές σχέσεις και συμπεριφορά. Αποτελεσματικότητα» (ΠΔ, άρθρα 4, 5, 6) τα οποία αναλύονται σε έννοιες όπως «Ενδιαφέρον και αφοσίωση στην εργασία (...) Συμπεριφορά προς τους πολίτες. Επικοινωνία και συνεργασία με συναδέλφους και άλλες υπηρεσίες. Ποσότητα εργασίας. Ποιότητα εργασίας» (ΠΔ, άρθρο 6). Δηλαδή, κρίνεται αν ο υπάλληλος κυνηγά την επίτευξη στόχων μιας δημόσιας διοίκησης που θέτει αντεργατικούς-αντιλαϊκούς στόχους σε όφελος των κεφαλαιοκρατών. Επίσης, τα κριτήρια είναι τόσο αόριστα που χωρούν τα πάντα, ακόμα και την πολιτική και συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων.
Στις σημερινές συνθήκες με την κυβέρνηση και την τρόικα να έχουν θέσει ρητό στόχο τη μείωση των υπαλλήλων κατά 15 χιλιάδες άτομα φέτος και κατά 150 χιλιάδες μέχρι και το 2015, η αξιολόγηση αυτή είναι βέβαιο ότι θα γίνει εργαλείο για χιλιάδες απολύσεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Γραμματέας ξέθαψε κυριολεκτικά το ΠΔ -δεν είχε εφαρμοστεί μέχρι τώρα- πρωτοστατώντας στην εφαρμογή των αντεργατικών σχεδιασμών. Επίσης, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η ίδια Αποκεντρωμένη Διοίκηση, το καλοκαίρι του 2011, ζητούσε από συγκεκριμένα τμήματά της να αποστέλλουν καθημερινά με φαξ τις εργασίες που έχει κάνει ο κάθε υπάλληλος.

• Με απόφασή του το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι είναι νόμιμο το Προεδρικό Διάταγμα που καθορίζει το εργασιακό καθεστώς της εφεδρείας.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΟ ΟΑΚΑ Πολλά ερωτηματικά για το οργανωμένο σχέδιο

Εστίες έντασης σε πολλά σημεία του γηπέδου. Μήπως όσοι οργάνωσαν τα επεισόδια είχαν στόχο να γενικευτούν με συμμετοχή μεγάλης μάζας των φιλάθλων

Eurokinissi

Τρεις μέρες ύστερα από τα μεγάλης έκτασης επεισόδια στο ΟΑΚΑ τα ερωτηματικά για τον τρόπο δράσης, την ταυτότητα φυσικών και ηθικών αυτουργών, τους σκοπούς, τα κίνητρά τους παραμένουν. Επιπλέον, τα ίδια τα γεγονότα έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι ήταν μια προσχεδιασμένη οργανωμένη επιχείριση που εκτελέστηκε με συντονισμό.

Τα γεγονότα -όπως παραδέχονται όλοι- αποτέλεσαν υλοποίηση ενός προαναγγελθέντος σχεδίου. Τουλάχιστον μια βδομάδα πριν είχε «βουίξει ο τόπος» ότι θα συμβούν επεισόδια... Αφού λοιπόν όλοι οι αρμόδιοι ήξεραν γιατί δεν τα απέτρεψαν; Τι πραγματικά εξυπηρετεί όλο αυτό το σκηνικό; Πρόκειται μόνο για ζητήματα που αφορούν το εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο ή μήπως εμπλέκονται και άλλα ζητήματα; Είναι άραγε τυχαία η ομοιότητα στην προβοκατόρικη δράση κουκουλοφόρων σε διαδηλώσεις ενάντια στο εργατικό λαϊκό κίνημα;
«Το στάδιο είχε ελεγχθεί λεπτομερώς την προηγούμενη μέρα. Η αστυνομία είχε τον έλεγχο του χώρου από το Σάββατο», έχει δηλώσει ο γγΑ, Π. Μπιτσαξής. Την Κυριακή -κατά την ανακοίνωση της ΓΑΔΑ- βρέθηκαν και κατασχέθηκαν έξω από θύρα (...) 3 δοχεία 16 λίτρων το καθένα με εύφλεκτο υλικό, 3 αυτούσιες βόμβες μολότοφ και αρκετά υπολείμματα άλλων, 15 βεγγαλικά και κροτίδες, ένα σφυρί! Επιπλέον των πολεμοφοδίων που χρησιμοποιήθηκαν... Πώς πέρασαν όλα αυτά; Πώς έφτασαν ως εκεί; Πώς μπόρεσαν κάποιες ομάδες να τοποθετήσουν σε συγκεκριμένα σημεία, που -όπως λένε ελέγχθηκαν- τα πυρομαχικά τους; Λένε ότι δε λειτούργησαν οι κάμερες ασφαλείας. Γιατί ένα πανάκριβο και άρτιο από τεχνολογικής πλευράς σύστημα που έχει τοποθετηθεί γι' αυτό το λόγο ήταν εκτός λειτουργίας; Πρόκειται για το σύστημα που στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, εντόπιζε από χιλιόμετρα ακόμα και κέρματα ή μπρελόκ και άλλα μεταλλικά ή «ύποπτα» αντικείμενα και έδινε σήμα για εξονυχιστικούς ελέγχους.

Στη θύρα δίπλα στα επίσημα που βρέθηκαν κουκουλοφόροι και έδιναν μάχη σώμα με σώμα με τα ΜΑΤ. Πώς έφτασαν ως εκεί, χωρίς κανέναν έλεγχο;

Eurokinissi

Σύμφωνα με επώνυμες και ανώνυμες καταγγελίες ο έλεγχος ήταν από πλημμελής ως ανύπαρκτος. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή («NovaΣΠΟΡ FM 94,6») - για «τόσο ογκώδη αντικείμενα που φαίνονται και με γυμνό μάτι» - του προέδρου στο ΔΣ του ΟΑΚΑ, Λάζ. Γρύλλη: «Είδα μία ελευθερία πάντως σε μερικές θύρες. Φανταστείτε, στον περιβάλλοντα χώρο έσπαζαν πλάκες τσιμέντου, οι οποίες είναι τεράστιες και δεν κουβαλιούνται από ένα άτομο, χρειάζονται τρεις να τις κουβαλήσουν, τις έσπαζαν και τις έκαναν πέτρες». Υπήρχε -και εάν όχι γιατί- έλεγχος όπως συνηθίζεται να γίνεται και μάλιστα σε έναν αγώνα που ήταν από μέρες γνωστό ότι ενδέχεται να γίνουν σοβαρά επεισόδια;

Στη θύρα των επισήμων ανενόχλητοι

Σε οργανωμένο σχέδιο μάχης παραπέμπει (εκτός από τα πολεμοφόδια) και ο τρόπος δράσης. Διασπορά πυρήνων ή ατόμων σε διάφορες κερκίδες που προσπάθησαν να συμπαρασύρουν τους διπλανούς, ώστε τα γεγονότα να γενικευτούν. Κινήσεις αντιπερισπασμού, επιθέσεις/αντεπιθέσεις υποχωρήσεις κτλ. Οργανωμένοι στη θύρα κάτω από το ρολόι, βάσει όσων ήταν στο γήπεδο, αρχικά δεν ενεπλάκησαν στα επεισόδια. Παρά μόνο μετά την... επίσκεψη αστυνομικών.
Σύμφωνα με αναφορές παρισταμένων, μια ομάδα κουκουλοφόρων/κρανιοφόρων εμφανίστηκε από τη θύρα για τ' ασθενοφόρα (είχε δηλαδή μπει μέσα στο γήπεδο...) και περπατώντας ανενόχλητη, υπό το βλέμμα των παρακείμενων αστυνομικών δυνάμεων, ανέβηκε στην θύρα των επισήμων (διώχνοντας τους κατόχους εισιτηρίου). Πρόκειται για μία θύρα που δεν έχει πρόσβαση όποιος όποιος. Και ακριβώς γιατί εκεί υπάρχουν επίσημοι συνήθως γίνονται ακόμα πιο εξονυχιστικοί έλεγχοι. Γιατί δεν έγιναν; Μήπως δεν τους ενδιέφερε κάτι τέτοιο για κάποιο λόγο; Από 'κει ξεκίνησε η αλυσίδα όσων ακολούθησαν... Κατά ...σύμπτωση αντίστοιχο γεγονός έχει συμβεί και στο «Γ. Καραϊσκάκης» (Ελλάδα - Κροατία) με τη μαζική και ανενόχλητη "επίσκεψη" κουκουλοφόρων/κρανιοφόρων και τη ρίψη «μολότοφ»...
Την ομάδα κουκουλοφόρων/κρανιοφόρων στο ΟΑΚΑ κατέγραψε με την κάμερα του ο φωτορεπόρτερ του Associated Press, Δ. Μεσσίνης. Η φραστική και σωματική επίθεση που δέχτηκε από διαπιστευμένο μέλος της ασφάλειας του Παναθηναϊκού (υπάρχουν σχετικές φωτογραφίες στη χτεσινή εφημερίδα ΕΘΝΟΣ) γιατί έγινε;

«Συμπαράσταση» από το εξωτερικό;

Μια επιπλέον διάσταση δίνει δημοσίευμα της αυστριακής ιστοσελίδας «oe24». Βάσει του οποίου στο ΟΑΚΑ βρέθηκαν και οπαδοί της Ραπίντ Βιέννης προκειμένου να... συμπαρασταθούν στη δράση «πράσινων» οπαδών, με τους οποίους έχουν αδελφοποιηθεί. Μάλιστα, ως απόδειξη παραθέτει φωτογραφία, όπου απεικονίζεται οπαδός με καπέλο της Ραπίντ στο επίκεντρο των επεισοδίων. Να θυμίσουμε ότι πέρυσι είχε αναβληθεί λόγω επεισοδίων ο αγώνας Ραπίντ - Αούστρια. Κατά τους οπαδούς της γηπεδούχου είχαν τη συμπαράσταση Ελλήνων χούλιγκανς. Πώς δρουν τόσο οργανωμένα αυτές οι ομάδες και μάλιστα σε διάφορες χώρες ανάλογα με την περίσταση; Πού στοχεύουν;

• Η προϊστάμενη της Εισαγγελίας πρωτοδικών, Ελ. Ράικου, διέταξε τη διενέργεια ποινικής προκαταρκτικής εξέτασης για τα επεισόδια. Θα διαπιστωθεί αν προκύπτει η διάπραξη αυτεπαγγέλτως διωκόμενων αδικημάτων. Επίσης, θα διερευνηθεί αν προκύπτουν ποινικές ευθύνες των αρμοδίων της ΠΑΕ ΠΑΟ, αλλά και των αρμοδίων της διοίκησης του ΟΑΚΑ. Επιπρόσθετα, ζητείται να διερευνηθούν ενδεχόμενες ευθύνες κάθε άλλου τρίτου αρμόδιου για τα μέτρα ασφαλείας και θα διερευνηθεί αν οι υπεύθυνοι γνώριζαν για ενδεχόμενο οργανωμένου σχεδίου, όπως αναφέρονταν σε σχετικά δημοσιεύματα κι αν λήφθηκαν πρόσθετα μέτρα. Η έρευνα ανατέθηκε στον εισαγγελέα Χαρ. Λακαφώση.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

«Απόδειξη της σαπίλας του αθλητισμού - επιχείρηση»

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ για τα επεισόδια της Κυριακής στο ΟΑΚΑ

Ανακοίνωση με αφορμή τα όσα συνέβησαν στο ΟΑΚΑ κατά τη διάρκεια του αγώνα Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού την περασμένη Κυριακή εξέδωσε χτες το Γραφείο Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ. Στην ανακοίνωση αναφέρονται τα εξής:
«Τα επεισόδια της Κυριακής, κατά τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού, είναι μια ακόμη απόδειξη της σαπίλας του αθλητισμού - επιχείρηση και αποτέλεσμα της δράσης γνωστών μηχανισμών, που επανειλημμένα έχουν αξιοποιηθεί από το σύστημα για τη συκοφάντηση και το χτύπημα του οργανωμένου εργατικού - λαϊκού κινήματος.
Η βία που εκδηλώνεται στο χώρο των γηπέδων με αφορμή αθλητικές εκδηλώσεις, είναι βία οργανωμένη και κατευθυνόμενη με συγκεκριμένους στόχους: Από τη μία αυτές οι ομάδες, που λειτουργούν ως συμμορίες, υπερασπίζονται τους μεγαλοεπιχειρηματίες, που λυμαίνονται το ποδόσφαιρο, και υπηρετούν τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς. Από την άλλη "γυμνάζονται" στο γήπεδο για να οργανώνουν άλλου είδους δραστηριότητες, για να λειτουργούν ως δυνάμεις κρούσης σε βάρος των οργανωμένων αγώνων του λαού και της νεολαίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα επεισόδια στα γήπεδα αξιοποιούνται από τις αστικές κυβερνήσεις για την εφαρμογή ή τη δοκιμή κατασταλτικών σεναρίων και σχεδιασμών, που αργά ή γρήγορα γενικεύονται σε βάρος συνολικά του εργατικού λαϊκού κινήματος. Δηλαδή με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια.
Αυτές οι ομάδες εμφανίζονται από γήπεδο σε γήπεδο και από ομάδα σε ομάδα είτε με ακροδεξιά εθνικιστικά συνθήματα είτε αναρχo-αυτόνομα, παριστάνοντας ότι είναι γενικά ενάντια στο σύστημα, καλύπτοντας την ύποπτη προβοκατόρικη και δολοφονική δράση τους.
Είναι εκ του πονηρού η υπερπροβολή από τα ΜΜΕ διαφορών αναλύσεων, ότι "η βία και τα επεισόδια της Κυριακής είναι αποτέλεσμα της φτώχειας και της εξαθλίωσης που υπάρχει στην κοινωνία", ότι "αυτά που έγιναν στο ΟΑΚΑ, είναι τα ίδια με αυτά που γίνονται στις διαδηλώσεις". Με αυτόν τον τρόπο αντικειμενικά σπρώχνουν τη νεολαία να εκτονώνει τη δικαιολογημένη οργή και αγανάκτησή της μέσα από τέτοιες ενέργειες, την εκμεταλλεύονται, ταυτίζουν τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες με τη δράση προβοκατόρικων μηχανισμών.
Η ΚΝΕ καλεί τους νέους και τις νέες, που καταδικάζονται στην ανεργία, τη χρεοκοπία και τους μισθούς των 300 και 400 ευρώ, που στερούνται κάθε δικαίωμα στη ζωή, να γυρίσουν την πλάτη τους σε τέτοιες θεωρίες και σχεδιασμούς. Να μετατρέψουν την οργή και την αγανάκτησή τους σε δύναμη αμφισβήτησης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, να συμπορευτούν με το ταξικό εργατικό κίνημα, το ΚΚΕ».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Γιατί ψήφος στο ΚΚΕ

Οι εργατοϋπάλληλοι και οι αυτοαπασχολούμενοι της πόλης και της υπαίθρου, οι νέες και οι νέοι, οι γυναίκες της λαϊκής οικογένειας, οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι έχουν πολλούς λόγους για να συμπορευτούν, να συστρατευθούν, να ψηφίσουν, να στηρίξουν το ΚΚΕ.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά μπροστά στην κάλπη. Θα επιχειρηθεί ένταση της τρομοκρατίας, της προβοκάτσιας, του αντικομμουνισμού, ένταση της κινδυνολογίας.

Η ΝΔ θέλει να ξαναγίνει κυβέρνηση, για να συνεχίσει το έργο της συγκυβέρνησης του μαύρου μετώπου. Επιβεβαιώθηκε ότι η αντιμνημονιακή ρητορεία της είναι κάτι παραπάνω από ψεύτικη. Ως αντιπολίτευση η ΝΔ ψήφισε τα περισσότερα αντιλαϊκά νομοσχέδια που έφερε το ΠΑΣΟΚ. Ως συγκυβέρνηση έγινε βασιλικότερη του βασιλέως. Ενώ ξεκίνησε με το ότι δήθεν δεν συμμετέχει «με τα όλα της», παρά μόνο με ορισμένα εξωκοινοβουλευτικά στελέχη σε μια «υπηρεσιακή κυβέρνηση» μέχρι να γίνουν εκλογές, μετά «τα έδωσε όλα». Τελευταία μάλιστα άρχισε να επιδίδεται και σε ωμό αντικομμουνισμό προφανώς όχι μόνο επειδή φοβάται διαρροή ψηφοφόρων της προς το ΚΚΕ, αλλά κυρίως γιατί έχει στραμμένο το βλέμμα της μετεκλογικά, ενεργεί ταξικά, προς όφελος των συμφερόντων των μονοπωλίων και γνωρίζει ποιος υπερασπίζεται σθεναρά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των άλλων λαϊκών στρωμάτων και στρέφει τα πυρά της. Η ΝΔ είναι κόμμα δεσμευμένο ιδεολογικά και πολιτικά με το κεφάλαιο, δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Μέχρι Βορίδηδες και Γεωργιάδηδες αγκαλιάζει στις γραμμές της!

Το ΠΑΣΟΚ έχει την ίδια πολιτική. Εξαπάτησε επανειλημμένα το λαό. Δεν αλλάζει. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι κόμματα της ΕΕ, της πλουτοκρατίας, που επιτίθεται κατά των λαών με όλα της τα κόμματα, συντηρητικά και σοσιαλδημοκρατικά. Δεν είναι θέμα μόνο ενός ηγέτη, δεν είναι μόνο προσωπική ευθύνη του Γ. Παπανδρέου, της παρουσιαζόμενης από τα ΜΜΕ πολιτικής «ανικανότητάς» του. Συλλογική είναι η ευθύνη πέρα από την προσωπική. Δηλαδή τι θα αλλάξει στο ΠΑΣΟΚ με τον Βενιζέλο που σήμερα εκλέγεται και αρχηγός του; Ολοι μαζί δεν πρωτοστάτησαν σε αυτή την πολιτική κατά του λαού; Ούτε μας συγκινούν όσοι παρουσιάζονται σαν «μετανοούσες Μαγδαληνές», αφού ως βουλευτές στελέχη και υπουργοί του ΠΑΣΟΚ κάθησαν στο σβέρκο του λαού, ψηφίζοντας εκατοντάδες αποφάσεις και νόμους που φτώχαιναν μέρα τη μέρα το λαό μας και αυτό θα συνεχίσουν να κάνουν. Και δεν μιλάμε μόνο για το παρελθόν τους, αλλά κυρίως για αυτά που και σήμερα προτείνουν: Ξεπερασμένες συνταγές προηγούμενων δεκαετιών που οδήγησαν το λαό στη σημερινή χρεοκοπία, συνταγές υπεράσπισης τμημάτων του κεφαλαίου που βρίσκονται σε αντίθεση με άλλα κ.ο.κ.. `Η μήπως σε αυτή τη γραμμή δεν κινούνται η κ. Κατσέλη, ο Καστανίδης και άλλοι όψιμοι «δυσαρεστημένοι» του ΠΑΣΟΚ;Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι η αιχμή του πιο βρώμικου αντικομμουνισμού και της προβοκάτσιας, ιδεολογικός απόγονος των Μεταξάδων και των χουντικών, κόμμα που μισεί τους μετανάστες, κόμμα - λαγός στα βρώμικα παιγνίδια των αστικών μηχανισμών σε βάρος του λαϊκού κινήματος. Είναι εφεδρεία της πλουτοκρατίας, όπως άλλωστε είναι και η Μπακογιάννη, η οποία δεν χάνει ευκαιρία να επιτεθεί στο ΚΚΕ σε κάθε απεργία, σε κάθε περιφρούρηση χώρου, σε κάθε ενέργεια αλληλεγγύης προς ανθρώπους που υποφέρουν οικτρά εξαιτίας της πολιτικής που και η ίδια εφάρμοσε χρόνια τώρα όντας υπουργός στις κυβερνήσεις της ΝΔ (και παρ΄ ολίγον πρόεδρός της). Βέβαια, αν ο Καρατζαφέρης είναι ο κωλοτούμπας λαϊκιστής του συστήματος, η Μπακογιάννη είναι η αφ΄ υψηλού κυρία που ψηφίζει νόμους για μειώσεις μισθών κατακεραυνώνοντας τους αγωνιστές, τους απεργούς, τους εργάτες, το ΚΚΕ, την ίδια ώρα που οι επιχειρηματίες τους οποίους εκπροσωπεί στη Βουλή, εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα των εργαζόμενων στις επιχειρήσεις τους, κάνουν κερδοφόρες μπίζνες σε χώρες του εξωτερικού.
Η ταξική πάλη, και η όξυνσή της, είναι αυτή που θα εξασφαλίσει το κλίμα, για να χτυπηθούν όλα τα υπαρκτά σενάρια περί ακροδεξιού κινδύνου, περί φασιστών, περί ενίσχυσης ομάδων όπως η «Χρυσή Αυγή» κ.λπ. Η σύγχρονη πολιτική Ιστορία στην Ευρώπη έχει δείξει ότι ακροδεξιά κόμματα, ακροδεξιές τραμπούκικες ομάδες, προβοκάτσιες, είναι συμπληρώματα της πολιτικής υπηρέτησης των μονοπωλίων, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και ανόδου του κινήματος, ή πρόβλεψης ανόδου του κινήματος.
Ολα αυτά τα κόμματα πρωτοστατούν στον εκβιασμό του λαού και στην τρομοκράτησή του. Την επιδίωξη της τάξης τους να παραμείνει στην ΕΕ επιχειρούν να την παρουσιάσουν ως υπόθεση που αφορά τον λαό και το συμφέρον του. Το ταξικό τους συμφέρον το εμφανίζουν ως πανεθνικό. Οι εκβιασμοί τους θα αυξηθούν ακόμα περισσότερο μετά από τις εκλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για τα χιλιάδες «ναι» που έχει πει στην ΕΕ. Σκόρπισε επί χρόνια αυταπάτες, υποστηρίζει την ουτοπία της καπιταλιστικής Ευρώπης των λαών. Η πρότασή του δεν είναι στη γραμμή ρήξης με τα μονοπώλια, την ΕΕ. Είναι πολέμιος του ταξικού εργατικού κινήματος, συνεργάτης των εργατοπατέρων κατά περίπτωση ή και όσων μιλάνε αντιμνημονιακά, εντός των τειχών, με «κινήματα τύπου πλατείας», τύπου «παρελάσεων», «κινήματα» που εχθρεύονται την πολιτικοποίηση και οργάνωση της λαϊκής πάλης. Είναι εχθρός της ταξικής πάλης εκεί που αυτή κρίνεται, μέσα στους τόπους δουλειάς, λειτουργεί ως προβοκάτορας κάθε προσπάθειας έκφρασης ριζοσπαστικού οργανωμένου εργατικού, λαϊκού κινήματος. Τελευταία εμφανίζεται να αντιγράφει κάποιες προτάσεις του ΚΚΕ. Τσιμπάει λίγα αιτήματα από το ταξικό εργατικό κίνημα, κάποιες προτάσεις του Αγροτικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ, λίγα από εδώ, λίγα από εκεί, τα αποστεώνει από την ουσία, τις κοινοτικές οδηγίες και τις ντιρεκτίβες της ΕΕ και τα πλασάρει ως «αριστερά» και «νέες ιδέες με ανοιχτή την ευρωπαϊκή προοπτική» μέσα στην ΕΕ αφού, κατά τον ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ αυτή «μπορεί να μετεξελιχθεί σε ΕΕ των λαών». Αναχώματα είναι και η «αριστερά» του Φ. Κουβέλη και άλλα σχήματα που κατασκευάζει ή υποστηρίζει η αστική τάξη, και λειτουργούν ως alter ego του ΠΑΣΟΚ. Η «αριστερή» κυβέρνηση που όλοι αυτοί οι αριστεροί προτείνουν ως εναλλακτική λύση, δοκιμάστηκε στη Γαλλία, στην Ιταλία και αλλού. Αποδείχτηκε ότι είναι όχημα τσακίσματος του λαού, διάλυσης του εργατικού κινήματος. Επιβεβαίωσε τη φράση του Ανιέλι της «Φίατ»: «όταν έχουμε τέτοια αριστερά, τι μας χρειάζεται η δεξιά;».

Πρόκειται για πλήρως αφερέγγυα σχήματα, δρουν με τυχοδιωκτισμό. Οι προτάσεις τους δεν μπορούν να σταθούν πουθενά. Πάρτε τις τελευταίες 10 προτάσεις «συνεργασίας» του ΣΥΝ. Το ΚΚΕ δεν μπορεί να κοροϊδέψει το λαό, κάτι που κάνουν ανερυθρίαστα αυτές οι δυνάμεις. Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για όσους ειλικρινά τις πιστεύουν είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων μια χίμαιρα, μια αυταπάτη , μια ουτοπία. Είναι αφέλεια να λες ότι θα πας να διαπραγματευτείς με την ΕΕ για να σου μειώσουν το χρέος, να καταργήσεις τα μνημόνια ή τμήμα των μνημονίων. Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνετίσει τους Ευρωπαίους; Με τις «ρηξικέλευθες» αυτές προτάσεις θα τους ταρακουνήσει για «να αντιληφθούν το πραγματικό πρόβλημα που λέγεται Ελλάδα, ελληνικό χρέος» κλπ.; Ο άνεργος και ο εργάτης, ο συνταξιούχος των 300 ευρώ και ο νέος που περιπλανάται, δεν έχει ανάγκη από ψεύτικες ελπίδες, από ουτοπίες, γιατί ξέρει ότι αυτές όταν ξημερώσει το αύριο και υπάρξει το αδιέξοδο, όλα αυτά θα γίνουν μπούμεραγκ ενάντια στο εργατικό κίνημα, θα σημάνουν συνολικό πισωγύρισμα της συνείδησης, απαγοήτευση, που φέρνει συντηρητικοποίηση και αντίδραση. Η εργατική τάξη και ο λαός πρέπει να ξέρουν την αλήθεια. Γι' αυτό έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να λέμε ότι κοιτάξτε δεν είναι η λύση η επιστροφή στην δραχμή στα πλαίσια του συστήματος. Αν δεν έχεις τα μέσα, τους πόρους, την εξουσία. Εάν δεν μπορείς να σχεδιάσεις πανεθνικά με βάση τα κοινωνικοποιημένα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, τότε είναι δώρο άδωρο. Μάλιστα ορισμένοι σαν τον Λαφαζάνη σήμερα εμφανίζονται ως πιο «ορίτζιναλ αριστεροί» από άλλους του κόμματός τους, για να μπορούν να εγκλωβίζουν πιο εύκολα ευκολόπιστους.
Αλλωστε, όλους αυτούς που κλαίγονται για την«ενότητα της αριστεράς», για «κυβέρνηση της αριστεράς», προσθέτοντας δημοσκοπικά ποσοστά ανόμοια μεταξύ τους, δεν τους φταίει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Ετσι κι αλλιώς εμείς είμαστε κομμουνιστές, όχι γενικά «αριστεροί». Αυτοί όλοι οι «αριστεροί» ούτε μεταξύ τους δεν μπορούν να συνεννοηθούν, όντας στο ίδιο κόμμα ή έχοντας παραπλήσιες θέσεις. Ας τα βρουν λοιπόν μεταξύ τους ο Τσίπρας, ο Αλαβάνος, ο Κουβέλης, ο Λαφαζάνης, ο ΣΥΝ, η ΔΗΜΑΡ, η ΚΟΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ. κλπ. και ας αφήσουν τα προεκλογικά καλέσματα «ενότητας» προς το ΚΚΕ.
Ορισμένοι κάνουν «σκόντο», δείχνοντας την γνωστή σε βάθος χρόνου οπορτουνιστική «κατανόηση». Μας λένε σεμνότυφα: « - έστω να συναντηθούμε να κουβεντιάσουμε βρε αδερφέ»! Δηλαδή, να πηγαινοερχόμαστε Περισσό- Κουμουνδούρου ή όπου αλλού ανά το κέντρο της Αθήνας, άλλων πόλεων, και να πίνουμε καφέ για να δούμε εάν συμφωνούμε, λες και κάθε μέρα στη Βουλή, στα σωματεία, στα όργανα της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ, των Ομοσπονδιών, των Εργατικών Κέντρων, στις συνελεύσεις, στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια, στις γειτονιές δεν γίνεται συζήτηση, ομιλίες, αντιπαραθέσεις, δεν ξέρει ο ένας τι λέει ο άλλος! Πρόκειται ή δεν πρόκειται για υποκρισία, για κοροϊδία;
Προειδοποιούμε για μια ακόμα φορά: Καμιά πολιτική πρόταση, όπως και αν ονομάζεται, φιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική, «αριστερή», «ανανεωτική», δεν μπορεί να αποτελέσει φιλολαϊκή πολιτική διέξοδο, αν δεν θέτει ως ζήτημα αρχής τη ρήξη με τα μονοπώλια - βιομηχανικά, τραπεζικά, εφοπλιστικά, εμπορικά - δηλαδή τη ρήξη με την καπιταλιστική ιδιοκτησία, τους κρατικούς θεσμούς της, τις διεθνείς συμμαχίες της. Προϋπόθεση ανάτασης του κινήματος, ριζοσπαστικοποίησης των συνειδήσεων, στην πάλη για ανατροπή του συστήματος, είναι η ήττα της αστικής ιδεολογίας, του επικίνδυνου οπορτουνισμού, των θεωριών και ιδεολογημάτων που επίσημα, ανοικτά και ξετσίπωτα υποστηρίζουν την «κοινωνική συνοχή», ταξική συνεργασία, δηλαδή υποταγή της εργατικής τάξης στην αστική, υποταγή των μικροαστικών φτωχών λαϊκών στρωμάτων στα μονοπώλια.

Το ΚΚΕ είναι το κόμμα που η πολιτική και οι προβλέψεις του επιβεβαιώθηκαν. Μόνο το ΚΚΕ τολμά να λέει τα σύκα - σύκα και τη σκάφη - σκάφη. Ακόμα και όταν οι προτάσεις του βρίσκονται τη συγκεκριμένη στιγμή σε πλήρη διάσταση με καθιερωμένες και εδραιωμένες στη λαϊκή αντίληψη αντιδραστικές, συντηρητικές απόψεις, όταν όλοι «πλην Λακεδαιμονίων» βρίσκονταν σε άλλη κατεύθυνση, όταν έμοιαζε από την συγκυρία μόνο και «απομονωμένο». Οχι ότι περιμέναμε έστω κάποιες δόσεις αυτοκριτικής από όλους αυτούς όταν στη συνέχεια, σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι πρωτοποριακές προτάσεις και θέσεις του ΚΚΕ επιβεβαιώνονταν πανηγυρικά και γίνονταν θέσεις ευρύτερων μαζών, ακόμα και άλλων πολιτικών δυνάμεων. Τι να πρωτοθυμίσει κανείς; Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και τους σκοπιανοφάγους; Την συνθήκη του Μάαστριχτ και την μετατροπή της ΕΟΚ σε ΕΕ; Τις άλλες συνθήκες που ακολούθησαν; Την ΟΝΕ και το ευρώ; Τον πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας; Το τι ακολούθησε μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους με τους βομβαρδισμούς του Αφγανιστάν, του Ιράκ, άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής; Τι προβλέψαμε για τα χρέη των Ολυμπιακών αγώνων; Τι λέμε από την αρχή της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης ως πρόβλεψη αλλά και ως προτάσεις για το λαό που τώρα κακέκτυπα προσπαθούν και κάποιοι άλλοι ως καραμπινάτοι οπορτουνιστές να μιμηθούν σε επίπεδο αιτημάτων, αποστεώνοντάς τα βέβαια από την ουσία και την προοπτική της πάλης, τους στόχους του αγώνα;

Ολες οι πολιτικές δυνάμεις του ευρωμονόδρομου - ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ - και όλοι οι πρόγονοι αυτών των σχηματισμών, πρέπει να απολογηθούν στο λαό για τις άσκοπες θυσίες στις οποίες τον καλέσανε και τις ψεύτικες υποσχέσεις τους. Μόνο το ΚΚΕ αποκάλυψε τον ταξικό χαρακτήρα της λυκοσυμμαχίας και αντιπάλεψε την ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ. Μόνο το ΚΚΕ είπε και συνεχίζει να λέει την αλήθεια στο λαό. Οτι δεν υπάρχει κανένα όφελος για τους εργαζόμενους από την ένταξη της Ελλάδας στη διακρατική ιμπεριαλιστική συμμαχία της ΕΕ.
Η καπιταλιστική κρίση που συγκλονίζει την Ευρωζώνη απέδειξε ότι αυτά είναι παραμύθια που συγκαλύπτουν τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του λάκκου των λεόντων. Οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί τους οξύνουν την επίθεση κατά των λαών, αυξάνουν τις πιθανότητες να επιλύσουν τις διαφορές τους με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στον οποίο θα εμπλακεί και η Ελλάδα.
Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή αντιπάλεψε και αντιπαλεύει τις ποικιλόμορφες θεωρίες και θέσεις που έχουν εμφανιστεί και «εκμοντερνιστεί» με αφορμή την κρίση, για τον πατριωτισμό.
Το ΚΚΕ δεν αθωώνει την ελληνική πλουτοκρατία, όπως κάνουν άλλοι που την χαρακτηρίζουν ως «υποτελή» και «ξενόδουλη», που αρέσκονται να μιλάνε για Ελλάδα «προτεκτοράτο». Το ελληνικό κεφάλαιο είναι συνυφασμένο με τη δράση και τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου. Η αστική τάξη της Ελλάδας συμμετέχει στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ, και άλλους, παίρνει μέρος σε όλους τους πολέμους. Τα συμφέροντά της προστατεύονται καλύτερα μέσα σε αυτές τις ενώσεις των μονοπωλίων. Το γεγονός ότι είναι λιγότερο ισχυρή από άλλα καπιταλιστικά κράτη, σε τίποτα δεν αλλάζει την ουσία του ζητήματος, ότι δηλαδή η ελληνική αστική τάξη συμμετέχει στη διανομή της λείας. Απέναντι στη διεθνή συμμαχία του κεφαλαίου το ΚΚΕ αντιπαρατάσσει τη διεθνή συμμαχία της εργατικής τάξης. Δίνει τη μάχη στο εθνικό πεδίο, που δεν έχει ξεπεραστεί, όπως υποστήριζαν χρόνια τώρα κατά κόρον οι κοσμοπολίτες του ΠΑΣΟΚ και μέχρι προχτές και οι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από το ότι τελευταία, θυμήθηκαν τα περί «κατοχής της πατρίδας» και αγώνα για «εθνική ανεξαρτησία».
Πολύ μελάνι χύνεται στο όνομα της εθνικής κυριαρχίας. Το ΚΚΕ πιστεύει στη λαϊκή κυριαρχία. Για να είναι ο λαός, ο κάθε λαός κυρίαρχος, δηλαδή να αποφασίζει με βάση τα συμφέροντά του, πρέπει να έχει στα χέρια του τον πλούτο που υπάρχει και παράγεται στη χώρα, τον πλούτο που ο ίδιος με τα χέρια και το μυαλό του δημιουργεί, να έχει στα χέρια του τα μέσα παραγωγής, γιατί χωρίς αυτά δεν μπορεί να ασκήσει καμία κυριαρχία και εξουσία. Δεν μπορεί να σχεδιάσει, δεν μπορεί να εξασφαλίσει δουλειά για όλους και όλες.
Λαϊκή κυριαρχία σημαίνει αποδεσμευμένη Ελλάδα από την ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστική ένωση. Αποδεσμευμένη Ελλάδα δεν σημαίνει απομονωμένη Ελλάδα, αλλά μια Ελλάδα που παλεύει για τη διεθνή και περιφερειακή συνεργασία, για τη διμερή συνεργασία που τα αποτελέσματά της ωφελούν τους εργαζόμενους λαούς και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων, μια διεθνή συνεργασία που θα υψώνει αντίσταση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στις επεμβάσεις. Οι λαοί δεν πρέπει να χύνουν το αίμα τους για το πώς θα μοιράσουν τις αγορές και τους αγωγούς οι ιμπεριαλιστές. Πρέπει να αντιδράσουν στον πόλεμο, να τον ματαιώσουν, και αν δεν γίνει δυνατόν να συνδυάσουν τον αγώνα για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, ή για τη μη συμμετοχή σε επίθεση κατά άλλων λαών, με τον αγώνα για την εργατική λαϊκή εξουσία.

Μόνο το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να ζήσουν δίχως τους εκμεταλλευτές τους, ενώ η πλουτοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε στιγμή δίχως τους εργαζόμενους. Δεν σκορπίζει αυταπάτες ότι ο καπιταλισμός μπορεί να γίνει ανθρώπινος, ότι αυτό το πολιτικό σύστημα είναι δυνατό να γίνει φιλολαϊκό. Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που έχει στόχο την αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία που θα διαγράψει μονομερώς το χρέος. Ο δρόμος που προτείνει στο λαό το ΚΚΕ έχει θυσίες, αλλά είναι λιγότερες απ' αυτές που υποφέρει και μπορεί ο οργανωμένος λαός να τις αντιμετωπίσει.

Το ΚΚΕ θεωρεί αναγκαία και μόνη συμφέρουσα για το λαό, την κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης και των αυτοαπασχολούμενων της πόλης και της υπαίθρου. Μια συμμαχία που θα παλεύει για να κατακτά ό,τι μπορεί να κατακτήσει ο λαός σε αυτές τις συνθήκες, αλλά που θα έχει σταθερό στόχο την αλλαγή τάξης στην εξουσία. Ο λαός ενωμένος με βάση την κοινωνικοταξική του θέση κι όχι με βάση την εκλογική του προτίμηση ή τον «γεωγραφικό» διαχωρισμό «αριστερός» -«δεξιός», ή «προοδευτικός» -«συντηρητικός», που έχουν επικρατήσει και χρησιμοποιούνται σκόπιμα για να σπέρνουν σύγχυση, μπορεί να γίνει πανίσχυρος.
Το Κόμμα μας ξεκάθαρα καλεί το λαό, ιδιαίτερα μπροστά στην εκλογική μάχη, να πάψει να κοιτάζει προς τις «κορυφές», να ακούει τις «εκκλήσεις» δήθεν ενότητας τηλεοπτικώς. Από τις κορυφές δεν πρόκειται στον αιώνα τον άπαντα να προκύψει συμμαχία της προκοπής, για το καλό του, παρά μόνο επικίνδυνη «συναίνεση», «κοινωνική συνοχή», «κυβερνήσεις συνεργασίας» που επιδιώκουν από κοινού ΕΕ, μονοπώλια και πολιτικό τους προσωπικό, για να τσακίσουν ευκολότερα το λαό. Από τα πάνω μόνο «συγκολλήσεις σκορποχωρίων» μπορούν να συμβούν και όχι αυθεντικά λαϊκά μέτωπα και συμμαχίες με στόχο την ριζική ανατροπή του καπιταλισμού.
Το ΚΚΕ δεν έλειψε από κανένα δίκαιο αγώνα του λαού μας. Πρωτοστατεί στην οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Εδωσε και δίνει όλες τις δυνάμεις του δίπλα στην εργατική τάξη, τη μικρομεσαία αγροτιά. Είναι στο πλευρό των αυτοαπασχολούμενων και της νεολαίας, στο πλευρό των ανέργων και των απολυμένων, των συνταξιούχων και της λαϊκής διανόησης. Συνέβαλε αποφασιστικά στην οργάνωση της ταξικής πάλης, με το σύνθημα «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία, όχι ο λαός». Αυτοί οι αγώνες στρίμωξαν την κυβέρνηση, τα άλλα αστικά κόμματα, τους εργατοπατέρες, συνέβαλαν στην ανάπτυξη της αντίστασης, απέτρεψαν σχέδια πλήρους χειραγώγησης, όπως για τα χαράτσια στους λογαριασμούς της ΔΕΗ κ.ά.. Αυτοί οι αγώνες μεγάλωσαν τις δυσκολίες του αστικού πολιτικού συστήματος. Βρισκόμαστε μέρα - νύχτα στο πλευρό των ηρωικών απεργών της Χαλυβουργίας που συνεχίζουν για 140^ημέρα την απεργία τους, παρά τους θεούς και δαίμονες που τους αντιπαλεύουν, παρά τις προβοκάτσιες που τους στήνουν.
Το ΚΚΕ καθημερινά αναδεικνύει τις αξίες του εργατικού κινήματος, τη συλλογικότητα, την ταξική αλληλεγγύη, το μαζικό λαϊκό ηρωισμό, την αυτοθυσία. Είναι ορκισμένος εχθρός της ιδιοτέλειας, του προσωπικού βολέματος σε βάρος των άλλων. Είναι το μόνο κόμμα που αρνήθηκε τις συντάξεις των εργατοπατέρων, το μόνο κόμμα που διέγραψε από τις γραμμές του ορισμένα μέλη του που εκμεταλλεύτηκαν νομικές ρυθμίσεις για να μονιμοποιηθούν στο δημόσιο. Σε όλα τα άλλα κόμματα πλειοψηφούν στα ηγετικά τους στελέχη αυτές οι περιπτώσεις, η ρεμούλα, το βόλεμα, η απεργοσπασία, η υποταγή, το ξεπούλημα. Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που αγωνίζεται για μια «λαϊκή Βουλή» των εργατών αντιπροσώπων, στο πλαίσιο της λαϊκής εξουσίας, όπου οι αντιπρόσωποι «βουλευτές» θα είναι εργαζόμενοι στην παραγωγή και ταυτόχρονα θα νομοθετούν, ενώ ο μισθός τους θα είναι ο μισθός που θα παίρνουν στην παραγωγή. Το ΚΚΕ είναι κόμμα έμπειρο, δοκιμασμένο στις θύελλες. Γνώρισμά του η αυτοθυσία και η διαχρονική του απόφαση να μη σκύψει το κεφάλι σε όλες τις συνθήκες. Τέτοιο κόμμα χρειάζεται ο λαός, για να είναι ο ίδιος δυνατός.
Τι είναι και τι θέλει το ΚΚΕ το ξέρει και μπορεί να το μάθει ο καθένας, η κάθε μία. Οι θέσεις μας είναι καθαρές και κρυστάλλινες, δεν αλλάζουμε στρατηγική και τακτική ανάλογα πού φυσάει ο άνεμος. Δεν απαιτούμε να συμφωνήσει ο κάθε εργαζόμενος μαζί μας σε όλα. Δίχως όμως συμπόρευση μαζί μας στο κίνημα, στην κάλπη, δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε υποψία θετικής εξέλιξης.

Η οικονομική καπιταλιστική κρίση που οδηγεί στην ανεργία, την ανέχεια, τον υποσιτισμό, την απόγνωση εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά, όχι μόνο από τον πυρήνα της εργατικής τάξης, αλλά και από τμήματά της μέχρι πριν λίγο, καλά αμειβόμενα, από την κρατική υπαλληλία επίσης, που μπαίνει μαζικά στην εργασιακή εφεδρεία- ανεργία, τμήματα των αυτοαπασχολούμενων της πόλης, την φτωχή αγροτιά κλπ., δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που αν ριζοσπαστικοποιήσει τους στόχους πάλης του, στραφεί το μέτωπό του με σαφήνεια στους πραγματικούς ενόχους, την τάξη που βρίσκεται στην εξουσία και τους πολιτικούς εκπροσώπους αυτής της τάξης, εάν αυτό το κίνημα οργανωθεί, δεν υποχωρήσει, δεν υποταχθεί - ενσωματωθεί, τότε γεννιέται κίνδυνος μεν για τους αστούς, δυνατότητες όμως νέες ελπιδοφόρες για τους εργάτες και τα λαϊκά στρώματα της συμμαχίας.

Αυτό σημαίνει ΚΚ ετοιμοπόλεμο, εργατικό λαϊκό κίνημα χειραφετημένο, που δρα παντού μέσα στους χώρους δουλειάς, που δεν αφήνει να πάρουν ανάσα οι εκμεταλλευτές του λαϊκού ιδρώτα, σε κοινωνική συμμαχία με τους αυταπασχολούμενους και την φτωχή αγροτιά. Που δεν αφήνει μέτωπο πάλης, λαϊκό πρόβλημα που να μην γίνει δικό του στη βάση της αντιπαράθεσης με την κυβερνητική πολιτική, την κρατική καταστολή, την ΕΕ, με προώθηση της αντιμονοπωλιακής ενότητας και συμμαχίας.
Αυτές οι λίγες βδομάδες μέχρι την Κυριακή των εκλογών ας γίνουν αφετηρία για ένα ακόμα πιο πλατύ άνοιγμα της δουλειάς και της δράσης όλων των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, των μελών και φίλων της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, μεταφέροντας απ΄ άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα, τη φωνή και τις θέσεις του Κόμματος, τις προτάσεις μας για κάθε ζήτημα που απασχολεί το λαό, αλλά και την γενική πολιτική πρόταση του Κόμματος για την κοινωνική συμμαχία που στοχεύει στην εργατική λαϊκή εξουσία, στη λαϊκή οικονομία.
Συμφέρον να στηρίξουν το ΚΚΕ έχουν και όσοι εργαζόμενοι δεν συμφωνούν σε όλα μαζί του. Οι εργάτες και οι εργάτριες, οι αυτοαπασχολούμενοι της πόλης και του χωριού, οι νέοι και οι νέες, οι γυναίκες, πρέπει να στηρίξουν το δικό τους Κόμμα. Είναι ώρα να δούμε μπροστά και μακριά. Για το μέλλον των παιδιών μας, για το μέλλον του τόπου.

Του
Δημήτρη ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

«Βήμα»: Πρωταγωνιστής και οργανωτής της αντιΚΚΕ προπαγάνδας και του χαφιεδισμού

Γρηγοριάδης Κώστας

Η αστική τάξη έχει αποδείξει ότι είναι αδίστακτη. Προκειμένου να υπερασπιστεί την εξουσία της, την ιδιοκτησία της, τον πλούτο που αποσπά από την εκμετάλλευση των εργαζομένων και να προωθήσει τους αντιλαϊκούς της σχεδιασμούς, χρησιμοποιεί τα πάντα για να αντιμετωπίσει το ΚΚΕ και το εργατικό - λαϊκό κίνημα: Ψέμα, συκοφαντία, προβοκάτσια, εξαγορά, παρανομία, εξορίες, δολοφονίες. Ενα από τα πιο ισχυρά της όπλα είναι οι εφημερίδες της και συνολικά τα ΜΜΕ που ελέγχει. Το «Βήμα» των Λαμπράκηδων (από την εποχή του Ελ. Βενιζέλου) και τώρα του Ψυχάρη αποτελεί την αντικομμουνιστική δημοσιογραφική της ναυαρχίδα. Αυτό δίνει συνήθως την κατεύθυνση της αντιΚΚΕ προπαγάνδας που τα άλλα μέσα αναπαράγουν, επεξεργάζονται και συνεχίζουν. Βοηθά τα αστικά κόμματα και καλύπτει τα κενά και την ολιγωρία, ακόμα και την αδυναμία που εμφανίζουν στον τομέα αυτό. Με ιδιαίτερο ζήλο και μεθοδικότητα αναδεικνύει και προβάλλει κάθε οπορτουνιστική αντιΚΚΕ δύναμη. Τα δικά του αντιΚΚΕ «επιχειρήματα» υιοθετούν στην προπαγάνδα τους, επαναλαμβάνουν τα οπορτουνιστικά κόμματα. Το «Βήμα» σε κάθε φάση και ανάλογα τις ανάγκες αναλαμβάνει να ηγηθεί της αντιΚΚΕ προπαγάνδας. Προεκλογικά για να εμποδιστούν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα να ψηφίσουν ΚΚΕ. Ενόψει των Συνεδρίων του ΚΚΕ με στόχο να ασκήσει πίεση, να δυσφημίσει τη γραμμή του ΚΚΕ και να δημιουργήσει ακόμη και ρήγματα στο ίδιο το Κόμμα. Σε κρίσιμες μάχες και περιόδους όξυνσης της ταξικής πάλης και της πολιτικής αντιπαράθεσης να υπονομεύει και να προβοκάρει την πολιτική και τη δράση του ΚΚΕ.Υπερβολές, θα πει κάποιος που αγνοεί ή δεν έχει παρακολουθήσει συστηματικά την αντιΚΚΕ «δημοσιογραφική» παρέμβαση του «Βήματος». Η γνωστή καχυποψία και συνωμοσιολογία του ΚΚΕ, θα πουν κάποιοι άλλοι, που υιοθετούν οτιδήποτε αρκεί να είναι κατά του ΚΚΕ. Αλλά αξιώνουν από το ΚΚΕ να αποδεικνύει κάθε φορά ότι δεν είναι ελέφαντας, ότι δεν έχει μετοχές στη «Γερμανός», δεν καίει τα καταστήματα, δεν κλείνει τα εργοστάσια... αλλά μάχεται για το δίκιο του εργάτη. Ομως, το αντιΚΚΕ έργο, με προεξάρχοντα τον δημοσιογράφο Λ. Σταυρόπουλο, μιλά από μόνο του. Ας ρίξουμε μια ματιά στα πιο ενδεικτικά που έγραψε την τελευταία τετραετία. Οσο κι αν ψάξει κανείς δεν πρόκειται να βρει πολεμική κατά του ΚΚΕ με βάση τις θέσεις που έχει το ίδιο. Ενα άρθρο που να δείχνει ότι το ΚΚΕ λάθεψε ή έπεσε έξω στις εκτιμήσεις του.

Εξήγγειλε το διχασμό του ΚΚΕ στο 18ο Συνέδριο!

Πριν καλά καλά τυπωθούν οι Θέσεις για το 18ο Συνέδριό του, όπου το ΚΚΕ προχώρησε σε μια σε βάθος επιστημονική και συλλογική συζήτηση γύρω από τα λάθη και τις επιτυχίες του σοσιαλισμού του 20ού αιώνα που ανατράπηκε, για να βγάλει συμπεράσματα χρήσιμα και αναγκαία για τη σημερινή του δράση και τη στρατηγική, το «Βήμα» έσπευσε να την υπονομεύσει με συκοφαντίες, εξαγγέλλοντας μεγάλες αντιπαραθέσεις, διχασμούς και φαντάσματα. «Ο Στάλιν διχάζει τον Περισσό»! «Η αγιοποίησή του προκαλεί αντιδράσεις από μέλη του κόμματος», έγραφε το «Βήμα» στις 9 Νοέμβρη 2008 και συνέχιζε: «Το φάντασμα του Στάλιν όχι μόνο πλανάται πάνω από τον Περισσό, προκαλεί πολιτικοϊδεολογικές παρενέργειες, όπως άλλωστε αναμενόταν(!)». «Ο κύκλος της αντιπαράθεσης στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου... αναμένεται να κλιμακωθεί(!)». Ναι, τόσο σίγουροι ήταν γιατί αυτό ήθελαν.
Κι όταν η συζήτηση στο Κόμμα και στο Συνέδριο ολοκληρώθηκε παρά και ενάντια στις προβλέψεις και τις επιθυμίες του «Βήματος» και όλων των άλλων που ακολούθησαν (τα ίδια ακριβώς έγραφε και το «Εθνος» του Μπόμπολα και ο δημοσιογράφος Π. Τσούτσιας, για να μην τους αδικήσουμε) με φανερή απογοήτευση έγραφαν στα ψιλά: «Δεν αναμένονται εκπλήξεις... μόνο το 0,35% ψήφισε κατά και το 0,61% λευκό», αλλά το βιολί βιολάκι τους: «Παρών στο συνέδριο και ο Στάλιν»!!! Τον είδαν και τον έδειξαν και πάνω από το προεδρείο!

Λοιδορία για τον «πόλεμο της Αλέκας»

Αμέσως μετά τις εκλογές ανέλαβε πρώτο να λοιδορήσει και να χλευάσει τις προειδοποιήσεις και τα καλέσματα του ΚΚΕ για τον πόλεμο που θα κηρύξουν στο λαό και πως πρέπει να αντιδράσει. «Ο λαϊκός πόλεμος της κυρίας Παπαρήγα», έγραφε περιπαιχτικά την Κυριακή 29 Νοέμβρη 2009. Με αντιΠΑΣΟΚ σύνδρομα που έχει το ΚΚΕ από την εποχή του '80 - '85 προσπαθούσε να δικαιολογήσει το γιατί η Αλέκα Παπαρήγα στη Βουλή «δεν βρίσκει καμιά θετική και ουσιαστική υπόσχεση για το λαό στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης». Ενώ με ειρωνεία παρουσίαζαν τη θέση του «σεχταριστικού» ΚΚΕ που τότε έλεγε: «Οτι η επίθεση είναι καθολική, καθολικός πρέπει να είναι και ο εργατικός λαϊκός αγώνας... και απορρίπτει το διάλογο απάτη (για το ασφαλιστικό) όπως τον αποκαλεί και τις συναινετικές λύσεις. Και καλεί σε αντεπίθεση πριν είναι αργά, καθώς διαβλέπει μια γενικευμένη επίθεση κατά των δικαιωμάτων των εργαζομένων». Τόσο σεχταριστικό ήταν το ΚΚΕ και τόσο εμπαθές κατά του ΠΑΣΟΚ, που τρομοκρατούσε άδικα το λαό!! Βεβαίως, δεν έμεινε σε αυτά. Ταυτόχρονα θύμιζε «τα όρια της νομιμότητας στα οποία κινείται το ΚΚΕ». Ενώ ο Ι. Κ. Πρετεντέρης ανακάλυπτε «το πρόβλημα ΚΚΕ» (Τετάρτη 25 Νοέμβρη 2009).

Εμφάνισαν συναγωνιστή του Λ. Κύρκου τον Χαρίλαο Φλωράκη!

Στις περιφερειακές εκλογές το αποτέλεσμα των συνδυασμών του ΚΚΕ δεν άρεσε καθόλου στο «Βήμα». Τι να πει λοιπόν; Το βρήκε. Ασχολήθηκε με τους «επίδοξους μνηστήρες στην ηγεσία του ΚΚΕ» (!) και άρχισε να γράφει διάφορα για στελέχη του Κόμματος. Ποιος του έδωσε αυτό το δικαίωμα; Με ποια αρμοδιότητα πιάνουν στο στόμα τους τα στελέχη του ΚΚΕ και διεκδικούν να έχουν λόγο για το πότε, ποιος και τι ρόλο θα αναλάβει; Αν τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα του επιτρέπουν να γράφει οτιδήποτε για τα εσωκομματικά τους, επειδή θέλουν τη στήριξή του και διαμαρτύρονται κατά των «νταβατζήδων» μόνο αν αυτή την παρέχει σε αντιπάλους τους, είναι δικό τους ζήτημα. Το ΚΚΕ δεν είναι σαν τα μούτρα τους και δεν επιτρέπει σε κανέναν, πέρα από τα μέλη και τα στελέχη του, να έχει λόγο για τις εσωτερικές του διαδικασίες. Με ποια δικαιοδοσία, ποια δημοσιογραφική δεοντολογία, θεωρούν δικαίωμά τους την παρέμβαση στο εσωτερικό του ΚΚΕ; Ακόμα και τον Αύγουστο οι ΚΚΕδολόγοι του «Βήματος» δεν πάνε διακοπές. Στις 29 Αυγούστου του 2010 αποφάσισαν να σώσουν το ΚΚΕ και την αριστερά που το εντάσσουν, «που αυτοκαταστρέφεται»(!) και αφιέρωσε σελίδες και ρεπορτάζ για το «Τι είναι και τι επιδιώκει το Αριστερό Βήμα Διαλόγου»!
Με αφορμή το θάνατο του Λ. Κύρκου και την ηχηρότατη «σιωπή» του ΚΚΕ, έγραψαν νέες σελίδες αθλιότητας: «Ο Περισσός αποκαθηλώνει τον Χαρίλαο»!!! Μάλιστα, χωρίς ντροπή το «Βήμα» έφτασε στο σημείο να εμφανίζει τον Χαρίλαο Φλωράκη ως συναγωνιστή του Λεωνίδα Κύρκου, τον οποίο δικαίως τιμούσε για το ρόλο και την αντιΚΚΕ προσφορά του σύσσωμο το αστικό πολιτικό σύστημα (4 Σεπτέμβρη 2011). Ποιοι; Αυτοί που κατηγορούσαν τον Χαρίλαο Φλωράκη ως «δεινόσαυρο», «κομμουνιστικό απολίθωμα», «εικονολάτρη», «πατριάρχη του δογματισμού», γιατί υπερασπιζόταν τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του Κόμματος απέναντι στον οπορτουνισμό. Αθελά τους επιβεβαίωσαν αυτό που έλεγε ο σ. Χαρίλαος, ότι «οι αντικομμουνιστές αγαπούν πάντα το νεκρό κομμουνιστή, που δεν μπορεί να τους απαντήσει».
Αφήνουμε εντελώς στην άκρη το ρόλο του «Βήματος» στην επιχείρηση διαστρέβλωσης της Ιστορίας του ΚΚΕ, το τι έγραψε και τι είπε για το Β' τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, το πώς προβάλλει και αναδεικνύει κάθε αντιΚΚΕ προσφορά - μαρτυρία - διαστρέβλωση κ.λπ. Είναι από μόνο του τεράστιο κεφάλαιο.

Χορηγός σε κάθε αντιΚΚΕ προβοκάτσια

Σημαντικότατη είναι και η προσφορά του στην τροφοδότηση και υποστήριξη που παρέχει σε κάθε αντιΚΚΕ προβοκάτσια. Και όταν ετοιμάζεται και όταν εκδηλώνεται. Χαρακτηριστική ήταν η συνεισφορά του στην προσπάθεια να συκοφαντηθεί ο ρόλος του ΚΚΕ στην οργάνωση των μεγάλων εργατικών - λαϊκών κινητοποιήσεων. Ετσι, το «Βήμα» πρόβαλε και ανέδειξε όλες τις αισχρές κατηγορίες και συκοφαντίες που εκτόξευσε ο εκλεκτός τους Πάγκαλος κατά του ΚΚΕ. Την Κυριακή 30 Μάη 2010, λίγες μέρες μετά την προβοκάτσια στη «Μαρφίν» και μπροστά στη Βουλή, προβάλλει τις αισχρές κατηγορίες του ότι συνδικαλιστές του ΚΚΕ επιχείρησαν να εισβάλουν στη Βουλή, «...τους είδα με τα μάτια μου, αναγνώρισα τα πρόσωπά τους στην τηλεόραση»!!!
Κι όμως, λίγους μήνες μετά και λίγες μέρες πριν πραγματοποιηθεί η δολοφονική επίθεση κατά της περιφρούρησης και της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ μπροστά στη Βουλή, κατά τη διάρκεια της μεγάλης 48ωρης απεργίας στις 20 Οκτώβρη 2011, από τους κουκουλοφόρους παρακρατικούς, εντελώς τυχαία και συμπτωματικά (!) για τα ίδια γεγονότα, το «Βήμα» στις 16/11/2011 κατηγορεί το ΚΚΕ για το ακριβώς αντίθετο: «Το ΚΚΕ για μια ακόμα φορά έσωσε την αστική δημοκρατία»!!! «Η Αλέκα διασώζει το κοινοβούλιο». «Οι γεροδεμένοι κομμουνιστές αντί να καταλάβουν τα (πρώην) Ανάκτορα υπάκουσαν και προφύλαξαν εμποδίζοντας το "συνασπισμό" ακροαριστερών και παρακρατικών να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό», έγραφε! Αν αυτό δεν είναι τουλάχιστον προετοιμασία του εδάφους ή συμμετοχή στην προβοκάτσια των μηχανισμών που επιχείρησαν με την ωμή βία να διαλύσουν τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και να τρομοκρατήσουν, τότε τι είναι; Κι όταν μάλιστα συνεχίζει την προβοκάτσια και την επόμενη Κυριακή από την επίθεση, που είχε ως αποτέλεσμα ένα νεκρό και δεκάδες τραυματίες, στις 23/10/2011. Ηταν «σύγκρουση (του ΚΚΕ) με τις κουκούλες». «Οντως η βουλή για ένα διήμερο έμοιαζε με φρούριο, την υπεράσπιση του οποίου είχαν αναλάβει οι κομμουνιστές», επαναλαμβάνοντας τα επιχειρήματα όλων όσοι δικαιολογούσαν την εκπορευόμενη από τους μηχανισμούς καταστολής δολοφονική επίθεση.
Δεν έπιασε; Δεν πέρασε η τρομοκρατία; Τι σημασία έχει η δημοσιογραφική αξιοπιστία; Είπαμε, ο αντιΚΚΕ σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ετσι ξαναπροβάλλουν τον Πάγκαλο και τις προκλητικές συκοφαντίες του («Βήμα», 4/3/2012). Τώρα το ΚΚΕ δεν περιφρουρούσε, αλλά ευθύνεται για τους νεκρούς της «Μαρφίν»! Εύγε. Αυτή είναι η λαμπρή αστική δημοσιογραφία.

Τώρα το «Βήμα» επιχειρεί να νομιμοποιήσει το χαφιεδισμό σε βάρος του ΚΚΕ

Μπροστά στην προεκλογική περίοδο και με δεδομένη την αδυναμία των αστικών κομμάτων να διαχειριστούν όπως παλιά την κρίση του συστήματός τους, να κρύψουν τη χρεοκοπία τους και την αντιδραστική πολιτική τους, να χειραγωγήσουν με τους παλιούς τρόπους και μέσα τις λαϊκές συνειδήσεις, ακόμα και να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ, που η πολιτική του επιβεβαιώνεται και το κύρος του ανεβαίνει ακόμα και σε τμήματα εργαζομένων και μεσαίων στρωμάτων που αποτελούσαν σταθερό στήριγμα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα και οι μηχανισμοί του συστήματος αφήνουν τα προσχήματα και καταφεύγουν σε ωμό, χυδαίο αντικομμουνισμό. Μαζί τους και το «Βήμα» της προηγούμενης Κυριακής (11/3/2012) ξαναδείχνει την κατεύθυνση. Προχωρά πέρα από τη συκοφαντία και στρώνει το έδαφος προς την αντικομμουνιστική εξαχρείωση. Ο στόχος σαφής: Να νομιμοποιηθούν ο χαφιεδισμός και η παρέμβαση των μηχανισμών του συστήματος σε βάρος των Οργανώσεων, της λειτουργίας του ΚΚΕ. Να χαρακτηριστεί η άρνηση υποταγής του Κόμματος αντιδημοκρατική εκτροπή, σεχταρισμός, σταλινισμός κ.λπ.

Το «Βήμα» απαγορεύει στο ΚΚΕ να αρνείται το φακέλωμα και την παρακολούθηση

Το «Βήμα» καταγγέλλει ως αντιδημοκρατική εκτροπή και εκδήλωση αυταρχισμού της ηγεσίας, την προσπάθεια του ΚΚΕ και της ΚΝΕ να προστατεύσουν τα μέλη τους από το ηλεκτρονικό φακέλωμα που συστηματικά γίνεται στο διαδίκτυο, από διάφορες μάλιστα υπηρεσίες εντός και εκτός της χώρας. «Το ΚΚΕ διαγράφει το Facebook. Απαγορεύει στα μέλη του τη χρήση του», διατυμπανίζει το «Βήμα» με θράσος. Δεν υποτιμά μ' αυτό προκλητικά τη νοημοσύνη των αναγνωστών του; Ακόμα και οι πιο τυφλοί αντικομμουνιστές γίνεται να αγνοούν τα διάφορα σκάνδαλα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας; Τις απολύσεις εργαζομένων που έγιναν επειδή καταφέρθηκαν κατά των αφεντικών τους στο Facebook; Γίνεται να μη γνωρίζει το «Βήμα» την τοποθέτηση του Τζούλιαν Ασάντζ, του Wikileaks, που έχει αποδείξει ότι κάτι παραπάνω ξέρει από παρακολουθήσεις, φακελώματα και καταγραφές στο διαδίκτυο, ότι «το Facebook είναι το τελειότερο εργαλείο κατασκοπείας και παρακολούθησης των ανθρώπων παγκοσμίως, που εφηύρε ο ανθρώπινος εγκέφαλος»; Τις συνεχείς αναφορές διεθνών μέσων και πρακτορείων ειδήσεων ότι σε κτίριο του βιομηχανικού πάρκου της Βιρτζίνια στις ΗΠΑ είναι εγκατεστημένη μονάδα της CIA που ονομάζεται «εκδικητικοί βιβλιοθηκάριοι», που παρακολουθούν και συλλέγουν πληροφορίες, φωτογραφίες από το Facebook, το Twitter και τα άλλα μέσα της λεγόμενης κοινωνικής δικτύωσης; Τις ίδιες υπηρεσίες έχει το FBI, ο στρατός των ΗΠΑ και προφανώς οι αντίστοιχες υπηρεσίες της ΕΕ. Τίποτα ακόμα δεν έχουν ακούσει για την προ εβδομάδας αντίδραση χωρών της ΕΕ και διαφόρων εταιρειών και οργανισμών για την ενοποίηση των υπηρεσιών της Google και τι αυτό σημαίνει για τους χρήστες; Απ' ό,τι φαίνεται αυτά δεν έχουν καμία σημασία για το «Βήμα» προκειμένου να υλοποιηθεί ο στόχος. Να φανεί το ΚΚΕ αναχρονιστικό που φοβάται την τεχνολογία και την επικοινωνία.
Το ΚΚΕ «κηρύσσει πόλεμο στην μπλογκόσφαιρα που έχει μετατραπεί σε πεδίο εσωκομματικών αντιδράσεων», γράφει το «Βήμα», παριστάνοντας το αφελές. Επιχειρούν να εμφανίσουν το ΚΚΕ ως καχύποπτο και φοβισμένο απέναντι στο δήθεν ειρηνικό πέλαγος της δημοκρατίας και της ελεύθερης πληροφόρησης του διαδικτύου! Πρόκειται για αποθράσυνση. Είναι τόσες πολλές, πολύχρωμες και κραυγαλέες οι προβοκάτσιες σε βάρος του ΚΚΕ και στο internet που χάνει το νόημά του το να δώσεις αποδείξεις. Τι να πρωτοπείς; Το λογαριασμό στο Facebook που κάποιοι συνεχώς ανοίγουν στο όνομα της Αλέκας Παπαρήγα ή άλλων στελεχών του ΚΚΕ; Την πλαστή ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου που κυκλοφόρησε μόλις πριν μια βδομάδα και που αναπαράχθηκε σε εκατοντάδες ακροδεξιά, αναρχοαντιεξουσιαστικά και σατιρικά blogs; Τα δεκάδες πλαστά ντοκουμέντα και πλαστές τοποθετήσεις και παρεμβάσεις στελεχών; `Η τις πιο απίθανες ακόμα και ασυνάρτητες καταγγελίες στο όνομα μελών και στελεχών του ΚΚΕ;

Υπάρχει φακέλωμα στο internet;

Εκεί όμως που το «Βήμα» κάνει άλμα προς τον χειρότερο αντικομμουνισμό του παρελθόντος αντιγράφοντας τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και της μετέπειτα περιόδου των συλλήψεων και των εκτελέσεων, είναι που προβάλλει ξεδιάντροπα και ανοιχτά το χαφιεδισμό σε βάρος του ΚΚΕ. Με μισή αλήθεια, πέντε διαστρεβλώσεις και δέκα ψέματα το «Βήμα» αποκαλύπτει δήθεν την εσωκομματική μυστική συζήτηση που διεξάγεται στις Οργανώσεις του ΚΚΕ πάνω σε θέσεις και σημειώματα της ΚΕ, με βάση δημοσιογραφικές πληροφορίες και αναρτήσεις στο διαδίκτυο! Ομως, με ποιο δικαίωμα το «Βήμα» θέλει να εμπλακεί με το τι συζητά και πώς το ΚΚΕ στις γραμμές του; Αυτό δεν είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των μελών και στελεχών του ΚΚΕ; Δεν είναι χαφιεδισμός, δεν είναι κατασκοπεία, το να θέλεις να παρακολουθήσεις και να καταγράψεις μια εσωκομματική διαδικασία που αφορά μάλιστα ένα κόμμα που αποδεδειγμένα κρατικές και μυστικές υπηρεσίες έκαναν και κάνουν τα πάντα για να κατασκοπεύσουν, να φακελώσουν τα στελέχη, τα μέλη του ΚΚΕ, τις δραστηριότητές τους; Οι πρόσφατες αποκαλύψεις του Wikileaks είναι ενδεικτικές της εμφανούς παρακολούθησης που κάνουν αυτές οι υπηρεσίες.
Αυτά που συζητά το ΚΚΕ αφορούν το ίδιο. Το Κόμμα δεν είναι ούτε κρατική, ούτε κυβερνητική υπηρεσία, ούτε επιχείρηση, που θεωρείται ως δημοσιογραφική επιτυχία η αποκάλυψη μιας απόφασης ή μιας συζήτησης. Το να θέλεις όμως να παρακολουθήσεις και να φανερώσεις μια συζήτηση σε ένα κόμμα, σε ένα σωματείο, σε μια παρέα ανθρώπων, αυτό δεν είναι χαφιεδισμός; Ανεξάρτητα με ποιον τρόπο απέσπασες τις υποτιθέμενες πληροφορίες, είτε είναι προϊόν κλοπής είτε παρακολούθησης είτε εξαγοράς είτε ακόμα ακόμα και «καρφώματος», δεν είναι ανήθικο να τις αξιοποιείς, να τις θεωρείς ως αντικειμενικές και αληθινές;

Ανακάλυψαν ότι το ΚΚΕ συζητά μυστικά για τον κίνδυνο ιμπεριαλιστικού πολέμου!

«Κλίμα καχυποψίας» διατυμπανίζει πάλι το «Βήμα» ότι υπάρχει στο ΚΚΕ, ελπίζοντας να πετύχει αυτό που καταγγέλλει. Εφόσον υπάρχει αυτό το κλίμα, τότε πώς εξηγείται να παρουσιάζεις σαν αποκάλυψη ότι οι Κομματικές Οργανώσεις του ΚΚΕ ενημερώνονται και συζητούν για αποφάσεις της Κεντρικής Επιτροπής σε όλα τα ζητήματα; Και μάλιστα αυτό το «Βήμα» το εμφανίζει ως έγκλημα. Το πόσο τους εξοργίζει ότι το ΚΚΕ δεν παίρνει την άδειά τους για το τι και πώς θα το συζητά και τι θα λέει στο λαό φαίνεται και από την προσπάθεια να καλλιεργήσουν την εικόνα της μυστικοπάθειας και ύποπτης συνωμοτικότητας. Συζητούν, λέει, το ενδεχόμενο ιμπεριαλιστικού πολέμου και τι θα κάνει το ΚΚΕ, εμφανίζοντάς το ως συνταρακτική αποκάλυψη. Αυτό είναι υποκρισία ή εμπάθεια; Τον σοβαρό κίνδυνο της εμπλοκής της Ελλάδας σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο δεν τον έχει θέσει στο λαό το ΚΚΕ με τον πιο επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο; Με ομιλίες και μέσα στη Βουλή, σε συνεντεύξεις της Αλέκας Παπαρήγα, σε ανακοινώσεις του; Είναι δυνατόν να μην το έχει συζητήσει στις Οργανώσεις του πριν το θέσει δημόσια;
Είναι ολοφάνερο ότι η επίθεση του «Βήματος» δεν αφορά μόνο τις εκλογές και την προσπάθεια να βάλει εμπόδια στην εκλογική ισχυροποίηση του ΚΚΕ. Εχει μακροπρόθεσμο στόχο, εντάσσεται σε μια συνολική στρατηγική αντιμετώπισης του ΚΚΕ από το αστικό κράτος. Εφόσον δεν μπόρεσαν να το συντρίψουν, δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι, επιχειρούν με κάθε τρόπο να δημιουργήσουν ρήγματα στο εσωτερικό του, θέλουν να βάλουν εμπόδια και να υπονομεύσουν την εσωκομματική του λειτουργία και δημοκρατία. Ξανασηκώνουν τις σημαίες του πιο χυδαίου αντικομμουνισμού, καλλιεργώντας το έδαφος για να δικαιολογηθούν η ωμή τρομοκρατική και κρατική παρέμβαση κατά του ΚΚΕ και του ταξικού κινήματος. Η εργατική τάξη και ο λαός έχουν εμπειρία και ο καπιταλισμός και η δικτατορία των μονοπωλίων αποδεικνύουν καθημερινά ποια είναι η δημοκρατία τους. Ολο και πιο απροκάλυπτα επαναλαμβάνουν διαρκώς, με άλλα λόγια, αυτό που έλεγε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος: «Ο ελληνικός λαός επιτρέπεται να πιστεύει σε όλα, εκτός από τον κομμουνισμό».
Η αντιΚΚΕ εξαχρείωση και η επιχείρηση τρομοκράτησης των εργαζομένων και του λαού δε μαρτυρούν όμως την ισχύ τους, τη σιγουριά τους για το σύστημά τους και τις δυνατότητές του. Δείχνουν τη μεγάλη τους αδυναμία, τον τρόμο τους απέναντι στο Κόμμα της εργατικής τάξης που δεν τους φοβάται και με όπλο την επιστημονική του θεωρία, τις επεξεργασίες του, την εμπειρία του, έχει εμπιστοσύνη και στις δυνάμεις του και στην εργατική τάξη και το λαό. Η αντιΚΚΕ επιχείρηση των κομμάτων και των μηχανισμών του συστήματος θα έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα απ' αυτό που υπολογίζουν οι εμπνευστές και εκτελεστές της.

Του
Παναγιώτη ΜΕΝΤΡΕΚΑ*
*Ο Παναγιώτης Μεντρέκας είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Επίδειξη αντιλαϊκής πυγμής και διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο

Ανάγει την επίθεση στο κίνημα και στο ΚΚΕ σε κεντρικό πυλώνα της προεκλογικής εκστρατείας, δίνοντας εξετάσεις εντός και εκτός

Παπαγεωργίου Βασίλης

Απέχθεια και μίσος για τα εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα, στοχοποίηση και επίδειξη πυγμής απέναντι στους ταξικούς λαϊκούς αγώνες, πλειοδοσία στο κυνήγι των μεταναστών, χυδαίος αντικομμουνισμός και συκοφαντική αντιΚΚΕ επίθεση. Υμνοι στην επιχειρηματικότητα και την κερδοφορία, διαρκής μάχη για την «απενοχοποίησή» τους, υποταγή των πάντων στην καπιταλιστική ανάπτυξη και τον «ευρωπαϊκό προσανατολισμό».Τα στοιχεία αυτά συνθέτουν την τακτική που εφαρμόζει η ηγεσία της ΝΔ, υπηρετώντας όχι μόνο τον άμεσο εκλογικό της στόχο, αλλά έχοντας κυρίως στραμμένο το βλέμμα στην επόμενη μέρα, οπότε προσδοκά ότι θα ηγείται της νέας συμμαχικής κυβέρνησης της πλουτοκρατίας. Ειδικά για την προεκλογική περίοδο, για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους, εμπλουτίζει την παραπάνω τακτική με άφθονα ψέματα, με υποκρισία και πρόκληση απέναντι στα πλέον εξαθλιωμένα στρώματα (χαμηλοσυνταξιούχους, πολύτεκνους, κ.ά.), μοίρασμα ακάλυπτων επιταγών σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες (κτηνοτρόφοι, κ.ά.), που έχει «καεί» η γούνα τους από την πολιτική που συνυπηρετούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Το κυρίαρχο, όμως, όπως είναι εύκολα αντιληπτό, είναι η λυσσαλέα επίθεση κατά των ταξικών αγώνων, των απεργιακών κινητοποιήσεων και των διαδηλώσεων, που συνοδεύεται από θρασύτατη και συκοφαντική επίθεση στο ΚΚΕ, ακριβώς επειδή τους χαλάει τα σχέδια, συμβάλλει καθοριστικά στο να μπουν εμπόδια στα βάρβαρα μέτρα και ταυτόχρονα οργανώνει την πάλη του λαού, για να πάρει στα δικά του χέρια την εξουσία, να οργανώσει τη λαϊκή οικονομία.
Οι απεργιακές κινητοποιήσεις, οι διαδηλώσεις, γενικά οι αγώνες του λαού στοχοποιούνται σταθερά από την ηγεσία της ΝΔ, που για να τους συκοφαντήσει δε διστάζει να τους αναγορεύσει σε αιτία της κρίσης και των δεινών που βιώνει σήμερα η λαϊκή οικογένεια! Από τη σκοπιά αυτή γίνεται και η επίθεση στο ταξικό κίνημα και στο ΚΚΕ, επειδή ακριβώς είναι η εμπροσθοφυλακή των λαϊκών αγώνων.
«Δεν κυβέρνησαν ποτέ τη χώρα, αλλά ήταν οι ίδιοι υποστηρικτές όλων των δεινών που οδήγησαν τη χώρα ως εδώ. Εδιωξαν επιχειρήσεις από την Ελλάδα. Εδιωξαν επενδύσεις από την Ελλάδα. Εδιωξαν τουρίστες από την Ελλάδα. Επέβαλαν ακαμψία στις αγορές. Εκαναν τα πάντα για να μην έρθουν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα», υποστήριξε προκλητικά ο Αντ. Σαμαράς, μιλώντας την περασμένη Κυριακή στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ, ενώ τα ίδια επιχειρήματα κωδικοποίησε και η Γραμματεία Πολιτικού Σχεδιασμού του κόμματος, σε έγγραφο που διένειμε στα στελέχη, ενόψει εκλογών.
Μαζί με τη βάναυση κακοποίηση της πραγματικότητας και τη συκοφαντία πάει και η προβοκάτσια. Τοποθετώντας αυθαίρετα το ΚΚΕ κάτω από τον τίτλο «δυνάμεις της αριστεράς», ο πρόεδρος της ΝΔ επιχειρεί να δημιουργήσει εντυπώσεις, λέγοντας ότι «προστάτεψαν ή ανέχθηκαν το όργιο των κουκουλοφόρων», «υπερασπίζονται το δικαίωμα των κουκουλοφόρων να καίνε την πόλη κατά βούληση», «υποστηρίζουν το δικαίωμα συμμοριών να χρησιμοποιούν τους πανεπιστημιακούς χώρους ως άσυλο της εγκληματικής τους δραστηριότητας», «υπερασπίζονται το δικαίωμα ελάχιστων ατόμων κάθε μέρα να κάνουν την επαναστατική τους γυμναστική και να παραλύουν την πόλη». Ακόμα, ότι «έχουν ενοχοποιήσει την έννοια της ασφάλειας, όπως έχουν ενοχοποιήσει την επιχειρηματικότητα».

Οι αγώνες χαλάνε τη μόστρα της «ανάπτυξης»

Στη βάση αυτή, η ηγεσία της ΝΔ καλλιεργεί το κλίμα για την ενίσχυση της καταστολής των λαϊκών αγώνων αμέσως μετά τις εκλογές. Ηδη το μαύρο μέτωπο επιχειρηματικών ενώσεων (ΣΕΤΕ, ΣΕΒ, ΕΒΕΑ) - ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ., με την αρωγή του δημάρχου Αθήνας, έχει προετοιμάσει το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων και την ενίσχυση των μηχανισμών ασφαλείας.
Ο πρόεδρος της ΝΔ δεν άφησε περιθώρια αμφιβολιών για τις προθέσεις του κόμματός του: «Μιλάω για μια ευρύτερη στρατηγική να ανακτήσουμε το κέντρο της Αθήνας - και άλλων πόλεων - περιοχές δηλαδή που, να το πούμε καθαρά, βρίσκονται πια εκτός ελέγχου», τόνισε στην ίδια ομιλία, και συμπλήρωσε στο ίδιο ύφος: «Μιλάω και για την αλλαγή όλου του δικονομικού πλαισίου που εμποδίζει την αστυνόμευση και αποθρασύνει τους εγκληματίες».
Είναι ολοφάνερο ότι η αυταρχική θωράκιση του συστήματος και το χτύπημα του ταξικού κινήματος είναι προϋπόθεση για την «ανάπτυξη» που επαγγέλλονται. Η ανάπτυξη αυτή θα στηριχθεί στο βάθεμα της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, σε εργαζόμενους - σύγχρονους σκλάβους των μονοπωλίων δίχως δικαιώματα, στη φτηνή εργατική δύναμη, στην υψηλή ανεργία, στην απόλυτη φτώχεια και την εξαθλίωση της πλειοψηφίας του λαού.
Ηδη η ηγεσία της ΝΔ δεν κρύβει ότι θεωρεί «αναγκαία» την παραπέρα σφαγή των μισθών και την πλήρη κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, στο όνομα της «προσέλκυσης επενδύσεων» και της «ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας». Στην πραγματικότητα, συμπλέει πλήρως με την πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ αλλά και της ομάδας δράσης της ΕΕ, ότι οι μισθοί πρέπει να προσεγγίσουν το επίπεδο των γειτονικών χωρών.
«Δεν έρχεται από μόνο του αυτό το πράγμα» (σ.σ. η ανάπτυξη), ήταν η απάντηση που έδωσε ο εκπρόσωπος Τύπου, Γ. Μιχελάκης, όταν ρωτήθηκε αν η ανάπτυξη που υπόσχεται η ΝΔ θα επιτευχθεί με μισθούς πείνας, όπως στις γειτονικές χώρες. «Πρέπει να τους δώσεις το κίνητρο να έρθουν», υπογράμμισε ο εκπρόσωπος για τους επίδοξους επενδυτές, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι θεωρεί αναγκαίο να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί, ώστε να έχουν οι εργοδότες ικανοποιητικές αποδόσεις στα συσσωρευμένα κεφάλαια που σκοπεύουν να επενδύσουν.
Φυσικά, δε μένει μόνο στα λόγια η ηγεσία της ΝΔ. Ψήφισε και πρωτοστατεί στην υλοποίηση του εφαρμοστικού νόμου για τη δραστική μείωση όλων των μισθών στα επίπεδα των 500 ευρώ, ενώ τα στελέχη της εμφανίζονται αποφασισμένα ως κυβέρνηση να υλοποιήσουν πλήρως το νέο μνημόνιο που προβλέπει την κατάργηση ουσιαστικά της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης και τον καθορισμό του κατώτατου μισθού με απόφαση της κυβέρνησης.
Στα κίνητρα για την προσέλκυση επενδύσεων η ηγεσία της ΝΔ περιλαμβάνει επίσης την περαιτέρω μείωση των φορολογικών συντελεστών για τα κέρδη των επιχειρήσεων, την πλήρη απαλλαγή τους από εργοδοτικές εισφορές και τα «γραφειοκρατικά βάρη», δηλαδή από κάθε έλεγχο όσον αφορά στην προστασία του περιβάλλοντος, στη δημόσια υγεία, κ.ο.κ. «Γιατί να έρθει κάποιος να επενδύσει στην Ελλάδα όταν υπάρχουν γύρω γύρω φορολογικοί παράδεισοι;», αναρωτήθηκε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος της ΝΔ, μιλώντας με τη γλώσσα των καπιταλιστών.

Απειλές και εκβιασμοί

Επιδιώκοντας να ενισχύσει τη θέση της στο στρατόπεδο του μαύρου μετώπου, η ηγεσία της ΝΔ αναδεικνύει το στόχο της αυτοδυναμίας. Είναι ολοφάνερο ότι θέλει να ρίξει στάχτη στα μάτια του λαού για τη δεδομένη από εταίρους και δανειστές συνέχιση της κυβερνητικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές, πράγμα που συνομολογούν άλλωστε και κορυφαία στελέχη της ΝΔ.
Επί της ουσίας, η ηγεσία της ΝΔ επιδιώκει την αυτοδυναμία και ισχυρή λαϊκή εντολή για να μπορέσει να εφαρμόσει «το ταχύτερο δυνατόν» και «χωρίς συμβιβασμούς» τα άγρια μέτρα του νέου μνημονίου, το οποίο, σύμφωνα με την έγγραφη δέσμευση του Αντ. Σαμαρά προς την τρόικα, αποτελεί το οικονομικό πρόγραμμα της ΝΔ για την επόμενη τετραετία - δεκαετία. Είναι αποκαλυπτικό το επιχείρημα που επικαλέστηκε ο ίδιος για να υποστηρίξει το στόχο της αυτοδυναμίας: «Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από καλή διαχείριση. Σήμερα έχει κυρίως ανάγκη από μεγάλες ανατροπές και το ταχύτερο», τόνισε με νόημα, συμπληρώνοντας ωμά ότι «θέλω να κυβερνήσουμε τη χώρα με λυμένα τα χέρια».
Η ίδια ωστόσο η ηγεσία της ΝΔ ομολογεί ότι ο πραγματικός στόχος είναι να ενισχυθούν τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, απειλώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση «θα επέλθει πλήρης καταστροφή», ενώ δε διστάζει να επισείσει τον μπαμπούλα των ελλείψεων σε «φάρμακα, τρόφιμα, πετρέλαιο», αν δεν επικρατήσουν στις εκλογές τα κόμματα που στηρίζουν τον «ευρωπαϊκό προσανατολισμό». «Θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, αν στην επόμενη Βουλή έχουμε μια πανσπερμία από κόμματα και κομματίδια που δεν πιστεύουν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, δεν πιστεύουν στην παραμονή μας στο ευρώ και στην ΕE», υποστήριξε προκλητικά ο επικεφαλής του Πολιτικού Σχεδιασμού, Μ. Χαρακόπουλος.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Διαχείριση με αντιμνημονιακές φιοριτούρες

Γρηγοριάδης Κώστας

Σαν «κομπογιανίτης» της πολιτικής, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν σταματά να διαβεβαιώνει τον λαό ότι με «ματζούνια» θα γιάνει το λαό από τις συνέπειες της αστικής διαχείρισης της κρίσης και ακόμα ότι θα μεταλλάξει την εκμεταλλευτική φύση του καπιταλισμού σε φιλολαϊκή. Οι προτάσεις του είναι ανίκανες να προσφέρουν και την παραμικρή ανακούφιση στον λαό, τον οποίο συνειδητά παραπλανά, όταν διαγιγνώσκει «κρίση χρέους» και καταγγέλλει τη διόγκωσή της λόγω της μη ενδεδειγμένης αντιμετώπισής της εξαρχής.Ακόμα και τα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν παρθεί, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τα επικρίνει και απ' τη σκοπιά της επίδρασής τους στην απομείωση του χρέους - αντιπαραθέτοντας σ' αυτά μέτρα όπως τριετή αναστολή πληρωμών, ευρωομόλογα κ.ά. - και σαν «παρέκκλιση» απ' το ευρωενωσιακό κεκτημένο! Δηλαδή και νομιμοποιεί στις λαϊκές συνειδήσεις το χρέος που σώρευσε η πλουτοκρατία, αναγνωρίζοντας ότι ο λαός έχει ευθύνη στην αποπληρωμή του και καλλιεργεί φρούδες ελπίδες ότι τα μέτρα θα αναιρεθούν από μια «αριστερή κυβέρνηση» και ότι αποτελούν εξαίρεση στον ευρωενωσιακό κανόνα.
Δήλωσε μέσα στη βδομάδα ο Αλ. Τσίπρας:«Μας κατηγορούν εμάς ότι με την αντίθεσή μας με το μνημόνιο θέλουμε δήθεν την έξοδο της χώρας από το ευρωπαϊκό πλαίσιο. Μα δεν μπορεί να είναι μια χώρα ευρωπαϊκή όταν δίνει κάτω από το 3% του ΑΕΠ σε νοσοκομεία. Δεν υπάρχει ευρωπαϊκή χώρα η οποία να έχει διαλύσει τις στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας και να έχει εφαρμόσει τέτοιες πολιτικές συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους. Απομακρύνουν με τις δικές τους επιλογές τη χώρα από την Ευρώπη. Η Ελλάδα σε λίγα χρόνια, αν εφαρμοστούν αυτές οι πολιτικές, θα μοιάζει με μια χώρα της Αφρικής και όχι με μια χώρα της Ευρώπης».
Την ώρα δηλαδή που η ΕΕ «ηγείται» για λογαριασμό των μονοπωλίων μιας πρωτόγνωρης μεταπολεμικά επίθεσης στους λαούς, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αγωνιά για την παραμονή της χώρας σ' αυτήν. Κι επιπλέον, την εξωραΐζει στα μάτια του λαού, κρύβοντας σκόπιμα ότι ένα προς ένα τα μέτρα των μνημονίων, υπήρξαν πολύ πριν την κρίση ως στρατηγικές επιδιώξεις της ευρωένωσης. Οτι πανομοιότυπα εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες - μέλη της που άδραξαν την ευκαιρία της κρίσης για να τα προωθήσουν.
Είναι μέτρα που βοηθούν τα μονοπώλια να ξεπεράσουν την κρίση με τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Να γιγαντωθεί στην φάση της αναιμικής ανάκαμψης η λεία απ' την κλεψιά του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου, αφού στο μεταξύ θα έχουν αφαιρεθεί απ' τους εργάτες και τα ψίχουλα που τους απέμεναν για να αναπαράγουν την εργατική τους δύναμη. Τρανή απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι στην Γερμανία, την ατμομηχανή της καπιταλιστικής ΕΕ, πάνω από 7 εκατ. εργαζόμενοι απασχολούνται με μισθούς πείνας των 400 ευρώ και η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι με αυτά και με άλλα μέτρα πέτυχε υψηλή ανταγωνιστικότητα για τα γερμανικά μονοπώλια.

«Ενότητα» στη διαχείριση

Ψάχνοντας συνένοχους στο «έγκλημα» σε βάρος του λαού, αντικειμενική κατάληξη της όποιας διαχείρισης του καπιταλισμού, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ζητάει σύμπραξη για «κυβέρνηση της αριστεράς». Το δίλημμα, όπως το θέτει ο Αλ. Τσίπρας είναι: «'Η η κυβέρνηση του μνημονίου ή μια νέα κυβέρνηση η οποία θα οδηγήσει τη χώρα εκτός (του μνημονίου)».
Πάνω σ' αυτό, δήλωσε τις προάλλες ο Π. Σκουρλέτης: «Το άλλο το θέμα, της προοπτικής σε σχέση με την ΕΕ, βεβαίως υπάρχει μια διαφορά, αλλά νομίζω και το ίδιο το ΚΚΕ βλέπετε ότι την έξοδο από την ΕΕ και από την Ευρωζώνη δεν την ζητάει τώρα, την παραπέμπει σε ένα απροσδιόριστο μέλλον κάτω από συνθήκες λαϊκής εξουσίας. Ας κρατήσουν λοιπόν για τον εαυτό τους αυτή την άποψη και ας δούμε πώς τώρα, στη σημερινή Ευρώπη μπορούμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς, να θέσουμε το θέμα της επαναθεμελίωσής της».
Πρόκειται για αυταπάτες του χειρίστου είδους, που θέλουν να αγκιστρώσουν τις λαϊκές συνειδήσεις στην ουτοπία ότι αρκεί μια εκλογική αναμέτρηση και η ανάδειξη μιας τάχα «προοδευτικής» κυβέρνησης, για να αλλάξουν τα πράγματα προς όφελος του λαού. Κοροϊδεύουν τον λαό, αφού δεν του λένε ότι το μνημόνιο δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτύπωση της διαχείρισης που σ' αυτή τη φάση έχουν ανάγκη τα μονοπώλια, διαμορφώνοντας και την επόμενη της αναιμικής ανάπτυξης υπέρ τους.
Μια τέτοια κυβέρνηση, ανεξάρτητα από τις προθέσεις της, τίποτα δεν πρόκειται να κάνει, όσο τα μονοπώλια κρατούν τα κλειδιά της παραγωγής και η χώρα παραμένει δεσμευμένη στην ΕΕ, άρα δίχως κανένα περιθώριο αθέτησης και της παραμικρής δέσμευσης που έχει αναληφθεί στο πλαίσιο των δανειακών συμβάσεων. Ακόμα και το παραμικρό περιθώριο ελιγμού να υπήρχε, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι βέβαιος ότι θα το είχαν ήδη αξιοποιήσει τα αστικά κόμματα που τώρα κυβερνούν και τα οποία έχουν κάθε λόγο να εκτονώσουν και με τέτοιους τρόπους την πίεση στο αστικό πολιτικό σύστημα.
Ο Δ. Παπαδημούλης κάπως πιο καθαρά αποκαλύπτει τι θα κάνει αυτή η κυβέρνηση όταν λέει: «Για να διεκδικήσουμε ρεαλιστικούς στόχους (...) Διαπραγμάτευση δεν έγινε (...) Δεν είναι επιλογή μας η επιστροφή της Ελλάδας σε μια περίκλειστη αντίληψη, όπου μόνοι μας θα λύσουμε όλα τα προβλήματα (...) Δεν είναι επιλογή μας η επιστροφή στη δραχμή (...) Καθήκον της αριστεράς, κι εμείς θα το επιδιώξουμε, είναι η κατάθεση ρεαλιστικού, κοστολογημένου προγράμματος για τα επόμενα 5 χρόνια που θα απαιτεί θυσίες, θα έχει δυσκολίες για την ανασύνταξη αυτού του τόπου».
Τα ρεαλιστικά και κοστολογημένα προγράμματα είναι αυτά ακριβώς που συνομολογεί η ελληνική κυβέρνηση με την ΕΕ, με το ΔΝΤ και πάει λέγοντας, προγράμματα που περιέχουν μέτρα και απαιτούν θυσίες, όπως το θέτει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Οσες θυσίες όμως κι αν κάνει ο λαός ο καπιταλισμός δεν εξευμενίζεται, δεν «χορταίνει» την πείνα του για κέρδη. Αυτές οι θυσίες είναι δίχως αντίκρισμα για τον λαό. Στον αντίποδα οι θυσίες του αγώνα για ανατροπή της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας των αστών θα αποδώσουν στον λαό και στα παιδιά του μια εργατική λαϊκή εξουσία, που στο κέντρο της θα έχει τις ανάγκες τους και την ικανοποίησή τους.

Βάσω ΝΙΕΡΡΗ

Για την «εθνική ομοψυχία» του 1821, τότε και σήμερα.

..

Οι κοινωνικές αντιθέσεις δεν μπορούν να εξαλειφθούν με επικλήσεις στην «εθνική ομοψυχία», γιατί ενυπάρχουν αντικειμενικά. Αυτό το γνωρίζει καλά η αστική τάξη γι' αυτό και προσπαθεί να τις συγκαλύψει(φωτ. χαρακτικό του Τάσσου)

Είναι αλήθεια πως, οι επικλήσεις στην «εθνική ομοψυχία», την «εθνική ενότητα», την «κοινωνική γαλήνη» ενώπιον του «εθνικού κινδύνου», κοκ., έχουν πολλαπλασιαστεί τον τελευταίο καιρό -ιδιαίτερα κάθε φορά που επρόκειτο να ψηφιστεί ένας ακόμα σφαγιασμός των μισθών, των συντάξεων, των εργατικών και κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών. Σήμερα, με αφορμή την επέτειο της 25^ης Μαρτίου, οι επικλήσεις για «εθνική ομοψυχία» επανήλθαν στο προσκήνιο γινόμενες σημαία σύσσωμου του αστικού πολιτικού κόσμου. Η «εθνική ομοψυχία» (δηλαδή η υποταγή του λαού στο κεφάλαιο και στα μνημόνια) που προσπαθούν να επιβάλλουν με την τρομοκρατία και τη καταστολή (παλιά συνταγή) «ντύνεται» σκόπιμα με αναφορές στο 1821.

Για ποια όμως «εθνική ομοψυχία» του 1821 μιλάμε; Δεν υπήρχαν σημαντικές διαφοροποιήσεις, ανταγωνισμοί ακόμα και εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των κοινωνικών δυνάμεων που μετείχαν στην Επανάσταση;
Καταρχάς, όσον αφορά την ίδια την προοπτική της Επανάστασης: Ηταν ενιαία η στάση της Εκκλησίας; Από τη μια, ως αναπόσπαστο τμήμα των οθωμανικών φεουδαρχικών δομών εξουσίας, σημαντικό τμήμα του ανώτερου κυρίως κλήρου όχι μόνο δεν ευνόησε, αλλά καταδίκασε και κατέστειλε κάθε απελευθερωτική ιδέα ή κίνηση. Από την άλλη, σημαντικό μέρος μεταξύ των κατώτερων κληρικών, δε συντάχθηκε με τη γραμμή του Πατριαρχείου, μετέχοντας ενεργά στην Επανάσταση.
Η στάση των Φαναριωτών επίσης δεν υπήρξε ομοιόμορφη. Ορισμένοι υιοθετούσαν την προοπτική της ένοπλης εξέγερσης και συγκρότησης ενός ανεξάρτητου αστικού κράτους. Οι περισσότεροι, όμως, υποστήριζαν μια πολιτική «εκ των έσω διάβρωσης» της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου η ελληνική αστική τάξη θα κυριαρχούσε σταδιακά οικονομικά και πολιτικά.
Οι κλέφτες και αρματολοί, μέσα από τις δυναμικές που αναπτύχθηκαν με την Επανάσταση, διεκδίκησαν αυτόνομη πολιτική παρουσία και ρόλο. Στην εξέλιξη αυτή συνέβαλε τα μέγιστα η αρχική τους στοίχιση με τα πιο ριζοσπαστικά τμήματα της αστικής τάξης, την Φιλική Εταιρία και τον Υψηλάντη. Εν συνεχεία, η συγκρότηση συγκεντρωτικών αστικών οργάνων που προωθούσαν οι τελευταίοι ήρθε σε αντίθεση με τα νεοαποκτηθέντα τοπικά προνόμιά τους, με αποτέλεσμα να διαταραχθούν οι προηγούμενες συμμαχίες και να διαμορφωθούν νέες.
Το εφοπλιστικό κεφάλαιο, αν και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην προώθηση ενός αστικού τύπου κράτους, παραμονές της Επανάστασης υπήρξε εν μέρει επιφυλακτικό. Οι επιφυλάξεις αυτές οφείλονταν μεταξύ άλλων και στους δεσμούς που διατηρούσε με το αγγλικό κεφάλαιο (η Μ. Βρετανία ήταν τότε κατά της προσβολής της ακεραιότητας της οθωμανικής αυτοκρατορίας). Οι όποιες επιφυλάξεις - αντιδράσεις κάμφθηκαν ή καταργήθηκαν σύντομα με επαναστατική βία από ένα γενικότερο αστικοδημοκρατικό κίνημα, που αναπτύχθηκε στα νησιά αυτά και πριν την Επανάσταση ακόμα, καθώς και από την αλλαγή της βρετανικής πολιτικής απέναντι στην οθωμανική αυτοκρατορία.

Οι κοτζαμπάσηδες, αν και προέρχονταν από τη φεουδαρχία, στα πλαίσια της ιστορικής της αποσύνθεσης, είχαν προοδευτικά αστικοποιηθεί. Από την εξέλιξή τους αυτή προέκυψε και η διφορούμενη στάση τους απέναντι στην Επανάσταση. Από τη μια διέθεταν προνόμια και καθήκοντα συνυφασμένα με το υπάρχον οθωμανικό καθεστώς. Από την άλλη είχαν υλικό συμφέρον για την ανατροπή του. Ετσι, άλλοι εντάχθηκαν στις γραμμές της Φιλικής, άλλοι κράτησαν στάση επιφυλακτική και άλλοι τάχθηκαν εναντίον. Από τη στιγμή της έκρηξης της Επανάστασης, κάποιοι κοτζαμπάσηδες συμπαρατάχτηκαν με τους εμπόρους, τους εφοπλιστές, κ.λπ., ενώ άλλοι βρέθηκαν σε αντιπαράθεση με αυτούς, σε μια προσπάθεια να επικρατήσουν ως η ηγεμονική μερίδα της αστικής τάξης. Η σύγκρουση για τον έλεγχο των επαναστατικών διεργασιών και οργάνων υπήρξε σφοδρότατη.

Η σύγκρουση αυτή εκφράστηκε τόσο στο επίπεδο διαμόρφωσης των νέων επαναστατικών δομών και θεσμών (συντάγματα, διοίκηση, κ.λπ.), όσο και στη διαπάλη για την εξουσία, που δεν άργησε μάλιστα να λάβει και ένοπλη μορφή («εμφύλιοι»).
Στα πλαίσια διαμόρφωσης ενός αστικού κράτους, οι πολιτικές εξουσίες (και κάποιες από τις οικονομικές) που απολάμβανε μέχρι πρότινος η Εκκλησία στα πλαίσια του φεουδαρχικού συστήματος καταργήθηκαν ή περιορίστηκαν σημαντικά. Η αποδυνάμωση των τοπικών - περιφερειακών διοικήσεων και η μεταφορά των βασικών τους αρμοδιοτήτων στην κεντρική εξουσία, σήμαινε και αντίστοιχη αποδυνάμωση των τοπικών εξουσιών πάνω στις οποίες εδραζόταν μέχρι τότε η πολιτική δύναμη των κοτζαμπάσηδων.

Η διαπάλη, που αρχικά εκφράστηκε σε πολιτικό επίπεδο, οδήγησε γρήγορα στη διάσπαση της κεντρικής Διοίκησης και τη δημιουργία δύο χωριστών κυβερνήσεων: Της Τρίπολης (κοτζαμπάσηδες - Κολοκοτρώνης) και του Κρανιδίου (Υδραίοι, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης και οι κοτζαμπάσηδες Λόντος και Ζαΐμης). Σύντομα, οι αντιθέσεις αυτές έλαβαν και ένοπλη μορφή.

Γνωρίζοντας πως το δάνειο από τη Μ. Βρετανία είχε ήδη εγκριθεί, η κυβέρνηση του Κρανιδίου έδρασε αποφασιστικά εξαπολύοντας ολομέτωπη επίθεση. Δίχως προοπτική άμεσης επικράτησης της μίας ή της άλλης μεριάς, η πρώτη φάση του «εμφυλίου» (α' εξάμηνο του 1824) έληξε με συμβιβασμό, σαφώς όμως υπέρ της κυβέρνησης του Κρανιδίου. Οι «στασιαστές» αμνηστεύτηκαν, αποκλείστηκαν όμως από τα όργανα της κεντρικής διοίκησης.
Βεβαίως, οι προσωρινά ηττημένοι κοτζαμπάσηδες δεν προτίθεντο να καταθέσουν τα όπλα. Οταν στις εκλογές της 3ης Οκτωβρίου 1824 δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν την πλειοψηφία, προσανατολίστηκαν ξανά προς την ένοπλη σύγκρουση: Κάτι που το επιδίωκε εξίσου και η άλλη πλευρά, ώστε να λύσει οριστικά το ζήτημα της μορφής άσκησης της εξουσίας. Ξεκίνησε λοιπόν η δεύτερη φάση του «εμφυλίου», που επικεντρώθηκε κυρίως στην Τρίπολη και έληξε στα τέλη του 1824 με ήττα των κοτζαμπάσηδων και τη φυγή τους εκτός Πελοποννήσου.
Τόσο οι ενδοαστικές συγκρούσεις, όσο και οι αλλεπάλληλες στρατιωτικές ήττες τα επόμενα χρόνια (1825-1827) ευνόησαν τις δυνάμεις εκείνες που ζητούσαν περιορισμό των χρονοβόρων κοινοβουλευτικών διαδικασιών και περισσότερο συγκεντρωτική διακυβέρνηση, στα πρότυπα μιας συνταγματικής μοναρχίας.
Σε μια περίοδο, λοιπόν, έντονων πολιτικών ζυμώσεων πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά και η οργάνωση των αντιτιθέμενων συμφερόντων σε κόμματα: Το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό. Η ονομασία τους, που παραπέμπει στις αντίστοιχες «προστάτιδες Δυνάμεις», δεν υποδηλώνει εξάρτηση (όπως μονοσήμαντα και ισοπεδωτικά έχει ειπωθεί στο παρελθόν), αλλά τμήματα αστικά προσκείμενα από άποψη συμφερόντων σε κάποιο ισχυρό κράτος.

Οδεύοντας προς τη Γ' Εθνοσυνέλευση, το ζήτημα που βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής διαπάλης ήταν η αναζήτηση διεξόδου στο τέλμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων (κυριαρχία Ιμπραήμ στη Πελοπόννησο, πτώση Μεσολογγίου, κ.λπ.), μέσω της εξασφάλισης κάποιας διεθνούς διαμεσολάβησης - προστασίας ή την εκλογή ξένου μονάρχη. Στην κατεύθυνση αυτή κινήθηκαν όλα τα κόμματα. Την πρωτοβουλία ανέλαβαν από τα μέσα του 1825 οι «αγγλόφιλοι» με τη λεγόμενη Αίτηση προστασίας (ή Πράξη υποταγής). Η Γ' Εθνοσυνέλευση ψήφισε τον Ι. Καποδίστρια ως κυβερνήτη της Ελλάδος.

Τον Ιανουάριο του 1828 ο Καποδίστριας αφίχθη στην επαναστατημένη Ελλάδα. Ο νέος κυβερνήτης προέβη άμεσα στη συγκέντρωση όλων των εξουσιών, γνωρίζοντας πως για να εφαρμοστούν οι αναγκαίες αστικές μεταρρυθμίσεις και να στερεωθεί το αστικό κράτος απαιτούνταν άμεσες κινήσεις, απαλλαγμένες από χρονοβόρες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, επιβαλλόμενες με πειθώ ή και αυταρχισμό - όπου και όποτε αυτό κρινόταν αναγκαίο.
Οι αποκλεισμένοι από την εξουσία συσπειρώθηκαν και ανασυντάχθηκαν συγκροτώντας το μέτωπο των «συνταγματικών» με κέντρο την Υδρα. Η ένοπλη σύγκρουση δεν άργησε και γρήγορα γενικεύτηκε. Συνεχίστηκε δε και μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια στις 9 Οκτωβρίου 1831, δίχως όμως μια από τις δύο πλευρές να μπορεί να επικρατήσει οριστικά επί της άλλης. Το 1832, λοιπόν, η κεντρική εξουσία είχε σχεδόν αποσυντεθεί ολοκληρωτικά, ενώ η ύπαιθρος στεκόταν ρημαγμένη από μια δεκαετία πολέμου και εχθροπραξιών.
Υπό αυτές τις συνθήκες στις 25 Ιανουαρίου 1833 αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο ο Οθωνας, υποσχόμενος να βάλει τέρμα στην «αναρχία» του παρελθόντος και εγκαθιδρύοντας - σύμφωνα πάντοτε με τους όρους των σχετικών διεθνών συνθηκών - καθεστώς απόλυτης μοναρχίας. Το ελληνικό αστικό κράτος άρχιζε να κάνει τα πρώτα του βήματα.¹

Η κοινωνική ιστορία, η ιστορική εξέλιξη ποτέ δεν προχώρησε μπροστά, παρά μόνο μέσα από ρήξεις, μέσα από συγκρούσεις, μέσα από επαναστάσεις. Οι κοινωνικές αντιθέσεις δεν μπορούν να εξαλειφθούν με επικλήσεις στην «εθνική ομοψυχία», γιατί ενυπάρχουν αντικειμενικά. Αυτό το γνωρίζει καλά η αστική τάξη γι' αυτό και προσπαθεί να τις συγκαλύψει. Οσο όμως και αν προσπαθεί να τις «ξορκίσει» με διάφορα τεχνάσματα ή ιδεολογήματα, δεν θα τα καταφέρει. Η επίκληση στην «εθνική ομοψυχία» του 1821 είναι κάλπικη γιατί κάτι τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ. Η δε μεταφορά της στο σήμερα είναι παντελώς αυθαίρετη. Γιατί βεβαίως, άλλη εποχή εκείνη, άλλη η σημερινή. Αλλες οι αντιθέσεις τότε και άλλες σήμερα. Τότε η πάλη διεξάγονταν μεταξύ της φεουδαρχικής τάξης και της αστικής. Σήμερα ο φορέας του καινούργιου στην κοινωνική εξέλιξη είναι άλλος, είναι η εργατική τάξη.

1. Ολα τα στοιχεία για την Επανάσταση του 1821 είναι βάση άρθρου της ΚΟΜΕΠ, τ.2. του 2011 με τίτλο «Ο κοινωνικός χαρακτήρας της Επανάστασης του 1821»

Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ*
*Ο Αναστάσης Γκίκας είναι Δρ. Πολιτικών Επιστημών, συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ