ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Σε πολιτική συγκέντρωση στη Λιβαδειά μίλησε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Με οργάνωση και συμμαχία, ο λαός πρέπει να δημιουργήσει τη στρατιά της ανατροπής

Κατάμεστη η αίθουσα της εκδήλωσης

Πλήθος κόσμου συνέρρευσε χτες βράδυ στο Διοικητικό Μέγαρο Λιβαδειάς, όπου πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση με ομιλήτρια την ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, για τις πολιτικές εξελίξεις και την πολιτική πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ. Εργάτες, μικρομεσαίοι, γυναίκες και νέοι παρακολούθησαν με αμείωτο ενδιαφέρον την ομιλία, ενώ ακολούθησε συζήτηση. Μεταξύ άλλων, παραβρέθηκαν οι Δ. Κουτσούμπας και Τ. Δημουλάς, μέλη του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Στην ομιλία της, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σημείωσε:«Νομίζω ότι δεν υπάρχει ανάγκη να μιλήσω αναλυτικά για τα προβλήματα που ζει η μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες διαφορές. Για παράδειγμα, οι άνεργοι, οι νέοι άνθρωποι, αυτοί που δουλεύουν στη βιομηχανία, αυτοί που έχουν χαμηλούς μισθούς, τα μικρομάγαζα, η φτωχή αγροτιά, πραγματικά δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείνας. Αλλά είμαι βέβαιη ότι και ορισμένοι υπάλληλοι, είτε αν θέλετε από τα μικροαστικά λαϊκά στρώματα, και δεν το λέμε υποτιμητικά, που ζούσαν λίγο καλύτερα από τους άλλους, είχαν σχετικά καλύτερους μισθούς, καταλαβαίνουν ότι η απόσταση που τους χωρίζει από την επιδείνωση της θέσης τους είναι πολύ μικρή.
Δεν αναφερόμαστε μόνο στο ότι κόβονται μισθοί και συντάξεις, και θα ξανακοπούν μέσα στο 2012, αλλά βλέπετε, αυτό που θεωρούσε καθένας δεδομένο, ότι θα έχει μία σταθερή δουλειά, δεν είναι καθόλου βέβαιο. Χιλιάδες μικροί επιχειρηματίες, μαγαζάτορες, κυρίως αυτοί που δουλεύουν μόνοι τους, αλλά και αυτοί που έχουν ένα ή δύο εργαζόμενους, θα αντιμετωπίσουν το ερώτημα "πόσο χρειάζεται, να το κρατήσω ανοιχτό το μαγαζί ή όχι;".

Και καινούρια τμήματα της φτωχής αγροτιάς θα βρεθούν σε πάρα πολύ δύσκολη θέση. Οσο για τους εργάτες της βιομηχανίας, ξέρουμε πολύ καλά ότι ακόμα και οι βιομηχανίες εκείνες που ακόμα δεν τους έχει χτυπήσει η κρίση τόσο πολύ ακόμα - μπορεί να έχουν μία μείωση κερδών, αλλά αντέχουν - και αυτές ακόμα κάνουν περικοπές μισθών και για να μη μειωθεί το κέρδος, αλλά και γιατί θέλουν να συναντήσουν την περίοδο της ανάκαμψης όταν έρθει με τα εργατικά δικαιώματα κυριολεκτικά στον πάτο.Είναι προβλήματα που τα ξέρουμε, τα ζούμε. Αν θέλετε, η διαφορά η δική μας, του ΚΚΕ, από τους απλούς ανθρώπους που βιώνουν τα προβλήματα είναι ότι εμείς δεν αιφνιδιαστήκαμε γι' αυτά που ζούμε σήμερα. Θα πει κανείς, βρεθήκαμε απότομα σε αυτή την κατάσταση. Την προβλέπαμε. Μάλιστα σήμερα κοίταξα τις Θέσεις του Κόμματος το 1998-1999, ακόμα και το 2003. Εβλεπα τις Θέσεις μας και είχαμε προβλέψει όχι απλώς ότι θα έρθει κρίση, αυτό το είχαμε προβλέψει από το 1999. Είχαμε προβλέψει το 2003 - ακόμα τότε δεν υπήρχαν τα στοιχεία - ότι η κρίση που θα έρθει θα έχει ένα καινούριο χαρακτηριστικό - που πραγματικά το απέκτησε - θα είναι συγχρονισμένη κρίση ή θα λειτουργεί σύγχρονα στις ισχυρές καπιταλιστικές χώρες. Και μιλάγαμε το Μάρτιο του 2003, συγκεκριμένα οκτώ χρόνια πριν, και λέγαμε ότι η κρίση θα χτυπάει ταυτόχρονα ΕΕ, ΗΠΑ και Ιαπωνία...

Καμία φορά κι εμείς τα γράφουμε, τα λέμε και τα θεωρούμε φυσιολογικά. Αλλά προβλέψαμε πολλές από τις εξελίξεις που βιώνουμε σήμερα. Οτι θα αρχίσει η τάση διάσπασης της ΕΕ, αυτό το λέγαμε και το 1992 και το 1961 ακόμα, όταν ξεκίνησε η διαδικασία σύνδεσης της ΕΕ με την Ελλάδα. Το είπαμε και το 1987 όταν πρωτοέγινε η ΕΟΚ. Αλλά το 2003 προβλέπαμε τη σύγχρονη έκφραση της κρίσης.Με αυτή την έννοια αυτό που συζητάμε σήμερα στο λαό είναι η κρίση, ο χαρακτήρας της και ποια διέξοδος υπάρχει. Το να περιγράφουμε διεξοδικά τα προβλήματα, αυτό που κάνουν άλλες πολιτικές δυνάμεις διεξοδικά - στη Βουλή, παρακολουθώ, όλοι αισθάνονται την ανάγκη να αναγνωρίσουμε ότι τα μέτρα που πάρθηκαν είναι σκληρά, άσχημα, οι υπουργοί της κυβέρνησης βλέπετε λένε ότι δεν κοιμούνται το βράδυ για τη σκληρότητα των μέτρων που παίρνουν, αυτά λένε τα αναγνωρίζουν, αλλά μετά προσθέτουν και μία φράση "ήταν όμως αναγκαία και αν δεν τα πάρουμε αυτά τα μέτρα, τα πράγματα θα είναι πολύ χειρότερα"...

Καθαρό το δίλημμα για το λαό

Βεβαίως κι εμείς σε κάθε βήμα που κάνουμε και επιδιώκουμε να μιλήσουμε για πρώτη φορά με εργάτες, υπαλλήλους, φτωχούς αγρότες, που δεν μας δόθηκε η ευκαιρία ή κι εκείνοι δεν ήρθαν κοντά μας για να συζητήσουμε, αντιμετωπίζουμε ένα ερώτημα: "Πώς θα βγούμε από την κρίση; Κάνετε κάτι", αυτό λένε όλοι. Φαντάζομαι αυτό ζείτε κι εσείς όλοι. "Βρείτε, κάνετε κάτι"... Μάλιστα ορισμένοι προχωράνε πιο πολύ και μας λένε: "κοιτάξτε να δείτε, αφήστε τώρα, εντάξει καλές είναι οι θέσεις σας, αλλά βρείτε ορισμένα πέντε σημεία να συμφωνήσετε με περισσότερες όσο γίνεται πολιτικές δυνάμεις, μήπως γίνει κάτι"...

Η Αλέκα Παπαρήγα στο βήμα

Δυστυχώς δεν μπορούμε να απαντήσουμε τόσο απλά σε αυτά τα ζητήματα. Γιατί, ξέρετε, δεν είναι περίεργο. Στη δεκαετία του 1970-1980 μπορούσες με όρους κινήματος, μέσα στο κίνημα, να επιλέξεις τέσσερα - πέντε προβλήματα που ήταν πιο οξυμένα και να τα προτάξεις στις κινητοποιήσεις, στο μαζικό κίνημα. Τώρα ούτε σαν Κόμμα, ούτε και μέσα στις μαζικές οργανώσεις, ούτε μέσα στο μαζικό κίνημα αρκεί να πεις πέντε προβλήματα.Ποια είναι αυτά; Ο άλλος θέλει να βρει δουλειά, ο άλλος να πάρει ανθρώπινη σύνταξη, ο άλλος να κρατήσει το σπίτι του να μην του πάρει η τράπεζα, ο άλλος θέλει να καλλιεργήσει τα αγροτικά του προϊόντα, το μαγαζί, το μικρομάγαζο θέλει πελάτες. Το φάσμα των προβλημάτων είναι τεράστιο. Για παράδειγμα μου έλεγε κάποιος σήμερα, στα ΤΕΙ στη Λαμία καταργήθηκε η σίτιση... Αλλος, πήγε το παιδί του πιο μακριά, δεν μπορεί να το στείλει να σπουδάσει.
Είναι τεράστια τα προβλήματα και είναι και οξυμένα και πρωτόγνωρα. Ποια να προτάξεις; Οταν οι άλλοι σου λένε ότι υπάρχει η κρίση, υπάρχει το χρέος, όταν γίνεται συζήτηση μέσα ή έξω από την ΕΕ, όταν συναντιέται η Μέρκελ με τον Σαρκοζί για να συζητήσουν έναν πιο στενό "κορσέ". Οταν λένε ότι το ΙΚΑ - το οποίο δεν είναι Ταμείο πια μόνο για τους εργατοϋπάλληλους, είναι Ταμείο που έχει τη μεγάλη πλειοψηφία και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα - αναζητά, λένε, ένα δάνειο τρία δισ. για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις και θα δώσει σαν εγγύηση ομόλογα που λήγουν το 2020 κι έχει και ακίνητη περιουσία αξίας 300 εκατ. ευρώ, θα την υποθηκεύσει για να πληρωθούν οι συντάξεις...

Τα προβλήματα είναι τόσα και τέτοια που δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις και να προτάξεις κάποια από αυτά, όπως ενδεχομένως γινόταν παλιά. Γιατί έτσι κι αλλιώς σήμερα μπαίνουν βασικές επιλογές. Εδώ πια συγκρούονται δύο δρόμοι ανάπτυξης. Εδώ πρέπει να απαντήσεις, "με τα μονοπώλια ή με το λαό", μέσα ή έξω από την ΕΕ. Πρέπει να επιλέξεις ποια θα είναι η πολιτική εξουσία: Των μονοπωλίων ή η εργατική λαϊκή εξουσία;Και πρέπει να σας πω, εμείς πάντα μιλούσαμε για το Σοσιαλισμό, πάντα μιλούσαμε για τη ριζική αλλαγή, όμως τώρα δεν μιλούμε όπως μιλούσαμε τα προηγούμενα χρόνια. Αναλύαμε την αναγκαιότητα να παλέψουμε για το Σοσιαλισμό, για την εργατική εξουσία και ενδεχομένως τότε στον κόσμο φάνταζε σαν ένα σύνθημα ζύμωσης. Δεν το έβλεπε κοντά του. Σήμερα, ειλικρινά, δεν το λέμε γιατί θέλουμε να ανεβάσουμε το βαθμό της μαχητικότητάς μας. Το λέμε γιατί δεν μπορείς να απαντήσεις στα προβλήματα που έχει ο λαός σήμερα, στη διέξοδο, αν δεν μιλήσεις πριν από όλα για το καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε.
Εμείς δεν μπορούμε να περιοριστούμε απλώς στο κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, κυβέρνηση ΝΔ. Και να σας πω ένα παράδειγμα. Ανακάλυψαν σήμερα, και στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και κυρίως και τα άλλα κόμματα στη Βουλή, ότι η ΕΕ μας ζητάει να απεμπολήσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα. Ανακάλυψαν ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε μία αποικία, ότι ο Σαρκοζί και η Μέρκελ συνεργάζονται μεταξύ τους και δεν ρωτάνε κανέναν και πουθενά. Οτι η Ελλάδα έχει χάσει την ανεξαρτησία της, την κυριαρχία της, ότι λίγο ή πολύ είμαστε σε κατοχή και πρέπει να διεξάγουμε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.
Ανακάλυψαν, επίσης, η ΝΔ λέει ότι το ΠΑΣΟΚ απέτυχε στην κυβέρνηση, ότι δεν ήξερε να κυβερνήσει, δεν είχε πρόγραμμα. Και το ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε ότι την κρίση στην Ελλάδα τη δημιούργησε η προηγούμενη κυβέρνηση, η ΝΔ. Και τσακώνονται μεταξύ τους γι' αυτό το ζήτημα. Πρόκειται για μία συζήτηση κυριολεκτικά λαθεμένη κι επικίνδυνη. Με ποια έννοια; Γιατί μπερδεύει τόσο πολύ τον κόσμο που δεν μπορεί να βγάλει άκρη.

Ενωση καπιταλιστικών κρατών η ΕΕ

Καταρχήν μία σειρά πράγματα που βλέπουμε τώρα, να τσακώνεται η Γαλλία με τη Γερμανία, να υπάρχουν αντιθέσεις μέσα στην ΕΕ, να βγαίνει ο καθένας να λέει το μακρύ του και το κοντό του και να τσακώνονται, είναι κανένα καινούριο φαινόμενο; Τώρα ανακαλύφθηκε ότι η ένταξη μίας χώρας, ενός λαού στα πλαίσια της ΕΟΚ τότε και της ΕΕ σήμερα, σημαίνει εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων; Είναι καινούριο; Πότε έγινε η ΕΕ, η ΕΟΚ; Το 1957. Πώς έγινε; Εγινε μετά το σχέδιο Μάρσαλ. Τότε ξεπέρασαν προσωρινά τις διαφωνίες τους η Γαλλία με τη Γερμανία - σκοτώνονταν μεταξύ τους - στον Β' Παγκόσμιο δεν ήταν απέναντι η μία στην άλλη; Βγήκαν από το Β' Παγκόσμιο, τσακώνονταν μέχρι το παραπέντε που έγινε η ΕΟΚ για τις περιοχές που είχαν τον άνθρακα και το χάλυβα και έφτιαξαν την ΕΟΚ. Δηλαδή συγκάλυψαν προσωρινά τις διαφορές τους.
Γιατί; Γιατί απέναντί τους είχαν τη Σοβιετική Ενωση και το σοσιαλιστικό σύστημα κι εκεί μάζεψαν τις διαφορές τους κι έβαλαν και μία κρούστα πάνω σε αυτές. Και να πούμε ότι η Ενωση έγινε ακριβώς για να συντονίσουν τις δυνάμεις τους απέναντι στη Σοβιετική Ενωση και το σοσιαλιστικό σύστημα, όπως έλεγαν τότε, για να ανακόψουν την επέκταση της Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Κι όχι μόνο ξεπέρασαν τις διαφορές τους προσωρινά, οι οποίες δεν εγκαταλείφθηκαν πουθενά, οι ίδιες οι ΗΠΑ, που ήταν αντίθετες στο να γίνει η ΕΟΚ, γιατί ήθελαν οι ίδιες να πατήσουν πόδι στην Ευρώπη, άλλαξαν γνώμη και σου λέει "ενωθείτε για να αντιμετωπιστεί η Σοβιετική Ενωση". Και έπεσε μάλιστα και μπόλικο παραδάκι...
Διευρύνθηκε η ΕΕ και οι διαφορές δεν σταμάτησαν ποτέ. Και μάλιστα όταν μπήκε το μεγάλο ζήτημα, οι ΗΠΑ, μόλις έγινε η ΕΟΚ, λένε εδώ πρέπει να κανονίσουμε και τη στρατιωτική άμυνα. Ποια άμυνα; Τη στρατιωτική επίθεση απέναντι στη Σοβιετική Ενωση. Εφτιαξαν το ΝΑΤΟ, κι ενώ χρόνια τώρα και η Γαλλία και η Γερμανία και άλλες καπιταλιστικές χώρες θέλουν να απογαλακτιστούν από το ΝΑΤΟ, κι ενώ οι ΗΠΑ έβγαιναν κι έλεγαν πριν από λίγο χρόνια ότι "δεν μπορούμε να έχουμε στρατεύματα και στην Ευρώπη και παντού", γιατί τους άνοιγε η όρεξη σε καινούριες περιοχές, έβγαινε και η ΕΕ και έλεγε "Οχι είναι νωρίς να μείνουν τα στρατεύματα". Κι έτσι έφτιαξαν τον ευρωστρατό. Δηλαδή, καθαρά πράγματα.
Η ΕΕ, πρώτα ΕΟΚ, έγινε αποκλειστικά και μόνο με όρους συμμετοχής καπιταλιστικών χωρών. Δεν είναι ένωση ευρωπαϊκών χωρών. Αν ήταν, θα έκαναν μέλη τους και τις σοσιαλιστικές χώρες. Μάλιστα, πριν από τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, όταν συζητιόταν ακόμα τότε να γίνει αυτή η ευρωπαϊκή ενοποίηση, και σταμάτησαν γιατί πρώτα έπρεπε να πολεμήσουν μεταξύ τους για να δουν ποια από τις τρεις χώρες - Γαλλία, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία - θα βγει νικητής, έκανε παρέμβαση η Σοβιετική Ενωση: "Αν εδώ πρόκειται για μία ευρωπαϊκή συνεργασία, να πάρουμε κι εμείς μέρος στις συζητήσεις"... Και της είπαν ΟΧΙ. Είναι ένωση καπιταλιστικών χωρών. Εχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί λένε ότι το ΚΚΕ είναι αρνητικό στην ευρωπαϊκή συνεργασία. Λάθος! Γιατί να είμαστε αντίθετοι στη συνεργασία των λαών; Πρόκειται για συνεργασία των λαών; 'Η, αν θέλετε, ήταν μία συνεργασία ευρωπαϊκών χωρών; Οχι, ήταν μία συνεργασία καπιταλιστικών χωρών!
Οσα λοιπόν κόμματα - και εννοώ δικαιολογημένα, και το ΠΑΣΟΚ, και η ΝΔ - υποστήριξαν με νύχια και με δόντια την ένταξη (εντάξει, το ΠΑΣΟΚ άλλαξε θέση στην πορεία, αλλά την άλλαξε αφού ανέβηκε στην κυβέρνηση, και τότε έβγαλε απ' έξω αυτό που είχε μέσα του). Είναι πολύ φυσικό, αφού στηρίζουν το καπιταλιστικό σύστημα, ναι ήθελαν την καπιταλιστική συνεργασία. Και βεβαίως μαζί τους τα κόμματα εκείνα, τότε για παράδειγμα ήταν το ΚΚΕ Εσωτερικού, που βεβαίως διεκδικούσε μία καλύτερη θέση για τους εργαζόμενους, αλλά σε αυτά τα πλαίσια, όχι σε άλλα.

Κρίσιμο ζήτημα το πού οφείλεται η κρίση

Επομένως, αυτό που πρέπει κανείς να δει ως προς την ΕΕ και την κρίση, είναι ότι η Ελλάδα είναι ενσωματωμένη μέσα σε μία διακρατική περιφερειακή καπιταλιστική ένωση. Αλλιώς η κρίση δεν εξηγείται. Αυτά όλα που λένε, φταίνε τα λαμόγια, φταίνε οι ψεύτες, οι κλέφτες, φταίει ο μεγάλος δημόσιος τομέας, φταίει ότι δε μειώθηκε έγκαιρα ο δημόσιος τομέας, φταίνε οι εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, όλα αυτά που λένε ή, αν θέλετε, και κάποιες ελληνικές ιδιομορφίες που υπάρχουν, δε γέννησαν αυτά την κρίση.
Και αν ο λαός σήμερα δε συνειδητοποιήσει ότι η κρίση είναι η αγιάτρευτη ασθένεια του καπιταλιστικού συστήματος και έρχεται μετά από υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, και με χρηματική μορφή και με μορφή εμπορευμάτων, μηχανημάτων κ.λπ., αν δε δει ότι η αλυσίδα της καπιταλιστικής αναπαραγωγής κάποια στιγμή διακόπτεται, λόγω της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, της αναρχίας που έχει το καπιταλιστικό σύστημα και του οξύτατου ανταγωνισμού ανάμεσα στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις και στα κράτη, αν δεν το δει αυτό και επιμένει, πολύς ή λίγος κρατικός τομέας, γραφειοκρατικός ή όχι, ρουσφετολογία... Ολα αυτά τα πράγματα υπάρχουν, αλλά αυτά είναι αποτελέσματα, δεν είναι αιτίες. Δεν εξηγούν γιατί η κρίση χτύπησε τις ΗΠΑ, γιατί χτύπησε την Ιαπωνία, που θεωρείται μια χώρα παραδειγματική στις νέες τεχνολογίες, γιατί χτύπησε, διαδοχικά, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία.
Γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούν να συνέλθουν από την κρίση; Η ανάκαμψη είναι αναιμική και περνάει καινούρια φάση κρίσης. Γιατί η κρίση χτύπησε την Αργεντινή, τα προηγούμενα χρόνια τη Ρωσία, γιατί χτύπησε η κρίση τις λεγόμενες ασιατικές τίγρεις στη Νοτιοανατολική Ασία; "Ηταν όλοι λαμόγια", ήταν οι εξηγήσεις που δίνουν; Και μάλιστα χώρες που έχουν εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, που έχουν μικρύνει τον κρατικό τομέα, που υποτίθεται έχουν λιγότερους υπαλλήλους, που δεν έχουν γραφειοκρατία κ.λπ., κ.λπ.
Για εμάς, λοιπόν, είναι ένα κρίσιμο ζήτημα το πού οφείλεται η κρίση. Αν δεν ξεκαθαριστεί αυτό το πράγμα, τότε οι εργαζόμενοι πραγματικά είναι καταδικασμένοι να υποφέρουν. Και, αν θέλετε, είναι καταδικασμένοι να απογοητεύονται, γιατί δε θα μπορούν να ερμηνεύουν ορισμένα ζητήματα, όπως, ας πούμε, τι αγώνες χρειάζονται, και δεν έχουν καμία σχέση οι αγώνες σήμερα με αυτούς που έχουμε γνωρίσει και γιατί, αν θέλετε, σε ορισμένες περιπτώσεις δε φέρνουν άμεσα αποτελέσματα, αλλά συσσωρεύουν ενέργεια και δυνάμεις για το αύριο.
Αν δεν κατανοηθεί ο χαρακτήρας της κρίσης, ότι είναι κρίση καπιταλιστική και έχει να κάνει με το πεδίο της οικονομίας, με τα μονοπώλια, και όχι με το ποιος κυβέρνησε, αν ήταν ικανοί ή όχι και πώς διαχειρίστηκαν τα πράγματα, αν δεν κατανοηθεί αυτό, τότε ανοίγεται ο δρόμος για μια σειρά εναλλακτικά σενάρια που επεξεργάζεται το καπιταλιστικό σύστημα, το πολιτικό σύστημα, εναλλακτικά σενάρια για να εκτονώσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Αναμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό

Η αστική τάξη στην Ελλάδα, όπως και στην Ευρώπη, έχει δυσκολίες. Δεν μπορούν να διαχειριστούν την κρίση. Επομένως, έχουν αποφασίσει να κάνουν αλλαγές στο πολιτικό σύστημα για να μανουβράρουν το λαό και να αναπτερώσουν τις ελπίδες. Και σου λέει, ένα χρόνο να αναπτερώσουμε τις ελπίδες του λαού, μας αρκεί για να περάσουμε χειρότερα μέτρα. Για παράδειγμα, θυμάστε αυτό το κίνημα των αγανακτισμένων, δεν ξέρω εδώ στην περιοχή σας, κάτι θα είχατε και εσείς, στην πλατεία Συντάγματος; Εξαφανίστηκε τώρα.
Μόλις άλλαξε ο Παπανδρέου και μπήκε και ο ΛΑ.Ο.Σ. στην κυβέρνηση με τέσσερα υπουργεία, πού είναι το κίνημα των αγανακτισμένων; Που η ανεργία φουντώνει. Αυτός ήταν ο στόχος; Να φύγει ο Παπανδρέου και να έρθει ο Παπαδήμος; Μέχρι εκεί έφταναν; Χάθηκαν, δεν τους βλέπουμε. Τη στιγμή που στα εργοστάσια στενάζουν οι εργαζόμενοι, στην περιοχή σας την ευρύτερη ξέρετε πολύ καλά τι γίνεται. Μια σειρά επιχειρήσεις είναι έτοιμες να ιδιωτικοποιηθούν και ιδιωτικοποίηση σημαίνει συρρίκνωση, κλείσιμο, δεν αλλάζει απλώς ιδιοκτήτη. Πού είναι αυτό το κίνημα;
Βλέπουμε τώρα φεύγει ο Παπανδρέου και εν πάση περιπτώσει φαίνεται πως μπορεί να φύγει από τη μέση, βγαίνει ο Χρυσοχοΐδης και παίρνει παραμάζωμα τον Παπανδρέου. Μπορεί μερικοί να πουν, κάτι θα γίνει στο ΠΑΣΟΚ. Κοιτάξτε, εμείς δεν είμαστε υπερασπιστές του Γ. Παπανδρέου, αλλά σε καμία περίπτωση η αλλαγή στο πολιτικό σύστημα και στο πολιτικό σκηνικό δεν μπορεί να είναι αυτό. Εγινε αυτή η κυβέρνηση συνεργασίας; Αναμενόμενο. Και μάλιστα σκόπευαν να την κάνουν μετεκλογικά. Αλλά ακριβώς λόγω της κρίσης έκαναν την πρόβα τζενεράλε, να δοκιμάσουν. Τι άλλαξε; Τίποτα.
Ενδεχομένως, γίνεται συζήτηση το ΠΑΣΟΚ να χωριστεί στα δύο, γίνονται ανοιχτές πια συζητήσεις. Πριν μάλιστα άκουγα μια συζήτηση ότι μακάρι και στη ΝΔ να γίνουν δύο κόμματα, άλλα δύο το ΠΑΣΟΚ, γιατί έτσι, σπασμένα σε μικρότερα κόμματα, μπορούν να κάνουν κυβέρνηση συνεργασίας. Και μαζεύονται, λέει, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ορισμένοι, οι οποίοι συζητάνε μαζί με καθηγητές πανεπιστημίου, τώρα είναι της μόδας οι καθηγητές πανεπιστημίου να βγαίνουν στα κανάλια και κάνουν αυτοί ότι είναι υπεράνω πολιτικών συμφερόντων και οικονομικών και συζητάνε για να γίνει ένα κοινό κόμμα.
Ολα αυτά γιατί γίνονται; Δείχνουν ότι το αστικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τον τρόπο που τα έβγαζε με την εναλλαγή ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Φοβούνται το λαϊκό κίνημα και πάνε να συγκρατήσουν το λαό με την εύκολη λύση. Αλλάξαμε, αλλάζουμε, νέο πολιτικό σύστημα. Και δεν είναι μόνο στα αστικά κόμματα αυτή η συζήτηση. Στη Βουλή τώρα έχουν γεννηθεί πολλές ομάδες, ανεξάρτητοι βουλευτές, κλπ., ΣΥΡΙΖΑ, Κουβέλης με τη ΔΗΜΑΡ και αρχίζει τώρα μια συζήτηση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Ηρθε η ώρα οι "αριστερές" και "προοδευτικές" δυνάμεις να κάνουν ένα αντιμνημονιακό μέτωπο. Και ένας κόσμος σου λέει, κάτι είναι και αυτό. Και όλα αυτά με τα μάτια στην κάλπη. Σου λέει, να γίνουν εκλογές και ενδεχομένως να προκύψει μια διαφορετική κυβέρνηση.
Και αυτές οι συζητήσεις, ανεξάρτητα γιατί τις κάνει ο καθένας, δε μας ενδιαφέρουν οι υποκειμενικές προθέσεις, είναι μέσα στο ίδιο το παιχνίδι. Για παράδειγμα, να κάνουμε ένα μέτωπο εναντίον του μνημονίου. Τι είναι το μνημόνιο; Ενας κρίκος σε μια μεγάλη αλυσίδα. Η άκρη της αλυσίδας και οι περισσότεροι κρίκοι, όλη η αλυσίδα έχει να κάνει με το καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε. Το μνημόνιο πώς ήρθε; Είναι ένας κρίκος. Να καταργήσουμε το μνημόνιο. Μα τα περισσότερα μέτρα και η κρίση δημιουργήθηκε πριν το μνημόνιο, δεν τη δημιούργησε το μνημόνιο την κρίση. Δηλαδή, μέχρι το μνημόνιο πήγαιναν καλά;

Δεδομένη η ανισομετρία στον καπιταλισμό

Ενα αυτό και δεύτερον: Πώς αντιμετωπίζεις την κατάσταση; Ολες οι προτάσεις που ακούγονται είναι προτάσεις, πώς να σας πω, είναι μέσα στην ατζέντα και της Μέρκελ και του Σαρκοζί, του γερμανικού και γαλλικού ιμπεριαλισμού, γιατί δεν είναι θέμα προσώπων, είναι μέσα στην ατζέντα ολόκληρης της ΕΕ. Θα αρχίσει μια συζήτηση. Να δανείζει τα κράτη η ΕΚΤ με καλό επιτόκιο. Να δανείζει τι, για να μοιραστεί το χρέος... Ναι, αλλά το χρέος ποιος το δημιούργησε; Συμφωνούν όλοι ότι έχουμε να κάνουμε με κρίση χρέους. Και τσακώνονται ποιος έκανε καλή διαχείριση ή όχι με το χρέος. Μα χρεωμένες είναι όλες οι καπιταλιστικές χώρες. Η πιο υπερχρεωμένη χώρα σήμερα στον κόσμο είναι οι ΗΠΑ. Η πιο ισχυρή μέχρι στιγμής, γιατί δεν ξέρουμε πώς θα είναι αύριο, η πρώτη χώρα του ιμπεριαλισμού. Και όχι μόνο είναι υπερχρεωμένη, την κρατάει η Κίνα έχοντας ομόλογα στα χέρια της. Γιατί υπάρχει αυτό το χρέος; Το θέμα, λοιπόν, είναι ποιος θα μας δανείσει και με τι επιτόκιο;
Ενα αυτό και δεύτερο: Να γίνει ευρωομόλογο. Και το ευρωομόλογο δάνειο είναι. Δηλαδή, να αντικαταστήσουμε το ένα δάνειο με το άλλο. Και την ίδια ώρα, άλλοι λένε να φύγουμε από την Ευρωζώνη και να μείνουμε στην άλλη ζώνη των δέκα που έχουν τα δικά τους νομίσματα. Δηλαδή, άμα είσαι άνεργος το νόμισμα είναι που θα σου λύσει το πρόβλημα; Είτε δραχμή έχεις είτε ευρώ από τη μια πλευρά είσαι άνεργος. Είτε ευρώ έχεις είτε δραχμή δε σου φτάνουν τα χρήματα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ολη η ιστορία είναι να μείνουμε μέσα στο σύστημα. Θα σε τσαλαπατάνε ακόμη χειρότερα. Και θεωρείται, μάλιστα, η επιστροφή στη δραχμή μια πολύ αγωνιστική διαδικασία. Υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου που τους συμφέρει αυτό το πράγμα, να γυρίσει στη δραχμή. Αυτοί που έχουν τα κεφάλαιά τους έξω θα φέρουν μέσα τα κεφάλαιά τους και θα αγοράζουν στο ένα πεντηκοστό της τιμής, βουνά, λαγκάδια, παραλίες, επιχειρήσεις κ.λπ. Αυτή είναι η λύση;
Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει να επανιδρυθεί η ΕΕ. Μα αυτές που είναι σήμερα είναι καπιταλιστικές χώρες, καπιταλιστικά κράτη. Τι επανίδρυση; Να ιδρυθεί από την αρχή. Αυτό δεν είναι ουτοπία; Κι αν ιδρυθεί από την αρχή τι θα είναι, διαφορετική; Να έχουμε, λέει, την ΕΕ της ισοτιμίας. Μα στον καπιταλισμό δεν υπάρχει ισοτιμία. Σε εθνικό επίπεδο υπάρχει ταξική ανισότητα. Και σε διακρατικό επίπεδο υπάρχουν σχέσεις ανισοτιμίας. Δεν πρόκειται να καταργηθεί η ανισοτιμία με τίποτα. Γιατί ανάλογα με την οικονομική δύναμη της κάθε χώρας, κυριαρχεί η πιο ισχυρή. Αν εμείς ήμαστε στην οικονομική θέση της Γερμανίας τα ίδια θα κάναμε στις άλλες χώρες. Μήπως η ελληνική αστική τάξη λίγα έχει κάνει σε πιο αδύναμους λαούς; Λίγα έχει κάνει; Δηλαδή, ήταν ισότιμοι; Μην πάρω την εκστρατεία του 1922.
Τώρα, ήρθε ο Μπάιντεν. Γιατί ήρθε στην Ελλάδα; Υπάρχουν αμερικάνικες βάσεις στην Ελλάδα. Και οι πιο σημαντικές στο ημισφαίριο. Οταν ο Μπάιντεν πει ότι εδώ θέλουμε να γίνουμε δίαυλος για να επιτεθούμε σε Συρία και Ιράν, τι θα πει η κυβέρνηση, "όχι"; Δε φέρεται άδικα, αν θέλετε, ένα κράτος απέναντι στο λαό μιας χώρας. Τι κάναμε στη Γιουγκοσλαβία; Δηλαδή, η Γερμανία είναι που μας πείραξε, η Γαλλία που μας πείραξε, που δε μας δίνει σημασία, που μας έχει κάτω από την μπότα; Μα και εμείς, σαν μικρότερη χώρα, δεν πήγαμε πίσω. Από την Ελλάδα περνάγανε και πηγαίνανε και διαλύανε τη Γιουγκοσλαβία και από την Ελλάδα γινόταν η επίθεση και στο Ιράκ και στη Λιβύη. Και βεβαίως εμείς δεν ήμαστε ούτε με τον Σαντάμ ούτε με τον Καντάφι, να μην τα ξαναπούμε. Αλλά δεν μπορεί να βομβαρδίζεται ένας λαός για να διευθετηθούν οι αγωγοί που θα μοιράζουν μεταξύ τους οι ιμπεριαλιστές.

Κρίση και αντιθέσεις θα μεγαλώσουν

Επομένως, θα μπορούσε να μιλάει κανείς πολλή ώρα, να το πούμε καθαρά. Δεν υπάρχει λύση σήμερα εύκολη μέσα σε αυτό το σύστημα. Θα μου πείτε, μπορούμε να αλλάξουμε το σύστημα από τη μια στιγμή στην άλλη. Τέτοιες αυταπάτες δεν έχουμε. Αλλά πρέπει να είναι καθαρό στο λαό ότι πρέπει να βαδίσει το δρόμο του αγώνα. Βεβαίως, ένας αγώνας που θα έχει ανηφόρες, ένας αγώνας που μπορεί να έχει μικρότερες ή μεγαλύτερες νίκες, που μπορεί να χρειαστεί να κάνεις ένα βήμα πίσω για να ετοιμάσεις τα πέντε βήματα μπροστά.
Πρέπει να έχει καθαρό ότι όχι μόνο δεν υπάρχει λύση, αλλά τα πράγματα θα είναι πολύ χειρότερα. Εμείς εκτιμάμε - και η εκτίμησή μας συμπίπτει με όλων των ιμπεριαλιστικών οικονομικών οίκων - ότι η κρίση στην Ελλάδα και στην Ευρωζώνη θα γίνει βαθύτερη. Εάν έρθει ανάκαμψη, θα είναι πολύ αδύναμη με πολύ μεγάλη ανεργία, με το λαό κυριολεκτικά στον πάτο. Αν έρθει η ανάκαμψη. Γιατί απ' ό,τι φαίνεται, θα έρθει πολύ αργότερα και πριν έρθει θα χτυπήσει καινούριος κύκλος κρίσης. Και αν αρχίσουν σημάδια κρίσης στην Κίνα τι γίνεται; Γιατί κι αυτή έχει φουσκώσει, δυναμώνει, δυναμώνει, μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης, κάποια στιγμή η αλυσίδα η καπιταλιστική θα σπάσει, ο κύκλος θα σπάσει.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Οι αντιθέσεις στην περιοχή, "όπου φτώχεια και γκρίνια", με την έννοια ότι μεταξύ τους θα τσακωθούν ακόμα περισσότερο. Σήμερα δεν υπάρχει το σοσιαλιστικό σύστημα να συγκαλύπτουν τις διαφωνίες απέναντί του. Σήμερα είναι απελευθερωμένοι. Οχι μόνο αυτό, σήμερα δίνουν τη μάχη να κατακτήσουν τους αγωγούς κ.λπ. στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, πώς θα κατακτήσουν τις αγορές και υπάρχει το εξής πρόβλημα στην περιοχή που βρίσκεται η Ελλάδα: Γεωγραφικά συναντώνται τρεις ήπειροι, αλλά εδώ είναι μεγάλα αποθέματα ενεργειακά και εδώ υπάρχουν οξύτατες αντιθέσεις. Και δεν υπάρχουν αντιθέσεις μόνο οι παραδοσιακές ανάμεσα στη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Βρετανία, αραβικές χώρες και ΗΠΑ. Στο παιχνίδι έχει μπει η Κίνα, η Βραζιλία γιατί ακριβώς κι αυτές επεκτείνονται και οι διαμάχες είναι πολύ μεγάλες.
Υπάρχει κίνδυνος μιας πιο γενικευμένης πολεμικής εμπλοκής; Υπάρχει για μας. Κι άλλωστε η κρίση 1929 - 1931, που ήταν βαθιά και που τότε δεν μπορούσαν να διαχειριστούν τις συνέπειές της όπως είναι τώρα, οδήγησε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα μου πείτε, τι είναι αυτά που λέτε; Ε, όταν το 1957 - 1961 λέγαμε ότι η ΕΕ κάποτε θα διασπαστεί ενώ ήταν στο φόρτε της, ας μας ακούσει ο λαός τι λέμε τώρα και το θέμα είναι να προβλέπεις και όχι να τρέχεις εκ των υστέρων. Η κρίση θα είναι βαθιά, δεν υπάρχει περίπτωση όταν περάσει η κρίση να γυρίσουμε σ' αυτά που είχαμε πριν.
Και τα μέτρα που παίρνονται είναι για μετά την κρίση. Ξέρουν πάρα πολύ καλά αλλά δεν το ομολογούν. Οι απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων ελάχιστα συνεισφέρουν στο χρέος, οι αποκρατικοποιήσεις που λέμε και οι πωλήσεις ελάχιστα συνεισφέρουν στο χρέος, αυτά τα λένε, αλλά λένε είναι οι αναδιαρθρώσεις που πρέπει να κάνουμε. Ετσι είναι, είναι οι αλλαγές που πρέπει να κάνουν για να εξασφαλίσουν την κερδοφορία του κεφαλαίου. Και τις κάνουν γι' αυτό και το χρέος το 2020 θα είναι το ίδιο που ήταν το 2009. Κι αν είναι το ίδιο, γιατί οι ανταλλαγές ομολόγων απ' ό,τι φαίνεται είναι σε πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση, να μην μπω σε λεπτομέρειες.

Αυτό που προέχει είναι η κοινωνική συμμαχία

Μ' αυτή την έννοια το ΚΚΕ τι λέει; Το ΚΚΕ κάνει αυτό που έκανε χρόνια, βεβαίως προσαρμόζοντας αγωνιστικά τα πράγματα στο σήμερα. Καταρχήν θεωρούμε ότι αυτή τη στιγμή πραγματικά αυτό που λέμε αντεπίθεση του κινήματος, αναγέννηση ενός ισχυρού κινήματος, είναι στην πρώτη γραμμή. Τα πράγματα δεν πρόκειται να λυθούν ούτε στο Κοινοβούλιο, ούτε με το να χτυπάμε τη γροθιά μας στα έδρανα της Βουλής. Φώναξαν οι βουλευτές μας τώρα στον Προϋπολογισμό, θα φωνάξουν και αύριο. Και μετά; Εχουν τελειώσει τα "από πάνω". Ετσι όπως είναι η σύνθεση σήμερα και το ανακάτεμα, είναι τελειωμένα τα πράγματα.
Η μόνη διαφορά που μπορεί να γίνει είναι η αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ. Οχι γιατί η ενίσχυση από μόνη της θα λύσει τα προβλήματα, για μας η ενίσχυση δεν είναι ότι θα φέρει την ανατροπή μέσα στη Βουλή, η ενίσχυση θα φέρει την ανατροπή μέσα στο κίνημα. Εμείς, λοιπόν, λέμε το εξής πράγμα: Αγώνας για τα οξυμένα λαϊκά προβλήματα. Δεν μπορούμε να αδιαφορήσουμε για τις απολύσεις, για τα χαράτσια, όταν δεν έχουμε ρεύμα, για τα υποσιτισμένα παιδιά που πάνε στο σχολείο και λιποθυμάνε, δεν μπορούμε να αδιαφορήσουμε για τίποτα. Ομως, δεν μπορούμε να μείνουμε σε έναν αγώνα άμυνας. Κι αυτός ο αγώνας πρέπει τώρα να πάρει άλλες διαστάσεις.
Αν δεν οργανωθούν οι εργαζόμενοι στον τόπο δουλειάς, αν δεν γίνει λαϊκή συνέλευση στον τόπο δουλειάς, στον κλάδο πριν απ' όλα αλλά και στη συνοικία, αν δεν γίνει όργανο πάλης, όχι οι διοικήσεις των σωματείων, αλλά αν δεν έχουμε πρωτόγνωρες μορφές, ας πούμε, λαϊκής οργάνωσης και πρωτοβουλίας - κι αυτά βεβαίως όλα να εκφράζονται στον κλάδο, στην περιοχή και πανελλαδικά - δεν μπορεί το κίνημα να παρεμποδίσει κάποια μέτρα. Είναι αδύνατον. Θα κάνεις αγώνες κι αυτοί θα χάνονται. Και σήμερα υπάρχουν πολλά περιθώρια. Εμείς, αν θέλετε, ξεκινάμε από τα κάτω: Στην οργάνωση των εργαζομένων, στη λαϊκή συνέλευση του σωματείου, του κλάδου, της γειτονιάς.
Σ' αυτά δίνουμε πολύ μεγάλη σημασία, όταν οι άλλοι συζητάνε ποιος θα κατέβει με ποιον στις εκλογές. Τώρα όλες οι συζητήσεις στην κορυφή είναι να φτιάξουν ψηφοδέλτια για το εκλογικό άθροισμα. Το ΠΑΣΟΚ θέλει να έρθει πρώτο κόμμα, ούτως ώστε να γίνει κυβέρνηση συνεργασίας, πάλι με τη ΝΔ, να είστε σίγουροι, αλλά να είναι το πρώτο κόμμα. Η ΝΔ, αντίθετα, να είναι αυτή το πρώτο κόμμα, τσακώνονται μεταξύ τους. Κι αν δεν τα καταφέρουν, δεν ξέρω, θα βρουν κάποια λύση. Και οι άλλοι κοιτάνε, αυτό που λέμε ο "αριστερός" χώρος κ.λπ., μαζεύονται όλοι φύρδην μίγδην να πάρουν ένα εκλογικό άθροισμα, τι; Για να συνεργαστούν σε μια κυβέρνηση "προοδευτική", γιατί καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν μέσα απ' τις εκλογές να πάρουν την πλειοψηφία.
Εμείς λέμε άλλο πράγμα. Εμείς λέμε ότι αυτό που προέχει είναι η κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τα μικρομάγαζα, αυτό που λέμε τους αυτοαπασχολούμενους - ιδιαίτερα αυτούς που δεν έχουν, είναι οικογενειακές επιχειρήσεις, το πολύ πολύ έχουν ένα-δύο εργαζόμενους. Και δε θα υπάρχουν τώρα με ένα-δύο εργαζόμενους, μόνοι τους είναι - και η φτωχή αγροτιά. Και, βεβαίως, με μια ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στα προβλήματα της νεολαίας και των γυναικών, γιατί καμιά φορά μέσα στο γενικό ζήτημα ξεχνιούνται.
Εχει μεγάλη πολιτική σημασία αυτή η συμμαχία. Κανένα άλλο κόμμα μην περιμένετε να προβάλει την αναγκαιότητα αυτής της συμμαχίας. Γιατί τι βλέπουν οι άλλοι; Πολίτες με προβλήματα, ψηφοφόρους, που μπορεί να πάνε απ' τη μία ή την άλλη πλευρά. Εμείς επιμένουμε: Εργατική τάξη, σύγχρονη εργατική τάξη, οι μικροί επιχειρηματίες, οι αυτοαπασχολούμενοι, η φτωχή αγροτιά. Αυτή η συμμαχία έχει και κοινωνικά χαρακτηριστικά και πολιτικά. Γιατί; Αυτή η συμμαχία καθορίζει το εξής πράγμα: Απέναντι σ' αυτή τη συμμαχία στέκονται τα μονοπώλια, στέκεται το κεφάλαιο.
Και εμείς δεν κάνουμε διαχωρισμό, όταν λέμε λαϊκή συνέλευση του σωματείου, της γειτονιάς δε λέμε ελάτε οι αριστεροί, οι προοδευτικοί, λέμε ελάτε όλοι, κάτω στη βάση πρέπει να είναι όλοι γιατί τα προβλήματα είναι κοινά. Ταυτόχρονα λέμε το εξής πράγμα: Πρέπει να προσδιορίσουμε τον αντίπαλο και ο αντίπαλος είναι τα μονοπώλια, είναι οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ο αντίπαλος είναι η ΕΕ και μ' αυτή την έννοια, ούτε στη ΝΔ, ούτε στο ΠΑΣΟΚ. Και μ' αυτή την έννοια είσαι και αντίθετος.
Αυτή η συμμαχία μπορεί να καθορίσει και τη διέξοδο. Και λέμε το εξής πράγμα: Μπορούμε να παρεμποδίσουμε κάποια μέτρα; Μπορούμε να κερδίσουμε χρόνο; Ναι, μπορούμε. Κοιτάξτε να δείτε, όλοι φωνάζουν και κάνουν την αυτοκριτική τους ότι στην Ελλάδα δεν προχώρησαν οι λεγόμενες αναδιαρθρώσεις, δεν προχώρησαν δηλαδή οι αντιδραστικές αλλαγές. Επαιξε ρόλο ότι στην Ελλάδα υπήρχε ένα εργατικό - λαϊκό κίνημα, με όλες τις αδυναμίες και τα τρωτά του, που όμως στην Ελλάδα είχαμε απ' τους πιο σημαντικούς αγώνες σε όλη την Ευρώπη; Κερδίσαμε χρόνο. Αυτά τα μέτρα που παίρνουν τώρα, μπορούσαν να είχαν περάσει πολύ πριν. Το ότι δεν ιδιωτικοποιήθηκαν όλες οι επιχειρήσεις - θα μου πείτε θα γίνει τώρα, ναι αλλά κερδήθηκε ένας χρόνος. Αυτό μπόρεσε να κάνει το κίνημα.
Κι αν θέλετε, αυτά είναι όλα άσχετα, το ότι παρεμπόδισες κάποια μέτρα, είναι άσχετα με το ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα ΚΚΕ που τα έχει καθαρά; Και δεν μπερδεύεται και λέει, όπως ο εκσυγχρονισμός, η ανανέωση, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης, που λέει στο λαό αυτό που πρέπει να πει; Η ΕΕ είναι καπιταλιστική διακρατική ένωση. Δεν έχει ελπίδα από τα μέσα, δεν αλλάζει. Κι όταν λέμε ότι τελικά πρέπει να παλέψεις για τη λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία, την κοινωνικοποίηση, τον εργατικό έλεγχο και όλα αυτά που λέμε. Επαιξε ρόλο; Εμείς θεωρούμε ότι παίξαμε ρόλο. Βεβαίως, δεν είναι το κίνημα όπως θέλαμε, δε λέμε ότι κι εμείς "φυσάγαμε", δεν είχαμε αδυναμίες ή δυσκολίες, αλλά παίζει ρόλο.
Επομένως, σήμερα αυτή η κοινωνική συμμαχία είναι, αν θέλετε, το πρόπλασμα της νέας κοινωνίας, της πάλης για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, της νέας κοινωνίας που επιδιώκουμε. Αυτή είναι η συμμαχία, που απαντάει σήμερα απέναντι στην κρίση, στη διέξοδο, απέναντι στο αστικό πολιτικό σύστημα και απέναντι την ΕΕ. Για σκεφτείτε αν σε όλη την Ευρώπη υπήρχε αυτή η γραμμή συμμαχίας, εργάτες, μικρομεσαίοι της πόλης και της υπαίθρου - η Βόρεια Ευρώπη έχει λιγότερους αγρότες, δεν έχει σημασία - σκεφτείτε αν ήταν σ' αυτή τη γραμμή, κι όχι γενικά "αριστεροί", "προοδευτικοί", "δεξιοί" και δεν ξέρω τι. Σ' αυτή τη συμμαχία χωράνε όλοι. Γιατί εδώ πρέπει να καταλάβει ο καθένας και αν θέλετε και ως Κόμμα εμείς δεσμευόμαστε σε ορισμένα πράγματα και πολύ συγκεκριμένα. Αυτή η συμμαχία πρέπει να είναι ο φορέας της αντίστασης και της αντεπίθεσης.

Ο άλλος δρόμος ανάπτυξης

Και βεβαίως στο πολιτικό επίπεδο λέμε ότι αυτή τη στιγμή η συμπόρευση με το ΚΚΕ είναι η απάντηση. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν άλλες πολιτικές δυνάμεις που να έχουν αυτή τη θέση. Δε λέμε να είναι ταυτόσημες μαζί μας, σε καμία περίπτωση και αν θέλετε δεν μπορεί να υπάρχουν δύο κόμματα με την ίδια γραμμή με το ΚΚΕ, θα είχες τώρα δύο, τρία Κομμουνιστικά Κόμματα, δεν γίνεται. Δεν υπάρχουν τέτοιες πολιτικές δυνάμεις με τις οποίες μπορούμε να συμφωνήσουμε. Ναι, αλλά υπάρχει μια λαϊκή συμμαχία που μπορεί να χτιστεί και που μέσα εκεί είναι τέτοιες οι διαδικασίες που μπορεί να εκφραστούν όλοι οι εργαζόμενοι και να καθορίσουν τις εξελίξεις.
Για παράδειγμα, μια ιδέα που ρίχτηκε και ενσαρκώθηκε μέσα από διαδικασίες που συμμετέχουν κι άλλοι άνθρωποι που δεν είναι κομμουνιστές, αυτό που λέμε λαϊκές επιτροπές για το χαράτσι κι εδώ εμείς δίνουμε πολύ μεγάλη σημασία στην ανυπακοή και στην απειθαρχία. Στη σημερινή φάση, χιλιάδες υπομνήματα να κάνεις, δεν πρόκειται να υποχωρήσουν σε τίποτα. Πρέπει να αρχίσει ο λαός να καταλαβαίνει ότι ένα πράγμα πρέπει να το κατακτήσει με τα χέρια του, έστω και για λίγο χρονικό διάστημα. Γιατί, κοιτάξτε να δείτε, το χαράτσι τώρα θα μας το βάλουν στους μισθούς για την αλληλεγγύη, να δω πώς θα το προχωρήσουν... Κάθε επιχειρηματίας θα πρέπει να συγκεντρώνει στοιχεία, να κόβει το χαράτσι σαν το ΦΠΑ, μετά να το αποδίδει, άλλοι δε θα το αποδίδουν, τραγέλαφος.
Θα μου πεις, έχουν τον τρόπο. Ναι αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία να εκπαιδευόμαστε στην απειθαρχία, στην ανυπακοή. Βεβαίως, έχει θυσίες αυτός ο δρόμος, αλλά κοιτάξτε να δείτε, δεν ξέρω αν το πιο τραγικό είναι να μείνει κανείς για ένα διάστημα δίχως φως, και όταν είμαστε πολλοί δε θα μείνουμε δίχως φως, όσο περισσότεροι, απ' αυτό που έρχεται μπροστά: Σύνταξη στα 70, μισθοί 500 ευρώ και συντάξεις 300, γιατί αυτό έρχεται. Δεν ξέρω ποιο είναι το πιο τραγικό. Μπορεί να μας φαίνεται βουνό τώρα σε σχέση με αυτό που είχαμε συνηθίσει. Αλλά μπροστά σ' αυτό που έρχεται, δεν είναι καθόλου βουνό.
Βεβαίως, εμείς λέμε το εξής πράγμα: Μέσα απ' αυτή τη λαϊκή συμμαχία δημιουργούνται προϋποθέσεις ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων. Η εργατική λαϊκή εξουσία που προβάλλουμε έχει ορισμένες βασικές αρχές, εμείς λέμε τα μονοπώλια θα κοινωνικοποιηθούν. Κοιτάξτε να δείτε, ο καπιταλισμός από τα ίδια τα πράγματα αφαιρεί την ιδιοκτησία απ' τους μικρομεσαίους και τη συγκεντρώνει σε λίγα χέρια. Τι σας πειράζει, τι πειράζει τον εργάτη, δικό του είναι το σούπερ μάρκετ της αλυσίδας τάδε, δική του είναι η βιομηχανία ή αν θέλετε αυτός που έχει μικρομάγαζο τι τον ενοχλεί δηλαδή να κοινωνικοποιηθούν οι μονοπωλιακές μονάδες, σάματις τις διαφεντεύει ο εργάτης και ο μικρομεσαίος;
Θα κοινωνικοποιηθεί η γη. Λοιπόν; Τι έχει να χάσει ο αγρότης; Θα απαγορεύεται να πουλιέται και να αγοράζεται, αλλά την ίδια ώρα θα δοθεί έμφαση στην αγροτική παραγωγή. Θα παράγει ο αγρότης και μάλιστα όλα όσα χρειάζεται να παράγει σήμερα στην Ελλάδα και όχι να παράγουμε δεντρολίβανα και οτιδήποτε. Θα παράγουμε να λύσουμε το πρόβλημα της διατροφής. Τι έχει να φοβηθεί ο λαός απ' την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων; Τα ναυπηγεία δικά του είναι; Οι άραβες τα έχουν. Τα ξενοδοχεία; Μιλάμε για τα μεγάλα, δε μιλάμε για τα μικρά μαγαζιά, είναι δικά του; Είναι του Χ - Ψ μεγαλοϊδιοκτήτη. Γιατί να φοβηθεί; Το μαγαζί που χτυπάει μύγες και δεν μπαίνει πελάτης, που δεν έχει να πληρώσει, τι φοβάται δηλαδή, όταν θα είναι κοινωνικοποιημένες οι μονάδες του εμπορίου; Και μάλιστα θα έχει και ωράριο και δε θα σκάει να δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Θα έχει ένα κανονικό ωράριο και θα βγάζει πολύ περισσότερα απ' ό,τι τώρα. Γίνονται αυτά; Βεβαίως γίνονται.
Ερχεται και η απάντηση. Μα, ο σοσιαλισμός απέτυχε. Ποιος το λέει; Αυτοί που παίρνουν αυτά τα μέτρα. Εμείς δε θεωρούμε ότι απέτυχε ο σοσιαλισμός. Ωστόσο, ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε μας δίνει ένα μεγάλο μάθημα. Πρώτα πρώτα, δεν ανατράπηκε μέσα από λαϊκά κινήματα, από τα κάτω. Είδατε εσείς πουθενά να βγαίνει ο κόσμος με τα όπλα και να ανατρέπει τη σοβιετική εξουσία ή την τσέχικη; Είδατε αυτό το πράγμα; Τι, επειδή βγήκαν 20.000 που λέγανε ότι τους εντυπωσίασαν τα «Λιβάις» τα αμερικάνικα και δεν τους άρεσαν τα τζιν στη χώρα τους; Είδατε κανένα λαϊκό ξεσηκωμό, εξέγερση να γίνεται; Πουθενά.
Οσοι θυμούνται, τίποτα απ' όλα αυτά δεν έγινε. Από πάνω ανατράπηκε ο σοσιαλισμός και έχει σημασία γιατί αν ανατρεπόταν από λαϊκές επαναστάσεις ήταν ένα θέμα να σκεφτεί κανείς και μάλιστα σε όλες τις χώρες και κυρίως στη Σοβιετική Ενωση. Απ' τα πάνω ανατράπηκε. Απέτυχε ο σοσιαλισμός; Δεν απέτυχε. Αρχισε να χάνει τη δυναμική του, το χαρακτήρα του, όταν ακριβώς τα κόμματα εξουσίας μιμήθηκαν τις ιδέες της αγοράς. Εχουμε λοιπόν μια πρόσθετη απόδειξη ότι ακριβώς η οικονομία της αγοράς, όπως την έλεγαν, δηλαδή η υποχώρηση σε εργαλεία καπιταλιστικά οδήγησε στο αδυνάτισμα του σοσιαλιστικού συστήματος και στην ανατροπή του απ' τα πάνω. Γιατί τότε αδυνάτισε ο εργατικός έλεγχος και τα ίδια τα κόμματα εξουσίας, άνοιξε ο δρόμος για τη νίκη της αντεπανάστασης.
Εχουμε ένα πρόσθετο λόγο να επιμένουμε ότι ο σοσιαλισμός ανέδειξε τεράστια πλεονεκτήματα, η ανατροπή του σηματοδότησε δυστυχία όχι μόνο για τους λαούς που ζήσανε στο σοσιαλισμό, αλλά και παγκόσμια, αυτό το αναγνωρίζει ο καθένας, αλλά πάνω απ' όλα ανέδειξε το εξής πράγμα: Οτι οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, η κοινωνικοποίηση, ο εργατικός έλεγχος, ο πανεθνικός σχεδιασμός είναι αρχές που πρέπει να τηρούνται. Και βεβαίως, από μια πλευρά μπορούμε, όχι να δώσουμε συγχωροχάρτι, αλλά να σκεφτούμε ότι ήταν ένα καινούριο κοινωνικό σύστημα που για πρώτη φορά προσπαθούσε να οικοδομήσει κάτι που δεν υπήρχε προηγούμενη πείρα. Ο καπιταλισμός έχει 500 χρόνια ζωής, ούτε ο καπιταλισμός εδραιώθηκε μια κι έξω. Και επομένως, υπάρχει μια εξήγηση. Εμείς δε δίνουμε συγχωροχάρτι μ' αυτή την εξήγηση και αισθανόμαστε και τις ευθύνες μας. Αλλά παρ' όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με αυτούς που σκόπιμα, όχι από άγνοια, λένε ότι απέτυχε ο σοσιαλισμός μόνο και μόνο για να εγκλωβιστεί ο λαός και να βρίσκεται μέσα στα τείχη.

Ενας αγώνας πρωτόγνωρος

Λύση μέσα στα πλαίσια αυτού του συστήματος δεν μπορεί να δοθεί, σε ένα βράδυ βεβαίως δεν ανατρέπεται το σύστημα, αλλά ο λαός πρέπει να δημιουργήσει τη στρατιά της ανατροπής. Και σ' αυτό το δρόμο μπορεί κάτι να περισώσει, δεν μπορούμε να βάλουμε στεγανά τι θα περισώσει, μπορεί να περιορίσει συνέπειες, αλλά τα υλικά που σήμερα προσφέρονται απ' όλα τα κόμματα κι αυτά που λέγονται ανανεωτικά, είναι οι πιο παλιές συνταγές ενός συστήματος που κυριολεκτικά σαπίζει. Ιδιαίτερα ο παλιός καπιταλισμός της Ευρώπης, σαπίζει, ό,τι είχε να δώσει το έδωσε, δεν πρόκειται να δώσει τίποτα άλλο, ούτε αυτές τις παραχωρήσεις που έκανε.
Αυτή είναι η θέση μας, επιμένουμε σ' αυτό. Και δε θα πούμε ποτέ στον λαό "στα λέγαμε". Αλλά κοιτάξτε να δείτε, υπάρχουν και ευθύνες. Εμείς καταλαβαίνουμε ότι πριν 20 - 30 χρόνια όταν λέγαμε ορισμένα πράγματα και μάλιστα μετά τις ανατροπές, ένας κόσμος δε μας πίστευε, μας έβλεπε και λίγο αφερέγγυους. Σήμερα όμως, πρέπει να δώσει βάση σ' αυτά που λέμε, να τα ταιριάξει με την πείρα του και κυρίως αυτό που λέμε η οργάνωση των εργατών, των λαϊκών μαζών πριν απ' όλα στους τόπους δουλειάς. Εκεί κρίνεται, εκεί είναι το μονοπώλιο, εκεί είναι η κύρια επίθεση, αλλά και στη γειτονιά. Διαφορετικά, περιμένοντας από τα πάνω αν θα αλλάξει ο ένας αρχηγός, αν θα έρθει ο ένας ή άλλος, η αυτοκριτική που κάνουν, αν θα γίνουν νέα σχήματα, αυτά δεν είναι παρά ένα λίφτινγκ του συστήματος.
Κοιτάξτε να δείτε όμως, άμα έχεις ρυτίδες ό,τι και να κάνεις, έτσι είναι το σύστημα, τα οστά σου σε πονάνε, οι αρθρώσεις σε πονάνε, έτσι δεν είναι; Κι απ' αυτή την άποψη, αυτή τη στιγμή αξίζει να δοκιμάσουν αν θέλετε το δρόμο που υποδεικνύει το ΚΚΕ. Σ' αυτήν την κατεύθυνση θα παλέψουμε και πρέπει να δείξουμε απειθαρχία, ανυπακοή, αντρειοσύνη και αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη που αναπτύσσεται στη "Χαλυβουργία" έχει σημασία, αλλά πρέπει η εργατική λαϊκή αλληλεγγύη να πάει παντού. Και ξέρετε, κι εμείς οι κομμουνιστές και λίγο χαλάσαμε και μέσα στο σύστημα κι εμείς κάτι λίγο μας μολύνει το σύστημα, η αλληλεγγύη, ένας για όλους και όλοι για έναν πρέπει να εκφραστεί. Οχι φιλανθρωπία. Οπως κάνουν οι φιλάνθρωποι, όχι τέτοια. Αυτό που λέμε η οργάνωση της εργατικής αλληλεγγύης, της λαϊκής αλληλεγγύης.
Θα χρειαστούν και τέτοιες μορφές όπως είχαμε στην Κατοχή. Μορφές που αγωνιστικοποιούν και που αν θέλετε δίνουν περηφάνια στο λαό, να μην τους κάνουν να φιλάνε το ένα χέρι και το άλλο. Σ' αυτά πρέπει να μπει τέρμα. Ενας αγώνας δηλαδή πρωτόγνωρος. Εχει συσσωρευτεί πείρα στο λαό και θεωρούμε ότι το ΚΚΕ σήμερα μπορεί να εκφράσει ευρύτερα λαϊκά κοινωνικά στρώματα και με διαφορετικές αντιλήψεις. Εχει την πείρα, ξέρει να παλεύει, δεν αιφνιδιάστηκε και ακριβώς μπορεί κανείς να ακουμπήσει πάνω μας, όχι να κάτσει ουδέτερος. Να ακουμπήσει και την ίδια ώρα να έχει τη γνώμη του, να αναπτύσσει πρωτοβουλία, αλλά μπορεί να στηριχτεί σε μας και στις πολιτικές μας θέσεις».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Νέα αθλιότητα σε βάρος του ΚΚΕ από το «Εθνος»

Συνεχίζει να διαστρεβλώνει συνειδητά τα πραγματικά γεγονότα γύρω από την άρση της ασυλίας του ευρωβουλευτή του Κόμματος Γ. Τούσσα

Αποσπάσματα από τα πρακτικά του ΝΑΤ, που επιβεβαιώνουν ότι ο Γ. Τούσσας όχι μόνο δε συμφώνησε για τη χορήγηση πιστοποιητικού μη οφειλής στην επίμαχη ναυτιλιακή εταιρεία, αλλά, αντίθετα, ζήτησε την πλήρη εξασφάλιση και την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών στο Ταμείο

Νέα αθλιότητα σε βάρος του ΚΚΕ επιχειρεί στην κυριακάτικη έκδοσή της η εφημερίδα «Εθνος» του μεγαλοεπιχειρηματία Μπόμπολα και ο συντάκτης της Π. Τσούτσιας. Διαστρεβλώνουν συνειδητά την υπόθεση που αφορά στην άρση της ασυλίας του ευρωβουλευτή του Κόμματος Γιώργου Τούσσα, με αβάσιμες κατηγορίες. Δηλαδή ότι ο Γ. Τούσσας συμφώνησε με την υπόλοιπη διοίκηση του Ταμείου να δοθεί πιστοποιητικό μη οφειλής για πλοίο ναυτιλιακής εταιρείας που χρωστούσε στο ΝΑΤ, του οποίου υπήρξε μέλος της διοίκησης από την πλευρά των ναυτεργατών, σαν πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ.Ανάλογο δημοσίευμα του ίδιου συντάκτη, με σκόπιμες ανακρίβειες και επιλεκτική παρουσίαση των γεγονότων, είχε η εφημερίδα και στην έκδοση της Παρασκευής, γεγονός που προκάλεσε την άμεση αντίδραση του ΚΚΕ. Ο ευρωβουλευτής του Κόμματος απέστειλε στην εφημερίδα και στον συντάκτη τα πρακτικά από τις επίμαχες συνεδριάσεις του ΝΑΤ, με τα οποία αποδεικνύεται εντελώς αβάσιμη η κατηγορία.
Παρά το γεγονός ότι τα στοιχεία είναι ατράνταχτα, το «Εθνος» υιοθετεί πλήρως το κατηγορητήριο, με το οποίο η Εισαγγελία Πειραιά ζήτησε την άρση της ασυλίας του Γ. Τούσσα, γράφοντας στο πρωτοσέλιδο της κυριακάτικης έκδοσης ότι ο «ευρωβουλευτής του ΚΚΕ κατηγορείται για απάτη στο ΝΑΤ». Επιπλέον, ο υπέρτιτλος στο δημοσίευμα κάνει προκλητικά λόγο για «Σοκ στον Περισσό», ενώ ο συντάκτης ισχυρίζεται ψευδέστατα για το ΚΚΕ ότι η υπόθεση ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Κι όλα αυτά όταν:

• Το ΚΚΕ ήταν αυτό που δημοσιοποίησε πρώτο απ' όλους το αίτημα της Εισαγγελίας Πειραιά, πριν τη σχετική συζήτηση στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, με ανακοίνωση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας στις 23/11/2011, όπου καταγγελλόταν η «κατάφωρη παραποίηση της αλήθειας» από τους εισαγγελικούς ισχυρισμούς.
• Το ΚΚΕ ήταν αυτό που πρώτο ενημέρωσε για την απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου να άρει την ασυλία του Γ. Τούσσα, ανήμερα της σχετικής συζήτησης, στη 1/12/2011, ενημερώνοντας μάλιστα ότι υπέρ της άρσης τάχθηκε και ο ίδιος ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, «ώστε να αποδείξει την αβασιμότητα των κατηγοριών και την πραγματική σκοπιμότητά τους».
• Το ΚΚΕ ήταν αυτό που, με επιστολή του Γ. Τούσσα στο «Εθνος» και στον Π. Τσούτσια, στις 2/12/2011 κατήγγειλε τη διαστρεβλωμένη παρουσίαση των πραγματικών γεγονότων από την εφημερίδα, στέλνοντας μάλιστα συνημμένα τα πρακτικά από τις επίμαχες συνεδριάσεις της διοίκησης του ΝΑΤ, από τα οποία αποδεικνύεται ότι ο ευρωβουλευτής του Κόμματος ζήτησε την πλήρη εξασφάλιση και την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών στο Ταμείο.

Στο δημοσίευμα της Κυριακής, ο συντάκτης παρουσιάζει επιλεκτικά ορισμένα αποσπάσματα από τα πρακτικά που έχει στα χέρια του, χωρίς να ενημερώνει ότι αυτά του δόθηκαν από τον Γ. Τούσσα, με τη σχετική επιστολή. Αντίθετα, είναι ιδιαίτερα αναλυτικός σε ό,τι αφορά την παρουσίαση του εισαγγελικού αιτήματος και του σκεπτικού της απόφασης του Ευρωκοινοβουλίου, για να δημιουργήσει εντυπώσεις σε βάρος του ΚΚΕ, κάνοντας αυθαίρετα λόγο για «εικαζόμενη απάτη», καθώς, όπως γράφει, «ο κ. Τούσσας, μαζί με οκτώ άλλα άτομα (σ.σ. μέλη της διοίκησης του ΝΑΤ) κατηγορείται ότι μείωσε εν γνώσει του και για να ωφεληθεί άλλος, κατά ποσό μεγαλύτερο των 147.000 ευρώ την περιουσία του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (ΝΑΤ), νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, του οποίου η διαχείριση είχε ανατεθεί σε αυτόν».

Τα πραγματικά γεγονότα

Το κατηγορητήριο, με το οποίο αποφασίστηκε η άρση της ασυλίας του ευρωβουλευτή, καταλογίζει στον Γ. Τούσσα ότι ψήφισε δήθεν ομόφωνα στις 27/3/2003 με τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ του ΝΑΤ, για τη χορήγηση πιστοποιητικού μη οφειλής στην «MARE ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗ», η οποία χρωστούσε στο ΝΑΤ και πλειοδότησε στον πλειστηριασμό του οχηματαγωγού πλοίου «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΟΙΡΑΣ», για δρομολόγια σε άγονη γραμμή.
Τα πρακτικά είναι καταπέλτης για τις αβάσιμες κατηγορίες, καθώς στη συνεδρίαση του ΔΣ του ΝΑΤ στις 25/2/2003, και στην επιμονή του προέδρου του ΝΑΤ προς τον Γ. Τούσσα να συναινέσει στο να δοθεί το πιστοποιητικό, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ απαντάει: «Εγώ κ. Πρόεδρε, συμφωνώ απόλυτα με την εισήγηση της Υπηρεσίας». Και σε άλλο σημείο: «Αλλο κύριε Πρόεδρε είναι το ζήτημα όταν μπαίνει εγγύηση για έναν ιδιώτη σε μια τράπεζα και άλλο είναι η υποχρέωση που έχω εγώ να εφαρμόσω το νόμο για οφειλές των ναυτιλιακών επιχειρήσεων προς το ΝΑΤ και τα άλλα ασφαλιστικά ταμεία. Μπορούμε να κάνουμε μια συμφωνία με την τράπεζα, με την οποία δε θα χρειαστεί τίποτε απ' όλα αυτά, παρά μια απλή δήλωση. Εδώ όμως υπάρχει νόμος ο οποίος σαφώς λέει πως μπορεί να γίνει εγγύηση για οφειλές του πλοίου στο ΝΑΤ».
Συμπληρωματικά στα παραπάνω, στη συνεδρίαση του ΔΣ του ΝΑΤ στις 27/3/2003, ο Γ. Τούσσας αναφέρει: «Εγώ, κ. Πρόεδρε, λέω να φέρουν εγγυητική Τράπεζας για το σύνολο της οφειλής του πλοίου κι αυτό θα αξιολογηθεί από την Υπηρεσία».

    

ΠΕΜΕΝ

Ματαιοπονούν τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου

Με ανακοίνωσή του το ΔΣ της ΠΕΜΕΝ «καταγγέλλει την ενορχηστρωμένη επίθεση που πρωτοστατεί η εφημερίδα ΕΘΝΟΣ, που με αθλιότητες και συκοφαντίες για την άρση της ασυλίας του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Γιώργου Τούσσα, πρώην προέδρου της ΠΕΜΕΝ και εκπροσώπου της στο ΔΣ του ΝΑΤ, επιχειρεί να πλήξει το ηθικό κύρος του ταξικού εργατικού κινήματος και των στελεχών του, να συκοφαντήσει τους αγώνες των ναυτεργατών, προκειμένου να συγκαλύψει την αντιλαϊκή πολιτική και τους φορείς της ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., εφοπλιστές και ΕΕ, που είναι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία του ΝΑΤ και τα δεινά της ναυτεργατικής οικογένειας.
Τα ίδια τα πρακτικά των συγκεκριμένων συνεδριάσεων του ΔΣ του ΝΑΤ για το Ε/Γ-Ο/Γ "Δημήτριος Μοίρας" αποδεικνύουν αποστομωτικά ότι ο Γιώργος Τούσσας, ως εκπρόσωπος της ΠΕΜΕΝ, εκφράζοντας τις θέσεις του ταξικού ναυτεργατικού κινήματος, όχι μόνο δε συμφώνησε στο ΔΣ του ΝΑΤ για τη χορήγηση πιστοποιητικού μη οφειλής, αλλά αντίθετα ζήτησε την πλήρη εξασφάλιση και την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών στο Ταμείο. Είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη εντελώς η κατηγορία της Εισαγγελίας Πειραιά. Η αθλιότητά τους έφτασε στο σημείο να πλαστογραφούν το ίδιο το κατηγορητήριο της Εισαγγελίας, κάνοντας λόγο για "απάτη", ενώ και σε αυτό το σαθρό κατηγορητήριο δεν υπάρχει καμία τέτοια κατηγορία. Είναι άθλιοι και τυχοδιώκτες.
Ματαιοπονούν το κεφάλαιο, το πολιτικό του προσωπικό και τα παπαγαλάκια του ότι με τη συκοφαντία και το ψέμα θα υπονομεύσουν τους ιστορικούς δεσμούς της ΠΕΜΕΝ και των στελεχών της με τους μηχανικούς και τους ναυτεργάτες. Η ΠΕΜΕΝ συνεχίζει αταλάντευτα τους αγώνες με εμπιστοσύνη ότι η ταξική πάλη αποτελεί κινητήρια δύναμη για να επικρατήσει το δίκιο του εργαζόμενου λαού».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΓΑΛΛΙΑ - ΓΕΡΜΑΝΙΑ Συμβιβασμός για μια πιο αντιδραστική Ευρωζώνη

Νέους χαλκάδες ετοιμάζουν για τους λαούς, για να εκβιάσουν συναίνεση στα μέτρα που έχουν ανάγκη τα μονοπώλια

Η ΕΕ του κεφαλαίου γίνεται ολοένα και πιο επιθετική ενάντια στο λαό και τα δικαιώματά του, επιβεβαιώνοντας την αναγκαιότητα να παλέψει ο λαός για αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία

Σε προσωρινό συμβιβασμό, που προαναγγέλλει νέα συγχρονισμένα πλήγματα κατά των λαών, αλλά που σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίζει τα αδιέξοδα της αστικής διαχείρισης της κρίσης και τις οξυμένες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμούς, φαίνεται να κατέληξαν οι Α. Μέρκελ και Ν. Σαρκοζί στη συνάντηση που είχαν χτες στο Παρίσι. Οπως ήταν αναμενόμενο, οι ηγέτες της Γερμανίας και της Γαλλίας συμφώνησαν στην αλλαγή της ευρωπαϊκής συνθήκης, με στόχο την ενίσχυση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και του Συμφώνου Σταθερότητας, αφήνοντας ταυτόχρονα ανοικτό το ενδεχόμενο της διάσπασης της Ευρωζώνης και της ΕΕ για όσα κράτη - μέλη δεν μπορούν να «συμμορφωθούν» και να ακολουθήσουν.

Ειδικότερα, η νέα συνθήκη θα προβλέπει αυτόματες κυρώσεις για τα δημοσιονομικά «απείθαρχα» κράτη - μέλη, συνταγματική κατοχύρωση των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και του «χρεόφρενου» χρέους και παραπομπή των απείθαρχων κρατών στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο. Ταυτόχρονα, Μέρκελ και Σαρκοζί τάχθηκαν κατά της έκδοσης του ευρωομολόγου, ενώ εμφανίστηκαν δημόσια να συμφωνούν και στο ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Στην κοινή συνέντευξη Τύπου, ο Ν. Σαρκοζί τόνισε ότι με τη Γερμανίδα καγκελάριο συμφωνούν στη δημιουργία μιας νέας συνθήκης, τουλάχιστον για τα 17 κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, που θα διασφαλίζει ότι «τα πράγματα δεν θα εξακολουθήσουν με τον τρόπο που πηγαίνουν ως τώρα». «Θα πρέπει να υπάρχουν κυρώσεις, όταν δεν θα υπάρχει σεβασμός σε κανόνες, όπως το ύψος του ελλείμματος», είπε ο Σαρκοζί, ενώ πρόσθεσε ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με την αρχή της πλειοψηφίας και όχι της ομοφωνίας. Συμπλήρωσε ότι οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί θα πρέπει να ορίζονται συνταγματικά και ζήτησε να υπάρχουν μηνιαίες συναντήσεις για τον έλεγχο των στοιχείων.
Επιπλέον, τόνισε ότι είναι απαραίτητη η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο μόνιμο μηχανισμό στήριξης (EMS), για να μην ξανασυμβεί αυτό που έγινε στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι μια ειδική περίπτωση που δεν μπορεί να συγκριθεί με ό,τι συμβαίνει στην Ιταλία και την Ισπανία, υποστήριξαν οι δύο ηγέτες, διευκρινίζοντας ότι σε ανάλογες περιπτώσεις στο μέλλον, η ΕΕ θα λειτουργεί όπως το ΔΝΤ. Μέρκελ και Σαρκοζί συμφώνησαν οι αποφάσεις στο μόνιμο μηχανισμό στήριξης (EMS), που θα αντικαταστήσει τον προσωρινό μηχανισμό χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF), θα λαμβάνονται κατά πλειοψηφία και όχι ομόφωνα.

Εξελίξεις μετά τη Σύνοδο Κορυφής

Οι δύο ηγέτες θα παρουσιάσουν τις λεπτομέρειες του σχεδίου σε επιστολή τους προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπάι, ενώ το γαλλογερμανικό σχέδιο θα συζητηθεί στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, που θα πραγματοποιηθεί στις Βρυξέλλες, την Πέμπτη και την Παρασκευή. Η Γερμανίδα καγκελάριος και ο Γάλλος Πρόεδρος δήλωσαν εξάλλου ότι θα προτιμούσαν οι αλλαγές στις συνθήκες να συμφωνηθούν και από τα 27 κράτη - μέλη της ΕΕ, αν και διευκρίνισαν ότι ενδεχομένως να εξετάσουν το ενδεχόμενο ένας μικρότερος αριθμός χωρών να προχωρήσει με τις αλλαγές.
«Δεν μπορεί να συνεχιστεί η ίδια κατάσταση όπως είναι μέχρι σήμερα. Θα προτιμούσαμε μια συνθήκη και για 27 μέλη της ΕΕ (...) αλλά είμαστε ανοικτοί και σε μια συνθήκη μεταξύ των 17 μελών της Ευρωζώνης, η οποία θα είναι ανοικτή και σε άλλα κράτη που θέλουν να ακολουθήσουν», σημείωσε ο Σαρκοζί. «Θέλουμε δομικές αλλαγές που ξεπερνούν τις τρέχουσες συμφωνίες», δήλωσε από την πλευρά της η Γερμανίδα καγκελάριος Α. Μέρκελ και πρόσθεσε: «Χρειαζόμαστε δεσμευτικά φρένα για το χρέος τα οποία θα μπορούν να επιβεβαιώνονται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο».
Αναφερόμενη στο ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, σημείωσε ότι «δεν έχει αλλάξει τίποτα σε σχέση με τις προηγούμενες δηλώσεις μας». Η Γερμανίδα καγκελάριος επανέλαβε την αντίθεση της Γερμανίας στην ιδέα των ευρωομολόγων. Ο Σαρκοζί τόνισε ότι επιθυμούν οι διαβουλεύσεις για την τροποποίηση της συνθήκης της Λισαβόνας να αρχίσουν σύντομα και να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι το Μάρτη, «γιατί πρέπει να κινηθούμε γρήγορα».
Ενδεικτικές, εξάλλου, των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων είναι οι δηλώσεις στο Reuters Ευρωπαίων αξιωματούχων από πολλές χώρες εντός και εκτός της Ευρωζώνης, οι οποίοι διαφωνούν με την αλλαγή των Συνθηκών που προωθεί η Γερμανία και ζητούν να αποσύρει το αίτημά της, υποστηρίζοντας ότι η αλλαγή της Συνθήκης θα πάρει χρόνο και θα αποδιοργανώσει την ΕΕ, αν στη διαδικασία αυτή συμμετάσχουν όλα τα όργανα, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Αντίθετα, κάποιες χώρες της ΕΕ προσπαθούν να πείσουν το Βερολίνο ότι πολλά από αυτά που επιδιώκει στο σκέλος της δημοσιονομικής ολοκλήρωσης στην Ευρωζώνη μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ισχύουσας νομοθεσίας, χωρίς να αλλάξει η Συνθήκη της Λισσαβόνας.
Από την πλευρά του, όπως αναφέρει το Reuters, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Β. Σόιμπλε δήλωσε ότι οι προϋπολογισμοί των χωρών της Ευρωζώνης, οι οποίες δεν ικανοποιούν τα δημοσιονομικά κριτήρια της ΕΕ, θα πρέπει να απορρίπτονται. «Αυτή την εβδομάδα διακυβεύεται το σταθερό μέλλον του ευρώ και κατ' επέκταση η οικονομική ανάκαμψη και η απασχόληση» δήλωσε νωρίτερα ο Ευρωπαίος Επίτροπος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις, Ολι Ρεν, στο Reuters. Ο Ρεν επεσήμανε επίσης την ανάγκη του κεφαλαίου για την υιοθέτηση ενός πειστικού πακέτου μέτρων από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την Πέμπτη και την Παρασκευή.
Μιλώντας το βράδυ της Κυριακής στο φινλανδικό κανάλι ΥLE, ο Ο. Ρεν ζήτησε την ενεργοποίηση του μόνιμου ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης (ESM) νωρίτερα, δηλαδή το 2012, και όχι το 2013, στο πλαίσιο των ενεργειών για την αντιμετώπιση της κρίσης. Επισήμανε, μάλιστα, πως αν δεν υπάρξει αποφασιστική δράση, θα μπορούσαν να υπάρξουν αρνητικές συνέπειες: «Οι ακριβείς συνέπειες είναι δύσκολο να προβλεφθούν, όμως είναι ξεκάθαρο ότι η Ευρώπη θα διολίσθαινε στην ύφεση, ενώ θα ετίθετο και σε κίνδυνο η επιβίωση της Ευρωζώνης στη σημερινή της μορφή». Ο Ρεν ανέφερε ακόμη πως συνεχίζονται οι συνομιλίες σχετικά με το πώς θα μπορούσε να ενισχυθεί ο ρόλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου «στην επίλυση της κρίσης».

Δίνουν και παίρνουν τα σενάρια

Την ίδια στιγμή, πληθαίνουν τα σενάρια για τη διάσπαση της Ευρωζώνης. Σύμφωνα με χτεσινή ανάλυση της UBS, το ευρώ, όπως είναι τώρα, δε θα έπρεπε να υπάρχει, επαναλαμβάνοντας ότι «είτε η τρέχουσα δομή πρέπει να αλλάξει ή τα μέλη της». Οπως τονίζει η UBS, είναι πολύ απίθανο να επιλυθούν τα προβλήματα που σχετίζονται με το ευρώ (στην περίπτωση διάσπασης της ένωσης), ενώ αντίθετα θα δημιουργήσει σειρά νέων ζητημάτων που θα αποδειχθούν καταστροφικά για την οικονομία της Ευρωζώνης, την ευρύτερη ευρωπαϊκή οικονομία και σίγουρα, και την παγκόσμια οικονομία.
Πιθανή θεωρεί η Deutsche Bank την αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ, πράγμα που δεν αποκλείει ότι ενδεχομένως να συμβεί και εντός του 2012, ενώ παράλληλα κάνει λόγο για σοβαρό κίνδυνο υποβάθμισης της Γαλλίας και για «χρηματοδοτική κρίση» σε Ισπανία και Ιταλία. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ίδια τράπεζα έως τώρα θεωρούσε αδιανόητη την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Πάντως, οι αναλυτές της γερμανικής τράπεζας δεν βλέπουν κατάρρευση του ευρώ, αλλά διαπιστώνουν σημαντικούς κινδύνους για την Ισπανία και την Ιταλία, καθώς είναι πιθανό να βρεθούν κάτω από πρωτοφανείς πιέσεις για την αναχρηματοδότησή τους. Οι ειδικοί της Deutsche Bank δεν αποκλείουν ακόμη και μια πιθανή κρίση ρευστότητας στις δύο χώρες.
Την ίδια στιγμή, ενισχύονται οι ενδείξεις ότι η ΕΕ βαδίζει σε μια πιο βαθιά και παρατεταμένη κρίση. Η βιομηχανική παραγωγή της Ισπανίας υποχώρησε τον περασμένο Οκτώβρη σε ποσοστό 4% , καταγράφοντας τη χειρότερη εικόνα της σε διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους. Η εξέλιξη αυτή υποδεικνύει ότι η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης ενδέχεται να συρρικνωθεί στο τρέχον τέταρτο τρίμηνο.
Μέσα σ' αυτό το κλίμα, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τίμοθι Γκάιτνερ, μεταβαίνει στην Ευρώπη αυτή την εβδομάδα, όπου αναμένεται να πιέσει για μέτρα αναχαίτισης της κρίσης. Ο Γκάιτνερ θα βρίσκεται σήμερα στην Φρανκφούρτη όπου θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι και τον πρόεδρο της Μπούντεσμπανκ, Γιενς Βάιντμαν. Στα πλαίσια της τριήμερης ευρωπαϊκής περιοδείας του, ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών θα συναντηθεί με τον Ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, τον πρόεδρο της Γαλλίας Ν. Σαρκοζί και τον νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό της Ισπανίας Μ. Ραχόι.

Πακέτα και μέτρα παντού

Χτες, το ΔΝΤ ενέκρινε την εκταμίευση του μεριδίου του, ύψους 2,2 δισ. ευρώ, για την 6η δόση προς την Ελλάδα. Στις 12 Δεκεμβρίου αναμένονται στην Αθήνα τα μέλη της Τρόικας για το νέο πρόγραμμα, σημαντικό μέρος του οποίου θα αφορά νέες ανατροπές σε Υγεία, κοινωνικές παροχές και εργασιακές σχέσεις.
Επιπρόσθετες περικοπές ύψους 2,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων τα μισά αφορούν τον προϋπολογισμό των τομέων της εκπαίδευσης και της ασφαλιστικής κάλυψης, ανακοίνωσε χτες η κυβέρνηση της Ιρλανδίας στο πλαίσιο της κατάθεσης του προϋπολογισμού του 2011-12. Ο υπουργός Μπρένταν Χόουλιν, αρμόδιος για τις δημόσιες δαπάνες, ανακοίνωσε ότι τα οικογενειακά επιδόματα για το τρίτο παιδί θα μειωθούν, όπως επίσης και οι επιδοτήσεις που δίνονται για τη θέρμανση σε άτομα με χαμηλό εισόδημα. Αντιθέτως, τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια αυξάνονται κατά 250 ευρώ ετησίως, σύμφωνα με την εφημερίδα Irish Times, ενώ αυξάνεται και ο ΦΠΑ.
Στην Κύπρο, σε κινητοποιήσεις προσανατολίζονται τα συνδικάτα, μετά τη συμφωνία κυβέρνησης - κομμάτων για νέο πακέτο μέτρων, στο όνομα της «δημοσιονομικής εξυγίανσης». Χτες ο Κύπριος υπουργός Οικονομικών Κίκης Καζαμίας κάλεσε τις συντεχνίες σε σύσκεψη, προκειμένου να αποφευχθούν οι απεργίες, ενώ και ο Κύπριος Πρόεδρος ζήτησε να αποφευχθούν οι απεργιακές κινητοποιήσεις. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι δεν προηγήθηκε επαρκής «διάλογος» με τα συνδικάτα, ενώ διαβεβαίωσε ότι ο «διάλογος» με τις συντεχνίες θα συνεχιστεί σε όλα τα ζητήματα.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΕΞΗΝΤΑ ΕΝΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΤΟΥ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ

Στην αναμέτρηση με την αστική εξουσία ο σύγχρονος ηρωισμός

Μαζική και φέτος η εκδήλωση της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, στην οποία μίλησε ο Κώστας Παπαδάκης, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ

Στιγμιότυπο από τη μαζική εκδήλωση. Στο βήμα ο Κ. Παπαδάκης

Χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, αλλά και των κατοπινών αγώνων του λαού μας, που ξεκίνησαν με κάθε μέσο απ' όλες τις γωνιές της χώρας, αντάμωσαν προχτές Κυριακή στο Γοργοπόταμο, για να τιμήσουν την ιστορική επέτειο της ανατίναξης της ομώνυμης γέφυρας, τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοέμβρη του 1942. Προηγήθηκε κατάθεση στεφανιών από το ΚΚΕ και την ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ, στο άγαλμα του Αρη Βελουχιώτη, στη Λαμία.

Την εκδήλωση, την οποία διοργάνωσαν η ΚΟ Στερεάς - Εύβοιας του ΚΚΕ και η Πανελλήνια Ενωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ), άνοιξε η Χορωδία της ΠΕΑΕΑ από τη Λάρισα, ενώ τους παρευρισκόμενους καλωσόρισε η Κατερίνα Τσέλιου, μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Φθιώτιδας. Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυναν ο Γρηγόρης Φωτίου, γγ της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, και η Δώρα Λάπα από μέρους της ΚΝΕ. Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο Κώστας Παπαδάκης, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με το πένθιμο εμβατήριο και την κατάθεση στεφανιών από το ΚΚΕ, την ΚΝΕ, την ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και εκπροσώπους μαζικών φορέων.

Λυσσάνε με την Ιστορία του ΚΚΕ

Μιλώντας στην εκδήλωση, ο Κ. Παπαδάκης σημείωσε μεταξύ άλλων:

«Το ΚΚΕ είναι περήφανο για τη σκληρή δεκάχρονη πάλη που έδωσε ο λαός και το ίδιο με το όπλο στο χέρι. Φέτος όμως ιδιαίτερα, το ΚΚΕ προσέρχεται στην επέτειο του Γοργοπόταμου έχοντας συλλογικά μελετήσει και βγάλει πλούσια συμπεράσματα μέσα από μια πρωτόγνωρη συλλογική εσωκομματική συζήτηση για το Δοκίμιο Ιστορίας του Κόμματος 1949 - 1968, που έχουν συνολικότερη αξία για την πάλη του ΚΚΕ και επιβεβαιώνουν την επαναστατική στρατηγική που έχει χαράξει.Η Ιστορία του ΚΚΕ είναι Ιστορία της ιδεολογικής, οργανωτικής και πολιτικής χειραφέτησης της εργατικής τάξης στην Ελλάδα από την αστική. Γι' αυτό στη για πάνω από ενενήντα χρόνια ζωή και δράση του το ΚΚΕ δέχτηκε και συνεχίζει να δέχεται την αντικομμουνιστική επίθεση με κάθε μορφή: φυλακίσεις, εξορίες, θανατικές ποινές και εκτελέσεις για δήθεν εθνική προδοσία - απαγόρευση κυκλοφορίας του "Ριζοσπάστη" για δεκαετίες, τη συκοφάντηση της προσφοράς του ΚΚΕ στον απελευθερωτικό αγώνα. Διαστρεβλώνουν γεγονότα, ξαναγράφουν την Ιστορία, επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την Ιστορία της ΕΑΜικής Αντίστασης το 1941 - 1944, του ΕΑΜ που φέτος συμπληρώνουμε 70 χρόνια από την ίδρυσή του, επιδιώκουν να απαξιώσουν το ρόλο και τη συμβολή του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Ο,τι δεν μπόρεσαν να σβήσουν, επιχειρούν να το μουτζουρώσουν, να το λερώσουν με βρώμικο μελάνι.
Οσα αντικομμουνιστικά άρθρα κι αν γράψουν δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα κι ούτε θα το καταφέρουν να σβήσουν αυτό που είναι χαραγμένο όχι μόνο στη μνήμη αλλά και τη συνείδηση της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων στη χώρα μας. Οτι η σύγχρονη Ιστορία του λαού μας είναι ταυτισμένη με την ιστορική πορεία, τους αγώνες του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ άντεξε στη δίνη της αντεπανάστασης, βγήκε από αυτή ιδεολογικοπολιτικά ατσαλωμένο, συνεχίζει να σφυρηλατεί ιστορικούς δεσμούς αίματος με την εργατική τάξη. Δεν κόπηκε το νήμα του ΚΚΕ με την εργατική τάξη. Δεν συνθηκολόγησε με τον καπιταλισμό και τη βαρβαρότητά του. Αυτό δε συγχωρά η αστική τάξη, γι' αυτό εξηγείται και η λύσσα της.
Το ΚΚΕ στην 93χρονη πορεία του επέδειξε σταθερή προσήλωση σε θεμελιώδεις αρχές για ένα επαναστατικό, εργατικό, κομμουνιστικό κόμμα, την αυτοτελή πρώτα από όλα δράση του, την αναγνώριση του ηγετικού ρόλου της εργατικής τάξης στην κοινωνική εξέλιξη και της μαρξιστικής - λενινιστικής ιδεολογίας ως επαναστατικής θεωρίας για την επαναστατική πολιτική δράση.
Την ώρα που οι οπορτουνιστές έριχναν χάμω τη σημαία της ταξικής πάλης, το ΚΚΕ με κάθε κόστος τη σήκωνε, την προστάτευε από το ψέμα και τη διαστρέβλωση όσων αποκήρυτταν τη σοσιαλιστική επανάσταση και προέβλεπαν έναν ανθρώπινο καπιταλισμό που δεν εμφανίστηκε ούτε θα εμφανιστεί τέτοιος ποτέ. Αντεξε στη δίνη της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ενωση και στα άλλα κράτη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Αυτή η αντοχή σφυρηλατήθηκε με ιστορικούς δεσμούς αίματος με την εργατική τάξη και τη φτωχή αγροτιά από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του.
Βγαίνουν όμως συμπεράσματα και για σήμερα, για τον προσανατολισμό της πάλης. Υπάρχει μια άποψη που λέει ότι δεν πρέπει να ξεχάσουμε το φασισμό, τα εγκλήματά του. Ετσι είναι πράγματι, ωστόσο πρέπει να πάρουμε υπόψη ότι η αστική τάξη έχει μεγάλη πείρα και μέσα στο χρόνο εναλλάσσει τις μορφές διαχείρισής της - πότε σοσιαλδημοκρατία, πότε φιλελεύθερα κόμματα στη διακυβέρνηση. Πότε κεντροαριστερές και πότε κεντροδεξιές κυβερνήσεις, για να προωθήσει τα ίδια συμφέροντα του κεφαλαίου που φέρνουν κερδοφορία στο κεφάλαιο και χρεοκοπία στο λαό.
Ο καπιταλισμός γέννησε και το φασισμό, η αστική τάξη της Γερμανίας κι όχι μόνο αυτή ανέδειξε τον Χίτλερ, τον στήριξε με κάθε τρόπο. Οσες μορφές διαχείρισης κι αν προωθεί το κεφάλαιο, η εργατική τάξη τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να μη χάσουν από το στόχαστρό τους την ίδια την καπιταλιστική ιδιοκτησία που είναι αυτή που πρέπει να ανατραπεί.

Για μια Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας

Σήμερα είναι επιτακτική η ανάγκη να οξυνθεί το ταξικό κριτήριο του λαού, έτσι ώστε να είναι σε θέση κάθε στιγμή να ξεσκεπάζει τα σχέδια αναμόρφωσης των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Να μην αποπροσανατολίζεται από την αστική και οπορτουνιστική ρητορεία περί κατοχής και αποικιοκρατίας στην Ελλάδα, που επιδιώκει να σύρει την εργατική τάξη σε συνεργασία με μερίδα της αστικής τάξης, να αθωώσει την άρχουσα τάξη και τα κόμματά της, να κρύψει ότι η αστική τάξη της Ελλάδας μέσα από τη στήριξη της ΕΕ και του ΔΝΤ από την παραχώρηση ακόμα και κυριαρχικών δικαιωμάτων ωφελείται και ισχυροποιείται η ίδια.
Καμιά αναμονή στη νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. Οργάνωση της πάλης για να φύγει τώρα, για να γίνουν εκλογές με ισχυροποίηση του ΚΚΕ. Να μην ξεγελαστεί κανένας από την αλλαγή ηγεσίας που δρομολογείται στο ΠΑΣΟΚ. Βγαίνουν πλέον συμπεράσματα και για όσους επικαλούνταν τις γνωστές συντάξεις - ψίχουλα του ΠΑΣΟΚ που απέκλειε μάλιστα τους πολιτικούς πρόσφυγες και τώρα παίρνονται όλες πίσω βίαια. Καμιά εμπιστοσύνη στη ΝΔ που έχει συνυπογράφει, ψηφίσει και συνδιαμορφώσει την αντεργατική πολιτική. Μπορεί σήμερα να χρεοκοπήσει στη συνείδηση κάθε καλοπροαίρετου η φιλολογία περί «ενότητας της αριστεράς» που προωθούν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα του Κουβέλη και άλλοι οπορτουνιστές.
Μάλιστα επιστρατεύουν και τη φιλολογία περί νέου ΕΑΜ προσπαθούν να ψαρέψουν στα θολά νερά, να αξιοποιήσουν το συναίσθημα και τη συγκίνηση ιδιαίτερα των παλιότερων αγωνιστών. Είναι αδίστακτοι γι' αυτό και φτάνουν με ανιστόρητο τρόπο στο σημείο να επικαλούνται τάχα νέα Βάρκιζα, ποιοι; αυτοί που δίνουν τα διαπιστευτήριά τους στην αστική τάξη μιλώντας για κοινωνική συνοχή, αυτοί που έχουν βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους για τον εφιαλτικό ευρωμονόδρομο που με βαριές απώλειες βιώνει η εργατιά και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, αυτοί που πανηγυρίζουν για την αντεπανάσταση και την ανατροπή του σοσιαλισμού.
Καμιά διέξοδος δεν υπάρχει σε προεκλογικές συγκολλήσεις αμέτρητων συνιστωσών που την επομένη γίνονται σκορποχώρι. Δεν μπορεί να έχει καμιά προσδοκία ο λαός από τους οπορτουνιστές και τα παντρολογήματά τους με βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που αφού ψήφισαν εκατοντάδες τερατουργήματα υποδύονται ότι έπαθαν κρίση συνείδησης και το παίζουν τώρα τάχα «αγωνιστές». Τις κολλεγιές αυτές αξιοποιεί το ΠΑΣΟΚ για τη νέα προσπάθειά του να εγκλωβίσει λαϊκές δυνάμεις με τον αποπροσανατολισμό περί ευρύτερου ΠΑΣΟΚ.
Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και των άλλων αγωνιστικών συσπειρώσεων είναι και θα είναι στην πρώτη γραμμή της πάλης για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Ας μην ψάχνουμε μακριά για το ποια είναι σήμερα η αγωνιστική συνέχεια λαϊκών κατορθωμάτων, όπως τότε του Γοργοπόταμου.
Είναι στο διπλανό εργοστάσιο ο εργάτης που από το Δεκέμβρη του 2009 πήγε 22 φορές στο αφεντικό κι είπε "εγώ και οι συνάδελφοί μου απεργούμε". Είναι οι αλύγιστοι απεργοί χαλυβουργοί που για 35 μέρες συνεχίζουν την απεργία τους με πείσμα, παρά τις 16 πρόσθετες απολύσεις της εργοδοσίας, που έφτασαν τις 50 στο εργοστάσιο. Είναι ο άνεργος, ο απολυμένος που πάει στη λαϊκή επιτροπή της γειτονιάς του για να συντονιστεί με τους άλλους εργάτες για να μην πληρώσει το χαράτσι και δίνει το τελευταίο υστέρημά του ως αλληλεγγύη στους χαλυβουργούς, σε ένα πρωτόγνωρο κύμα αλληλεγγύης, που έχει γίνει ζήτημα παγκόσμιας διεθνιστικής προλεταριακής αλληλεγγύης.
Οπως τότε αποφασισμένοι κομμουνιστές κι άλλοι αγωνιστές συνοδοιπόροι τους σταματούσαν τραίνα, καταργούσαν πολιτικές επιστρατεύσεις από υπερδυνάμεις, έτσι και σήμερα απεργοί σταματούν τις μηχανές της παραγωγής, παγώνουν τσιμινιέρες, συγκρούονται με κάθε κόστος με την αστική τάξη εκεί που κρίνεται η ταξική πάλη, στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς, με σύνθημα "χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά"...
Το σύγχρονο καθήκον μας δεν μπορεί να είναι άλλο σήμερα από τη διαμόρφωση ενός ισχυρού εργατικού λαϊκού μετώπου με γερές βάσεις στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς, στους κλάδους, στις λαϊκές γειτονιές, που θα γιγαντώσει, απαιτώντας "καμιά θυσία για την πλουτοκρατία", αρνούμενοι να πληρώσουν το χρέος και τα ελλείμματά της. Απέναντι σε όλη αυτή τη βαρβαρότητα, η μόνη πραγματική προοπτική μπορεί να είναι μέσα από την κοινωνική και λαϊκή συμμαχία, που δε ζητά μια καλύτερη διαχείριση στα πλαίσια του καπιταλισμού, δεν αγοράζει προίκα για προγραμματικές συγκλίσεις με την σοσιαλδημοκρατία, αλλά σημαδεύει την ίδια την καπιταλιστική εξουσία, βάζει πλώρη να την ανατρέψει, να οικοδομήσει την εξουσία των εργατών, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς τα παράσιτα, τους καπιταλιστές».

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Αλληλεγγύη στους χαλυβουργούς από διδάσκοντες Πανεπιστημίων και ΤΕΙ

«Στον αγώνα των χαλυβουργών βλέπουμε τον αγώνα των οικογενειών των φοιτητών μας για ψωμί και αξιοπρέπεια», τονίζουν σε κείμενό τους

Η αλληλεγγύη των πανεπιστημιακών έρχεται να προστεθεί σε αυτή που καθημερινά εκφράζει ο λαός και οπλίζει τους χαλυβουργούς να συνεχίσουν, όπως αποφάσισαν και στη ΓΣ της Κυριακής (φωτ.)

Την αλληλεγγύη και τη στήριξή τους στον αγώνα των εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» εκφράζουν 73 διδάσκοντες σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Στο κείμενο που υπογράφουν, τονίζουν μεταξύ άλλων ότι συμπαραστέκονται στους απεργούς: «Ως Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι γιατί στον σκληρό αγώνα των εργαζομένων στην "Ελληνική Χαλυβουργία" βλέπουμε τον αγώνα των οικογενειών των φοιτητών μας για ψωμί και αξιοπρέπεια. Γιατί στα πρόσωπα και στις εργασιακές συνθήκες των απεργών στη "Χαλυβουργία" διακρίνουμε τα πρόσωπα και το εργασιακό μέλλον των αποφοίτων μας, της ελληνικής νεολαίας.Ως Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι δηλώνουμε ότι θα δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας ώστε στα αμφιθέατρα μαζί με τη διδασκαλία των επιστημών να αναδειχθούν οι έννοιες της αλληλεγγύης, του αγώνα, της κοινωνικής δικαιοσύνης».
Το κείμενο υπογράφουν οι:
Αγγελάτου Ρόνη, Παν. Πατρών - Αγγελόπουλος Κώστας, Παν. Πατρών - Ασπράγγαθος Νίκος, Παν. Πατρών - Βανακάρας Αλέξανδρος, Παν. Πατρών - Καππάτου Τζόγια, Παν. Πατρών - Μισιρλής Γιάννης, Παν. Πατρών - Παπαδοπετράκης Ευτύχης, Παν. Πατρών - Σαρρής Δημήτρης, Παν. Πατρών - Σπύρου Νικόλαος, Παν. Πατρών - Τερζής Ανδρέας, Παν. Πατρών - Τσικούρας Βασίλης, Παν. Πατρών - Τσιμπέρης Νίκος, Παν. Πατρών - Χόνδρος Θωμάς, Παν. Πατρών - Πετροπούλου Κρίστη, ΕΑΠ - Αβραμίδης Νίκος, ΤΕΙ Λάρισας - Θερίου Νικόλαος, ΤΕΙ Καβάλας - Καρασαββόγλου Αναστάσιος, ΤΕΙ Καβάλας - Παραλίκα Μαρία, ΤΕΙ Αθήνας - Τηλικίδου Ρένα, ΤΕΙ Θεσσαλονίκης - Γαγανάκης Κώστας, Παν. Αθήνας - Γελαδάς Νίκος, Παν. Αθήνας - Κυρούσης Λευτέρης, Παν. Αθήνας - Μεγαλοφώνου Πέρσα, Παν. Αθήνας - Τριμπέρης Γιώργος, Παν. Αθήνας - Γιώβα Διδώ, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) - Σιέττος Κώστας, ΕΜΠ - Μπάφας Γιώργος, ΕΜΠ - Κεφαλάς Βασίλης, ΕΜΠ - Θεοτόκογλου Ευστάθιος, ΕΜΠ - Σιδερίδης Αιμίλιος, ΕΜΠ - Σαραντόπουλος Γιάννης, ΕΜΠ - Τσινιάς Γιάννης, ΕΜΠ - Κυτόπουλος Βίκτωρας, ΕΜΠ - Σταθάκης Γεώργιος, Παν. Αιγαίου - Παπαλεξίου Νίκος, Παν. Αιγαίου - Φραγκομιχελάκης Μιχάλης, Πολυτεχνείο Κρήτης - Ανδρέας Ζούπας, Παν. Θεσσαλίας - Γκιάλης Στέλιος, Παν. Θεσσαλίας - Βαμβακίδου Ιφιγένεια, Παν. Δυτ. Μακεδονίας - Μαμάτας Λευτέρης, Παν. Μακεδονίας - Μάτσκε Ούβε, Παν. Μακεδονίας - Γεργατσούλης Μανόλης, Ιόνιο Πανεπιστήμιο - Κελάνδριας Παναγιώτης, Ιόνιο Πανεπιστήμιο - Λαζαράτος Γιάννης, Ιόνιο Πανεπιστήμιο - Λίβας Σωτήρης, Ιόνιο Πανεπιστήμιο - Παπαβασιλείου Περικλής, Ιόνιο Πανεπιστήμιο - Παπαθεοδώρου Χρήστος, Ιόνιο Πανεπιστήμιο - Παριανού Αναστασία, Ιόνιο Πανεπιστήμιο - Αλυσσανδράκης Κώστας, Παν. Ιωαννίνων - Γεωργάτος Σπύρος, Παν. Ιωαννίνων - Καλεφ-Εζρά Τζων, Παν. Ιωαννίνων - Καλπακίδης Βασίλης, Παν. Ιωαννίνων - Κοσμίδης Κώστας, Παν. Ιωαννίνων - Λαδογιάννη Γεωργία, Παν. Ιωαννίνων - Μαντάς Χρήστος, Παν. Ιωαννίνων - Μπασιούκας Κώστας, Παν. Ιωαννίνων - Νούτσος Τάκης, Παν. Ιωαννίνων - Τσίκαρης Βασίλης, Παν. Ιωαννίνων - Φουντάς Κώστας, Παν. Ιωαννίνων - Αναστόπουλος Τάσος, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) - Καρακώστας Βασίλης, ΑΠΘ - Κατρακυλίδης Κώστας, ΑΠΘ - Κωστοπούλου Στέλλα, ΑΠΘ - Μαργαρίτης Γιώργος, ΑΠΘ - Μακρής Παντελής, ΑΠΘ - Μιχαηλίδης Θανάσης, ΑΠΘ - Μούγιος Βασίλης, ΑΠΘ - Νικολάου Νίκος, ΑΠΘ - Παναγιωτίδης Σαμψών, ΑΠΘ - Παπαδημητρίου Ελευθερία, ΑΠΘ - Σκούφας Δημήτρης, ΑΠΘ - Τσακλίδης Γεώργιος, ΑΠΘ - Τσιλιγκιρίδης Γιώργος, ΑΠΘ - Φουσέκης Παναγιώτης, ΑΠΘ.

• Απόφαση στήριξης του αγώνα των χαλυβουργών έχουν πάρει και οι Σύλλογοι ΔΕΠ Πανεπιστημίου Πατρών, Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Αθήνας και ΕΣΔΕΠ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

    

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ...

Υπουλη αντιλαϊκή επίθεση

«Η κριτική την οποία κυρίως αναπαράγει η αριστερά είναι ότι η φύση αυτής της κρίσης είναι δομική, ότι σε τελευταία ανάλυση είναι τελείως αδύνατον να βγούμε από αυτή την κρίση, ότι δεν υπάρχει μια απάντηση που μπορεί να δοθεί μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενωσης της Ζώνης του ευρώ, μέσα στα πλαίσια της ελεύθερης οικονομίας και ότι υποχρεωτικά, σχεδόν νομοτελειακά θα οδηγηθούμε, αν θέλουμε να υπερβούμε την κρίση, σε αυτό που η αριστερά ονομάζει λαϊκή εξουσία, σε αυτό που όλοι οι υπόλοιποι καταλαβαίνουμε ότι είναι ένα κομμουνιστικό καθεστώς... Αυτή η δυσκολία που σήμερα περνάει ο τόπος μας, είναι μια δυσκολία και μια κριτική απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που απέτυχε, γιατί δέχτηκε να υιοθετήσει πολλά από τα πράγματα που του είπατε εσείς, γιατί δέχτηκε τη δική σας λογική... Το μέλλον δεν υπονομεύθηκε γιατί ήταν νεοφιλελεύθερες ή φιλελεύθερες ή δεξιές οι πολιτικές. Υπονομεύτηκε γιατί ακολουθήθηκαν επί σαράντα χρόνια πολύ αριστερές πολιτικές. Αυτό είναι που σήμερα πρέπει να ανατραπεί... Αυτό το οποίο έγινε, είναι στην πραγματικότητα, για όποιον έχει παρακολουθήσει τι συνέβη στην Ευρώπη μετά τον πόλεμο, μια τεράστια αναντιστοιχία ανάμεσα στις ιδεολογικές επιρροές, στις ιδεολογικές ηγεμονίες που αναπτύχθηκαν... Η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, έχει να κάνει κυρίως με το ότι κατανόησε κάτι που η Δεξιά δεν κατανόησε. Και αυτό τι ήταν; Κατανόησε τη σημασία των ιδεολογικών μηχανισμών. Η Δεξιά δεν κατάλαβε τίποτα. Εκανε, λοιπόν, αυτό το μεγάλο σφάλμα. Σας εκχώρησε όλους τους ιδεολογικούς μηχανισμούς και φτιάξατε έτσι μια πραγματικότητα, η οποία βεβαίως δεν ήταν πραγματικότητα, ήταν "πραγματικότητα" και η οποία, όμως, εν συνεχεία διαψεύσθηκε από τα πράγματα» (Από την ομιλία του Μ. Βορίδη για τον προϋπολογισμό).

***

Πράγματι βάζει ταξικά τα ζητήματα από τη σκοπιά της υπεράσπισης του καπιταλισμού, αλλά του είναι αναγκαία η ιδεολογικοπολιτική επίθεση στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό, για να στηρίξει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού λόγω οικονομικής κρίσης, επομένως και η επίθεση στην πολιτική διέξοδο που προτείνει το ΚΚΕ, πασχίζοντας να τεκμηριώσει ότι η πολιτική του ΚΚΕ ευθύνεται για την κρίση!.. Δεν έχει άλλο δρόμο για να ενισχύσει την πάλη του αστικού πολιτικού συστήματος για την υποταγή της εργατικής τάξης, του λαού, σε μια βάρβαρη πολιτική, που πασχίζει να αντιμετωπίσει την κρίση υπέρ του κεφαλαίου. Ρίχνει λάσπη στην πολιτική του ΚΚΕ σπέρνοντας σκόπιμα συγχύσεις για το σοσιαλισμό, εννοώντας τη σοσιαλδημοκρατία των μεταπολεμικών δεκαετιών. Αυτό εννοεί με το ότι οι κυβερνήσεις υιοθέτησαν αντιλήψεις των κομμουνιστών, «αριστερές» τις λέει και ας απέχουν οι ιδέες της σοσιαλδημοκρατίας από τις κομμουνιστικές όσο η μέρα με τη νύχτα. Θέλει ταυτόχρονα να πει ότι αν όλα τα προηγούμενα χρόνια εφαρμόζονταν άκρως νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν θα υπήρχε κρίση. Λέει ακόμη για ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, αλλά στόχο έχει το εργατικό κίνημα. Η ιδεολογική ηγεμονία της «αριστεράς» σημαίνει ότι η πάλη της εργατικής τάξης για την ικανοποίηση των αναγκών της, που ασκούσε πίεση στις κυβερνήσεις, για τον Μ. Βορίδη υπονόμευε το σύστημα, γι' αυτό επήλθε και η κρίση...

***

Ποιο είναι ουσιαστικά το πρόβλημα που κρύβει; Το γεγονός ότι μεταπολεμικά ο μεγάλος ρυθμός ανάπτυξης του καπιταλισμού, σε συνδυασμό με την ύπαρξη του σοσιαλιστικού συστήματος, ανάγκαζε το κεφάλαιο να κάνει παραχωρήσεις σε μισθούς, ασφαλιστικά δικαιώματα, κοινωνικές παροχές, προκειμένου να χειραγωγεί την εργατική τάξη. Ταυτόχρονα το κράτος, πριν ακόμη τον πόλεμο, προσπαθούσε να συμβάλλει στην ενίσχυση του κεφαλαίου αναλαμβάνοντας επενδύσεις σε τομείς στρατηγικής σημασίας, όπως ενέργεια,τηλεπικοινωνίες, άλλες υποδομές (λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμοι κλπ) σε μια εποχή που απαιτούνταν τεράστια κεφάλαια για τέτοιες επενδύσεις οι οποίες ή δεν ήταν κερδοφόρες ή απέφεραν μικρό κέρδος, άρα ήταν ασύμφορες για τα ίδια τα μονοπώλια. Είναι αυτό που ο Μ. Βορίδης, και όχι μόνο, και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στα τελευταία 20 χρόνια ονόμαζαν κρατισμό. Αλλά αυτό όχι μόνο δεν ήταν αριστερή πολιτική, αλλά ταξικότατη υπέρ του κεφαλαίου, για να συνεχίζεται η εκμετάλλευση. Στη συνέχεια, βεβαίως, επειδή η επιστήμη και η τεχνολογία πολλαπλασίασαν τις εφαρμογές στους πιο πάνω τομείς, επομένως αύξησαν κατακόρυφα το πεδίο της κερδοφορίας άρχισαν οι ιδιωτικοποιήσεις. Ταυτόχρονα το κράτος προχώρησε στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις κάνοντας φτηνούς τους εργάτες για να αυξάνεται γρηγορότερα η κερδοφορία. Αυτή η πολιτική άρχισε να εφαρμόζεται και στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του '80 από το ΠΑΣΟΚ και με γοργούς ρυθμός μετά το 1990, που φόρτωσε τα βάρη των προβληματικών επιχειρήσεων στο λαό και μετά τις ιδιωτικοποίησε. Που άρχισε να ιδιωτικοποιεί τράπεζες, πρώην ΔΕΚΟ κλπ. Βεβαίως, το εργατικό κίνημα έβαλε και βάζει εμπόδια στην πιο γοργή εφαρμογή των μέτρων της βαρβαρότητας. Για όλα τα παραπάνω κατηγορεί το πολιτικό σύστημα ότι απέτυχε. Οι αρνητικοί συνειρμοί που πασχίζει να ενσταλάξει στις λαϊκές συνειδήσεις, ταυτίζοντας το αστικό κράτος που έκανε παραχωρήσεις με το σοσιαλισμό, εντάσσονται στην επιδίωξη ιδεολογικοπολιτικής υπονόμευσης του σοσιαλισμού, επομένως στην παρεμπόδιση και της ταξικής πάλης και της συσπείρωσης στο ΚΚΕ. Η διαφορά με το σοσιαλισμό είναι η κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, άρα το κράτος δεν θα είναι των καπιταλιστών αλλά των εργατών. Και βεβαίως αυτό το κράτος θα λύνει ζητήματα του λαού. Αυτό πολεμά ο Μ. Βορίδης.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΡΩΣΙΑ Βουλευτικές εκλογές με αποκλεισμούς και χειραγώγηση

Γιγαντοπανό με τον Πούτιν, που φέρεται να λέει - με την εύστοχη παρέμβαση κάποιων - την πραγματικότητα: «Ψηφίσεις, δεν ψηφίσεις, έτσι ή αλλιώς θα με 'χεις»

Σήμερα, 4 Δεκέμβρη, θα διεξαχθούν οι κοινοβουλευτικές εκλογές για την Κρατική Δούμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Για πρώτη φορά, οι 450 βουλευτές της Κρατικής Δούμας, που αποτελεί την Κάτω Ρωσική Βουλή, θα εκλεγούν για ένα διάστημα πέντε χρόνων, αντί τεσσάρων.Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής, Βλαντίμιρ Τσούροφ, σήμερα στη Ρωσική Ομοσπονδία υπάρχουν περίπου 110 εκατομμύρια ψηφοφόροι, εκ των οποίων 108 εκατομμύρια ζούνε στη Ρωσία. Στο εξωτερικό δημιουργήθηκαν 369 εκλογικά τμήματα όπου καλούνται να ψηφίσουν 1,8 εκατομμύρια ψηφοφόροι, που ζούνε σήμερα πέρα από τα σύνορα της χώρας τους.
Στις φετινές εκλογές, για να μπορέσουν τα κόμματα να εκλέξουν βουλευτές θα πρέπει να ξεπεράσουν το εκλογικό όριο του 7%. Ωστόσο, η εκλογική νομοθεσία προβλέπει πως εάν ένα κόμμα συγκεντρώσει από 5% έως 6% ψήφους τότε θα εξασφαλίσει μια έδρα στην Kάτω Βουλή, ενώ εάν συγκεντρώσει από 6% έως 7% ψήφους θα εξασφαλίσει 2 έδρες.
Οι ρωσικές αρχές περηφανεύονται για το ότι το 10% των εκλογικών τμημάτων σε όλη τη χώρα η ψηφοφορία θα γίνει με «ηλεκτρονικό ψηφοδέλτιο» και η καταμέτρηση θα γίνει με σύγχρονα μέσα ηλεκτρονικής επεξεργασίας των ψηφοδελτίων, κάτι που, ωστόσο, μάλλον προβληματίζει παρά ικανοποιεί, όταν στα τελευταία 20 χρόνια της ... «δημοκρατίας», είναι πολλές και χαρακτηριστικές οι καταγγελίες των κομμάτων της ρωσικής αντιπολίτευσης για τα μεγέθη της νοθείας που γίνεται.

Επιλογή μεταξύ 7 κομμάτων

Γελοιογραφία από την εφημερίδα του ΚΕΚΡ «Εργαζόμενη Ρωσία»: Η ρώσικη αρκούδα, το σύμβολο του κυβερνητικού κόμματος της «Ενιαίας Ρωσίας», στρουθοκαμηλίζει στην κάλπη των ρωσικών εκλογών

Στις εκλογές, θα πάρουν μέρος μόλις 7 πολιτικά κόμματα της Ρωσίας, που διέφυγαν το «σκόπελο» του ρωσικού υπουργείου Δικαιοσύνης, το οποίο «μοιράζει» και αφαιρεί τις άδειες λειτουργίας των κομμάτων. Μόνο όσα κόμματα παραδώσουν τα λεπτομερή στοιχεία 50 χιλιάδων μελών τους, αναλογικά κατανεμημένα στη χώρα και περάσουν από ελέγχους πολιτικούς και οικονομικούς, χαρακτηρίζονται από τον παραπάνω κρατικό οργανισμό ως «πολιτικά κόμματα» και τους επιτρέπεται να λάβουν μέρος στις εκλογές. Σήμερα, λοιπόν, θα αναμετρηθούν: το κυβερνών κόμμα της «Ενιαίας Ρωσίας», το «Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας» (ΚΚΡΟ), το εθνικιστικό «Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα» (ΛΔΠΡ), το κεντροαριστερό «Δίκαιη Ρωσία», το κεντροδεξιό «Γιάμπλοκο», οι «Πατριώτες της Ρωσίας», και το δεξιό «Δίκαια Υπόθεση».Συνολικά 3.003 υποψήφιοι από 7 πολιτικά κόμματα θα διεκδικήσουν τις 450 έδρες στην Κάτω Βουλή.
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις το κόμμα των Πούτιν - Μεντβέντιεφ, «Ενιαία Ρωσία» φαίνεται να εξασφαλίζει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, κατά τη διάρκεια των προσεχών βουλευτικών εκλογών στις 4 Δεκέμβρη. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η «Ενιαία Ρωσία» θα εξασφαλίσει το 50% - 54% των ψήφων και περίπου 252 - 253 έδρες στην Κάτω Βουλή. Ωστόσο, αρκετά λιγότερες από τις 315 που διαθέτει σήμερα.
Με βάση τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων τη δεύτερη θέση θα καταλάβει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ), που θα συγκεντρώσει από 16% έως 22% και πάνω από 90 έδρες. Σαφώς περισσότερες από τις 57, που διαθέτει σήμερα.
Στην τρίτη θέση φαίνεται να βρίσκεται το εθνικιστικό «Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα» με ποσοστά 12% - 13% και έως 60 έδρες, ενώ το κόμμα «Δίκαιη Ρωσία» θα συγκεντρώσει από 8% έως 12% και αν, από 40 έως 60 έδρες.
Πρέπει να σημειωθεί πως τον τελευταίο χρόνο έγιναν από το σύστημα απανωτές προσπάθειες να παρουσιαστεί η «Δίκαιη Ρωσία» ως αντιπολιτευτικό κόμμα. Στην κατεύθυνση αυτή ο πρόεδρος του κόμματος, Σ. Μιρόνοφ, «εκδιώχθηκε» από την Προεδρία της Ανω Ρωσικής Βουλής και πέρασε στην «αντιπολίτευση». Η τακτική φαίνεται να αποδίδει, αφού πριν 10 μήνες οι δημοσκοπήσεις έδιναν στο κόμμα αυτό ποσοστά χαμηλότερα του εκλογικού ορίου, ενώ τώρα αυτό φαίνεται να προσεγγίζει διψήφια νούμερα.
Τα υπόλοιπα 3 κόμματα δεν προβλέπεται να συγκεντρώσουν πάνω από το 1% - 2%.

Με διαχειριστικό και «κεντροαριστερό» πρόγραμμα το ΚΚΡΟ

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ) συμμετέχει στις εκλογές της 4ης Δεκέμβρη με ένα κεντροαριστερό πρόγραμμα, το οποίο μπορεί να εφαρμόσει σε σύντομα χρονικά πλαίσια. Αυτό υποστήριξε ο Γκενάντι Ζιουγκάνοφ, Πρόεδρος της ΚΕ του ΚΚΡΟ, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στη Μόσχα στο πρακτορείο ειδήσεων «Ιντερφάξ».
Ο Πρόεδρος της ΚΚΡΟ, για άλλη μια φορά, αναφέρθηκε με θετικό τρόπο στο «χέρι βοήθειας», που έδωσε το ΚΚΡΟ στο αστικό πολιτικό σύστημα, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 1998, η οποία τότε είχε «χτυπήσει» τη Ρωσία. Οπως είπε, το ΚΚΡΟ είχε «αποστείλει» στην κυβέρνηση του Γιεβγκένι Πριμακόφ στη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης τον Γιούρι Μασλιουκόφ, τότε μέλος του Προεδρείου της ΚΕ του ΚΚΡΟ. Κι όπως πρόσθεσε, εκείνη η κυβέρνηση «είχε καταφέρει να βγάλει τη χώρα από την άκρη του γκρεμού».
Βεβαίως, ο Γκ. Ζιουγκάνοφ παρέλειψε να αναφέρει πως μ' εκείνη την αστική «κεντροαριστερή» κυβέρνηση τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης τα είχαν επωμιστεί οι εργαζόμενοι, που είδαν σε μια νύχτα να εξανεμίζονται οι οφειλές δεκάδων μισθών, που τους χρωστούσαν επιχειρηματίες και κράτος, μετά την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος.
Ωστόσο, ο Γκ. Ζιουγκάνοφ αναφέρθηκε στο προεκλογικό πρόγραμμα των «15 βημάτων», που έχει καταθέσει το ΚΚΡΟ και, όπως είπε, προβλέπει μια «αξιοπρεπή ζωή», με βασικά εργαλεία την εθνικοποίηση των πρώτων υλών και την κλιμακωτή φορολογία. Διαβεβαίωσε πως δεν πρόκειται να γίνει εμφύλιος πόλεμος στη Ρωσία, γιατί σε περίπτωση διακυβέρνησης από το ΚΚΡΟ δε θα πειραχθούν οι πλούσιοι, αλλά θα κληθούν να μοιραστούν με την κοινωνία τα κέρδη τους, ενώ το κράτος θα προχωρήσει σε εξαγορά των ιδιωτικών επιχειρήσεων που θα θεωρήσει πως πρέπει να γίνουν δημόσια περιουσία.

Αποκλεισμένο από τις εκλογές το ΚΕΚΡ

Να σημειωθεί πως στην πολιτική του ΚΚΡΟ ασκεί σφοδρή κριτική το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας - Επαναστατικό Κόμμα των Κομμουνιστών (ΚΕΚΡ - ΕΚΚ), το οποίο έχει αποκλειστεί με αυθαίρετο τρόπο από τις σημερινές βουλευτικές εκλογές. Το ΚΕΚΡ, τις δύο φορές που του είχε επιτραπεί η συμμετοχή στις εκλογές (το 1995 και το 1999) είχε αναδειχτεί στη μεγαλύτερη μη κοινοβουλευτική δύναμη, συγκεντρώνοντας από 2,2% έως 4,5% (από 1,4 έως 3,1 εκατομμύρια ψήφους).
Το υπουργείο Δικαιοσύνης αφαίρεσε με απαράδεκτο τρόπο από το ΚΕΚΡ την άδεια λειτουργίας, ενώ χωρίς αποτέλεσμα ήταν και οι νέες προσπάθειες του ΚΕΚΡ να χαρακτηριστεί ως «πολιτικό κόμμα» και να έχει συμμετοχή στις εκλογές.
Για τη συμμετοχή στις εκλογές, αλλά και για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης το ΚΕΚΡ - ΕΚΚ συγκρότησε το Ενιαίο Μέτωπο Εργαζομένων Ρωσίας (ΡΟΤ - ΦΡΟΝΤ), μαζί με άλλες μικρότερες πολιτικές δυνάμεις και ταξικά συνδικάτα. Ωστόσο, και αυτή η προσπάθεια για 6 συνεχόμενες φορές είχε την άρνηση του υπουργείου Δικαιοσύνης να επικυρώσει το «Μέτωπο» ως «πολιτικό κόμμα», ώστε αυτό να μπορεί να συμμετέχει στις εκλογές.
Ο παραλογισμός έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε στην τελευταία άρνηση των αρχών (τον Απρίλη του 2011) ως λόγος άρνησης ήταν το ίδιο το έμβλημα του «Μετώπου», η γροθιά με το κόκκινο αστέρι, που χαρακτηρίστηκε «εξτρεμιστικό σύμβολο». Το υπουργείο Δικαιοσύνης σημείωσε στην απόφαση που κοινοποίησε πως «το έμβλημα του κόμματος με τη μορφή της σφιγμένης γροθιάς μέσα στο πεντάγωνο κόκκινο αστέρι, που συμβολίζει τη στρατιωτική διάσταση του σοβιετικού κράτους και ταυτόχρονα τον αγώνα κατά του υπάρχοντος κρατικού καθεστώτος, μπορεί να ερμηνευτεί σαν σύμβολο εξτρεμισμού».
Στις συνθήκες αυτές, το ΚΕΚΡ - ΕΚΚ καθώς και οι εκπρόσωποι των ταξικών εργατικών συνδικάτων που συμμετέχουν στο «Μέτωπο» απευθύνθηκαν στο ΚΚΡΟ με την πρόταση για τη συσπείρωση γύρω του όλων των δυνάμεων που τοποθετούνται ενάντια στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.
Η ηγεσία του ΚΚΡΟ αρνήθηκε να κατεβεί στις εκλογές μαζί με το ΚΕΚΡ - ΕΚΚ καθώς και με τις εργατικές οργανώσεις, ενώ αρνήθηκε να εντάξει στα εκλογικά ψηφοδέλτια του κόμματος εκπροσώπους των νέων ταξικών εργατικών συνδικάτων.
Στην κριτική του το ΚΕΚΡ, εκτός άλλων, σημειώνει πως στα προεκλογικά προγράμματα του ΚΚΡΟ δεν γίνεται λόγος για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης, δεν υπάρχουν κατευθύνσεις για την οργάνωση κι ανάπτυξη του εργατικού κινήματος και των εργατικών συνδικάτων, ενώ το βάρος δίνεται στην προοπτική συγκρότησης μιας κυβέρνησης «λαϊκής εμπιστοσύνης», από «επαγγελματίες» και πατριώτες, που θα υλοποιήσει ένα διαχειριστικό πρόγραμμα ελάφρυνσης των αντιλαϊκών βαρών και θα οδηγήσει τη χώρα μπροστά.
Με βάση τα παραπάνω, το ΚΕΚΡ - ΕΚΚ καλεί σ' αυτές τις εκλογές σε ενεργή αποχή και δηλώνει πως θα συνεχίσει τον αγώνα για την καταγραφή του «Μετώπου», που θα του επιτρέψει την έξοδό του στην αρένα του επίσημου πολιτικού αγώνα, στην αξιοποίηση των κοινοβουλευτικών δυνατοτήτων, για τη διερεύνηση του επαναστατικού κινήματος με τη συμμετοχή των πιο πλατιών εργατικών δυνάμεων.

Σε υποτονικό κλίμα

Πρέπει να σημειωθεί, πως όλη η προεκλογική περίοδος ήταν υποτονική, χωρίς μαζικές συγκεντρώσεις και πολιτικές ομιλίες, με μεγάλο ποσοστό των Ρώσων (γύρω στο 40% - 50%) που δείχνει να μην ενδιαφέρεται για την επιλογή μεταξύ των 7 μόλις πολιτικών κομμάτων, που οι αρχές επέτρεψαν την κάθοδό τους στις εκλογές. Επίσης, η προαποφασισμένη εναλλαγή των αξιωμάτων του Προέδρου και του Πρωθυπουργού, ανάμεσα στους Β. Πούτιν - Ντ. Μεντβέντιεφ, δυναμώνει στα λαϊκά στρώματα την αίσθηση πως όλα έχουν προαποφασιστεί χωρίς τη φυσική παρουσία τους.
Το γεγονός αυτό το ενισχύουν όχι μόνον τα εμπόδια που έχουν τεθεί σε κόμματα, όπως στο ΚΕΚΡ, να κατέβουν στις εκλογές, αλλά κι από τα αξιοπερίεργα του ρωσικού εκλογικού νόμου, που μεταξύ άλλων προβλέπει πως η ψηφοφορία μπορεί να γίνει και με ... μεταφερόμενες κάλπες.
Παρόλα αυτά, το κυβερνών κόμμα της «Ενιαίας Ρωσίας», αν κι έχει ως σύμβολο την αρκούδα, συνεχίζει να στρουθοκαμηλίζει, αγνοώντας τη λαϊκή δυσφορία και δυσαρέσκεια.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΓΔΜ

Με αφορμή το γεγονός ότι αύριο αναμένεται να γίνει γνωστή η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης σχετικά με την προσφυγή της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ), κατά της Ελλάδας δημοσιεύουμε αποσπάσματα από την Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ το Μάρτη του 2011 «Για τις διεθνείς εξελίξεις στην περιοχή μας και στην ευρύτερη περιοχή και τις θέσεις του ΚΚΕ», όπου διατυπώνεται ξεκάθαρα η θέση του Κόμματος για το ζήτημα της ΠΓΔΜ. Η συγκεκριμένη προσφυγή της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ γίνεται με το «επιχείρημα» της «παραβίασης από την Ελλάδα της ενδιάμεσης συμφωνίας, απ' αφορμή του βέτο με το οποίο απείλησε η Ελλάδα, αν σε προηγούμενη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι συζητιόταν η ένταξη της ΠΓΔΜ».

Το ΚΚΕ υπογραμμίζει στην Απόφαση αυτή της ΚΕ:
«Τις εξελίξεις στην περιοχή σφραγίζει η διεύρυνση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Η στρατηγική ένταξης των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, η πιο άμεση εμπλοκή τους στα ιμπεριαλιστικά σχέδια σηματοδοτεί γενικότερα αρνητικές εξελίξεις για τους λαούς της περιοχής. Ενεργό ρόλο για την υλοποίηση αυτής της στρατηγικής διαδραματίζει και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη λεγόμενη "Ατζέντα 2014", με την οποία επιδιώκεται η ενσωμάτωση των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ έως το 2014.
Συνεχίζονται οι διπλωματικές κινήσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στο θέμα της ΠΓΔΜ για την αναζήτηση μιας συμβιβαστικής λύσης στο θέμα της ονομασίας, ώστε να δικαιολογηθεί η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ που απαιτούν οι ΗΠΑ, καθώς και το άνοιγμα του δρόμου για τη σύνδεσή της με την ΕΕ.
Ο αμερικανικός παράγοντας ενισχύει την παρέμβασή του. Στα τέλη Αυγούστου του 2010 (παραμονές της αναμενόμενης νέας πρωτοβουλίας Νίμιτς), ο Αμερικανός πρέσβης στα Σκόπια Φίλιπ Ρίκερ δήλωσε ότι η αμερικανική θέση δεν προβλέπει αλλαγή του συνταγματικού ονόματος της "Μακεδονίας", ούτε αλλαγή του Συντάγματος της χώρας και ουσιαστικά υποστηρίζει τη λύση της διπλής ονομασίας με την εξεύρεση "διεθνούς αναφοράς" που θα αντικαταστήσει μόνο το FYROM (όπου, δηλαδή, χρησιμοποιείται σήμερα, ενώ το "Δημοκρατία της Μακεδονίας" θα διατηρηθεί στο εσωτερικό και στις διμερείς σχέσεις των χωρών που έχουν αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό όνομά της).
Ο ισχυρισμός των αστικών κομμάτων της χώρας, πως η ένταξη της Ελλάδας σε ΝΑΤΟ κι ΕΕ είναι τα "διαπραγματευτικά μας όπλα", αποδεικνύεται κι από τα παραπάνω πως είναι αναληθής.
Στην πραγματικότητα αυτά τα "ατού" είναι "δίκοπο μαχαίρι". Κι αυτό γιατί οι δεσμεύσεις που έχει η χώρα στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ οδηγούν σε αύξηση των ευρω-αμερικανικών πιέσεων στην αστική τάξη της χώρας, που μπορεί να αναγκαστεί να κάνει επικίνδυνες υποχωρήσεις.
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μοιάζει να προσδοκά στην αύξηση της πίεσης του αλβανικού στοιχείου (που αποτελεί περίπου το 30% του συνολικού πληθυσμού) στις κυβερνητικές δυνάμεις της ΠΓΔΜ.
Πίεση που σαφώς κι έχει αυξηθεί μετά την απόφαση του δικαστηρίου της Χάγης για τη νομιμοποίηση του Κοσσόβου κι έχει ενισχύσει τις τυχοδιωκτικές βλέψεις περί "Μεγάλης Αλβανίας".
Να σημειωθεί πως το 2008 ο σημερινός αρχηγός της ΝΔ, Αντ. Σαμαράς, ως υπουργός Πολιτισμού της τότε κυβέρνησης, είχε προβλέψει πως σύντομα θα λυθεί το πρόβλημα με την ονομασία των Σκοπίων, καθώς η γειτονική χώρα θα διαλυθεί υπέρ μιας μεγαλύτερης Αλβανίας και μιας μεγαλύτερης Βουλγαρίας.
Πρόκειται για ενδείξεις που δείχνουν πως η αστική τάξη της Ελλάδας δεν έχει αντίρρηση να συμμετάσχει στα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια στην περιοχή, ακόμη και σ' ένα τόσο επικίνδυνο σενάριο όπως η λεγόμενη "Μεγάλη Αλβανία" ή "Φυσική Αλβανία". Πρόκειται στην κυριολεξία για "παιχνίδι με τη φωτιά".
Ταυτόχρονα κι ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις διακηρύσσουν πως συζητούν μόνον το όνομα της γειτονικής χώρας, στην πραγματικότητα η αστική τάξη της ΠΓΔΜ θέτει με κάθε ευκαιρία ζήτημα αναγνώρισης "μακεδονικής" ταυτότητας και γλώσσας καθώς και ανάλογης "μειονότητας" στις βαλκανικές χώρες.
Πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής που ακολούθησε η Γιουγκοσλαβία, μετά τη ρήξη του Τίτο με τη Σοβιετική Ενωση, χαρακτηρίζοντας τους κατοίκους του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας ως χωριστή "μακεδονική" εθνότητα (οι οποίοι ζούσαν, όχι μόνο στο γιουγκοσλαβικό κομμάτι της Μακεδονίας, αλλά και στο ελληνικό και στο βουλγαρικό), κάτι που θα της έδινε το δικαίωμα να διεκδικήσει στο μέλλον ανεξάρτητη εθνική υπόσταση.
Από εκείνη τη στιγμή άρχισε μια προσπάθεια αναδρομικής ερμηνείας όλης της ιστορίας του μακεδονικού χώρου, για να θεμελιωθεί η θεωρία της χωριστής "μακεδονικής" εθνότητας, με χωριστή γλώσσα, καταγωγή και ιστορία.
Ουσιαστικά πρόκειται για συστηματική πλαστογράφηση της Ιστορίας, που μεταφέρθηκε και σε χώρες υποδοχής μεταναστών (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία).
Την πολιτική του Τίτο την ανέχτηκαν οι μετεμφυλιακές ελληνικές κυβερνήσεις και την υπέθαλψαν οι ιμπεριαλιστές, γιατί, μετά τη σύγκρουση με τη Σοβιετική Ενωση, μια τέτοια πολιτική εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους για τη δημιουργία προβλημάτων στην περιοχή.
Παρά τα όποια προβλήματα, χωρίς την ιμπεριαλιστική επέμβαση στην περιοχή και το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, δεν ήταν δυνατόν από μόνα τους να αναβιώσουν το παλιό Μακεδονικό ζήτημα, το οποίο, σαν ζήτημα εδαφικών διεκδικήσεων, είχε πάψει να υπάρχει.
Σύμφωνα με τη μαρξιστική αντίληψη "έθνος είναι η ιστορικά διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων, που εμφανίστηκε πάνω στη βάση της κοινότητας της γλώσσας, του εδάφους, της οικονομικής ζωής και της ψυχοσύνθεσης που εκδηλώνεται στην κοινότητα του πολιτισμού".
Με βάση αυτήν την αντίληψη δεν υπάρχει γενικά μακεδονικό έθνος. Η Μακεδονία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια μεγάλη γεωγραφική περιφέρεια, όπου ζούνε πολλά έθνη.
Το κυρίαρχο έθνος που υπάρχει στην ΠΓΔΜ δημιουργήθηκε ως τέτοιο μόνον μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν συνέτρεξαν οι παραπάνω όροι στην Αυτόνομη Δημοκρατία στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας, ενώ υπάρχουν πολλές αποδείξεις πως μέχρι μια περίοδο ως προσδιορισμός χρησιμοποιούνταν επίθετο που αναφερόταν στη σλαβική καταγωγή (Σλαβομακεδόνας).
Η θέση του ΚΚΕ για τις σχέσεις με την ΠΓΔΜ: Το ΚΚΕ, χρόνια τώρα, στη βάση αρχών και ενάντια στο κυρίαρχο ρεύμα, υποστήριξε ότι η εμμονή στην ονοματολογία ήταν και είναι επικίνδυνη και αδιέξοδη πολιτική, ότι σε μια διαπραγμάτευση για εξεύρεση κοινώς αποδεκτής λύσης, στην οποία περιλαμβάνεται με οποιονδήποτε τρόπο το όνομα Μακεδονία και όποια παράγωγα, θα πρέπει ρητά να γίνει αποδεκτό μόνο ως γεωγραφικός προσδιορισμός.
Να μπει τέλος στην αλυτρωτική προπαγάνδα, να υπάρξει αμοιβαία αναγνώριση του απαραβίαστου των συνόρων, της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας των δύο χωρών.
Ταυτόχρονα θεωρούμε πως πρέπει να αναπτυχθεί ένα ισχυρό μέτωπο αντιμετώπισης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του "διαίρει και βασίλευε" στα Βαλκάνια, στα πλαίσια της ανάπτυξης ενός Αντιιμπεριαλιστικού, Αντιμονοπωλιακού κινήματος κατά των αμερικανο-ΝΑΤΟικών επεμβάσεων και των αστικών τάξεων της περιοχής, με κατεύθυνση το σοσιαλισμό, γραμμή πάλης που ενσωματώνει τις ανάγκες των λαών της περιοχής και μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη της εργατικής, λαϊκής πάλης».

«Διαίρει και βασίλευε» των ιμπεριαλιστών για τις μειονότητες

Αναφορικά με το ζήτημα της ανακίνησης μειονοτικών ζητημάτων το ΚΚΕ σημείωνε:
«Οι επιδιώξεις για αναγνώριση "μακεδονικής εθνικής μειονότητας", καθώς και "τουρκικής μειονότητας" (στην Ελλάδα), όπως επιδιώκουν οι ΗΠΑ κι η ΕΕ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θα αποτελέσει ένα ακόμα βήμα για την αμφισβήτηση των συνόρων (π.χ. της Συνθήκης της Λοζάνης) και του εδαφικού status στην περιοχή, κάτι άλλωστε, που δεν το κρύβουν εθνικιστικοί κύκλοι σε Τουρκία και ΠΓΔΜ.
Πρόκειται για προσπάθεια που συνειδητά επιδιώκει να δημιουργήσει προβλήματα, στα πλαίσια της πολιτικής του "διαίρει και βασίλευε", της άμβλυνσης του ταξικού κριτηρίου των εργαζομένων της περιοχής.
Το Κόμμα μας θεωρεί πως η βάση της καταπίεσης δεν είναι εθνική, ούτε θρησκευτική ή γλωσσική, αλλά ταξική!
Για το ΚΚΕ είναι ξεκάθαρο ότι πάνω στην ταξική καταπίεση, που είναι αναπόσπαστο στοιχείο της καπιταλιστικής κοινωνίας, αναπτύσσεται και η εθνική, εθνοτική καταπίεση, η καταπίεση μειονοτήτων, ανθρώπων με άλλη καταγωγή, άλλο γλωσσικό ιδίωμα, η φυλετική καταπίεση, η καταπίεση σε βάρος των γυναικών κλπ.
Ομως μόνον η κατάργηση της ταξικής καταπίεσης, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, η κατάργηση της καπιταλιστικής εκμεταλλευτικής κοινωνίας κι η οικοδόμηση της νέας, της σοσιαλιστικής κοινωνίας μπορεί να θέσει τις βάσεις για την κατάργηση και κάθε άλλης καταπίεσης».

    

Να δυναμώσει η λαϊκή παρέμβαση

Ενα κοινό μοτίβο βρίσκεται στο στόμα των σημερινών κυβερνητικών ως συνέχεια της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ προς γενική χρήση. Πρόκειται για μια αγωνιώδη απειλητική επίκληση της τήρησης των νόμων του αστικού κράτους. Με ύφος Ιαβέρηδων απειλούν ξεδιάντροπα κάθε λαϊκή διαμαρτυρία που αμφισβητεί τους πλέον ανήθικους αντιλαϊκούς κυβερνητικούς νόμους της μεταπολεμικής Ελλάδας.Δείχνουν να ξέχασαν ή να αγνοούν ότι η απειλητική επίκληση του Νόμου και της Τάξης ως κυβερνητικής πολιτικής είναι το τελευταίο σκαλοπάτι της κατρακύλας ενός χρεωκοπημένου καθεστώτος μιας χρεωκοπημένης κυβέρνησης. Εγινε πολλάκις σαφές ότι το αστικό κοινωνικό σύστημα με το εν πολλοίς διεφθαρμένο πολιτικό του εποικοδόμημα πολιτικών και δημοσιογράφων είναι άκρως επικίνδυνο για τη χώρα και το λαό της. Το νέο εργατολαϊκό εποικοδόμημα της εργατικής κυβέρνησης της νέας Ελλάδας καθίσταται ιστορικά, κοινωνικά και πρακτικά αναγκαίο. Το αστικό πτώμα βρίσκεται εκτεθειμένο σε δημόσια τυμπανιαία δηλητηριώδη δυσοσμία. Το πρακτικό ζητούμενο είναι ο νεκροθάφτης που θα το θάψει. Ως προς αυτό οι οιωνοί είναι μενετοί.

Οι εργατικές και λαϊκές επιτροπές απλώνονται στις πόλεις και στα χωριά κι αγκαλιάζουν τον αγροτικό κόσμο. Το χωράφι συναντιέται με το εργοστάσιο, τη βιοτεχνία, την κάθε λογής επιχείρηση. Η φυσική συνέχεια αυτού του μείγματος εύκολα προβλέπεται. Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να καταστεί σαφές το εξής: Οι εργατολαϊκές επιτροπές δεν ήρθαν για να φύγουν. Ηρθαν για να μείνουν και τώρα και πάντα. Ανεξαρτήτως πολιτικών εξελίξεων. Συνιστούν τη λαογέννητη δύναμη κοινωνικής ανάγκης για να πιστοποιεί ότι ο εργατικός έλεγχος είναι πάντα ζωντανός και σε εγρήγορση. Οσοι νομίζουν ότι είναι ένα περιστασιακό προσωρινό γεγονός είναι βαθιά νυχτωμένοι. Οι επιτροπές είναι το εμφανιζόμενο κύτταρο της νέας κοινωνίας της εργασίας, της ισότητας και της προόδου. Είναι η θέληση του δάσκαλου να μην αφήνει τα παιδιά του στο σχολείο να ζουν τρισάθλια και να πεινούν. Είναι η θέληση του καθηγητή να εξηγεί στους μαθητές του τις θανατερές αντιφάσεις των εκμεταλλευτικών κοινωνιών και την ανάγκη του σοσιαλισμού. Είναι η συναγωνιστική συμπαράσταση στους απεργούς εργατοϋπάλληλους. Είναι η συμπαράσταση στις φτωχοοικογένειες να σταθούν όρθιες στον αγώνα της ζωής. Είναι η διδαχή των γερόντων να πουν στα εγγόνια τους για τους αγώνες, για εθνικές, κοινωνικές, λαϊκές, δημοκρατικές ελευθερίες κατά της ντόπιας και ξένης πλουτοκρατίας. Είναι η πρωτώλεια μορφή, το εφαλτήριο οργάνωσης της νέας κοινωνίας της λαϊκής αλληλεγγύης και του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Είναι όλα αυτά κι άλλα ατέλειωτα, το καθένα χωριστά κι όλα μαζί σε ενιαία αδιάσπαστη κοινωνική λαϊκή ανάταση.

Απλά και κατανοητά: Οι εργατολαϊκές επιτροπές είναι σήμερα για να κρατήσουν όρθιο το λαό από την πείνα και το φόβο και αύριο να του ανοίξουν το δρόμο της δικής του οργάνωσης λαϊκής εξουσίας. Αυτά τα δυο πάνε μαζί αξεχώριστα στις εργατοϋπαλληλικές απεργίες και τα λαϊκά συσσίτια αλληλεγγύης στις γειτονιές της Ελλάδας.

Αντώνης ΔΑΜΙΓΟΣ

Επιστολή-απάντηση του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του ΚΚΕ στην επιστολή του ΚΚ Ισπανίας και της «Ενωμένης Αριστεράς»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού και όχι τον εξωραϊσμό του

Ο «Ρ» δημοσιεύει σήμερα την απάντηση του ΚΚΕ, σε επιστολή που έλαβε από το ΚΚ Ισπανίας και την «Ενωμένη Αριστερά»:«Προς το ΚΚ Ισπανίας
και την "Ενωμένη Αριστερά",
σύντροφοι,
Διαβάσαμε την επιστολή σας, που ήδη δημοσιοποιήσατε και στην οποία αναρωτιέστε από πού προκύπτει η εκτίμηση του δημοσιεύματος της εφημερίδας μας, του "Ριζοσπάστη", ο οποίος στο φύλλο του της 22^ης Νοέμβρη, σχετικά με τις πρόσφατες Εκλογές στην Ισπανία, ανέφερε ότι η ""Ενωμένη Αριστερά" εγκλώβισε ψηφοφόρους στις αυταπάτες για μια "καλύτερη διαχείριση" του καπιταλιστικού συστήματος".
Είναι γεγονός ότι η ίδια η συμμετοχή του ΚΚ Ισπανίας στο προεδρείο του λεγόμενου "Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς" που έχει αποδεχτεί στα ιδρυτικά ντοκουμέντα του τη διαφύλαξη των "αρχών της ΕΕ" και στηρίζεται σε θέσεις που υπερασπίζονται τη διαχείριση του καπιταλισμού, δίνει από μόνο του απάντηση.
Ωστόσο, μετά την επιστολή σας είναι αναγκαίο να ανοίξουμε ορισμένα βασικά θέματα παραθέτοντας μόνο μερικά από τα πολλά αποσπάσματα που μπορεί κάποιος να συναντήσει στο εκλογικό πρόγραμμα της "Ενωμένης Αριστεράς" (ΕΑ), που τεκμηριώνουν κι επιβεβαιώνουν τη συγκεκριμένη κριτική του άρθρου της εφημερίδας μας.
Πιο συγκεκριμένα το πρόγραμμα της ΕΑ:
-- Δεν αναφέρει πουθενά ως προϋπόθεση την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού για να υπάρξει λαϊκή ευημερία. Αντίθετα καλλιεργεί σειρά αυταπατών ότι μέσα από τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση.
Ο στόχος "καλής διαχείρισης" του συστήματος διακηρύσσεται ξεκάθαρα στη σελ. 6 του προγράμματος: "...δεν αποκηρύσσουμε την διαχείριση στο άμεσο". Στρατηγικά αυτό τεκμηριώνεται και στη σελ. 17 με την "οικοδόμηση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου", πάντα όμως στηριγμένο στις παλιές, ξεπερασμένες εκμεταλλευτικές καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Στη σελίδα 6 μπαίνει ο στόχος όχι της ανατροπής του καπιταλισμού αλλά "της υπέρβασης του σημερινού κοινωνικού, πολιτικού και πολιτιστικού μοντέλου που κυριαρχείται από τον νεοφιλελευθερισμό". Με άλλα λόγια η όλη προσέγγισή σας εστιάζει το πρόβλημα σε μια μορφή του καπιταλισμού (τον νεοφιλελευθερισμό), και τάσσεται υπέρ μιας άλλης, δήθεν καλύτερης διαχείρισής του. Αυτός είναι χωρίς περιστροφές ο πυρήνας του προγράμματος της ΕΑ, που παραπέμπει στη σοσιαλδημοκρατική διαχείριση.

Το ΚΚΕ συνδέει τον αγώνα ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς με την πάλη για τη λαϊκή εξουσία και το σοσιαλισμό

-- Προβάλλει ότι το καπιταλιστικό κράτος μπορεί να αποτελεί ασπίδα για τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα. Κόντρα στην ίδια την πραγματικότητα που αποδεικνύει ότι το καπιταλιστικό κράτος είναι ταξικό, υπηρετεί τα μονοπώλια και πολύ περισσότερο σε συνθήκες απελευθέρωσης του κεφαλαίου προωθεί αποφασιστικά την βαρβαρότητα στις εργασιακές σχέσεις, στους μισθούς, χτυπά κάθε εργατικό δικαίωμα.

Ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται

-- Στα πλαίσια εξωραϊσμού του καπιταλιστικού κράτους το πρόγραμμα αναφέρει σχετικά στη σελ. 22: "Πάλη για ένα συμμετοχικό κοινωνικό κράτος, όπου, διατηρώντας τον κεντρικό χαρακτήρα του δημοσίου τομέα, να προωθεί το δημόσιο συμφέρον, την ισότητα, την αλληλεγγύη...".
Στο ίδιο πνεύμα: "Το Κράτος πρέπει να επαναφέρει σε ισορροπία την αγορά, όχι μόνο να τη διορθώσει". Καλλιεργείται δηλαδή η ουτοπία ότι η καπιταλιστική οικονομία, το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα κι η αναρχία του μπορούν δήθεν να τιθασευτούν, να "ισορροπήσουν" και οι εργάτες να έχουν όφελος από αυτό. Αυτό το κάλεσμα προκαλεί αναμφισβήτητα συγχύσεις στους εργαζόμενους, εμποδίζει την προσπάθεια ριζοσπαστικοποίησης και κινείται στην κατεύθυνση ενσωμάτωσης λαϊκών δυνάμεων στις στοχεύσεις των δυνάμεων του κεφαλαίου.
Στη σελ. 8 μπαίνει στόχος η: "Δημιουργία απασχόλησης από το δημόσιο γιατί σήμερα οι επιχειρήσεις έχουν πολλές δυσκολίες για να το δημιουργήσουν δίχως βοήθεια". Την ώρα που η εργατική τάξη οδηγείται στη φτώχεια και την εξαθλίωση το πρόγραμμα της ΕΑ εκφράζει την... αγωνία του για τις "πολλές δυσκολίες" που έχουν οι καπιταλιστές και στην ουσία νομιμοποιεί τις απαιτήσεις τους για νέο ζεστό κρατικό χρήμα ως στήριξη που αποτελεί άρμα για την περικοπή ή και την κατάργηση των επιδομάτων ανεργίας στο όνομα της επιδότησης της εργασίας που έχει ως αρχή της ΕΕ, της οποίας βεβαίως η ΕΑ αποτελεί σταθερό υποστηρικτή της. Δεν πρέπει να υπάρχει επίσης αμφιβολία για τις εργασιακές σχέσεις που θα ισχύσουν σε αυτήν την απασχόληση αφού εξαγγέλλεται στη σελ. 8 με ορολογία που χρησιμοποιεί η ΕΕ κι οι Σύνδεσμοι Βιομηχάνων: "η αναδιανομή κι ο εξορθολογισμός της υπάρχουσας απασχόλησης". Αυτά για την εργατική τάξη σημαίνουν πως η ΕΑ δίνει το πράσινο φως για ελαστικά ωράρια, για την κατάργηση ΣΣΕ και τη γενίκευση της μερικής απασχόλησης.
-- Αναπαράγεται η αστική κι οπορτουνιστική αντίληψη για την καπιταλιστική κρίση, περί κρίσης χρέους αλλά η αιτία της καπιταλιστικής κρίσης είναι η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων. Προβάλλεται το χρέος ως πρόβλημα που πρέπει να απασχολεί την εργατική τάξη και το λαό για το οποίο ευθύνεται και πρέπει να πληρώσει η πλουτοκρατία.
-- Ετσι αποπροσανατολιστικά υποστηρίζεται ότι οι λαοί έχουν να κερδίσουν κάτι από την αναδιαπραγμάτευση του χρέους και την έκδοση ομολόγων από την ΕΕ (σελ. 18). Δεν είναι αυτό ένα διαχειριστικό "γιατροσόφι" για τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος; Εχει όμως πικρή πείρα ο ελληνικός λαός από τα νέα δάνεια που καλείται να πληρώσει όπως έγινε με το γνωστό κούρεμα 50%, αλλά και από την πρόταση μερίδων της πλουτοκρατίας για έκδοση ομολόγων από την ΕΕ.
-- Το πρόγραμμά σας είναι σταθερά προσανατολισμένο στη στήριξη της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, που αποτελεί εχθρό των λαών, κι αποπνέει φροντίδα για τη διάσωση και τη "διόρθωσή" της, κι όχι για τη διάλυσή της.
-- Μιλά για την "αλλαγή δομής της ΕΕ" (σελ. 18) για: "Δέσμευση για αλλαγή της σημερινής Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ" χωρίς ούτε μια στιγμή να αμφισβητεί αυτή τη διακρατική ιμπεριαλιστική ένωση και πολύ περισσότερο να αναφέρεται η ανάγκη αποδέσμευσης της κάθε χώρας από αυτή.
Μάλιστα νομιμοποιούνται πλήρως τα κριτήρια του Μάαστριχτ και των Συμφώνων Σταθερότητας που αποτελούν μοχλό προώθησης της αντεργατικής πολιτικής με την πρόταση για "αύξηση του χρονικού περιθωρίου μείωσης του ελλείμματος στο 3% μέχρι το 2016" (σελ.18). Διακηρύσσεται η νομιμοφροσύνη στα κριτήρια που θέτει το μεγάλο κεφάλαιο για να φτηνύνει κι άλλο η τιμή της εργατικής δύναμης.
-- Αναφέρεται πως: "Η ΕΕ πρέπει να προβεί στην αγορά του δημόσιου χρέους των κρατών μελών και να εκδώσει ομόλογα στο βαθμό που θα είναι αναγκαίο για να εμποδίσει την κερδοσκοπία» (σελ. 18). Καλλιεργείται δηλαδή η λογική ότι η ΕΕ μπορεί να αποκτήσει φιλολαϊκό χαρακτήρα κι ότι μέσα από αυτή υπάρχει διέξοδος από την κρίση που μπορεί να ωφελήσει την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Αυτά την ώρα που είναι πασίγνωστο ότι η ΕΕ φτιάχτηκε από τις αστικές κυβερνήσεις από τη μια για να υπερασπιστεί τα ευρωπαϊκά μονοπώλια, στο διεθνή ανταγωνισμό τους με τα αμερικάνικα, ρώσικα, γιαπωνέζικα, κινέζικα κλπ., κι από την άλλη για να εκμεταλλευθεί πιο εντατικά και συντονισμένα τους εργαζόμενους, θωρακίζοντας την αστική εξουσία με νέους πολιτικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς. Αυτή είναι η ΕΕ, μια ένωση που υπηρετεί τα μονοπώλια! Δεν διορθώνεται από τα μέσα, γιατί το "κύτταρό» της είναι τα μονοπώλια, και "σπονδυλική στήλη" η αστική εξουσία! Η μόνη φιλολαϊκή προοπτική για τους εργαζόμενους είναι η αποδέσμευση των χωρών απ' αυτήν την Ενωση, με εγκαθίδρυση της Λαϊκής εξουσίας, που θα οδηγήσει στην κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, στον κεντρικό σχεδιασμό και στον εργατικό έλεγχο. Μόνο μια τέτοια εξουσία μπορεί να γλιτώσει το λαό από το υπέρογκο δημόσιο χρέος για το οποίο δεν έχει καμία ευθύνη.
-- Το πρόγραμμά σας καλεί την ίδια την ΕΕ να θέσει εξαίρεση στην ελευθερία κίνησης κεφαλαίου μεταξύ των κρατών μελών και των φορολογικών παραδείσων (σελ. 12). Δεν αντιπαλεύει δηλαδή συνολικά την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων (σημ. βασική αρχή της Συνθήκης του Μάαστριχτ που το ΚΕΑ και το προεδρείο του, μέλος του οποίου είναι και το ΚΚ Ισπανίας, στηρίζουν) αλλά ζητά εξαιρέσεις από το γενικό κανόνα που ασφαλώς θα συνεχίζει να ισχύει και θα αποτελεί εργαλείο στα χέρια του κεφαλαίου για τη συντριβή των εργατικών λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Κι εδώ δηλαδή οι προτάσεις είναι για άλλη μια φορά προτάσεις διαχείρισης κι όχι ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
-- Μάλιστα στο πρόγραμμά σας εξωραΐζεται ο καπιταλισμός, και προβάλλεται η αντίληψη ότι το κεφάλαιο και η εξουσία του που στηρίζονται στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, μπορούν να γίνουν δήθεν "ηθικά" και "δίκαια".
Τι άλλο από περιγραφή μιας δήθεν "καλής διαχείρισης" του καπιταλισμού μπορεί να είναι η θέση (στη σελ. 51): "Στην περίπτωση που ξεκινούν διαδικασίες ιδιωτικοποίησης η ΕΑ δεσμεύεται να αγωνιστεί ενάντια σε αυτές σε συνεργασία με συνδικάτα και κοινωνικά κινήματα, απαιτώντας αυτή η απόφαση να υιοθετείται τουλάχιστον με διαφάνεια και με δημοκρατικό τρόπο με την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών που θίγονται» καθώς και στη σελ. 81 ο στόχος περί: "Τήρησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις εμπορικές συμφωνίες". Δηλαδή ιδιωτικοποιήσεις, εμπορικές καπιταλιστικές συμφωνίες με ....ηθική και διαφάνεια, ένας ...ηθικός καπιταλισμός, που είναι εφικτός με βάση το πρόγραμμα της ΕΑ και τις θέσεις του ΚΕΑ.

Για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης, της πάλης για την λαϊκή εξουσία

Σύντροφοι,
Τα παραπάνω είναι μόλις ένα δείγμα των θέσεων που τεκμηριώνουν την κριτική της εφημερίδας του ΚΚΕ. Θέσεις που δεν έχουν καμιά σχέση με την πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας αλλά αντίθετα προσφέρουν άλλοθι στον καπιταλισμό, καλλιεργούν αυταπάτες και προσφέρουν υπηρεσίες στη διαιώνισή του, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που ολοένα και περισσότεροι εργάτες, άνθρωποι του μόχθου, αντιλαμβανόμενοι τα αδιέξοδά του, αναζητούν διέξοδο από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Αυτή η διέξοδος δεν μπορεί να είναι ο λεγόμενος "Σοσιαλισμός του 21^ου αιώνα", που αποτελεί άρνηση του επιστημονικού σοσιαλισμού, της εργατικής εξουσίας, της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και του κεντρικού σχεδιασμού, κι επί της ουσίας είναι ένας εξανθρωπισμένος καπιταλισμός που είναι αδύνατο να υπάρξει.
Τέλος, στην επιστολή σας προς το Κόμμα μας, αναφέρετε πως "είναι καιρός για ενότητα της συνεπούς αριστεράς και τη σύγκλιση...". Η διαχειριστική, σοσιαλδημοκρατική γραμμή ενός εξανθρωπισμένου καπιταλισμού, η άρνηση του σοσιαλισμού που οικοδομήθηκε τον 20ό αιώνα, με αντιεπιστημονικές, ανιστόρητες θέσεις, είναι η ιδεολογικοπολιτική βάση της λεγόμενης "ενότητας της αριστεράς". Αυτές οι επιλογές βάζουν εμπόδια στην ταξική πάλη, στη συγκέντρωση κοινωνικών, λαϊκών δυνάμεων ενάντια στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Κι αυτό στις συνθήκες που αποκτά επείγοντα χαρακτήρα η κοινή συντονισμένη δράση της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων, των μικρομεσαίων αγροτών, των γυναικών, της νεολαίας ώστε να δυναμώσει η λαϊκή συμμαχία και η πάλη για τα συμφέροντα των εργαζομένων, την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων .
Αυτή η γραμμή επιβεβαιώνεται και από την πείρα μας, από την ανάπτυξη της ταξικής πάλης στην Ελλάδα όπου όπως είναι γνωστό με πρωταγωνιστή το ΠΑΜΕ οργανώθηκαν περισσότερες από 22 πανεργατικές απεργίες, αμέτρητες ταξικές πολύμορφες αναμετρήσεις με σύνθημα "χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά", συγκεντρώνοντας την προσοχή στην οργάνωση της πάλης στα εργοστάσια , στους χώρους δουλειάς.
Σύντροφοι,
Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά σας δημοσιεύουμε στην εφημερίδα μας, το "Ριζοσπάστη", την επιστολή σας και την απάντησή μας, ώστε να πληροφορηθούν οι εργαζόμενοι για τις θέσεις του κάθε κόμματος και να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ».

Η επιστολή του ΚΚ Ισπανίας

«Ενωμένη Αριστερά - ΚΚ Ισπανίας
Προς την Αλέκα Παπαρήγα
Γενική Γραμματέα του ΚΚΕ
Μαδρίτη, 25η Νοέμβρη
Αγαπητή συντρόφισσα,
Διαβάσαμε με ανησυχία στην εφημερίδα σας, τον "Ριζοσπάστη", στις 22 Νοεμβρίου, την ανάλυσή σας για το εκλογικό αποτέλεσμά μας στην Ισπανία. Σε αυτό το άρθρο λέτε ότι εγκλωβίσαμε τους ψηφοφόρους σε αυταπάτες περί μιας καλύτερης διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος.
Κατά την άποψή μας αυτός ο χαρακτηρισμός είναι λανθασμένος και δεν ανταποκρίνεται στο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, που οι υποψήφιοι και οι αγωνιστές μας στην Ενωμένη Αριστερά υπερασπίστηκαν.
Επισυνάπτουμε σε αυτό το e-mail το εκλογικό μας πρόγραμμα, ώστε να μας υποδείξετε σε ποιο σημείο υπερασπιζόμαστε μια καλύτερη διαχείριση του καπιταλισμού.
Σε κάθε περίπτωση, για την Ενωμένη Αριστερά και για το ΚΚ Ισπανίας στα πλαίσια της τρέχουσας κρίσης, την οποία προκάλεσε η καπιταλιστική καταλήστευση, που επιτίθεται στα δικαιώματα που κατέκτησε η εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο, είναι καιρός για ενότητα της συνεπούς αριστεράς και σύγκλισή της προς την εναλλακτική λύση, το Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.
Γι' αυτό, παρά το γεγονός πως στην εφημερίδα σας έγινε αρνητική κριτική στην Ενωμένη Αριστερά, θα συνεχίσουμε να έχουμε αδελφικές διμερείς σχέσεις με το κόμμα σας, καθώς θεωρούμε το κόμμα σας αδιαμφισβήτητο μέρος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Είμαστε στη διάθεσή σας, αν επιθυμήσετε να πραγματοποιήσουμε διμερή επαφή στην Αθήνα ή τη Μαδρίτη.
Θα θέλαμε να δηλώσουμε ξανά την αλληλεγγύη μας με τον ελληνικό λαό, που έχει υποστεί πραξικόπημα από τις αγορές, σε συνεργασία με τους σοσιαλδημοκράτες, τη δεξιά και την άκρα δεξιά της Ελλάδας. Η εκλογική μας επιτυχία είναι στη διάθεση του διεθνούς συντονισμού, που απαιτείται για την κινητοποίησή μας ενάντια στον καπιταλισμό την τρέχουσα περίοδο.
Καθώς δημοσιοποιήσατε την αρνητική εκτίμησή σας για το εκλογικό μας πρόγραμμα, θα αναπαράγουμε το άρθρο σας, μεταφρασμένο στα ισπανικά, μαζί με την απάντηση αυτή προς εσάς.
Ταυτόχρονα, αν το θεωρείτε σκόπιμο, θα θέλαμε να δημοσιεύσετε αυτό το γράμμα στην εφημερίδα σας, τον "Ριζοσπάστη".
Περιμένοντας την απάντησή σας, σας στέλνουμε τους χαιρετισμούς της Ενωμένης Αριστεράς και του ΚΚ Ισπανίας και σας ζητάμε να τους μεταφέρετε στους συντρόφους σας.
Βίλι Μάιερ, υπεύθυνος της Διεθνούς Πολιτικής της ΕΑ
Μάιτε Μόλα, γραμματέας των Διεθνών Σχέσεων του ΚΚΙ».

   

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΕΕ - ΕΥΡΩΖΩΝΗ Πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο οι μύθοι των αστών

Δύο νέες εκθέσεις ιμπεριαλιστικών Οργανισμών ήρθαν τη βδομάδα που μας πέρασε να επιβεβαιώσουν ότι πίσω από τα ιδεολογήματα περί «κρίσης χρέους», που συγχρονισμένα αναμασούν σε Ελλάδα και ΕΕ οι αστοί και οι οπορτουνιστές, κρύβεται μια βαθιά καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης και υπερπαραγωγής, η διαχείριση της οποίας γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη για τα αστικά επιτελεία, καθώς οξύνονται οι ανταγωνισμοί για το ποια αστική τάξη και ποιες μερίδες της πλουτοκρατίας θα περάσουν λιγότερο λαβωμένες στη φάση της αναιμικής ανάπτυξης.Ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη διαπιστώνει «αυξημένα ρίσκα» και «αβεβαιότητες» στην Ευρωζώνη από την «αδυναμία» της πολιτικής διαχείρισης να δώσει «επαρκείς απαντήσεις» στη βύθιση των οικονομικών της Ευρωζώνης σε «ύφεση» κατά τους προσεχείς μήνες. Για την κρίση στην Ευρωζώνη, η έκθεση του ΟΟΣΑ επισημαίνει: «Εχει περάσει σε νέα φάση και εξαπλώνεται πέρα από τις θεωρούμενες ευάλωτες χώρες» και ακόμη ότι οι «δημοσιονομικές αστοχίες δεν είναι η μόνη κινητήρια δύναμη στην εξάπλωση της κρίσης».
Μεταξύ άλλων, σημειώνει με έμφαση ότι «σε αντίθεση με αυτό που περιμέναμε νωρίτερα φέτος, η παγκόσμια οικονομία δεν την έχει γλιτώσει» και προβλέπει ότι ο ρυθμός του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη, από ενίσχυση 1,6% για το 2011 που υπολογίζονταν, θα περιοριστεί στο 0,2% για το 2012. Αντίστοιχα, στο σύνολο των κρατών του ΟΟΣΑ, από 1,9% σε 1,6%. Βλέπουν ακόμα αύξηση της επίσημης ανεργίας στο 10,3%, τόσο για το 2012 όσο και για το 2013 για τα κράτη της Ευρωζώνης, έναντι ποσοστού 8% στο σύνολο του ΟΟΣΑ.
Το μέγεθος της κρίσης έρχεται να επιβεβαιώσει και ο τραπεζικός όμιλος «Citigroup», σε ειδική έκθεση για τις παγκόσμιες οικονομικές προοπτικές από το 2012 και ύστερα. Η τράπεζα εκτιμά ότι τα επόμενα δυο - τρία τρίμηνα περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης θα υποβαθμιστούν ή θα υποβαθμιστούν εκ νέου, ανάμεσά τους και η Αυστρία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Γαλλία, η Πορτογαλία και η Ισπανία, ενώ μέσα στα επόμενα δυο - τρία χρόνια θα υποβαθμιστούν και οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Ιταλία και η Ισπανία.
Για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, η τράπεζα εκτιμά ότι μέσα στο 2012 - 2013 θα προχωρήσουν σε μια «τακτική αναδιάρθρωση του χρέους», δηλαδή θα χρεοκοπήσουν. Μάλιστα, εκτιμά ότι η κρίση στην Ελλάδα θα συνεχιστεί όχι μόνο το 2012 και το 2013, αλλά μέχρι και το 2015. Συγκεκριμένα, προβλέπει ότι η ύφεση θα είναι 4,9% και 3,1% του ΑΕΠ το 2012 και 2013, ενώ η ανεργία θα φθάσει το 21% το 2013. Προβλέπει ακόμα ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της ΕΕ θα είναι αρνητικός 1,2% το 2012.
Επίσης, η τράπεζα βλέπει «πολιτικούς κινδύνους που θα ενταθούν το 2012 και εκλογικές αναμετρήσεις σε μερικές από τις μεγαλύτερες οικονομίες», ενώ με νόημα καταγράφει και «γεωπολιτικές ανησυχίες για τις χώρες της Μέσης Ανατολής, της Βορείου Αφρικής και της Ασίας». Πρόκειται για σημεία κλιμακούμενων ενδοϊμπεριαλιστικών εντάσεων, που δεν είναι καθόλου απίθανο να αποτελέσουν το θέατρο ενός γενικευμένου πολέμου το επόμενο διάστημα.

Ολα ανοιχτά για το μέλλον του ευρώ

Αυτή είναι η πραγματικότητα, που φωνάζει ότι η κρίση που ζούμε είναι βαθιά, συγχρονισμένη και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τα εργαλεία του παρελθόντος. Η διαχείρισή της, μάλιστα, δυσκολεύει ακόμα περισσότερο από τα μεγάλα χρέη που δημιούργησε όλα τα προηγούμενα χρόνια η επιδότηση από το κράτος της καπιταλιστικής ανάπτυξης, με προνόμια και ζεστό χρήμα στο κεφάλαιο. Τώρα που ο κύκλος της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου έσπασε βίαια, το κράτος των καπιταλιστών δε διαθέτει το αναγκαίο χρήμα για να κινήσει ξανά προς όφελός τους την παραγωγή, με αποτέλεσμα η κρίση να βαθαίνει και στο πλαίσιο της ευρωζώνης να απειλείται έντονα η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων και του ευρώ.
Αυτός είναι ο πονοκέφαλος που έχουν να διαχειριστούν τα αστικά επιτελεία και γι' αυτό αναζητούν τρόπους ώστε με ελεγχόμενο τρόπο να καταστραφεί κεφάλαιο και να ζεσταθεί ξανά η καπιταλιστική οικονομία. Στη βάση αυτή εκδηλώνονται οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας, αλλά και ανάμεσα σε μερίδες της πλουτοκρατίας μέσα στην ίδια χώρα. Στην ίδια βάση εδράζονται και οι φυγόκεντρες τάσεις κρατών μελών από την Ευρωζώνη, καθώς η ανισομετρεία είναι αγιάτρευτη στον καπιταλισμό και οι ισχυρότερες οικονομικά χώρες καίγονται να διατηρήσουν την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων τους διεθνώς.
Μ' αυτά τα δεδομένα, Μέρκελ και Σαρκοζί συναντιούνται αύριο για να καταλήξουν στο σχέδιο αναμόρφωσης της Ευρωζώνης που θα προτείνουν στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, στις 8 και 9 Δεκέμβρη. Τα σχέδιά τους αφορούν την αυστηροποίηση των κανόνων που ισχύουν για τα δημοσιονομικά στη ζώνη του ευρώ, αντανακλούν όμως τις συνολικότερες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη το κεφάλαιο σε όλα τα κράτη μέλη, προκειμένου να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά του με φτηνότερους εργατοϋπάλληλους και το άνοιγμα νέων κερδοφόρων πεδίων δράσης.
Αυτό που μέχρι πριν από μερικά χρόνια έμοιαζε απίθανο για τους προπαγανδιστές της αστικής τάξης, η διάσπαση δηλαδή της Ευρωζώνης, ενδεχόμενα και της ΕΕ, τώρα είναι μια κοντινή πραγματικότητα, που καταρρίπτει τον ένα μύθο μετά τον άλλο και εκθέτει τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα στα μάτια του λαού. Αποδείχτηκε ότι η ΕΕ ούτε της ευημερίας είναι για το λαό, ούτε της αλληλεγγύης και πως σε καμιά περίπτωση δεν αποτελούσε μονόδρομο για τα λαϊκά στρώματα, αλλά μόνο για τη ντόπια πλουτοκρατία.
Καθόλου τυχαία, ο λαός πλήρωσε με αιματηρές θυσίες την είσοδο στο ευρώ και τώρα, σε συνθήκες κρίσης καλείται να στραγγίσει στην κυριολεξία για να διασφαλίσει η πλουτοκρατία την παραμονή της στην Ευρωζώνη. Κι όλα αυτά, στο φόντο σεναρίων που φουντώνουν για διάσπαση της λυκοσυμμαχίας.

Σενάρια και πραγματική διέξοδος

Τέτοια είναι, για παράδειγμα, τα σενάρια που αφορούν στην πρόταση Μέρκελ - Σαρκοζί για μια πιο σφιχτή και ανταγωνιστική Ευρωζώνη, με έναν πυρήνα χωρών που βρίσκονται ψηλότερα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα και δυνάμεις που θα κινούνται στις παρυφές της, ενδεχόμενα με το ίδιο νόμισμα, αλλά με περιορισμένα δικαιώματα στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων. Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο, Γαλλία και Γερμανία προωθούν ένα νέο σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας ανάμεσα στις ισχυρότερες οικονομικά χώρες της Ευρωζώνης, κατά τα πρότυπα της Σέγκεν, το οποίο φιλοδοξούν να υπογράψουν αρχικά 8 έως 10 μέλη της Ευρωζώνης.
Η «Ενωση Σταθερότητας», όπως γράφτηκε ότι θα ονομαστεί η νέα συμμαχία, προωθείται σαν εναλλακτική λύση στην τροποποίηση των συνθηκών της ΕΕ για αυστηρότερη οικονομική διακυβέρνηση, η οποία θα απαιτούσε περισσότερο χρόνο, μέχρι να επέλθουν νέοι συμβιβασμοί ανάμεσα στις 27 χώρες της Ευρωένωσης. Είναι φανερό ότι το μέγεθος της κρίσης και ο κίνδυνος να καταπέσει το ευρώ υπό το βάρος των ανταγωνισμών και των αδιεξόδων στην αστική διαχείριση, καθιστούν αναγκαίους άμεσους συμβιβασμούς, οι οποίοι ωστόσο θα αποδειχτούν εξίσου πρόσκαιροι και αναιμικοί.
Σύμφωνα με τις ίδιες διαρροές, πρώτη επιλογή Γαλλίας και Γερμανίας είναι το νέο Σύμφωνο να υιοθετηθεί απ' όλες τις χώρες της Ευρωζώνης. Η δεύτερη λύση είναι να προχωρήσουν με 8 έως 10 μέλη από τα «17». Το τρίτο σενάριο προβλέπει μια διμερή συμφωνία μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, την οποία θα μπορούν να συνυπογράψουν αργότερα κι άλλες χώρες. Η πρωτοβουλία της Γαλλίας και της Γερμανίας λέγεται ότι έχει τη στήριξη και της Ιταλίας, καθώς επίσης της Ολλανδίας και της Φινλανδίας, ενώ οι συνομιλίες και με άλλες χώρες βρίσκονται σε εξέλιξη.
Υπάρχουν και άλλα σενάρια που είδαν το φως της δημοσιότητας καθ' οδόν προς τη Σύνοδο Κορυφής και τα οποία, ανεξάρτητα από το βαθμό εγκυρότητας, είναι δηλωτικά της συζήτησης που έχει ανοίξει στα αστικά επιτελεία για την αναμόρφωση της λυκοσυμμαχίας σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Για παράδειγμα, προβλέπεται η ΕΚΤ να τυπώσει πληθωριστικό χρήμα ή να αυξήσει την προσφορά χρήματος μέσω χαμηλότερων επιτοκίων, ώστε να εξυπηρετηθούν τα χρέη των κρατών - μελών που βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Αλλο σενάριο προβλέπει ότι το χρέος των κρατών - μελών μέχρι το 60% του ΑΕΠ τους θα εξυπηρετείται από την Ευρώπη και το ποσοστό άνω του 60% από τα ίδια τα κράτη.
Τα πιο προωθημένα σενάρια μιλάνε για δημιουργία ζώνης γερμανικού μάρκου, με παράλληλη ύπαρξη άλλων 11 εθνικών νομισμάτων στην Ευρωζώνη. Επί της ουσίας, η Γερμανία και άλλες 5 χώρες θα φτιάξουν μια δική τους νομισματική ζώνη και τα υπόλοιπα κράτη θα φροντίζουν για τη δική τους οικονομική κατάσταση, ενώ δε λείπουν και οι προβλέψεις για οριστική διάλυση της Ευρωζώνης.
Οι αντιθέσεις δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, αλλά κορυφώνονται και με τις εκτός ευρώ χώρες της ΕΕ. Αλλά και με τις ΗΠΑ, οι οποίες θέλουν την αποδυνάμωση της ανταγωνίστριας Ευρωζώνης, όχι όμως με τρόπο και σε βαθμό που να πλήττονται ανεπανόρθωτα τα συμφέροντα των δικών της μονοπωλίων. Πλευρά αυτής της κόντρας είναι και η άρνηση των ΗΠΑ να καταβάλουν αυξημένη εισφορά στο ΔΝΤ, προκειμένου αυτό με τη σειρά του να χρηματοδοτήσει την ελεγχόμενη χρεοκοπία κρατών μελών της Ευρωζώνης.
Το επόμενο διάστημα οι εξελίξεις αναμένονται ραγδαίες και η προσπάθεια τρομοκράτησης του λαού θα ενταθεί. Τίποτα δεν έχει να φοβάται ο λαός, στο βαθμό που θα οργανώνεται και θα αξιοποιεί κάθε εξέλιξη για το δικό τους αντικειμενικό όφελος, που δεν είναι άλλο από την ανατροπή της αστικής εξουσίας, την αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία, για μονομερή διαγραφή του χρέους, όπως προτείνει και παλεύει το ΚΚΕ.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ