ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ Συμπεράσματα από τις εκλογικές αναμετρήσεις στις 6 Μάη 2012 και 17 Ιούνη 2012

Συμπεράσματα από τις εκλογικές αναμετρήσεις στις 6 Μάη 2012 και 17 Ιούνη 2012

Συνεδρίασε η ΚΕ του ΚΚΕ στις 9 Ιούλη 2012 με θέμα τα συμπεράσματα από τις εκλογικές αναμετρήσεις και τα άμεσα καθήκοντα του Κόμματος. Η ΚΕ πήρε υπόψη τη συζήτηση που προηγήθηκε στα όργανα και στις ΚΟΒ, σε συσκέψεις οπαδών και φίλων του Κόμματος, τις παρατηρήσεις, υποδείξεις και προτάσεις, καθώς και τα συμπεράσματα από τις συνεδριάσεις των οργάνων και των ΟΒ της ΚΝΕ. Τα συμπεράσματα της ΚΕ θα τεθούν για συζήτηση και έγκριση στις ΚΟΒ του Κόμματος και στις Οργανώσεις της ΚΝΕ. Η συζήτηση στο Κόμμα και την ΚΝΕ, όπως και με φίλους και οπαδούς, έδειξε ότι παρά τις απώλειες και τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, υπάρχει και πείσμα και αποφασιστικότητα στην παρέμβαση στο κίνημα και στις εξελίξεις, στις σύνθετες απαιτήσεις και ανάγκες του λαού που αυξάνονται, στην ισχυροποίηση των Οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ. Η ΚΕ δίνει στη δημοσιότητα τις παρακάτω εκτιμήσεις:

1. Οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις οι οποίες πραγματοποιήθηκαν με απόσταση μεταξύ τους μόλις ενάμιση μήνα (6 Μάη και 17 Ιούνη) έχουν και ενιαία στοιχεία, αλλά και ορισμένες διαφορές που καθόρισαν το κριτήριο ψήφου, στην καθεμία, ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη. Οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις διεξήχθησαν σε συνθήκες παρατεταμένης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που έφερε όξυνση του δημόσιου χρέους. Η διαχείριση του δημόσιου χρέους είχε ως συνέπεια το Μνημόνιο 1 με στόχο την εσωτερική υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης. Ακολούθησε το Μνημόνιο 2 ως συνοδευτικό της Δανειακής Σύμβασης, που επέφερε νέο «κούρεμα» χρέους και ένα νέο κύμα απαξίωσης της εργατικής δύναμης. Ταυτόχρονα από επίσημες πηγές προβαλλόταν το ενδεχόμενο είτε νέας ελεγχόμενης είτε ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας σε συνθήκες νέας εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη. Ολα αυτά καθώς και η μεγάλη επιθετικότητα του κεφαλαίου για την ανατροπή του συνόλου των εργασιακών σχέσεων, η διόγκωση της ανεργίας επέδρασαν και στην εκλογική συμπεριφορά. Οι εργατικοί λαϊκοί αγώνες που ξέσπασαν και κλιμακώθηκαν στη διάρκεια της κρίσης καλλιέργησαν κύμα λαϊκής οργής και δυσαρέσκειας σε βάρος τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, αλλά ταυτόχρονα παρέμβαινε το σύστημα με στόχο την κάμψη της λαϊκής αντίστασης, την εκτροπή από ριζοσπαστικούς στόχους, με την προβοκάτσια και τη σύγχυση.

Στις εκλογές του Μαΐου σημειώθηκε πρωτόγνωρη και ταυτόχρονη καθίζηση της εκλογικής δύναμης τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, ενώ ο τρίτος εταίρος - ΛΑ.Ο.Σ. - της προηγούμενης τρικομματικής κυβέρνησης έμεινε εκτός Βουλής. Το Κόμμα είχε μικρή άνοδο, αλλά με εμφανείς διαρροές προς τον ΣΥΡΙΖΑ στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ταυτόχρονα απέσπασε ψήφους από άλλα κόμματα, κυρίως από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων των δύο αστικών κομμάτων διασκορπίστηκαν κυρίως σε ιδεολογικά συγγενείς πολιτικούς χώρους που είχαν κοινό τόπο την καταδίκη του Μνημονίου, το οποίο αναγόρευαν ως αιτία της κρίσης και της όξυνσής της. Ενα μεγάλο μέρος της δυσαρέσκειας κατά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ καρπώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θέτει το ζήτημα της αριστερής κυβέρνησης, καθώς και τα νέα κόμματα που σχηματίστηκαν από αποσκιρτήσεις βουλευτών της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ και η ΔΗΜΑΡ, ενώ για πρώτη φορά με σημαντικό εκλογικό ποσοστό μπαίνει στη Βουλή η φασιστική αντικομμουνιστική ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.
Στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση ενισχύεται η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ΚΚΕ έχει μεγάλες απώλειες, το 48,3% των ψήφων της 6ης Μάη, με κύρια τάση διαρροών περίπου 55% προς τον ΣΥΡΙΖΑ και 38% προς την αποχή, σύμφωνα, με τις διάφορες μετρήσεις. Ολα τα άλλα κόμματα είχαν επίσης απώλειες, πλην ΔΗΜΑΡ και ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση βασικό κριτήριο ψήφου γίνεται η αναγκαιότητα σχηματισμού κυβέρνησης με πυρήνα τη ΝΔ ή τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σημειώνεται σημαντική υποχώρηση στο κριτήριο ψήφου με βάση την κατάργηση του Μνημονίου. Στη θέση της κατάργησης προωθείται η αναδιαπραγμάτευση σε συνδυασμό με τη διαβεβαίωση για πάση θυσία παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, στην ΕΕ. Ενώ στις εκλογές του Μάη εκδηλώθηκε ως ένα βαθμό η θετική τάση καταδίκης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, με σαφή αντίθεση στο Μνημόνιο και τις επιλογές της ΕΕ, στη δεύτερη αναμέτρηση σημειώνεται υποχώρηση, κάτω από τον καταιγισμό τρομοκρατικών διλημμάτων και προσμονής άμεσης ανακούφισης από μια αριστερή ή κεντροαριστερή κυβέρνηση.
Τα πιο έκδηλα αρνητικά χαρακτηριστικά είναι η μεγάλη μείωση της εκλογικής δύναμης του ΚΚΕ, η ενδυνάμωση της ΝΔ, η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, η αντοχή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Η ισχυροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ συντελέσθηκε και ενώ αποκαλύφθηκε η διαχειριστική του λογική. Το κυβερνητικό πρόγραμμα που παρουσίασε, απέβαλε τα όποια φραστικά ριζοσπαστικά συνθήματα είχε αναδείξει πριν τις εκλογές της 6ης Μάη. Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έγινε συστηματική και μελετημένη ιδεολογική - πολιτική επίθεση στο Κόμμα, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του συστήματος για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας σε ανώδυνες για το σύστημα επιλογές, την αναχαίτιση της δυναμικής που φέρνει η ταξική πάλη, το οργανωμένο εργατικό κίνημα.
Η ΚΕ εκτιμά ότι υπάρχει σοβαρή έλλειψη στη δουλειά του Κόμματος με τον περίγυρό του, τους φίλους και οπαδούς για την ανάδειξη των θέσεών μας σχετικά με το χαρακτήρα των εκλογών για το αστικό Κοινοβούλιο και την ανάδειξη κυβέρνησης στα πλαίσια του συστήματος ευρύτερα. Αυτό δεν έρχεται καθόλου σε αντίθεση με την ανάγκη να ισχυροποιείται το ΚΚΕ και στο αστικό Κοινοβούλιο, ως δύναμη εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης, όμως δεν πρέπει να θεωρούνται οι εκλογές ως η μάχη των μαχών, αποσπασμένη από το επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης.

2. Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν με το ξέσπασμα και την όξυνση της κρίσης, παρά την άνοδο της μαζικότητάς τους, το δυναμισμό των μορφών πάλης (πάνω από τριάντα απεργιακές κινητοποιήσεις, μαζικές διαδηλώσεις, καταλήψεις, άρνηση πληρωμών σε χαράτσια και διόδια κ.λπ.), δεν οδήγησαν στη συνειδητοποίηση του χαρακτήρα της κρίσης, στην αποδοχή της πολιτικής εξόδου από αυτή, με σύγκρουση με την ΕΕ - μονομερή διαγραφή του χρέους - κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής. Ηταν αγώνες που δεν αναχαίτισαν τα μέτρα. Δεν συνοδεύτηκαν από άνοδο της μαζικότητας των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εργατοϋπαλλήλων, των αυτοαπασχολούμενων, στην πόλη και την ύπαιθρο, ουσιαστικές αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων, άνοδο του κινήματος της νεολαίας, μαζικοποίηση των ιδιαίτερων μορφών οργάνωσης των γυναικών. Η μαζική καταδίκη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η εγκατάλειψή τους από εργαζόμενους, από νεότερες ηλικίες, περισσότερο αφορούσε ζητήματα διαχείρισης και λιγότερο τον ίδιο τον ταξικό χαρακτήρα των κομμάτων αυτών, τη δράση των μονοπωλίων, τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ. Συνοδεύτηκε από μείωση απαιτήσεων και έκπτωση αιτημάτων.

Είναι ιστορικά γνωστό από ανάλογες περιστάσεις, και γι' αυτό υπενθυμίσαμε από τις αρχές του 2010, ότι σε συνθήκες κρίσης συνυπάρχουν και οι δύο εκδοχές: το κίνημα να δεχθεί χτύπημα, να υποχωρήσει ή να κάνει ένα σοβαρό βήμα στην κατεύθυνση της αντεπίθεσης, της πολιτικής ρήξης και σύγκρουσης με τα μονοπώλια και τα αστικά κόμματα. Στη μαζικοποίηση των αγώνων συνέβαλε η είσοδος νέων τμημάτων της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων, που δεν είχαν αποκτήσει την απαιτούμενη πολιτική πείρα, κυρίως διακατέχονταν από τη θέληση για μια άλλη διαχείριση που τάχα θα σταματήσει τον κατήφορο, θα δώσει εδώ και τώρα λύση στα οξυμένα προβλήματά τους. Η αντίθεση προς τις επιλογές της ΕΕ, των μνημονίων, δεν συμβάδιζε με τη συνειδητοποίηση ότι αυτές εκφράζουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας. Η καπιταλιστική κρίση και τα Μνημόνια αναγορεύτηκαν σε ζήτημα ιδιοτελούς, ανίκανης και υποτελούς διαχείρισης - διαπραγμάτευσης από το αστικό πολιτικό προσωπικό. Αυτή ήταν η βάση της ρηχής αντιμνημονιακής λογικής που πρόβαλαν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, αλλά και η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.
Ειδικό αρνητικό ρόλο διαδραμάτισε το ρεφορμιστικό - οπορτουνιστικό ρεύμα που είναι σχετικά δυνατότερο στα τμήματα των εργατοϋπαλλήλων με διασφαλισμένη ως τώρα μονιμότητα στη δουλειά, σχετικά καλύτερους μισθούς και παροχές. Η αυταπάτη για εδώ και τώρα άμεση λύση, χωρίς σύγκρουση και ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ, δυνάμωνε και στην εργατική τάξη στον ιδιωτικό τομέα, που απότομα πέρασε σε συνθήκες σχετικής ή απόλυτης εξαθλίωσης και μεγάλης ανεργίας, ανασφάλειας. Η περίοδος αυτή χρειάζεται ιδιαίτερη μελέτη ώστε να βγουν πιο ολοκληρωμένα συμπεράσματα για την ιδεολογικοπολιτική πάλη, τους δεσμούς που δημιουργήθηκαν ανάμεσα στο Κόμμα και την εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα, μελέτη που συνδυάζεται με την επεξεργασία των Θέσεων προς το 19ο Συνέδριο.
Τα διάφορα τμήματα της αστικής τάξης με τη βοήθεια θυλάκων της ιδιαίτερης επιρροής τους στους κόλπους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και των μηχανισμών του κράτους, ξεκίνησαν την προσπάθεια για αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, καθώς διέβλεψαν ότι τα δύο αστικά κόμματα δεν μπορούσαν να ελέγξουν τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση, και επομένως υπήρχε κίνδυνος να διαμορφωθεί ένα ασταθές αστικό πολιτικό σύστημα σε συνθήκες που βαθαίνει η κρίση. Στα πλαίσια αυτά και βεβαίως κάτω από την πίεση των αγώνων, της γενικευμένης λαϊκής οργής, εμφανίζονται νέα φαινόμενα (σε σχέση με όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης), όπως οι διαρροές 60 βουλευτών, η ανατροπή του Γ. Παπανδρέου, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ με πρωθυπουργό τον Λ. Παπαδήμο, αρχικά και με τη συμμετοχή του ΛΑ.Ο.Σ. Και ενώ η Βουλή του 2009 ξεκίνησε με 5 κόμματα, τέλειωσε τη θητεία της με 9 κόμματα και πολιτικούς σχηματισμούς. Στο έδαφος αυτό σχηματίσθηκαν, στις 6 Μάη δύο πόλοι: Ο ένας με βάση τη ΝΔ ως κεντροδεξιό τόξο, και ο άλλος με βάση τον ΣΥΡΙΖΑ ως κεντροαριστερό, που προκάλεσαν και το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιούνη. Ο πόλος του ΣΥΡΙΖΑ ενισχύθηκε με οργανωμένη μαζική μετακόμιση οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού ιδιαίτερα από το δημόσιο τομέα, τις πρώην ΔΕΚΟ, το τραπεζικό σύστημα, αλλά και τον κρατικό μηχανισμό. Η οργανωμένη μετακίνηση αγκάλιασε και ένα μέρος τοπικών οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ. Η μετακόμιση βεβαίως διευκολύνθηκε λόγω της απογοήτευσης και δυσαρέσκειας, της απήχησης των θέσεων του οπορτουνισμού στα παραπάνω τμήματα των εργατοϋπαλλήλων. Η αστική τάξη της χώρας έριξε βάρος στην ανασύνταξη της σοσιαλδημοκρατίας που είναι το κύριο εργαλείο της για την κυριαρχία του ρεφορμισμού στο εργατικό κίνημα. Διαμορφώθηκε έτσι το έδαφος για ανάδειξη μιας νέας Βουλής και κυβέρνησης χωρίς την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία των δύο παραδοσιακών αστικών κομμάτων.
Στη διάρκεια της δεύτερης προεκλογικής περιόδου υπήρξε μια απροκάλυπτη επέμβαση της Κομισιόν, των ΗΠΑ, του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ, των διεθνών μέσων ενημέρωσης στο να αποτραπεί η αμφισβήτηση του Μνημονίου/ Δανειακής Σύμβασης σε μια περίοδο που ξέσπασε πιο δυνατή η κρίση στην Ισπανία και αναμενόταν τόσο αυτή η χώρα, όσο και άλλες, π.χ. Ιταλία και Κύπρος, να ζητήσουν να ενταχθούν σε καθεστώς δανειοδότησης από ΕΕ - ΔΝΤ. Η επέμβαση αυτή έγινε σε συνθήκες όξυνσης των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών ανάμεσα στις ηγετικές δυνάμεις στο εσωτερικό της ΕΕ αλλά και στις γενικότερες αντιθέσεις τους με τις ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία και τις άλλες ανερχόμενες δυνάμεις στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Εμπλέκονται το ελληνικό κράτος και τα πολιτικά κόμματα του ευρωμονόδρομου στις διάφορες εκδοχές εξέλιξης της Ευρωζώνης, της ΕΕ, των διάφορων εκδοχών λιτότητας, ενώ είναι σαφής η επιδίωξη να ανακοπεί κάθε τάση λαϊκής χειραφέτησης, να συγκροτηθεί το νέο δίπολο με βάση τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι εκλογές του Ιούνη χρησιμοποιήθηκαν ως πείραμα και εργαλείο στις ενδοϊμπεριαλιστικές διαφορές: πώς θα κατανεμηθεί η ζημιά από την όξυνση και εμβάθυνση της κρίσης, ποια η πορεία της Ευρωζώνης. Η αντιμερκελική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιήθηκε και από δυνάμεις στις ΗΠΑ - Βρετανία και από ένα μέρος Ευρωπαίων ανταγωνιστών προς τη Γερμανία που επιδιώκουν να περιορίσουν τη δύναμή της μέσα στην Ευρωζώνη. Παράλληλα βόλευε και τις δυνάμεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ που εκφόβιζαν με τον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Η παρέμβαση αυτή εξελίχθηκε σε πρωτοφανή χειραγώγηση ψήφου, με επιχειρήματα περί κινδύνων έξωσης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τον κίνδυνο της ακυβερνησίας.

3. Η ΚΕ εκτιμά το κάθε φορά εκλογικό αποτέλεσμα, είτε είναι θετικό είτε αρνητικό, όπως αυτό της 17ης Ιούνη, παίρνοντας υπόψη τις αντικειμενικές συνθήκες διεξαγωγής των εκλογών σε συσχέτιση με τη δράση και τους χειρισμούς του υποκειμενικού παράγοντα. Η συσχέτιση αντικειμενικών και υποκειμενικών παραγόντων είναι αναγκαία, γιατί μόνο έτσι μπορεί το Κόμμα μας να δει συγκεκριμένα τις υποκειμενικές αδυναμίες και τα λάθη του, ώστε να κατακτά την ικανότητα να προωθεί τη στρατηγική του σε οποιεσδήποτε συνθήκες, λιγότερο ή περισσότερο ευνοϊκές.

Το εύρος και η αντοχή της εκλογικής δύναμης του Κόμματος καθορίζεται από το επίπεδο της ταξικής πάλης και αποτελεί δείκτη της. Το επίπεδο της ταξικής πάλης προκύπτει από την αλληλεπίδραση της δράσης του υποκειμενικού παράγοντα με τους αντικειμενικούς, καθοριστικούς παράγοντες που είναι οι εξελίξεις στην καπιταλιστική οικονομία, στην ταξική διάρθρωση κ.ά.
Με βάση τα παραπάνω κριτήριο της αυτοκριτικής προσέγγισης της ΚΕ για τη δράση του Κόμματος γενικά, και στην εκλογική περίοδο, είναι:
Πρώτον, αν η δράση μας αξιοποίησε όλες τις δυνατότητες που έδωσαν οι αντικειμενικές συνθήκες τα προηγούμενα χρόνια για να οξυνθεί η ταξική πάλη, να διευρυνθεί ο περίγυρος του Κόμματος και να βαθύνει η συμφωνία του με τη στρατηγική του, η αποφασιστικότητά του να την υποστηρίξει σε όλες τις συνθήκες, και εκλογικά, χωρίς διακυμάνσεις.
Δεύτερον, αν κατά την εκλογική αναμέτρηση οι χειρισμοί και η δράση μας συμβάλλανε ώστε να ενισχύονται οι θετικές και να αποδυναμώνονται οι αρνητικές εκλογικές τάσεις που γενικά καθορίζονται από το επίπεδο της ταξικής πάλης.
Πιο συγκεκριμένα:

• Η εκλογική αναμέτρηση ανέδειξε τις μακροχρόνιες αδυναμίες και καθυστερήσεις στη δουλειά μας για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την ενίσχυση της κοινωνικής συμμαχίας, την κομματική οικοδόμηση σε συνθήκες που υπάρχουν δυσκολίες στην οργάνωση των μαζών, ώστε να εξαντλούνται όλες οι δυνατότητες που απορρέουν από τις αντικειμενικές εξελίξεις. Αυτά τα καθήκοντα βεβαίως απαιτούν χρόνο, επίμονη προσπάθεια, σταθερό και επεξεργασμένο προσανατολισμό. Σε τελευταία ανάλυση η ΚΕ έχει την πρώτη ευθύνη, επίσης όλα τα καθοδηγητικά όργανα, η κάθε ΚΟΒ, πώς τελικά δρούμε στις μάζες με τις θέσεις μας, με μαχητικότητα και ικανότητα συσπείρωσης δυνάμεων που έχουν διαφορετικές αντιλήψεις και διαφορετικό επίπεδο πείρας και θέλησης για δράση.

Η ΚΕ πρέπει να αποτιμήσει τη δουλειά της αναλυτικά και πιο συγκεκριμένα πώς δούλεψε από το 18ο Συνέδριο και μετά, με βάση τα παραπάνω καθήκοντα και να εντάξει τα συμπεράσματα στην ουσιαστική αυτοκριτική εξέταση της δουλειάς της ΚΕ ενόψει του 19ου Συνεδρίου.

• Η ΚΕ δεν μπόρεσε, επίσης, με βάση το ύψος των αναγκών και των δικών της κατά καιρούς διαπιστώσεων, να προσανατολίσει πρακτικά όλο το Κόμμα να απευθύνεται κυρίως στις νεότερες ηλικίες με κοινωνικο-ταξικά βέβαια κριτήρια. Αυτές οι ηλικίες διαμορφώθηκαν σε συνθήκες παγκόσμιας ήττας του εργατικού κινήματος, βαθιάς κρίσης του κομμουνιστικού κινήματος, προσπάθειας να υποκατασταθεί το κομμουνιστικό κίνημα με ένα σοσιαλδημοκρατικό - οπορτουνιστικό αριστερό κίνημα που διεκδικεί συμμετοχή στην αστική διαχείριση. Δεν μπόρεσε να συντονίσει τη δουλειά όλου του Κόμματος με τη στήριξη και βοήθεια της ΚΝΕ, ιδιαίτερα σε χώρους της μάθησης στους οποίους η ιδεολογική επίθεση είναι επεξεργασμένη καλά και ασκεί σοβαρή επίδραση.
• Αυτοί, επίσης, οι παράγοντες και άλλοι που θα αναδειχθούν και από τη συζήτηση, θα αποτελέσουν και την αποτίμηση της δουλειάς της ΚΕ στην προσυνεδριακή περίοδο.

Αποδείχθηκε ότι απαιτείται να οικοδομούνται πιο στενοί ιδεολογικοπολιτικοί δεσμοί με τους φίλους και οπαδούς, ως μόνιμο στοιχείο στη δουλειά μας και όχι μόνο σε περιόδους έξαρσης των αγώνων και των εξελίξεων. Δεν αρκεί η ιδεολογικοπολιτική συζήτηση σε θέματα της επικαιρότητας. Ενα σημαντικό μέρος των οπαδών δεν γνωρίζει τις θέσεις του Κόμματος - π.χ. για κυβερνήσεις στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, για εξελίξεις στην ΕΕ, για θέματα σχέσης οικονομίας και πολιτικής, το χαρακτήρα της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, για το περιεχόμενο της λαϊκής εξουσίας. Αυτό προϋποθέτει το κομματικό δυναμικό να βοηθιέται και να προσανατολίζεται στην ανάπτυξη μεγαλύτερης ικανότητας στην εκλαΐκευση των θέσεων του Κόμματος, της στρατηγικής του.

• Η ΚΕ και ιδιαίτερα το ΠΓ, αδύνατα και πίσω από τις απαιτήσεις αντιμετώπισε τις ανάγκες της προπαγάνδας με συνεχείς επεξεργασίες ώστε η ταξική συνείδηση να μην εκτρέπεται σε ανώδυνους δρόμους, σε συνθήκες που οι μηχανισμοί χειραγώγησης και επηρεασμού είναι πολλοί, πολυπλόκαμοι. Η προπαγάνδα του Κόμματος δεν είναι ζωντανή και εμπλουτισμένη με παραδείγματα και στοιχεία που βγαίνουν μέσα από τις εξελίξεις στο κίνημα, αλλά και τον κάθε κλάδο, δεν έχει αποκτήσει η προπαγάνδα μας ζωντανό εκλαϊκευτικό χαρακτήρα. Το θέμα της προπαγάνδας δεν είναι ζήτημα γενικά «επικοινωνιακής πολιτικής» και μάλιστα με κριτήριο το πώς διεξάγεται ο τηλεοπτικός διάλογος. Η αυτοκριτική της ΚΕ στο επίπεδο της προπαγάνδας αναφέρεται στις μορφές ζωντανής προπαγάνδας, που διευκολύνει το διάλογο, τη συμμετοχή, και όχι την παθητική παρακολούθηση των λεγόμενων τηλεοπτικών εκπομπών που δεν μπορούν να δώσουν τον πλούτο των θέσεών μας, την τεκμηρίωση, τα κριτήρια. Υποτιμήθηκε επίσης ο ρόλος του Διαδικτύου στην πληροφόρηση της νεολαίας, αλλά και ως όργανο επίθεσης στο Κόμμα.

4. Η ΚΕ εκτιμά ότι η γενική πολιτική γραμμή που δόθηκε η εκλογική μάχη ανταποκρινόταν στο χαρακτήρα της κρίσης, της διεξόδου που είχε ανάγκη ο λαός, σε συνθήκες που προοιωνίζονταν νέα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα, ανεξάρτητα των όποιων χειρισμών θα γίνονταν από τη νέα κυβέρνηση, η οποία θα πρόκυπτε. Το πρόβλημα είναι ότι η ΚΕ δεν εντόπισε έγκαιρα το βάθος της συνολικής μείωσης των δύο κομμάτων και ιδιαίτερα την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, καθώς και την ισχυροποίηση - στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, το σχέδιο επίθεσης στο Κόμμα. Αρχικά είχε εντοπισθεί η μείωση της επιρροής του ΠΑΣΟΚ υπέρ της ΔΗΜΑΡ, που όμως δεν ασκούσε επίδραση στο χώρο των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, πράγμα που επιβεβαιωνόταν από τις δημοσκοπήσεις. Δεκαπέντε μέρες πριν την εκλογική αναμέτρηση εντοπίστηκε η απότομη στροφή προς τον ΣΥΡΙΖΑ σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, αλλά και του Κόμματος. Παρά τις προσπάθειες που τότε έγιναν για να εντοπιστούν οι απώλειες, δεν επιβεβαιωνόταν η έκτασή τους από τις εκτιμήσεις τοπικά των Κομματικών Οργανώσεων.

Η ουσία είναι ότι η ΚΕ δεν συγκέντρωσε την προσοχή της στο γεγονός ότι για πρώτη φορά, σε σχέση με όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, μπροστά στο δοκιμαζόμενο λαό έμπαινε ζήτημα να επιλέξει ανάμεσα σε μια κυβέρνηση στη βάση της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ από τη μια, ή μια κυβέρνηση της λεγόμενης «αριστερής συνεργασίας» με ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ και μάλιστα με το ψεύτικο επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ για το πλεονέκτημα των 50 εδρών. Η ΚΕ εντόπισε την ιδιαίτερη σκληρότητα και συνθετότητα της εκλογικής μάχης κυρίως μετά τις 6 του Μάη και όχι πριν, και γι' αυτό διατύπωσε τη θέση ότι πρόκειται για τη δυσκολότερη αναμέτρηση των τελευταίων 40 χρόνων.
Το συμπέρασμα είναι ότι η ΚΕ έπρεπε να καθορίσει το πλαίσιο της πρώτης εκλογικής μάχης στο ίδιο πνεύμα που το επεξεργάσθηκε αμέσως μετά τις εκλογές της 6 Μάη. Δηλαδή να προτάξει το μέτωπο στην αυταπάτη της «αριστερής κυβέρνησης» με επεξεργασία και κωδικοποίηση κατάλληλων συνθημάτων. Δεν ανέδειξε έγκαιρα τον ΣΥΡΙΖΑ ως νέο πολιτικό φορέα της σοσιαλδημοκρατίας με συστηματική προσπάθεια διείσδυσης στον εκλογικό μας περίγυρο. Η ΚΕ δεν έδωσε έγκαιρα απάντηση πώς βλέπει το ΚΚΕ το ζήτημα της κυβέρνησης της λαϊκής εξουσίας, πώς θα φθάσει ο πολιτικός αγώνας σε μια τέτοια έκβαση και με ποιες προϋποθέσεις, ώστε να κατανοηθεί γιατί το ΚΚΕ δεν μετέχει σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης της κρίσης, σε κυβέρνηση που πολιτεύεται στα πλαίσια του συστήματος, στο έδαφος δηλαδή του καπιταλισμού. Η θέση του ΚΚΕ για κυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας θα προπαγανδιζόταν έγκαιρα και ευρύτερα, θα αποκτούσε τη δέουσα επιθετικότητα, δεν θα άφηνε χωρίς απάντηση το παραπλανητικό και ύπουλο επιχείρημα που καλλιεργήθηκε συστηματικά, ότι το ΚΚΕ δεν θέλει να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Δεν σήμανε συναγερμό στην πρώτη προεκλογική περίοδο για τον κίνδυνο απωλειών του Κόμματος, τη συστηματική προσπάθεια να προωθηθεί σχεδιασμένα η αποδυνάμωση του Κόμματος από τις δυνάμεις του συστήματος. Δεν καλλιέργησε, στον απαιτούμενο βαθμό, πνεύμα επαγρύπνησης και ανησυχίας στα μέλη του Κόμματος, στον περίγυρό του. Δεν σημαίνει βεβαίως ότι αν στην πρώτη προεκλογική περίοδο είχε χαραχθεί εύστοχη εκλογική τακτική θα ήταν δυνατό να ανατραπεί το ρεφορμιστικό ρεύμα υπέρ κυβέρνησης διαχείρισης της κρίσης, η ανάπτυξη του οποίου έχει αντικειμενική βάση, πατά στις ανάγκες της αστικής εξουσίας. Ομως είναι πολύ πιθανό το Κόμμα να είχε λιγότερες απώλειες, κυρίως να αποτρεπόταν ένα πνεύμα απογοήτευσης ιδιαίτερα στο χώρο των οπαδών και φίλων του Κόμματος, που δικαίως προκάλεσε το εκλογικό αποτέλεσμα.
Ορισμένοι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, αλλά και ένα μικρό μέρος των κομματικών μελών, έκανε την παρατήρηση ότι το Κόμμα θα μπορούσε να θέσει κατά τη διερευνητική εντολή μια κυβερνητική πρόταση που βεβαίως θα απορριπτόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς θα έθετε το ζήτημα της αποδέσμευσης, της μονομερούς διαγραφής του χρέους, της ρήξης με τις επιλογές της ΕΕ και των μονοπωλίων. Υποστηρίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνταν η πρωτοβουλία κινήσεων από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η ΚΕ εκτιμά ότι σωστά δεν μπήκε το Κόμμα στη λογική συζήτησης με τον ΣΥΡΙΖΑ στη διερευνητική εντολή. Το Κόμμα δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάνει κινήσεις που επιτείνουν τη σύγχυση γύρω από το χαρακτήρα αυτού του φορέα, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τη γραμμή σύγκρουσης και ρήξης με τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Η εκλογική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει εναλλακτικά σχέδια διαχείρισης.

5. Η ΚΕ εκτιμά ότι η διπλή εκλογική αναμέτρηση, ανεξάρτητα από τις γενικότερες αδυναμίες που αναδείχθηκαν και τις απώλειες, αποτελεί παρακαταθήκη καθώς έγινε σημαντική δουλειά για την ανάδειξη των δύο δρόμων ανάπτυξης, το χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης, το ζήτημα της εργατικής λαϊκής εξουσίας, την ανάδειξη της θέσης του Κόμματος για τη συμμετοχή σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης. Το ΚΚΕ έδωσε μια μάχη κόντρα στο ρεύμα, σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες και περίπλοκες. Βρέθηκε αντιμέτωπο και με αδυναμίες, ελλείψεις και καθυστερήσεις, τις οποίες οφείλει να αντιμετωπίσει και μπορεί να αντιπαλέψει, καθώς οι απαιτήσεις του αγώνα θα αυξηθούν απότομα το επόμενο χρονικό διάστημα.

Η ΚΕ επεξεργάστηκε πρόγραμμα δράσης του Κόμματος για το επόμενο διάστημα, που θα εξειδικευθεί στις Κομματικές Οργανώσεις. Καλεί τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ να πρωτοστατήσουν μαζί με τους φίλους, οπαδούς, συναγωνιστές και συναγωνίστριες στη συσπείρωση και αντεπίθεση με επίκεντρο τον τόπο δουλειάς, τον κλάδο σε τοπικό, ομοσπονδιακό και πανελλαδικό επίπεδο, με βάση το βασικό καθήκον της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος. Να ανεβάσουμε την ικανότητά μας να εξειδικεύουμε και να εκλαϊκεύουμε τη στρατηγική μας καθοδηγώντας τους αγώνες με βάση την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων γενικά και κατά πρόβλημα, με κύρια κατεύθυνση τις θέσεις κατά κλάδο, από τη σκοπιά μας, τα κοινωνικά προβλήματα, την ανεργία, τα ζητήματα της υγείας και των φαρμάκων, τη φοροληστεία των πενιχρών λαϊκών εισοδημάτων, των αποκρατικοποιήσεων, της Παιδείας και τα άλλα σοβαρά οξυμένα προβλήματα της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολουμένων, της φτωχής αγροτιάς, κατά κλάδο, περιοχή, στον τόπο δουλειάς. Θα πρωτοστατήσει σε ανάλογες παρεμβάσεις και έξω και μέσα στη Βουλή, με την αναβάθμιση της δράσης της κοινοβουλευτικής ομάδας.
Να δουλέψουμε για την επιτυχία όλων των εκδηλώσεων του 38ου Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του ΟΔΗΓΗΤΗ με κεντρικό σύνθημα «Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται... Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία...!». Η επιτυχία του θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα προσανατολιστούν καθοδηγητικά όλες οι ΚΟΒ και οι ΟΒ στην ενημέρωση - συζήτηση και διακίνηση του κουπονιού με πολιτικά κριτήρια, να κάνουν δουλειά συσπείρωσης δυνάμεων, να επικοινωνήσουν με νέες ηλικίες, νέους και νέες εργάτες και εργάτριες, ανέργους, μαθητές, μαθήτριες, σπουδαστές, φοιτητές, άλλους εργαζόμενους.
ΑΘΗΝΑ 10/7/2012
Η ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Η πρωτολογία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή πήρε -όπως αναμενόταν- η τρικομματική συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, μετά από φανερή ονομαστική ψηφοφορία που έγινε τα μεσάνυχτα της Κυριακής. Στην ψηφοφορία πήραν μέρος και οι 300 βουλευτές. Υπέρ της συγκυβέρνησης ψήφισαν οι 179 βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Κατά ψήφισαν 121 βουλευτές, μεταξύ αυτών και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ. Στην τριήμερη συζήτηση που προηγήθηκε, τα κόμματα της συγκυβέρνησης ανέπτυξαν το αντιδραστικό τους πρόγραμμα ανά τομέα και αναλώθηκαν σε κοκορομαχίες με το ΣΥΡΙΖΑ για το ποιος είναι καλύτερος διαχειριστής της φτώχειας του λαού και ικανότερος συνομιλητής της τρόικας και της ΕΕ. Σε αντιμεταναστευτικό παραλήρημα επιδόθηκε η «Χρυσή Αυγή», η οποία ταυτόχρονα κατέθεσε διαπιστευτήρια στο ευρώ και την ΕΕ, ενώ και στο λόγο των εκπροσώπων των Ανεξάρτητων Ελλήνων περίσσεψαν οι εθνικιστικές κορόνες. Το βαθιά αντιδραστικό χαρακτήρα των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης, αλλά και τη στρατηγική ταύτιση όλων των κομμάτων που προπαγανδίζουν τον ευρωμονόδρομο και γι' αυτό δεν μπορούν να αποτελούν διέξοδο υπέρ του λαού, ανέδειξαν με τις ομιλίες τους στη συζήτηση η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και οι βουλευτές του Κόμματος. Στις επόμενες σελίδες, ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει την πρωτολογία και τη δευτερολογία της Αλέκας Παπαρήγα την Κυριακή στη Βουλή, αποσπάσματα από τις παρεμβάσεις βουλευτών του Κόμματος και ρεπορτάζ από τις ομιλίες των άλλων πολιτικών αρχηγών και του υπουργού Οικονομικών.

    

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Η συγκυβέρνηση δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα πάνω στη γραμμή πλεύσης

Η πρωτολογία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Στην πρωτολογία της το απόγευμα της Κυριακής, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σημείωσε:

«Κυρίες και κύριοι βουλευτές, είναι πασίγνωστο, κοινός τόπος, ότι στις 17 Ιουνίου η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού ψήφισε την πάση θυσία παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση κι όχι μόνο στη ζώνη του ευρώ και ψήφισε επίσης την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Εκανε ένα βήμα πίσω, δυστυχώς - αλλά αυτό το βήμα οπωσδήποτε έγινε - σε σχέση με την ψήφο της 6ης Μαΐου.

Και αυτό το βήμα πίσω δεν έγινε τυχαία, αλλά αφού εξαπολύθηκαν τρομοκρατικά διλήμματα απέξω και από μέσα, σε συνδυασμό με την ευελιξία που επέδειξαν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ να υιοθετήσουν τον όρο της αναδιαπραγμάτευσης, της επαναδιαπραγμάτευσης, και ύστερα από τον απροκάλυπτο ενδοτισμό του ΣΥΡΙΖΑ, που εγκατέλειψε τη θέση για κατάργηση εδώ και τώρα του Μνημονίου.

Παρά το αποτέλεσμα, εμείς θεωρούμε ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα να πει στο λαό "έτσι ψήφισες. Καλά να πάθεις" και να αδιαφορήσει για τη στήριξη των αγώνων και τη μέχρι αυτοθυσίας υποστήριξη των δικαιωμάτων του, όπως βεβαίως κι ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να σκέφτεται ότι είναι συνένοχος σε μία τέτοια κατάληξη.

Η επαναδιαπραγμάτευση, η οποία κλίνεται σήμερα σε όλες τις πτώσεις, και μάλιστα όπως προσδιορίστηκε τώρα, μετά την 19η Σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ακόμη και εάν οδηγήσει στο μαλάκωμα κάποιων στοιχείων του Μνημονίου - που κι αυτό υποθετικό το θεωρούμε, αλλά δεν μπορεί κανείς να το αποκλείσει θεωρητικά, κι εάν υπάρχουν μεγάλοι αγώνες στον τόπο μας - ή και των γενικότερων πολιτικών με επίκεντρο την ακραία φτώχεια και τα ψίχουλα που πρόκειται να της δώσουν, ακόμη λοιπόν κι αν μαλακώσει ορισμένα ζητήματα, έστω και αναφορικά με τα θέματα των συμβάσεων, τη μετενέργεια κ.λπ., δεν μπορεί να αποτρέψει τη σχετική και απόλυτη εξαθλίωση, την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του λαού και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Γιατί οι όποιες οριακές αλλαγές γίνουν, θα έχουν εξουδετερωθεί από τα μέτρα που εφαρμόζονται κι από τα καινούρια που δυστυχώς και αναπόφευκτα θα έρθουν.

Η Αλέκα Παπαρήγα στο βήμα της Βουλής, κατά τη διάρκεια της πρωτολογίας της

Eurokinissi

Θέλω με την ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε το εξής ζήτημα για άλλη μία φορά, αν και θεωρούμε ότι αυτό το ξεκαθαρίσαμε και προεκλογικά. Εμείς θεωρούμε ότι το αίτημα για κατάργηση του Μνημονίου, παρά το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα, αντικειμενικά είναι ένα αίτημα δίκαιο και δεν πρέπει να φύγει από τις "σημαίες" ή από τον προβληματισμό έστω των εργαζομένων, όπως και η μη αναγνώριση του χρέους και επομένως η διαγραφή του. Καθώς επίσης - θα το πούμε και μπορεί να φανεί περίεργο, παρά το συσχετισμό που υπάρχει - και το αίτημα της αποδέσμευσης. Βεβαίως, εμείς το συνδέουμε με αγώνες για γενικότερη πολιτική ανατροπή.

Ωστόσο θεωρούμε ότι αυτά τα τρία αιτήματα, μαζί βεβαίως με όλα τα άλλα που μπορούν να αναλυθούν, είναι πολιτικά αιτήματα-κρίκοι για να μπορέσει ο λαός να αναπτύξει ένα κίνημα επιθετικό. Διαφορετικά, θα είναι συνεχώς κολλημένος στον τοίχο και θα επηρεάζεται πολύ εύκολα από τα διάφορα επιχειρήματα που μπορεί να επιστρατεύσει η κυβέρνηση ή άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία υποστηρίζουν τον ευρωμονόδρομο κ.λπ.

Και αν θέλετε, αυτή είναι και η γραμμή πάλης, υπεράσπισης των συμφερόντων των εργατοϋπαλλήλων, των αυτοαπασχολουμένων και της φτωχής αγροτιάς. Οσο για όλα τα άλλα, όπως το να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα των εργαζομένων στα Ναυπηγεία, στον ΟΣΕ, στη Χαλυβουργία, εδώ κι εκεί, θα πω ότι μπορεί να υπερασπίζεσαι ένα σωρό τέτοια αιτήματα, αλλά όταν η γενική γραμμή του μαζικού λαϊκού κινήματος δεν είναι όχι κομματικοποιημένη αλλά τουλάχιστον πολιτικοποιημένη στον αναγκαίο βαθμό, τότε είναι πολύ δύσκολο κανείς να έχει και οριακές και μερικού χαρακτήρα κατακτήσεις.

Η κρίση έφερε το μνημόνιο

Θέλω ιδιαίτερα να ξεκαθαρίσω το ζήτημα με το Μνημόνιο. Αναμφισβήτητα μπορεί φιλολογικά κανείς να αποδώσει στο Μνημόνιο τα πάντα. Είναι ένα "τέρας" κυριολεκτικά. Δεν το συζητάμε. Ομως, δεν συμφωνούμε καθόλου με τη θέση που διατυπώνεται, ότι το Μνημόνιο γέννησε την κρίση ή έφερε την ύφεση. Η κρίση έφερε το Μνημόνιο. Κι εμείς, όταν λέμε "όχι" στο Μνημόνιο, έχουμε πολύ καθαρό το ότι σε μια σειρά από χώρες, κράτη-μέλη, και χωρίς Μνημόνιο τα μέτρα πάρθηκαν και μάλιστα προ κρίσης, πριν να ξεσπάσει η κρίση το 2008, σε μία ή δυο χώρες της Ευρώπης.

Αυτό που περιλαμβάνει το Μνημόνιο είναι ακριβώς μία συγκροτημένη πολιτική απαξίωσης της αξίας της εργατικής δύναμης κι αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο, δεν θα υπήρχε ούτε το "κούρεμα" 21% ούτε το 50% "κούρεμα", με τα οποία βεβαίως εμείς διαφωνούμε. Ετσι γίνεται στο έδαφος του καπιταλισμού η διέξοδος από την κρίση, που ταυτίζεται με την ανάκαμψη της κερδοφορίας. Πρώτα θα απαξιωθεί η εργατική δύναμη και μετά θα καταστραφεί κι ένα μέρος του κεφαλαίου. Και καταστρέφεται κι ένα μέρος του κεφαλαίου και καπιταλιστικές επιχειρήσεις κλείνουν και θα κλείσουν κι άλλες.

Εξηγούμαστε γιατί είμαστε εναντίον του Μνημονίου. Διότι καλλιεργείται και η αντίληψη ότι αν φύγει από τη μέση το Μνημόνιο, τελειώσαμε. Πολύ περισσότερο που στο Μνημόνιο εντάχθηκαν μια σειρά από μέτρα που στην Ελλάδα ήταν προγραμματισμένα κι από τη Νέα Δημοκρατία και από το ΠΑΣΟΚ να παρθούν και δεν πάρθηκαν. Αφήνω την κριτική που γίνεται μεταξύ τους για φόβο πολιτικού κόστους ή για ανικανότητα. Αυτά μπορεί να τα συζητάνε μεταξύ τους στο ίδιο γήπεδο, αλλά ένας παράγοντας που δεν πάρθηκαν όλα τα μέτρα πριν από την κρίση - γιατί πολλά πάρθηκαν - είναι γιατί υπήρχαν αντιστάσεις μέσα στο κίνημα.

Δεν πάρθηκαν τα μέτρα και χώθηκαν όλα μέσα στο Μνημόνιο. Επομένως, με αυτή την έννοια, όπως μπορώ σ' αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα να εξηγήσω, για μας Μνημόνιο, χρέος και διαγραφή του, και αποδέσμευση, είναι πολιτικά αιτήματα τα οποία μπορεί να υιοθετήσουν, εφόσον το αποφασίσουν φυσικά, ευρύτερες δυνάμεις εργαζομένων, χωρίς απαραιτήτως να ταυτίζονται με τη θέση του ενός ή του άλλου κόμματος.

Για τις ιδιωτικοποιήσεις

Εμείς δεν θα ονοματίσουμε την κυβέρνηση "μνημονιακή". Είναι μία κυβέρνηση η οποία σαφώς θα εφαρμόσει το Μνημόνιο - δεν το συζητάμε - αλλά είναι μια κυβέρνηση η οποία θα συνεχίσει την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων. Δεν πρόκειται να αλλάξει πάνω στη γραμμή πλεύσης απολύτως τίποτε. Και μάλιστα αυτό θα γίνει με ακόμα περισσότερο νόμο και τάξη. Ο κ. Σαμαράς άλλωστε μίλησε στις προγραμματικές δηλώσεις και η ομιλία του περιείχε και αυτή την απειλή: "ο νόμος και η τάξη". Και δεν είναι τώρα για την κοινωνική εγκληματικότητα - που κανείς δεν τη χειροκροτεί και κανείς δεν λέει ότι πρέπει να υπάρχει ανοχή - αλλά για νόμο και τάξη απέναντι στους εργαζόμενους.

Θα θυμίσω τα εξής πράγματα. Λέει ο κύριος πρωθυπουργός: Αποκρατικοποιήσεις. Εννοείται ότι για μας θα είναι βασικό μέτωπο πάλης, όχι βεβαίως και το μοναδικό ή το αποκλειστικό. Αποκρατικοποιήσεις μερικές, μερική αποκρατικοποίηση, σταδιακή - γιατί εδώ που τα λέμε δεν ήταν και εύκολο να γίνει και 100% - έχουν γίνει τώρα εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Θα ήθελα η σημερινή κυβέρνηση, εκτός από το έργο το οποίο έχει κάνει, να μας φέρει και μία αποτίμηση, σε τι ωφέλησαν τον ελληνικό λαό αυτές οι αποκρατικοποιήσεις. Για τον ΟΤΕ, για παράδειγμα, να μας πει τι ωφελήθηκε ο λαός από την είσοδο της Deutsche Telekom, όπως και στα Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά με τους Αραβες, στην Εθνική Τράπεζα, στα ΕΛΠΕ, στην Cosco.

Ο κύριος πρωθυπουργός έχει πει ότι η Cosco δημιούργησε θέσεις εργασίας. Δημιούργησε όχι χίλιες πεντακόσιες θέσεις εργασίας που λέει, αλλά πολύ λιγότερες, τις μισές τουλάχιστον. Ο κατώτατος μισθός ξεκινάει από τα 800 ευρώ. Οι εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτες. Ο συνδικαλισμός απαγορεύεται από τους Κινέζους και το κυριότερο είναι ότι χάνονται τριάντα χιλιάδες θέσεις εργασίας σε ναυτιλιακές εταιρείες που έκλεισαν ύστερα από τον ερχομό της Cosco, σε μικρές μεταφορικές εταιρείες, συσκευαστήρια κ.λπ., στην περιοχή του Θριασίου.

Οι αποκρατικοποιήσεις και δημιουργούν νέα κέρδη και συνοδεύονται και από καταστροφές. Βεβαίως, εδώ στη Βουλή συζητάμε για τα δήθεν κέρδη, που είναι βεβαίως κέρδη των λίγων. Αυτά τα στοιχεία που σας λέω τώρα είναι στοιχεία των επιμελητηρίων. Δεν πρόκειται για στοιχεία ούτε του συνδικαλιστικού κινήματος ούτε βεβαίως του ΚΚΕ.

Το γεγονός ότι η κυριότητα των υποδομών θα μείνει ενδεχομένως στα χέρια του Δημοσίου δεν μας λέει απολύτως τίποτα. Διότι όταν νοικιάσουν τις υποδομές, πάρουν τις υποδομές και τις εκμεταλλεύονται για τριάντα ή σαράντα χρόνια, ακόμη και αν βάλουν οι ιδιώτες έργα στον εκσυγχρονισμό των υποδομών - και βεβαίως τα χρήματα θα τα πάρουν είτε με αναπτυξιακά κίνητρα είτε από κοινοτικές επιδοτήσεις κ.λπ. - αφού βγάλουν το παραδάκι που θα βγάλουν ύστερα από τριάντα ή σαράντα χρόνια κι όταν οι υποδομές θα έχουν παλιώσει - και ξέρουμε τώρα ότι πολύ πιο γρήγορα παλιώνουν οι υποδομές σε σχέση με το παρελθόν - το πολύ πολύ να φύγουν - τις παλιές υποδομές θα τις αφήσουν στο κράτος - ή να ζητήσουν νέο εκσυγχρονισμό των υποδομών για να συνεχίσουν τη δουλειά τους. Αλλωστε ξέρετε ότι νοικιάζονται υποδομές από είκοσι μέχρι ενενήντα εννέα χρόνια.

Ετσι ξεκίνησε η Κίνα τις ειδικές οικονομικές ζώνες, με ενενήντα εννιά χρόνια ενοικίαση. Υπάρχει κι ένας λόγος που δεν γίνεται στρογγυλά εκατό χρόνια.

Επομένως, όλα αυτά τα οποία ακούγονται ότι θα παρθούν τώρα, έχουν ξαναγίνει και έχουν γίνει σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι αποκρατικοποιήσεις και στις χώρες αυτές που χτυπήθηκαν από την κρίση και που θα χτυπηθούν και στην πορεία. Βεβαίως, δεν πρόκειται για καμία καινοτόμα πολιτική.

Υπάρχει αλληλοτροφοδοτούμενο δίπολο

Δυστυχώς, εδώ μέσα στη Βουλή υπάρχει ένα αλληλοτροφοδοτούμενο δίπολο, το οποίο, ανεξάρτητα του τι σημαίνει μέσα στη Βουλή - δεν έχει και τόση μεγάλη σημασία - σημασία έχει τι σημαίνει μέσα στο λαό. Και αναφέρομαι στο αλληλοτροφοδοτούμενο δίπολο, το ένα με κορμό τη Νέα Δημοκρατία και το άλλο με το ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο δυσκολεύει το ριζοσπαστισμό ή την σταθεροποίηση του ριζοσπαστισμού του λαού και αυτό είναι που μας απασχολεί. Παραδείγματος χάρη, η ιστορία που έγινε μνημόνιο-αντιμνημόνιο, αναδιαπραγμάτευση έτσι ή αλλιώς, είναι ένα δίπολο με διαφορές μεταξύ τους που το ένα, όμως, τροφοδοτεί το άλλο.

Ενα παράδειγμα αυτού του δίπολου, που έγινε και φασαρία ανάμεσά τους, είναι ότι από τη μια μεριά χαιρέτησαν όλα τα κόμματα με διαφορετική διαβάθμιση τη 19η Σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που μάλιστα δίνει τώρα και τη γραμμή της αναδιαπραγμάτευσης. Θα αξιοποιήσουμε τη συμφωνία που έγινε για την ανακεφαλαιοποίηση των ισπανικών και ιταλικών τραπεζών και ενδεχομένως και της Κύπρου, ή θα μείνουμε στα παλιά; Γι' αυτό λέω ότι είναι αλληλοτροφοδοτούμενο δίπολο. Η κυβέρνηση λέει "άνοιξε ένα παράθυρο", ο άλλος λέει "μια πόρτα", "λίγα βήματα" λέει ο τρίτος, "απούσα η κυβέρνηση" λέει ο άλλος. Γι' αυτό είναι αλληλοτροφοδοτούμενο αυτό το δίπολο.

Να ξεκαθαρίσουμε το εξής ζήτημα: Θεωρούμε ότι η 19η Σύνοδος της Ευρωπαϊκής Ενωσης απέδειξε το εξής πράγμα που έχει σημασία και για μέσα στην Ελλάδα: Πρώτον, ότι τα οικονομικά και πολιτικά όπλα διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης γίνονται όλο και πιο χλωμά, όλο και πιο αδύναμα. Και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία.

Δεύτερον, ότι διέπονται από προσωρινούς συμβιβασμούς. Ετσι είναι. Οπως και στην Ευρώπη έχουμε διάφορα στρατόπεδα, έχουμε και στην Ελλάδα στρατόπεδα διαχείρισης. Και ούτε η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς την αντιπαράθεση και τελικά την αλληλοτροφοδότηση των δύο στρατοπέδων διαχείρισης. Αλλά και εδώ και μέσα στη Βουλή και έξω από τη Βουλή υπάρχουν επίσης τα στρατόπεδα διαχείρισης της κρίσης του καπιταλισμού, που έτσι μπορεί και αποκαθιστά και μια ορισμένη ενότητα και κυρίως πειθάρχηση του λαού.

Για μας το σύνθημα "περισσότερη Ευρώπη" εγκυμονεί σοβαρά πολιτικά προβλήματα. Ας πάρουμε αυτό που αποφασίστηκε στις τράπεζες, οι οποίες εντωμεταξύ στην Ευρώπη έχουν πάρει 4 τρισεκατομμύρια από τη στιγμή που ξέσπασε η κρίση. Σημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση θα αποφασίζει ποιες τράπεζες θα κλείσουν, ποιες θα συγχωνευτούν, ποιες θα εξαγοραστούν και βεβαίως πάμε για λίγους χρηματοπιστωτικούς ομίλους. Από την πλευρά της εξέλιξης των εργαζομένων βεβαίως το ζήτημα μας απασχολεί.

Αυτό δεν ήταν υποχώρηση της Μέρκελ. Από πού και ως πού υποχώρησε η Μέρκελ και νίκησαν ο Ολάν και ο εκατομμυριούχος Μόντι της Goldman Sachs τη Μέρκελ; Είναι αστεία πράγματα.

Δεύτερον, σχετικά με το Ταμείο για την επαναγορά του χρέους, τα ομόλογα χρέους, προχωρώντας σε αυτό, ταυτόχρονα εκχωρείτε το δικαίωμα κατάρτισης των εθνικών προϋπολογισμών των κρατών-μελών στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ετσι είναι. Ενα βήμα για τα ομόλογα έργων κι ένα βήμα για καινούριες εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων. Οχι ότι τώρα δεν υπάρχουν.

Επενδύσεις για ποιον;

Τρίτον, ακούσαμε - αυτό ήταν η μεγάλη νίκη - το σύμφωνο για την ανάπτυξη, που έφτασαν να πουν ότι θα φέρει 180 δισεκατομμύρια. Ξεκίνησαν με 120 δισεκατομμύρια και έγιναν 130 δισεκατομμύρια για έργα σε όλη την Ευρώπη. Στην πραγματικότητα η μεγάλη πλειοψηφία των 120 δισεκατομμυρίων ήταν αποφάσεις να εκταμιευθούν. Πώς θα χρησιμοποιηθούν αυτά; Με καλύτερη εφαρμογή, δηλαδή αγριότερη της αντεργατικής οδηγίας Μπολκεστάιν, για την οποία καταναλώθηκε πολλή συζήτηση παλαιότερα στη Βουλή.

Θα φέρω ένα παράδειγμα: Μέσω ΕΣΠΑ θα δοθούν χρήματα, βεβαίως, σε μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Από το 2007 ως το 2013 το ΕΣΠΑ περιλαμβάνει ποσά 24 δισεκατομμυρίων, ενώ για το 2011 το κράτος κατέβαλε από τις τσέπες βεβαίως των εργαζομένων 45 δισεκατομμύρια. Αυτό για να δούμε στο δούναι και λαβείν, αν το πάρουμε ταμειακά, το μεγάλο κέρδος που έχουμε από το ΕΣΠΑ. Και μάλιστα τώρα θα πάνε με πρόβλεψη μείωσης κονδυλίων.

Ενα τελευταίο παράδειγμα για να ξεκαθαρίσουμε. Πόσες θέσεις εργασίας θα γίνουν; Βεβαίως κάποιες θέσεις εργασίας θα γίνουν, αλλά πόσες χάνονται; Στους 1.200.000 ανέργους, πόσες θέσεις εργασίας θα προστεθούν; Να σας πω. Σας έφερα το παράδειγμα της Cosco, πόσες έγιναν και πόσες χάθηκαν, με επίσημα στοιχεία δημοσιευμένα. Τετρακόσιες έξι αποφάσεις έχουμε με υπαγωγή στον αναπτυξιακό νόμο από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και για να γίνουν αυτά τα 406 έργα στον τομέα της αιολικής ενέργειας - εδώ υπάγεται και το ΗΛΙΟΣ κλπ. που συζητούνται - θα επενδυθούν 224 εκατομμύρια ευρώ. Πόσες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν; Ογδόντα τέσσερις. Δηλαδή για κάθε 2,7 εκατομμύρια ευρώ επένδυση θα γίνει μία θέση εργασίας.

Σε ποιους τομείς θα γίνουν οι επενδύσεις; Στα δίκτυα ενέργειας, μεταφορών, πράσινης τεχνολογίας, ψηφιακής τεχνολογίας και περιβαλλοντικής βιομηχανίας που εδώ είναι το μεγάλο φαγοπότι και θα πέσει μεγάλο μαχαίρωμα ποιοι όμιλοι θα τα πάρουν αυτά.

Μα, η Ελλάδα αντικειμενικά, ανεξάρτητα από το κοινωνικό σύστημα που ζούμε, έχει δυνατότητες ανάπτυξης τουλάχιστον σε τριάντα κλάδους βιομηχανίας. Αγροτική παραγωγή που συνδέεται και με τη βιομηχανία. Εδώ πουλάτε τα εργοστάσια της ζάχαρης στους Πολωνούς, οι οποίοι θα αγοράσουν το δικαίωμα των επιδοτήσεων και το δικαίωμα των ποσοστώσεων. Επειδή ακριβώς και αυτοί έχουν ποσόστωση και δεν τους φτάνει η ζάχαρη που παράγουν, θα πάρουν το δικαίωμα ποσόστωσης από την Ελλάδα και θα το μεταφέρουν στην Πολωνία και θα κάνουμε εισαγωγή περισσότερης πολωνικής ζάχαρης.

Αυτή η θάλασσα των εισαγωγών που συνδέεται με την Ευρωπαϊκή Ενωση, με το Μάαστριχτ, με την ελευθερία κίνησης κεφαλαίου και με τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών στην Ελλάδα δεν δημιουργούν ένα παθητικό ισοζύγιο; Αυτήν την ανάπτυξη πάει να φέρει η κυβέρνηση.

Θα ενταθεί η κρατική βία και καταστολή

Μια κουβέντα ακόμα.

Εμείς θα ασχοληθούμε με πολλά μέτωπα πάλης και με την εξωτερική πολιτική, που δεν έχω την ευχέρεια να αναπτύξω.

Υπάρχει, όμως, ένα σοβαρό ζήτημα, αυτό που λέμε ότι θα ενταθεί η κρατική βία και καταστολή κατά των εργαζομένων. Κι εδώ υπάρχει ένα ιδιαίτερο πρόβλημα για προβληματισμό στην κυβέρνηση, που συνδέεται και με το μεταναστευτικό.

Εχουμε εδώ τη "Χρυσή Αυγή" η οποία πέρα από τη λεκτική βία ασκεί και σωματική βία κατά των μεταναστών. Δεν βλέπω να ανησυχεί κανέναν και πρέπει να ανησυχεί γιατί και δικαστικά πρέπει να αντιμετωπιστεί, εφόσον πιάνονται οι ένοχοι, αλλά και ουσιαστικά.

Εμείς προειδοποιούμε για το εξής: Τώρα γυμνάζονται οι Χρυσαυγίτες - όχι μόνο κακώς, αλλά απαράδεκτα - πάνω στα σώματα των μεταναστών, αλλά αύριο θα γυμναστούν πάνω στα σώματα των Ελλήνων εργαζομένων. Δεν είναι θέμα αν είναι Ελληνες, μετανάστες, ξένοι ή μη ξένοι κ.λπ.. Είναι όλοι εργαζόμενοι και κάτω από το δέρμα τους το αίμα είναι κόκκινο για όλους και στους μαύρους και στους κίτρινους και σε όποιους να είναι. Επομένως, έχετε πολύ μεγάλη ευθύνη απέναντι σε αυτό που λέμε "Χρυσή Αυγή". Καθαρά πράγματα.

Ακουσα μάλιστα και τον υπουργό να λέει: "Χαιρετίζω όλους τους εκπροσώπους". Βεβαίως, ο λαός τους έστειλε, δεν λέμε, πάντως εγώ δεν τους χαιρετίζω. Το ΚΚΕ δεν τους χαιρετίζει. Βεβαίως τους ψήφισε ο λαός, δεν τα βάζουμε με τους ανθρώπους που τους ψήφισαν, αλλά δεν τους χαιρετίζουμε. Τι να κάνουμε δηλαδή; Για να επιδείξουμε δημοκρατία, θα χαιρετίζουμε τους Χρυσαυγίτες που αυτήν τη στιγμή κάνουν λεκτική και σωματική βία, που απειλούν;

Εν πάση περιπτώσει, είναι άλλο πράγμα και η ταξική πάλη έχει και αυτή τους όρους της. Ναι, βεβαίως, μην εξισώνετε - γιατί θα πλήξετε ολόκληρο τον ελληνικό λαό - τη βία της "Χρυσής Αυγής" και την όποια βία αναγκάζονται να ασκήσουν οι εργαζόμενοι για να υπερασπίσουν το δικαίωμά τους. Και εξίσωση κομμουνισμού και φασισμού μην δοκιμάσετε να διευρύνετε στην Ελλάδα, όπως έχει γίνει επίσημη κρατική ιδεολογία στην Ευρώπη.

Εμείς δεν φοβόμαστε, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Δεν αφορά άλλωστε το ΚΚΕ».

Φόρος τιμής και υπόσχεση για ανυποχώρητο αγώνα

Με μεγάλη συγκέντρωση στη Λυκόρραχη Ιωαννίνων ολοκληρώθηκαν την Κυριακή οι εκδηλώσεις του Διημέρου

Με κόκκινες σημαίες, πανό και συνθήματα γέμισε την Κυριακή η Λυκόρραχη, το Κεφαλοχώρι όπως λέγεται σήμερα, καθώς εκεί κορυφώθηκε το 21ο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ. Οι πρώτες οργανώσεις, που έφτασαν από το πρωί στο χωριό, επισκέφθηκαν το μνημείο που έχει στηθεί από το ΚΚΕ στο ύψωμα στο οποίο βρέθηκε και ανακατασκευάστηκε το πολυβολείο του ΔΣΕ. Αφησαν τα λουλούδια τους και στάθηκαν δίπλα στο σκουριασμένο τμήμα του πολυβόλου πριν επιστρέψουν στην πλατεία του χωριού. Από τα μεγάφωνα ξεδιπλώνονταν συνεχώς πλευρές της Ιστορίας του ΔΣΕ, του τιτάνιου αγώνα του απέναντι σε έναν πάνοπλο αντίπαλο, του δίκιου και της ηθικής που αποπνέει η δράση του.

«Εγώ, παιδί του λαού της Ελλάδας και μαχητής του ΔΣΕ, ορκίζομαι να πολεμήσω με το όπλο στο χέρι...». Τα λόγια του όρκου του μαχητή του ΔΣΕ φτάνουν στην πλατεία από το ύψωμα του παλιού πολυβολείου. Τα φέρνει στα αυτιά των συγκεντρωμένων ο αέρας, όπως άλλοτε έφερνε τα μηνύματα από τα χωνιά των μαχητών και των μαχητριών. Οι νέοι και οι νέες στην πλατεία, ορκίζονται κι αυτοί, με τα συνθήματα, με τις σημαίες και τα πανό τους, το δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα που πήραν οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ να τον βαδίσουν κι αυτοί. «Για του λαού τη νίκη στη μάχη πάντα πρώτοι, όρκος στη μνήμη του καπετάνιου Γιώτη»...

Τιμάμε τους ήρωες του ΔΣΕ - Διδασκόμαστε για τις αυριανές μάχες

Ο Θ. Χιώνης στο βήμα της συγκέντρωση στη Λυκόρραχη

Στο βήμα ανεβαίνει ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, Θοδωρής Χιώνης, για την κεντρική ομιλία και μεταξύ άλλων, τονίζει: «Οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ που πολέμησαν με πρωτοφανέρωτη τόλμη, που πότισαν με το τίμιο και ανυπότακτο αίμα τους τούτα τα βουνά, ήταν σίγουροι ότι η θυσία τους δε θα πάει χαμένη. Οτι η ταξική πάλη δε θα τελειώσει μαζί τους, αλλά θα ριζώσει πιο βαθιά την επαναστατική σπορά. Οτι το Κόμμα θα τραβήξει μπροστά. Και μια από τις αποδείξεις είναι ότι εμείς μετά από τόσα χρόνια βρισκόμαστε εδώ και τους τιμάμε. Εχοντας πλήρη συναίσθηση ότι στη ζωή, στην πράξη, στις ανηφόρες και στις κατηφόρες του αγώνα για τη λευτεριά από τη μισθωτή σκλαβιά, ο οποίος δεν είναι εύκολος, δεν είναι ευθύγραμμος, κόντρα σε κάθε δυσκολία και τραβώντας πάντα μπροστά, τιμάμε τους νεκρούς του λαού και του Κόμματός μας.

Γιατί όσο περήφανοι μπορεί να νιώθουμε άλλο τόσο δύσκολο είναι να τιμήσεις όχι με λόγια αλλά με πράξεις τις ρίζες σου, να τιμήσουμε δηλαδή την καταγωγή μας, ότι είμαστε φυσικά και πολιτικά εγγόνια και δισέγγονα μπουρλοτιέρηδων, γεμιτζήδων, σαμποτέρ, πολυβολητών, οπλιτών, αλλά και όλων των μαχητών στα μετόπισθεν, των νοσοκόμων και όλων των υπηρεσιών που χωρίς αυτές δεν θα μπορούσε να σταθεί ο μαχητής με το όπλο στο χέρι.

Στα ραντεβού μας με την Ιστορία, με τους προγόνους μας σκεφτόμαστε και συζητάμε για το μέλλον. Αυτό ήθελαν κι αυτοί. Τα ανταμώματά μας σε τούτα τα μέρη δεν είναι μουσειακές εκδηλώσεις. Κάθε φορά ψηλώνουμε ένα μπόι. Μέσα από τη γνώση σφυρηλατούμε τη θέλησή μας να συνεχίσουμε για την ολοκλήρωση και τη νίκη των ιδανικών για τα οποία έδωσαν τη ζωή τους οι μαχητές του ΔΣΕ. Να ανταποκριθούμε και να συνεχίσουμε τις ηρωικές και επαναστατικές παραδόσεις του κόμματός μας, του ΚΚΕ. Η ΚΝΕ είναι σχολείο αγωνιστών επαναστατών και η Ιστορία του Κόμματός μας είναι από τα καλύτερα μαθήματα. Ενα από τα βασικά ώστε να προετοιμαζόμαστε θεωρητικά, πολιτικά αλλά και οργανωτικά για τα σημερινά, πολύ περισσότερο για τα αυριανά καθήκοντα του αγώνα, για τις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας, για να ανταποκριθούμε σε όλες τις καμπές της ταξικής πάλης και μέχρι τέλους για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος».

Προσκλητήριο νεκρών και προσκύνημα στο μνημείο

Ακολούθησε προσκλητήριο νεκρών, με ονόματα μαχητών και μαχητριών που έπεσαν στις μάχες στην περιοχή και κατάγονταν από τα χωριά του Σμόλικα και του Γράμμου. Ο κατάλογος αν και ενδεικτικός, είναι μακρύς. Το χειροκρότημα συνεχίζεται όσο ο κατάλογος ξεδιπλώνεται, δυναμώνει όσο προστίθενται ονόματα από την ίδια οικογένεια: τέσσερις, πέντε, εφτά νεκροί συγγενείς. Μέτρημα που δυσκολεύεται κανείς να κρατήσει. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρίσκονται και συγγενείς των νεκρών μαχητών, ζωντανή απόδειξη όσων είχε αναφέρει λίγο νωρίτερα στην ομιλία του ο Θ. Χιώνης, που έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην τεράστια προσφορά των χωριών και των κατοίκων τους στον αγώνα του ΔΣΕ, προσφορά όχι μόνο μαχητών, αλλά και τροφίμων, ρουχισμού κι όλων των απαραίτητων υλικών για το ΔΙΚΟ τους στρατό, όπως έλεγαν.

Ενός λεπτού σιγή. Στη μνήμη όλων αυτών που πότισαν τα βουνά, τις πλαγιές και τις κορφές τους με το αίμα τους. Προς τιμήν αυτών που έθεσαν το όπλο τους και τη ζωή τους στην υπηρεσία του λαού. Τη λήξη της σιωπής σημαίνουν οι ριπές που ακούγονται από το ύψωμα. Βροντάει ξανά το βουνό προς τιμήν αυτών που γεννήθηκαν και έζησαν, πολέμησαν και χάθηκαν στα χώματά του.

Το προσκύνημα στο μνημείο συνεχίστηκε με κατάθεση στεφανιού από τον Γραμματέα της ΚΝΕ. Η μια μετά την άλλη, οι Οργανώσεις της ΚΝΕ από όλη την Ελλάδα πήραν την ανηφόρα για να φτάσουν στο ύψωμα, να καταθέσουν λίγα λουλούδια και να επαναλάβουν το σύνθημα του 21ου Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου: «Αγώνας - Ρήξη - Ανατροπή, η Ιστορία γράφεται με πάλη ταξική».

Οι Οργανώσεις της ΚΝΕ στο δρόμο προς το μνημείο του ΔΣΕ

    

Τιμή στον υποστράτηγο Σκοτίδα

Εκδήλωση στο Βατοχώρι της Φλώρινας έγινε το απόγευμα του Σαββάτου

Από τη συγκέντρωση στο Βατοχώρι, εκεί που στήθηκε η προτομή του Νίκου Θεοχαρόπουλου (Σκοτίδα), υποστράτηγου του ΔΣΕ

«ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ - ΟΠΛΑ - ΔΣΕ, δόξα και τιμή στο ΚΚΕ». Το σύνθημα αντήχησε από το Βατοχώρι της Φλώρινας ως το Μάλι Μάδι. Εκατοντάδες νεολαίοι, το απόγευμα του Σαββάτου, συμμετείχαν στην εκδήλωση που έγινε στο Βατοχώρι της Φλώρινας, για να τιμήσουν τον Νίκο Θεοχαρόπουλο (Σκοτίδα) υποστράτηγο του ΔΣΕ που σκοτώθηκε εκεί στις 11 Αυγούστου του 1949.

Προς τιμή του, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, έστησαν την προτομή του στην αυλή του πετρόχτιστου δημοτικού σχολείου που στέκει ερειπωμένο, και 100 μέτρα πιο πάνω στο σημείο που τραυματίστηκε θανάσιμα, εντοίχισαν μαρμάρινη πλάκα. Τα αποκαλυπτήρια των δύο μνημείων έκανε ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ Θ. Χιώνης.

Στην εκδήλωση που έγινε στην αυλή του σχολείου, στην είσοδο του χωριού, μίλησε οΚώστας Σταμπολίδης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας της ΕΠ Δυτικής Μακεδονίας. Αναφέρθηκε στη συνεισφορά του Νίκου Θεοχαρόπουλου, υπόδειγμα αγωνιστή, κομμουνιστή, που αναδείχθηκε σε μια από τις μορφές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, πρότυπο λαϊκού ηγέτη που με τη δράση του και τη στάση του δικαιωματικά κατέκτησε περίοπτη θέση που κοσμεί το Πάνθεον της ιστορίας του επαναστατικού λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος.

Ο Κ. Σταμπολίδης αναφέρθηκε επίσης στις κορυφαίες μάχες που έγιναν στην περιοχή, στον περίφημο ελιγμό (Αύγουστο του 1948) μέσα από τον οποίο, οι δυνάμεις του ΔΣΕ πέρασαν από το Γράμμο στο Βίτσι και σε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ΔΣΕ, τη νίκη του στο Μάλι Μάδι στις 13 Σεπτέμβρη του 1948, που προκάλεσε εσωτερικούς τριγμούς όχι μόνο στην κυβερνητική σταθερότητα αλλά και στην ηγεσία του στρατεύματος.

«Το παράδειγμα της πολιτικής και ένοπλης πάλης του λαού, αποτελεί το καλύτερο μάθημα αγωνιστικής διαπαιδαγώγησης στις συνθήκες της οξυμένης καπιταλιστικής κρίσης», σημείωσε. Και κατέληξε: «Νέα προβλήματα στέκουν μπροστά μας σήμερα, αύριο, μπροστά στο εργατικό, το κομμουνιστικό κίνημα θα τεθούν ακόμα πιο δύσκολα, πιο μεγάλα, πιο σύνθετα προβλήματα. Αυτό που έχει σημασία είναι να έχουμε πλήρη ετοιμότητα και ικανότητα να ανταποκριθούμε σε μια απότομη στροφή του κινήματος, σε μια στασιμότητα αλλά και σε ένα πρωτοφανέρωτο φούντωμα που κι έτσι κι αλλιώς θα έρθει».

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με κατάθεση στεφάνων, από τον Κ. Αβραμόπουλο, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και το Θ. Χιώνη Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΣΤΗ ΦΟΥΚΟΥΣΙΜΑ Εγκληματικές οι ευθύνες αστικών κυβερνήσεων - κεφαλαίου

Σαν χάρτινος πύργος κατέρρευσε ο αντιδραστήρας της υπ' αριθμό 3 μονάδας του συγκροτήματος της Φουκουσίμα

Το πυρηνικό δυστύχημα στη Φουκουσίμα δεν προκλήθηκε ούτε από το σεισμό, ούτε από το τσουνάμι της 11ης Μάρτη 2011. Τα φυσικά φαινόμενα καταστροφής λειτούργησαν πιο πολύ ως αφορμές παρά ως αιτίες. Το δυστύχημα στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα ήταν επί της ουσίας ένα έγκλημα εκ προμελέτης με ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο της ιαπωνικής αστικής τάξης, το βιομηχανικό σύμπλεγμα, τις αρμόδιες κυβερνητικές «ελεγκτικές» αρχές και ένα συνονθύλευμα σοβαρών ελλείψεων, γραφειοκρατικής εμπλοκής και διαπλοκής που εμπόδισε τη λήψη και εφαρμογή στοιχειωδών μέτρων ασφάλισης πολλών εκ των 55 πυρηνικών σταθμών στην Ιαπωνία όχι πέρσι αλλά πολλά χρόνια νωρίτερα. Σε αυτό το αναμενόμενο (για πολλούς από τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ...) συμπέρασμα κατέληξε την περασμένη Πέμπτη η 10μελής επιτροπή ειδικών, με επικεφαλής τον Κιγιόσι Κουροκάβα, έπειτα από έρευνες έξι μηνών και συνεντεύξεις 1.167 ατόμων διάρκειας 900 ωρών.

Η επιτροπή μεταξύ άλλων σημειώνει ότι:

• «Η καταστροφή ήταν ανθρωπογενής που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί και αποτραπεί».
• Οι επιπτώσεις από το πυρηνικό δυστύχημα που ήταν μία «ξεκάθαρη υπόθεση Made in Japan» (!) θα μπορούσαν να ήταν πιο μικρές με μία πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση»!
• Πολλαπλά ήταν τα λάθη και σοβαρή η αμέλεια που επέδειξαν κυβέρνηση, εταιρεία και ελεγκτικές αρχές αφήνοντας απροετοίμαστο το πυρηνικό συγκρότημα.
• Κάποια από τα θεμελιώδη αίτια πρόκλησης της καταστροφής και αδυναμίας αντιμετώπισης των επιπτώσεών της ήταν, όπως αναφέρεται, «αποτέλεσμα των συμβάσεων της ιαπωνικής κουλτούρας, όπως: η εύκολη υπακοή, η απροθυμία αμφισβήτησης της εξουσίας, η προσήλωση στο «πρόγραμμα» και τα μικροσυμφέροντα της ομάδας»...
• Υπογραμμίζει ότι η διεύθυνση του συγκροτήματος και τα στελέχη της αρμόδιας εταιρείας ΣΚΟΠΙΜΑ δεν εφάρμοσαν τις βασικές αρχές ασφαλείας προκειμένου να αυξήσουν την κερδοφορία τους, με αποτέλεσμα «να προδώσουν το δικαίωμα του λαού για ασφάλεια από τα πυρηνικά ατυχήματα».
• Ανάμεσα στα μέτρα ασφαλείας τα οποία κατηγορούνται οι αρμόδιες αρχές ότι δεν τήρησαν, είναι η εκτίμηση της πιθανότητας καταστροφής, η προετοιμασία για περιορισμό παράπλευρων ζημιών από φυσική καταστροφή και η προετοιμασία σχεδίου εκκένωσης του χώρου.
• Στηλιτεύει ακόμη το γεγονός πως οι ιαπωνικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών, μετά την πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του '70, έδωσαν ασύδοτη ελευθερία στο ιαπωνικό βιομηχανικό σύμπλεγμα να αναπτύξει την πυρηνική ενέργεια δίχως ουσιαστικό έλεγχο και υπό τη σκιά ενός γραφειοκρατικού μηχανισμού «που έθεσε τα συμφέροντά του υπεράνω του πολύ σημαντικότερου καθήκοντος που είναι η προστασία της δημόσιας ασφάλειας».

Διαδηλωτές διαμαρτύρονται για τις προσπάθειες επαναλειτουργίας δύο πυρηνικών σταθμών δίχως τη λήψη ολοκληρωμένων μέτρων εκσυγχρονισμού και θωράκισής τους...

Οι συντάκτες της έκθεσης σημειώνουν πως μόνον έτσι μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός «γιατί η Ιαπωνία δεν διδάχθηκε τίποτε από τα πυρηνικά δυστυχήματα τη δεκαετία του '80 στο Θρι Μάιλ Αϊλαντ (των ΗΠΑ) και το Τσέρνομπιλ (της Ουκρανίας)» και γιατί δέχθηκε και παγίωσε πρακτικές που επέτρεψαν τη μη πραγματοποίηση ρυθμιστικών ελέγχων και τη συγκάλυψη ατυχημάτων μεγάλης κλίμακας στους πυρηνικούς σταθμούς...Στην πολυσέλιδη έκθεσή της η επιτροπή Κουροκάβα δεν παραλείπει να κάνει και ειδικότερες αναφορές στις αιτίες του δυστυχήματος στο πυρηνικό συγκρότημα της Φουκουσίμα, σημειώνοντας τη δραματική αδυναμία λειτουργίας των εφεδρικών γεννητριών ντίζελ και των συστημάτων ηλεκτροδότησης των μονάδων 1,2 και 4 του σταθμού Ντάι-ίτσι που ήταν από τα πρώτα που πλημμύρισαν μετά το τσουνάμι. Επισημαίνει ακόμη πως οι αρμόδιοι φορείς και τα διευθυντικά στελέχη της υπεύθυνης εταιρείας TEPCO γνώριζαν ήδη από το 2006 όχι μόνον τον κίνδυνο πολλαπλών μπλακάουτ στο συγκεκριμένο πυρηνικό συγκρότημα, αλλά και τη μεγάλη ανάγκη δομικής ενίσχυσης του κτιριακού συμπλέγματος.
Καταγγέλλει ακόμη, έστω και διακριτικά, τα εμπόδια που όρθωσαν απέναντι στα μέλη της επιτροπής κυβερνητικοί παράγοντες, στελέχη της εταιρείας και μέλη «ανεξάρτητων» ρυθμιστικών αρχών περί βιομηχανικής και πυρηνικής ασφάλειας. Επιπλέον κατηγορεί την ΤΕPCO για την εξαιρετική ευκολία και σπουδή με την οποία έσπευσε να αποδώσει το τραγικό δυστύχημα στο τσουνάμι, για να μη φανούν οι εγκληματικές ευθύνες που είχε για την ανεπαρκή αντισεισμική θωράκιση του συγκροτήματος...
Τέλος, στηλιτεύει τις εγκληματικές οργανωτικές παραλείψεις της εταιρείας και το γεγονός ότι άφησε ουσιαστικά απροστάτευτους τους εργαζόμενους τις πρώτες μέρες της κρίσης να παλεύουν να αντιμετωπίσουν την καταστροφή μέσα στο σκοτάδι με ελλιπή εγχειρίδια και φακούς.

Ολοι γνώριζαν...

Τα ευρήματα της επιτροπής Κουροκάβα δεν έπεσαν ως «κεραυνός εν αιθρία». Από τις πρώτες μέρες του πυρηνικού δυστυχήματος στη Φουκουσίμα ο «Ρ» είχε αναφερθεί στα σοβαρά προβλήματα λειτουργίας των πεπαλαιωμένων σήμερα πολλών εκ των 55 ιαπωνικών πυρηνικών σταθμών που είχαν κατασκευαστεί με προδιαγραφές της δεκαετίας του '60 και του '70, δίχως πρόβλεψη για αντισεισμική θωράκιση και τσουνάμι. Είχε επίσης αναφερθεί εκτενώς στις σοβαρές, εγκληματικές ευθύνες και αμέλειες των αστικών κυβερνήσεων που εξυπηρετούσαν τα μονοπωλιακά συμφέροντα και διαιώνιζαν την προβληματική λειτουργία των πυρηνικών σταθμών για να μη μειωθεί η κερδοφορία τους, με τη συνενοχή της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ), η οποία συνηθίζει να «ερευνά» με περισσή ευκολία τα πυρηνικά προγράμματα χωρών που δε συναινούν ή δε συμβαδίζουν με τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους προτού καν αυτά γίνουν (όπως στην τρανταχτή περίπτωση του Ιράν...).
Οπως γράφαμε από το Μάρτη του 2011, στην περίπτωση της Φουκουσίμα, το δυστύχημα δεν προκλήθηκε μόνον γιατί είχαμε σεισμό 9 Ρίχτερ και τσουνάμι, αλλά διότι εξακολουθούσαν να λειτουργούν πυρηνικοί σταθμοί κατασκευασμένοι 30 ή και 40 χρόνια πριν, από την αμερικανική εταιρεία «General Electric», ενώ είχαν σχεδιαστεί να αντέξουν το πολύ σε σεισμούς 6,5 Ρίχτερ κι ενώ είχαν κτιστεί πάνω σε ιδιαίτερα επικίνδυνα σεισμογενή ρήγματα! Σημειώναμε ακόμη ότι οι Ιάπωνες καπιταλιστές, σε αγαστή συνεργασία με τις αστικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών, έβαζαν σε πρώτη μοίρα τα κέρδη και σε δεύτερη την υγεία και την ασφάλεια του ιαπωνικού λαού, αφού η μοναδική τους προτεραιότητα ήταν η σταθερή παραγωγή ενέργειας - με κάθε κόστος... - ακόμη και από χαλασμένους, ελαττωματικούς ή κατασκευαστικώς ξεπερασμένους πυρηνικούς αντιδραστήρες!
Είχαμε επίσης αναφερθεί και στις έγκαιρες και καίριες επισημάνσεις αυτής της προδιαγεγραμμένης καταστροφής από τα στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιαπωνίας (όπως ο Γιοσίι Χιντεκάτσου) που έξι χρόνια νωρίτερα είχαν προειδοποιήσει και ενημερώσει την αρμόδια επιτροπή της Βουλής ότι το 80% των πυρηνικών σταθμών που λειτουργούν στη χώρα «θα αντιμετωπίσουν σοβαρό κίνδυνο αν το επίπεδο της θάλασσας πέσει κατά τέσσερα μέτρα και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί θαλασσινό νερό για την ψύξη του πυρήνα του αντιδραστήρα». Χρόνια τώρα, το ΚΚ Ιαπωνίας ζητούσε τη λήψη μέτρων ασφαλείας και την εξασφάλιση των απαραίτητων κονδυλίων για τον εκσυγχρονισμό και θωράκιση των πυρηνικών σταθμών...
Ωστόσο, ενάμιση χρόνο μετά το πυρηνικό δυστύχημα στη Φουκουσίμα, τίποτε δεν φαίνεται πως έχει επί της ουσίας διορθωθεί. Η εταιρεία TEPCO που τόσα χρόνια έβαζε στις τσέπες της κέρδη εκατομμυρίων δολαρίων, τώρα εξακολουθεί να στέκεται στα πόδια της με κρατικά κεφάλαια (κατά τη γνωστή πρακτική του καπιταλισμού: τα κέρδη δικά μου, οι ζημιές του κράτους...) και τους φουσκωμένους λογαριασμούς που αναγκάζονται να πληρώνουν οι Ιάπωνες πολίτες. Τα συστήματα ασφάλειας και ελέγχου ελάχιστα έχουν διορθωθεί και οι ανευθυνο-υπεύθυνοι ουδόλως έχουν διδαχθεί από τον εφιάλτη της Φουκουσίμα, καθώς η ενέργεια εξακολουθεί να είναι εμπόρευμα για την κερδοφορία των μονοπωλίων. Χαρακτηριστική εξέλιξη; Ελάχιστες ώρες πριν δημοσιοποιηθεί η έκθεση Κουροκάβα, είχε δοθεί εντολή να λειτουργήσει ξανά ο αντιδραστήρας στο πυρηνικό συγκρότημα ΟΡΙ της εταιρείας ενέργειας «Κανσάι», παρά τις οργισμένες προειδοποιήσεις των ειδικών πως εάν είχαν ληφθεί σοβαρά μέτρα θωράκισης και εκσυγχρονισμού του σταθμού, αυτός δεν θα έπρεπε να λειτουργήσει πριν το 2015...

Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ Γενικευμένος πόλεμος κατά των λαϊκών συμφερόντων

MotionTeam

Διαρκή φτώχεια, θυσίες δίχως τέλος και ζωή κόλαση, επιφυλάσσει για το λαό το σχέδιο εξόδου από την κρίση που υλοποιεί για λογαριασμό της πλουτοκρατίας και των ξένων συμμάχων της η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, όπως προκύπτει ξεκάθαρα από τις προγραμματικές δηλώσεις που παρουσίασε ο πρωθυπουργός την Παρασκευή.

Αν και, όπως αναμενόταν, ο Αντ. Σαμαράς ανέδειξε σε ύψιστη προτεραιότητα τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, τα λουκέτα σε δεκάδες φορείς του Δημοσίου και την εκποίηση των «φιλέτων» της ακίνητης περιουσίας, ωστόσο την ίδια στιγμή έγινε φανερό ότι πρόκειται για ένα μόνο από τα μέτωπα του γενικευμένου πολέμου κατά των λαϊκών συμφερόντων που σχεδιάζει να εξαπολύσει τους επόμενους μήνες.
Στο επίκεντρο, παρά την απατηλή εικόνα που καλλιεργείται, θα βρεθούν οι αντιδραστικές διαρθρωτικές αλλαγές σε Εργασιακό και Ασφαλιστικό, που υπηρετούν τη στρατηγική της «εσωτερικής υποτίμησης», δηλαδή της παραπέρα μείωσης των μισθών και των συντάξεων, προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
«Είμαστε μια χώρα που πρέπει να γίνει φιλική για επενδύσεις. Γιατί μόνον αυτές δημιουργούν θέσεις εργασίας, που είναι το "νούμερο ένα" μεγάλο ζητούμενο σήμερα...», τόνισε ο πρωθυπουργός, δίνοντας το στίγμα της στρατηγικής που υλοποιεί η νέα συγκυβέρνηση. «Τα πρώτα αποφασιστικά βήματα» και οι προτεραιότητες που παρουσίασε στην ομιλία του ο πρωθυπουργός καταδεικνύουν ακριβώς την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για την πολυπόθητη «προσέλκυση των επενδύσεων». Δηλαδή «γην και ύδωρ» στα μονοπώλια, πράγμα που σημαίνει δωρεάν φιλέτα γης και υποδομές, μόνιμη φοροασυλία και απαλλαγή από τις εργοδοτικές εισφορές, φτηνή εργατική δύναμη, κατάργηση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, διάλυση του λεγόμενου κοινωνικού κράτους, «ασφάλεια» στο κεφάλαιο έναντι του εργατικού - λαϊκού κινήματος... Αξίζει να σημειωθεί ότι προεκλογικά ο πρωθυπουργός παρουσίαζε ως πρότυπο «επένδυσης» το εργασιακό κάτεργο της κινεζικής «Cosco» στο λιμάνι του Πειραιά, ενώ από τις πρώτες εξαγγελίες της συγκυβέρνησης είναι η δημιουργία των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ), που εγγυώνται «ιδανικές συνθήκες» για την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Σε αυτό το πλαίσιο η ανάδειξη του προγράμματος των αποκρατικοποιήσεων και της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας σε πρώτη προτεραιότητα υπηρετεί συγκεκριμένους στόχους: Πρώτον, να στείλει το μήνυμα στην εγχώρια πλουτοκρατία και τους ξένους συμμάχους της (τρόικα) ότι είναι αποφασισμένη να φέρει σε πέρας την αποστολή της, να υλοποιήσει δηλαδή το σύνολο των δεσμεύσεων και των διαρθρωτικών αλλαγών που έχουν συμφωνηθεί. Δεύτερον, επιδιώκει να καλλιεργήσει σύγχυση και αυταπάτες στο λαό ότι τάχα αν προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση των πάντων και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας θα «γλυτώσουν» οι μισθοί και οι συντάξεις από νέα σφαγή. «Δεν μπορεί να κόβονται μισθοί και συντάξεις, ενώ περιουσιακά στοιχεία του κράτους μένουν αναξιοποίητα ή απαξιώνονται»... δήλωσε χαρακτηριστικά ο Αντ. Σαμαράς, επιχειρώντας να διασφαλίσει την ανοχή, αν όχι τη συναίνεση, των λαϊκών στρωμάτων στο γενικευμένο ξεπούλημα που προωθεί η κυβέρνηση.
Πράγματι αν υλοποιηθεί το πρόγραμμα των σαρωτικών ιδιωτικοποιήσεων που παρουσίασε ο πρωθυπουργός, τα πάντα, από τα νερά μέχρι την ηλεκτρική ενέργεια, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, θα δοθούν στα μονοπώλια, με καταστροφικές συνέπειες στη ζωή του λαού.
Συγκεκριμένα, στο πακέτο των ιδιωτικοποιήσεων, που όπως καυχήθηκε ξεπερνά τις «άμεσες συμβατικές μας υποχρεώσεις» έναντι των δανειστών, περιλαμβάνονται: Το λειτουργικό τμήμα του ΟΣΕ (ΤΡΑΙΝΟΣΕ), παραγωγικά τμήματα της ΔΕΗ (δηλαδή μονάδες, ορυχεία κλπ), εταιρείες υδάτων (όλες), συμβάσεις παραχώρησης σε λιμάνια και περιφερειακά αεροδρόμια. Εννοείται ότι θα προχωρήσουν και οι αποκρατικοποιήσεις που περιλαμβάνονται στο νέο μνημόνιο.
Παράλληλα δίνονται τα «φιλέτα» της ακίνητης περιουσίας με πρώτο και καλύτερο το Ελληνικό, ενώ ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε τη δημιουργία «επενδυτικού σχήματος ειδικού σκοπού» που θα αναλάβει να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία «που βρίσκεται σε ολόκληρη την περιοχή από το Φάληρο μέχρι το Σούνιο»!
Προχωρά επίσης το κλείσιμο ή η συγχώνευση δεκάδων οργανισμών και φορέων του Δημοσίου, που θα επιλεγούν από τον κατάλογο εκατοντάδων τέτοιων οργανισμών που έχει καταρτίσει η προηγούμενη κυβέρνηση Παπαδήμου. Το χρονοδιάγραμμα είναι μέχρι το τέλος του χρόνου να έχουν ληφθεί οι οριστικές αποφάσεις. Την ίδια στιγμή ο πρωθυπουργός δεν ανέφερε το παραμικρό για τη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 15.000 φέτος και κατά επιπλέον 135.000 την τριετία 2013-2015, διαψεύδοντας τις «διαρροές» των προηγούμενων ημερών ότι τάχα θα εξέφραζε την αντίθεσή του στις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.

Επιταχύνεται η σφαγή μισθών και συντάξεων

Την ίδια στιγμή ο πρωθυπουργός απέφυγε να πει το παραμικρό για τους μισθούς και τις συντάξεις, αλλά και τις άγριες περικοπές των κοινωνικών δαπανών που περιλαμβάνονται στο νέο μνημόνιο, επιδιώκοντας προφανώς να παρατείνει την ανοχή των λαϊκών στρωμάτων στη νέα συγκυβέρνηση. Ομως την ίδια στιγμή διαμήνυσε στο κεφάλαιο ότι «οι διαρθρωτικές αλλαγές» που ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή η δραστική μείωση των μισθών και το σάρωμα των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, θα επιταχυνθούν. «Οι διαρθρωτικές αλλαγές που βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας είναι πρωτίστως δικός μας στόχος», τόνισε χαρακτηριστικά.
Οσο και αν η κυβέρνηση επιχειρεί να παραπλανήσει και εξαπατήσει το λαό δηλώνοντας ότι ισχύει τάχα το προεκλογικό ψέμα «όχι νέα μείωση μισθών και συντάξεων όχι νέοι φόροι», που για ευνόητους λόγους συμπεριέλαβαν στην προγραμματική συμφωνία των τριών κυβερνητικών εταίρων, η αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να προχωρήσει σε νέα σφαγή των μισθών και των συντάξεων. Φρόντισε να το υπενθυμίσει για λογαριασμό των δανειστών και εταίρων αλλά και της εγχώριας πλουτοκρατίας ο επικεφαλής της Ομάδας Δράσης (Task Force) X. Ράιχενμπαχ. «Ηδη έχει γίνει το πρώτο βήμα όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και μία σημαντική συνεισφορά είναι η διαχείριση του εργασιακού κόστους, η οποία πρέπει θα συνεχιστεί για να γίνουν οι όροι ανταγωνιστικότητας ακόμη καλύτεροι τα προσεχή χρόνια», τόνισε χαρακτηριστικά σε ομιλία του στην Αθήνα την περασμένη βδομάδα.
Τη σκυτάλη πήρε ο υπουργός Εργασίας, Γ. Βρούτσης, που μετά από τη συνάντηση που είχε με τους επικεφαλής της τρόικας την Παρασκευή, δήλωσε ότι «είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε τις μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες για να πετύχουμε το στόχο της ανάπτυξης, της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής». Πράγμα που σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα υλοποιήσει τις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στο νέο μνημόνιο, όπως η καταβαράθρωση του μέσου μισθού στα επίπεδα του κατώτατου μισθού των 500-400 ευρώ, ενώ είναι ανοικτό το ενδεχόμενο ο κατώτατος μισθός να πάει ακόμα πιο κάτω, ώστε να προσεγγίσει τα επίπεδα των γειτονικών χωρών, προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων. Το μόνο που φαίνεται να διαπραγματεύεται η κυβέρνηση είναι να εφαρμόσει με καθυστέρηση κάποιων μηνών όσα προβλέπονται στο νέο μνημόνιο.
Η μείωση του λεγόμενου εργατικού κόστους αποτελεί τη σημαντικότερη «διαρθρωτική αλλαγή» στη στρατηγική της «εσωτερικής υποτίμησης», που διασφαλίζει ότι η έξοδος από την κρίση θα γίνει με την ένταση της υπερεκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και εξαθλίωση του λαού.
Ταυτόχρονα θα προχωρήσει η ολοκλήρωση της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, που μεταξύ άλλων σημαίνει νέες περικοπές στο ύψος του εφάπαξ, αλλά και νέα μείωση των συντάξεων προκειμένου, εκτός των άλλων, να καλυφθούν οι απώλειες από τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών («μη μισθολογικό κόστος») κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες.
Παράλληλα με βάση το νέο μνημόνιο μέχρι το 2015 θα πρέπει να «εξοικονομηθούν» 2 δισ. ευρώ από κοινωνικά και προνοιακά επιδόματα, που σημαίνει νέα άγρια επίθεση στα πλέον εξαθλιωμένα λαϊκά στρώματα. Ωστόσο ο πρωθυπουργός βαφτίζει τις δαπάνες για τα κοινωνικά και προνοιακά επιδόματα ως «σπατάλη», ρίχνοντας στάχτη στα μάτια του λαού. Το επόμενο διάστημα όμως θα παρουσιάσει συγκεκριμένο σχέδιο και χρονοδιάγραμμα βάρβαρων περικοπών κοινωνικών δαπανών στο πλαίσιο του νέου πακέτου μέτρων ύψους 11,5 δισ. για τη διετία 2013-2014.
Πριν καν ακούσει τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ο Χ. Ράιχενμπαχ δήλωνε ενθουσιασμένος σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ: «Υπάρχει καθαρή αποφασιστικότητα της ελληνικής κυβέρνησης να δράσει, και υπάρχει η βούληση να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις σε βαθμό που δεν έχω ξαναδεί ως τώρα στην Ελλάδα».
Η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα μόνο νέα δεινά και βάσανα έχουν να περιμένουν και γι' αυτό δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για αναμονή και ανοχή. Μπορούν να τους αντιμετωπίσουν μόνο με τη δύναμη της οργάνωσης, αλληλεγγύης και μαζικής αντεπίθεσης, παραμερίζοντας τα κάθε είδους χρεοκοπημένα ιδεολογήματα περί μονόδρομου της ΕΕ και του καπιταλισμού. Αμεσα πρέπει να οργανωθούν στους χώρους δουλειάς και τις εργατογειτονιές, στα χωριά, για να βγουν με τις δικές τους δυνάμεις, από το τούνελ του ευρωμονόδρομου της εξαθλίωσης. Εντείνοντας τον αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση, την ΕΕ, τα μονοπώλια και την εξουσία τους.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ» Συνεχίζουν έναν αγώνα που έβαλε τον πήχη ψηλά για όλη την εργατική τάξη

Αποσπάσματα από την εισήγηση που ενέκριναν ομόφωνα οι χαλυβουργοί στη συνέλευση της περασμένης Παρασκευής

Από τη συνέλευση της περασμένης Παρασκευής

Τα επόμενα βήματα του αγώνα τους καθόρισαν την περασμένη Πέμπτη οι απεργοί της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο, που ενέκριναν ομόφωνα την εισήγηση που κατέθεσε στη γενική τους συνέλευση το σωματείο. Παρουσιάζοντας την εισήγηση, εκ μέρους του ΔΣ του σωματείου, ο Γιώργος Σιφωνιός, πρόεδρος της διοίκησης, σημείωσε ανάμεσα στ' άλλα και τα εξής:Σαν ΔΣ κατανοούμε τη δυσκολία που υπάρχει, την κούραση και τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα και αδιέξοδα που αντιμετωπίζουμε μετά από έναν τόσο μακρόχρονο ηρωικό αγώνα. Πιστεύουμε όμως ότι πρέπει να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας. Να αξιοποιήσουμε την όποια δυνατότητα υπάρχει, προκειμένου να ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματά μας, να μπούνε σ' ένα δρόμο υλοποίησης. Γι' αυτό σαν ΔΣ, κάναμε τα αιτήματά μας πιο συγκεκριμένα για να μπορέσει να δοθεί λύση.

Θα καταθέσουν υπόμνημα

Παίρνοντας υπόψη ότι ορισμένοι από τους συναδέλφους μας έχουν παραιτηθεί ή αποχωρήσει, ότι ορισμένοι από τους συναδέλφους μας απολυμένους δε θέλουν να ξαναγυρίσουν στη δουλειά, ενώ το επόμενο διάστημα θα αποχωρήσουν και άλλοι λόγω συνταξιοδότησης, κάνουμε προς την εργοδοσία την εξής πρόταση:
1. Από τους απολυμένους συναδέλφους μας να επαναπροσληφθούν αμέσως τουλάχιστον σαράντα (40) άτομα.

2. Για τους υπόλοιπους απολυμένους συναδέλφους μας, θα συζητήσουμε και θα συμφωνήσουμε για τον τρόπο και το χρόνο επανόδου στην εργασία τους σε εύλογο χρονικό διάστημα. Μέχρι την επάνοδό τους δεν θα πραγματοποιηθεί καμία νέα πρόσληψη.3. Εφόσον υπάρξει μεταξύ μας συμφωνία, για την υλοποίηση των παραπάνω, θα εισηγηθούμε στη ΓΣ των μελών μας, τη διακοπή της απεργιακής κινητοποίησης και την άμεση λειτουργία του εργοστασίου.
Καλούμε τη συνέλευσή μας να τα υιοθετήσει, και να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας για την υλοποίησή τους. Αν συμφωνούμε με αυτή την πρόταση, θα πάρουμε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για να την επιβάλουμε.
Θα τη στείλουμε στην εργοδοσία και στο υπουργείο Εργασίας. Θα ζητήσουμε άμεσα νέα τριμερή συνάντηση. Θα ζητήσουμε συνάντηση με όλα τα Εργατικά Κέντρα της Αττικής, θα τους θέσουμε υπόψη την πρόταση, θα ζητήσουμε να υπογράψουν τα αιτήματά μας και να καθορίσουν και αυτά συνάντηση με το υπουργείο Εργασίας. Επίσης, θα τα καλέσουμε να δούνε και αυτά με τι άλλους τρόπους θα μπορέσουν να συμβάλουν στον αγώνα μας, να πιέσουν για την υλοποίησή τους.
Θα στείλουμε την πρότασή μας στα κόμματα που στηρίζουν τη συγκυβέρνηση και θα ζητήσουμε ξανά συνάντηση μαζί τους, να πάρουν καθαρή θέση και όχι ναι μεν αλλά.
Παράλληλα, στο υπουργείο και στα κόμματα θα θέσουμε και μια σειρά άλλα αιτήματα που έχουν σχέση με τα τραπεζικά δάνεια, με την αναγνώριση των ενσήμων, με έκτακτη οικονομική ενίσχυση και άλλα.
Με αυτή μας την πρόταση εξασφαλίζουμε την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων συναδέλφων μας που ενδιαφέρονται να ξαναγυρίσουν στη δουλειά, που είναι το βασικό αίτημα της απεργίας μας. Προτείνουμε όμως ένα διαφορετικό σταδιακό τρόπο υλοποίησης του αιτήματός μας. Αυτό δεν αφήνει κανένα περιθώριο στην εργοδοσία να συκοφαντεί τον αγώνα μας. Θα αναγκαστεί να κάνει φανερές τις προθέσεις της, το ίδιο και τα πολιτικά κόμματα.
Κάνουμε την πρόταση αυτή με αίσθημα ευθύνης, με ήσυχη τη συνείδηση και ψηλά το κεφάλι. Δίνουμε 250 μέρες πρωτόγνωρο, ηρωικό αγώνα. Μια τιτάνια μάχη, όχι μόνο ενάντια στον Μάνεση αλλά συνολικά στην τάξη που εκπροσωπεί και στους μηχανισμούς της. Επομένως, μπορούμε καλύτερα από τον καθένα να κατανοήσουμε τις δυσκολίες του να πάρουμε την οποιαδήποτε απόφαση θεωρούμε σωστή. Εμείς κάναμε αυτό που έπρεπε, το σωστό. Κάναμε αυτό που έπρεπε να κάνουν και άλλοι εργαζόμενοι.
Γνωρίζουμε ότι προβλήματα δεν αντιμετωπίζουμε μόνο εμείς οι Χαλυβουργοί, αλλά συνολικά η εργατική τάξη. Ανεργοι δεν είναι μόνο οι 120 Χαλυβουργοί. Οι άνεργοι είναι 1.500.000 και άμεσα θα προστεθούν και άλλες χιλιάδες. Πολλές χιλιάδες είναι χρόνια άνεργοι. Το επόμενο διάστημα θα κλείσουν και άλλες εκατοντάδες επιχειρήσεις, η κρίση βαθαίνει. Δεν κάναμε μόνο εμείς αγώνα για να επαναπροσληφθούν οι συνάδελφοί μας απολυμένοι. Εκαναν και σε άλλους εκατοντάδες χώρους που έγιναν απολύσεις.
Την περίοδο που εμείς οι Χαλυβουργοί απεργούμε, την ίδια περίοδο η μερική απασχόληση, οι μειώσεις μισθών μέσω επιχειρησιακών, ατομικών συμβάσεων προχώρησαν ραγδαία. Το αντεργατικό οπλοστάσιο έγινε πιο πλούσιο. Αυξήθηκε η φοροληστεία, οι ελλείψεις στα φάρμακα, στα νοσοκομεία, μεγάλωσαν η φτώχεια και η δυστυχία. Πρόκειται για πραγματικό πόλεμο ενάντια συνολικά στην εργατική τάξη σε όλη τη γραμμή του μετώπου.

Ο αγώνας μας άνοιξε πρωτόγνωρους δρόμους

Σε αυτόν τον πόλεμο, εμείς οι Χαλυβουργοί ανοίξαμε πρωτόγνωρους δρόμους. Προχωρήσαμε παλικαρίσια μπροστά, πολύ πιο μπροστά από τους άλλους. Αυτό είναι κατόρθωμά μας, αποτελεί μεγάλη νίκη.
Το παράδειγμά μας δεν ήταν έτοιμοι να το ακολουθήσουν και άλλοι εργαζόμενοι σε αυτήν την φάση. Δεν τους κατηγορούμε αλλά ούτε φταίμε εμείς σε αυτό. Από την αρχή είχαμε πει, πως η ουσιαστική αλληλεγγύη και βοήθεια στον αγώνα μας, ήταν να γίνει το ίδιο μεγάλο βήμα και σε άλλα εργοστάσια και κλάδους, να γίνει όλη η Ελλάδα μια Χαλυβουργία. Δεν μπόρεσε να γίνει τώρα, θα γίνει σε επόμενη φάση, και εμείς ρίξαμε πολύ λίπασμα γι' αυτό. Η εργατική τάξη πάντα θα το θυμίζει και θα το αναγνωρίζει.
Ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να στηριζόμαστε σε αυτούς που μας εκφράζουν συμπάθεια στα λόγια, μας λένε μεγάλα λόγια, μας μιλάνε για συγκρούσεις, αλλά στην πράξη στους δικούς τους χώρους δεν κάνουν τίποτα. Αντίθετα, είναι υπέρ της μερικής απασχόλησης, των επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων, έβαλαν πλάτη για να περάσουν τα αντεργατικά μέτρα.
Επομένως, εμείς που κάναμε αυτόν το μεγάλο αγώνα, ξέρουμε και πώς θα τον συνεχίσουμε, γιατί ο δικός μας αγώνας δεν είναι μια μάχη που σταματάει εδώ. Πάει μακριά μέχρι να τους νικήσουμε τελειωτικά. Να διώξουμε από τη μέση τον κάθε Μάνεση, να έρθουν τα εργοστάσια και ο πλούτος στα χέρια μας. Οι απεργοί Χαλυβουργοί απέδειξαν με τον πιο περίτρανο τρόπο ποιος είναι ο παραγωγός του πλούτου και ποια είναι τα παράσιτα, ότι "χωρίς εμάς γρανάζι δε γυρνά".
Στις 250 μέρες ηρωικού αγώνα μάθαμε πολλά, όσα δεν ξέραμε χρόνια. Εμείς που νικήσαμε τον Μάνεση και τους μηχανισμούς του, είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε και όσους προσπαθήσουν να καπηλευτούν ή να συκοφαντήσουν ή να λερώσουν τον αγώνα μας. Τους λέμε ότι από λόγια έχουμε χορτάσει. Εμείς ξέρουμε ποιοι ήταν αυτοί που από την αρχή του αγώνα στάθηκαν αταλάντευτα, νύχτα μέρα δίπλα μας, δεν μας εγκατέλειψαν ούτε μια ώρα. Ξέρουμε ποιοι μας στήριξαν με έργα και τις 250 μέρες, με υλική βοήθεια, χωρίς ούτε μέρα ανάπαυλα, και ποιοι μας χόρτασαν με λόγια. Ξέρουμε ποιοι προσπάθησαν να μεταφέρουν τη σπίθα του αγώνα παντού, και ποιοι στους χώρους τους συμβιβάστηκαν, τα δέχτηκαν όλα παθητικά, ή στην καλύτερη περίπτωση έκαναν μια ή δύο απεργίες ντουφεκιά στον αέρα και μετά ανέθεσαν σε εμάς να τους βγάλουμε το φίδι από την τρύπα. Επομένως, μακριά από μας οι ανέξοδοι ηρωισμοί και τα μαθήματα αγωνιστικότητας.
Για άλλη μια φορά ευχαριστούμε όλους όσοι συμπαραστάθηκαν στον αγώνα μας, και καλούμε όλους τους εργαζόμενους να συνεχίζουν να στηρίζουν τον αγώνα μας. Κάθε αγώνας βάζει το δικό του λιθαράκι. Ο δικός μας αγώνας άνοιξε μεγάλους δρόμους για τους μελλοντικούς αγώνες γιατί ο πόλεμος συνεχίζεται. Προσέφερε σε όλη την εργατική τάξη πολύτιμη πείρα, έβαλε τον πήχη ψηλότερα για όλη την εργατική τάξη.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

21ο ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΚΝΕ Κορυφώνεται σήμερα στη Λυκόρραχη

21ο ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΚΝΕ

Κορυφώνεται σήμερα στη Λυκόρραχη

• Από την Παρασκευή χιλιάδες κατασκηνωτές στο Νεστόριο της Καστοριάς
• Σήμερα στη Λυκόρραχη, τελευταίο σταθμό του Διημέρου, θα μιλήσει ο Θοδωρής Χιώνης, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ

Στόλισαν τον ήδη όμορφο χώρο με τα πανό τους

Στα χνάρια των μαχητών και μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) βρίσκονται εδώ και τρεις ημέρες χιλιάδες νεολαίοι από όλη την Ελλάδα λαμβάνοντας μέρος στο 21ο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ στο Γράμμο και στο Βίτσι (κατασκήνωση στο Νεστόριο της Καστοριάς).Σήμερα, ολοκληρώνονται οι εκδηλώσεις με μεγάλη πολιτική συγκέντρωση που διοργανώνει η ΚΝΕ στις 12 το μεσημέρι, στη Λυκόρραχη (Κεφαλοχώρι), με κεντρικό ομιλητή τον Θοδωρή Χιώνη, Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ.
Οι νέοι και οι νέες βρέθηκαν στα μέρη αυτά που αναμετρήθηκαν δύο κόσμοι: Από τη μία ο ανυποχώρητος αγώνας του ΔΣΕ, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές, ένας αγώνας αντιιμπεριαλιστικός, για τη Λαϊκή εξουσία, ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Από την άλλη, οι ντόπιοι και ξένοι δυνάστες του λαού, οι ληστές του πλούτου που παράγει με τον ιδρώτα του, οι υπερασπιστές του σάπιου κόσμου της εκμετάλλευσης.
Από το πρωί της Παρασκευής άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτες οργανώσεις της ΚΝΕ ενώ μέχρι το βράδυ η κατασκήνωση γέμισε με νιάτα και φωνές από όλους τους νομούς της χώρας. Ο χώρος διαμορφώθηκε σχεδόν από τις πρώτες πρωινές ώρες, καθώς δεκάδες σύντροφοι και συντρόφισσες από τη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία έδωσαν την ψυχή τους φροντίζοντας για κάθε λεπτομέρεια μέχρι και την τελευταία στιγμή. Συγκεκριμένα, στο απέραντο φυσικό «προαύλιο» της κατασκήνωσης, έστησαν υπαίθριες ταβέρνες από τις οποίες οι κατασκηνωτές προμηθεύονταν σουβλάκια, σάντουιτς, αναψυκτικά και άλλα εδέσματα, τα οποία είχαν τη δυνατότητα να απολαύσουν κάτω από τα πελώρια πλατάνια, τις λεύκες, τις καρυδιές και τις καστανιές που δεσπόζουν σε όλο το χώρο της κατασκήνωσης. Επιπλέον, τις μεσημεριανές ώρες, οι νέοι είχαν την ευκαιρία να ξαποστάσουν διαβάζοντας βιβλία που εύκολα μπορούσε κανείς να προμηθευτεί από το βιβλιοπωλείο με εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής». Ανάμεσα στα άλλα, το βιβλιοπωλείο είχε ιδιαίτερη αναφορά στο παιδικό βιβλίο, μιας και φέτος οι μικροί κατασκηνωτές του διημέρου ήταν περισσότεροι από κάθε άλλη φορά. Ειδικά γι' αυτούς, τα μέλη της ΚΝΕ έστησαν δίπλα στο ποτάμι παιδότοπο με διάφορες δραστηριότητες και παιδικό παιχνίδι.

Στιγμές χαλάρωσης στο «στέκι» της κατασκήνωσης

Πολλές ομάδες κατασκηνωτών εξόρμησαν το πρωί σε κοντινές πλαγιές και κορφές, σε μέρη που είχαν δοθεί ηρωικές ιστορικές μάχες.Το βράδυ της ίδιας ημέρας, οι νέοι και οι νέες, γλέντησαν μέχρι αργά το βράδυ κάτω από τους ήχους λαϊκών και ρεμπέτικων τραγουδιών τοπικού συγκροτήματος, ενώ το πρωί του Σαββάτου το παιχνίδι στα καταγάλανα νερά του Αλιάκμονα έδωσε και πήρε.

Οδηγός για τους σύγχρονους αγώνες η ιστορία του ΔΣΕ

Σημείο αναφοράς στο χώρο της κατασκήνωσης αποτέλεσε η έκθεση με φωτογραφίες και αντικείμενα από την ηρωική δράση του ΔΣΕ. «Η ιστορία διδάσκει: Αγώνας για την ανατροπή» έγραφε το πανό στην είσοδο και η έκθεση που οργανώθηκε, έδωσε σε όσους την επισκέφτηκαν ένα ζωντανό μάθημα ιστορίας. Στο τραπέζι στο κέντρο της αίθουσας βρίσκονταν τοποθετημένα μια σειρά αντικείμενα που έχουν βρεθεί στις πλαγιές των γύρω βουνών, αδιάψευστοι μάρτυρες του τιτάνιου αγώνα που δόθηκε στην περιοχή: σφαίρες, κάλυκες, θραύσματα από οβίδες, τμήματα από τα πολυβόλα και τα «πάντσερ» των μαχητών.
Μέσα από σχετικούς χάρτες οι νέοι και οι νέες μπόρεσαν να κατατοπιστούν για τις σκληρές μάχες στο Γράμμο και το Βίτσι. Εμαθαν ακόμα περισσότερα για το θρυλικό ελιγμό με τον οποίο έληξε η μεγάλη μάχη του Γράμμου, τον Αύγουστο του '48. Για την ανακατάληψη του Γράμμου, όταν το Μάρτη του '49 ο ΔΣΕ επανάκτησε σε μόλις 5 μέρες το έδαφος, το οποίο ο αστικός στρατός είχε καταλάβει με προσπάθειες 70 ημερών. Μια σειρά πλευρές που αναδεικνύουν το ηθικό μεγαλείο και την υπεροχή του ΔΣΕ ήρθαν στο φως επίσης, μέσα από τη φωτογραφική έκθεση. Ανάμεσα σε αυτές ξεχώρισαν οι φωτογραφίες που σκιαγραφούν τον άθλο των υγειονομικών υπηρεσιών, οι τραυματιοφορείς που έσωσαν δεκάδες τραυματισμένους μαχητές μεταφέροντάς τους με κίνδυνο της ζωής τους, οι γιατροί που πραγματοποίησαν ακόμα και εγχειρήσεις σε απόσταση λίγων μόλις μέτρων από το μέτωπο, οι μαχήτριες που, μέσα στη φωτιά της μάχης, αποφοίτησαν από τη σχολή υγειονομικών και βοήθησαν ως νοσηλεύτριες τον αγώνα του ΔΣΕ.

Η έκθεση για το ΔΣΕ συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των κατασκηνωτών

Ενα είναι το «μάθημα» που βγαίνει από κάθε πτυχή της ιστορίας και της δράσης του ΔΣΕ: Η στρατιωτική ήττα που γνώρισε ο ΔΣΕ από τον αντίπαλο, καθόλου δε συνεπάγεται την ηθική ή την πολιτική του ήττα. Οσο σκληρή και οδυνηρή κι αν είναι η ήττα και οι συνέπειές της, δεν είναι δυνατό να σβήσει την ανωτερότητα των αξιών και των ιδανικών για τα οποία πολέμησαν χιλιάδες μαχητές και μαχήτριες στα χρόνια '46-'49. Ο αγώνας του ΔΣΕ βρίσκει δικαίωση στους σημερινούς αγώνες του λαού και της νεολαίας, στην επιλογή της ανατροπής και της ρήξης με το σύστημα της εκμετάλλευσης: «Αγώνας - Ρήξη - Ανατροπή, η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική», όπως είναι και το κεντρικό σύνθημα του 21ου Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου της ΚΝΕ.

Ερση ΚΟΥΜΠΟΥΡΗ - Ευτυχία ΧΑΪΝΤΟΥΤΗ

ΣΥΡΙΖΑ Ταύτιση με όσους στήνουν το λαό στον τοίχο

Στον καλύτερο προπαγανδιστή των αντιδραστικών αποφάσεων της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής αναδεικνύεται ο Αλ. Τσίπρας

Παπαγεωργίου Βασίλης

Με τον Αλ. Τσίπρα να ταυτίζεται απολύτως με τα όσα αντιλαϊκά και αντιδραστικά αποφασίστηκαν στην πρόσφατη Σύνοδο της ΕΕ, αξιώνοντας να ισχύσουν και για την Ελλάδα όλα όσα θα ισχύσουν για την Ιταλία και την Ισπανία και για τα οποία οι λαοί τους θα πληρώσουν βαρύτατο τίμημα, η συνεδρίαση της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ δε άφησε καμία αμφιβολία για το ρόλο που επιδιώκει να παίξει το σχήμα στο αναμορφούμενο αστικό πολιτικό σκηνικό.

Συσκοτίζοντας πως οι αποφάσεις της Συνόδου είναι επωφελείς αποκλειστικά για τα μονοπώλια και πως οι χώρες που θα κάνουν χρήση της δυνατότητας για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τους απευθείας απ' το μηχανισμό στήριξης, έχουν ήδη δεσμευτεί για εφαρμογή των μνημονίων διαρκείας της ΕΕ, ο Αλ. Τσίπρας διεκδίκησε αντικειμενικά το ρόλο του καλύτερου διαπραγματευτή για τις υποθέσεις της ντόπιας αστικής τάξης.

Είπε, μεταξύ άλλων, πως αν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, «η Ελλάδα δεν θα ήταν ένας απλός αμήχανος παρατηρητής σε μια πρώτη ουσιαστική σύγκρουση σε μια Σύνοδο Κορυφής. Δεν θα ήταν παντελώς απομονωμένη στις ευρωπαϊκές εξελίξεις (...) Θα ήταν βασική συνιστώσα της συμμαχίας του Νότου. Και θα είχε ήδη κερδίσει τουλάχιστον όσα και οι Ισπανία και Ιταλία διεκδίκησαν και κέρδισαν»!

Δημαγωγώντας ασύστολα και κοροϊδεύοντας το λαό, κάλεσε την κυβέρνηση να απειλήσει με βέτο στο δημοσιονομικό σύμφωνο, προκειμένου να ισχύσουν και για την Ελλάδα οι αποφάσεις της Συνόδου, που σε τίποτα δεν αναιρούν τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα, αντίθετα προσθέτουν κι άλλα. Επενδύοντας στη δημιουργία εντυπώσεων στο επίπεδο της διαχείρισης, ο Αλ. Τσίπρας εγκάλεσε την κυβέρνηση, επειδή δήθεν δεν είχε την τόλμη να ζητήσει «ίση μεταχείριση για την Ελλάδα» και ότι «η Εθνική της επαναδιαπραγμάτευσης, δυστυχώς, αποκλείστηκε πριν προλάβει να φτάσει στα τελικά της Συνόδου Κορυφής».

Πρόσθεσε, μάλιστα, πως αν η κυβέρνηση διεκδικήσει εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου, ο ΣΥΡΙΖΑ «θα την υποστηρίξει σθεναρά», αφού «αυτό σημαίνει υπεύθυνη αντιπολίτευση» και τσουβαλιάζοντας τα συμφέροντα του λαού με αυτά των αστών συμπλήρωσε: «Υπευθυνότητα είναι να υποστηρίζεις και να προωθείς το συμφέρον της χώρας και του λαού. Οχι να σφυρίζεις αδιάφορα και να συναινείς στις εθνικές ήττες»!

Αναγορεύοντας τους Μόντι και Ραχόι σε εν δυνάμει συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ, τάχτηκε υπέρ μιας «νέας ευρωπαϊκής συσπείρωσης», ισχυριζόμενος ότι αυτή θα«είχε σαν πρώτο στόχο να βάλει φρένο στην κρίση και την πολιτική των μνημονίων», όταν αυτή ακριβώς τη διαχείριση εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις της Ιταλίας και της Ισπανίας, χωρίς να έχουν καν υπογράψει «μνημόνια».

Θέλει κι αυτός «δημοσιονομική σταθερότητα»

Στο ίδιο πνεύμα ήταν και η ομιλία του Αλ. Τσίπρα στο συνέδριο του «Εκόνομιστ», όπου υπερασπίστηκε σαν μεγάλη νίκη τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής. Μάλιστα, εφηύρε και νέες κίβδηλες διαχωριστικές γραμμές, ανάμεσα στον ευρωπαϊκό Βορρά και στο Νότο, εξαίροντας το δεύτερο για τις διαπραγματευτικές του ικανότητες που δεν διαθέτει δήθεν η κυβέρνηση της Ελλάδας και ισχυριζόμενος ότι πέτυχε «τις πρώτες του δημοσιονομικές ανάσες και κάποιες ορατές ρωγμές στη λογική της λιτότητας»!

Κουβέντα, βέβαια, δε βρήκε να πει ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ για το Σύμφωνο της Ανάπτυξης που συμφώνησαν οι Ευρωπαίοι εταίροι και το οποίο αποτελεί πιστό αντίγραφο της αντιλαϊκής στρατηγικής «Ευρώπη 2020», που προβλέπει ανάπτυξη για το κεφάλαιο, με σκληρή και μόνιμη λιτότητα για τους λαούς.

Προχωρώντας σε ανέξοδους λεονταρισμούς, πρόσθεσε ότι «θέση του ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ είναι πως, ό,τι ισχύει για την υπόλοιπη Ευρωζώνη, θα πρέπει να ισχύει και για τη χώρα μας», κρύβοντας ότι η ανισομετρία είναι αγιάτρευτη στον καπιταλισμό και πως στο μόνο πράγμα που είναι ίσες όλες οι χώρες της Ευρωζώνης, είναι στο μέγεθος της επίθεσης που δέχονται οι λαοί τους από την αστική τάξη και τα κόμματά της.

Στο υπόλοιπο της ομιλίας του, αναλώθηκε σε μια ασύστολη χρεολογία για να κρύψει την πραγματική αιτία της κρίσης. Μάλιστα, υπερασπιζόμενος τις«διαρθρωτικές αλλαγές», απαρίθμησε σαν αιτίες της κρίσης «τη διαφθορά» και το«σύμπλεγμα του Λαοκόοντα ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, το οικονομικό, επιχειρηματικό και τραπεζικό κεφάλαιο και την ιδιωτική τηλεοπτική ενημέρωση»!

Κατά τα άλλα, έκανε λόγο για «εμμονή στο αποτυχημένο Μνημόνιο» που«συνιστά νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία», αθωώνοντας την Ευρωένωση που, εξειδικεύοντας τη στρατηγική της σε «μνημόνια», επιδιώκει να ξελασπώσει τα μονοπώλια απ' την κρίση και να διαμορφώσει για λογαριασμό τους ευνοϊκές συνθήκες κερδοφορίας στη μετά την κρίση εποχή.

Ο Αλ. Τσίπρας επανέλαβε ότι στόχος τους είναι «η αντικατάσταση του Μνημονίου με ένα Εθνικό Σχέδιο Ανόρθωσης» και προϊδέασε για το αντιλαϊκό περιεχόμενό του, όταν το έθεσε ως προαπαιτούμενο για τη «δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας» και τη «δημοσιονομική σταθεροποίηση», με πρόβλεψη για«σταθεροποίηση των πρωτογενών δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ, η οποία θα πρέπει να καλυφθεί από την αύξηση των δημόσιων εσόδων».

Είναι πρόδηλο ότι η αύξηση των δημοσίων εσόδων ταυτίζεται με τη φορολεηλασία του λαού και τις περικοπές δαπανών, αφού ακόμα και τα ανέξοδα περί«φορολόγησης του πλούτου» ο Αλ. Τσίπρας τα παρέπεμψε στο αόριστο μέλλον, όταν και αν διαμορφωθούν οι μηχανισμοί ελέγχου των εισοδημάτων, όταν όλοι οι αστικοί νόμοι υπηρετούν τη φοροκλοπή και φοροαπαλλαγή της πλουτοκρατίας.

Καταλήγοντας, επανέφερε τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που ταυτίζεται μέχρι τελείας με τις προτάσεις τμημάτων του κεφαλαίου, όπως μετατροπή της ΕΚΤ σε «δανειστή ύστατης καταφυγής», δημιουργία ευρωπαϊκού οίκου πιστοληπτικής αξιολόγησης, έκδοση ευρωομολόγων, εποπτεία και ανακεφαλαιοποίηση των εθνικών τραπεζών στο επίπεδο της Ευρωζώνης, θεσμοθέτηση ενός ταμείου για τη χρηματοδότηση των δημοσίων επενδύσεων. Ενώ ανέσυρε απ' τα κιτάπια του ΠΑΣΟΚ προτάσεις όπως επιβολή του φόρου Tobin.

Συντασσόμενος, για μια ακόμα φορά με την ηγεσία των ΗΠΑ, δήλωσε πως ακόμα κι αυτή, όπως και της Γαλλίας «συνειδητοποιούν και δηλώνουν δημόσια ότι πρέπει να μπουν προτεραιότητες ανάπτυξης», παρότι έχει γίνει ολοκάθαρο ότι οι ΗΠΑ και η Γαλλία μιλούν για ανάπτυξη των καπιταλιστών, αδιαίρετη με τη λιτότητα για τους λαούς. Ο ίδιος άλλωστε ο Αλ. Τσίπρας ομολόγησε πως θέλει ένα «κράτος που δεν θα εμποδίζει την ανάπτυξη, αλλά θα την στηρίζει (...) θα κινητοποιεί τις δυνάμεις του για να στηρίξει την ανάπτυξη, την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή».

Επιταχύνουν την ενιαιοποίηση

Παρά τις επιμέρους ενστάσεις, η συνεδρίαση της Πανελλαδικής Συντονιστικής του ΣΥΡΙΖΑ ενέκρινε την εισήγηση της Γραμματείας για δρομολόγηση των διαδικασιών μετατροπής του σχήματος σε ενιαίο κόμμα. Η προσπάθεια να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ δομές και λειτουργία που θα διευκολύνουν το ρόλο του στην αστική διαχείριση, έφτασε σε επίπεδα παροξυσμού, όταν ο Αλ. Τσίπρας ισχυρίστηκε ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, η νέα εκδοχή δηλαδή της σοσιαλδημοκρατίας, έλκει τις ρίζες του απ' το ΕΑΜ!

Στο διά ταύτα, αποφασίστηκε η έναρξη καμπάνιας εγγραφών στον ΣΥΡΙΖΑ, δρομολόγηση ανοιχτών συνελεύσεων με εκλογή αντιπροσώπων για την πανελλαδική συνδιάσκεψη τον Οκτώβρη, απ' όπου θα εκλεγεί Εθνικό Συμβούλιο που θα οργανώσει το πρώτο συνέδριο του ενιαίου κόμματος στις αρχές του 2013. Οι ενστάσεις συνιστωσών δε φαίνεται ότι θα σταθούν εμπόδιο. Ενδεικτικά με τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα διαφωνούν η κίνηση του Μ. Γλέζου και η ΚΕΔΑ, ενώ άλλες συνιστώσες θέτουν ζητήματα πολιτικής και ιδεολογικής φύσης, δίχως να έχουν προς ώρας εγκαταλείψει την πρότασή τους για διατήρηση των σχηματισμών και για διπλή ένταξη.