ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΓΣΕΕ Τρέχει στο «διάλογο» - νομιμοποιεί τη νέα επίθεση

Τον επικίνδυνο για τους εργαζόμενους ρόλο των ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, αλλά και της «Αυτόνομης Παρέμβασης», αποκάλυψαν τα στελέχη του ΠΑΜΕ στη χτεσινή συνεδρίαση της διοίκησης της Συνομοσπονδίας

Η συνδικαλιστική πλειοψηφία πρέπει να πληρώσει όχι μόνο για την απόφασή της να σπεύσει στον αντεργατικό «διάλογο», αλλά και για τις διαχρονικές ευθύνες της στο τσάκισμα των εργαζομένων από την εργοδοσία και τα κόμματά της

ΚΟΥΚΟΣ

Με τα μπούνια στον «κοινωνικό διάλογο» χώνεται και πάλι η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, παραδίδοντας συνειδητά την εργατική τάξη στις ορέξεις του κεφαλαίου και βάζοντας πλάτη για να ξεδιπλωθεί η νέα αντεργατική επίθεση. Η απόφαση της πλειοψηφίας (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ), κατά τη διάρκεια της χτεσινής συνεδρίασης της διοίκησης της Συνομοσπονδίας, να πάρει μέρος στο «διάλογο» και να στέρξει την πρόσκληση του ΣΕΒ, νομιμοποιεί το τελεσίγραφο κυβέρνησης - τρόικας - εργοδοσίας, με το οποίο κατακρεουργούνται οι μισθοί και οι Συλλογικές Συμβάσεις, και ανοίγει διάπλατα την πόρτα για την εφαρμογή του.Οι λεονταρισμοί του προέδρου της ΓΣΕΕ, ότι δε συζητά τίποτα από αυτά που προβλέπονται στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση, δεν έχουν την παραμικρή αξία. Οχι μόνο επειδή είναι δεδομένη η διαχρονική συμβολή της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας στην καθήλωση και στο πετσόκομμα των μισθών, αλλά και επειδή σπεύδει να συζητήσει με τις εργοδοτικές ενώσεις το αποκαλούμενο «μη μισθολογικό κόστος», αποδεχόμενη μια από τις βασικές αξιώσεις κυβέρνησης, τρόικας και μεγαλοεπιχειρηματιών. Σε κάθε περίπτωση, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ αντιμετωπίζει τον εργάτη σαν «κόστος» για τον εργοδότη, νομιμοποιώντας την κυρίαρχη προπαγάνδα περί «ανταγωνιστικότητας», που απαιτεί ακόμα φθηνότερα εργατικά χέρια.
Ταυτόχρονα, ο διαχωρισμός που κάνει ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλος, και συνολικά η πλειοψηφία, σε «μισθολογικό κόστος», για το οποίο δήθεν δε συζητά και σε «μη μισθολογικό κόστος», που πρέπει να μειωθεί, είναι άκρως επικίνδυνος. Γιατί η ζωή και ό,τι συναπαρτίζει το εργατικό εισόδημα, δεν τεμαχίζεται, δε διαχωρίζεται, δεν μπορεί να μπει σε παζάρι. Γιατί οι μειώσεις που αξιώνουν στις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές και συνολικά στις εισφορές προς Οργανισμούς, σημαίνει λιγότεροι πόροι για τα επιδόματα ανεργίας, για τις συντάξεις, για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για τα άλλα κοινωνικά επιδόματα.
Οσο για τα «ισοδύναμα» που ψάχνει η πλειοψηφία, είναι σίγουρο ότι οι απαλλαγές που θα εξασφαλιστούν για τους μεγαλοεργοδότες, θα φορτωθούν στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων με νέα χαράτσια και θα οδηγήσουν σε νέες περικοπές στις όποιες παροχές έχουν απομείνει.

Συγκαλύπτουν την ενιαία επίθεση

Ο διαχωρισμός είναι ακόμα πιο επικίνδυνος γιατί υποβαθμίζει το μέγεθος της λαίλαπας, συσκοτίζει το γεγονός ότι αυτή η επίθεση είναι ενιαία, αφορά στο σύνολο των δικαιωμάτων και ολόκληρη την εργατική τάξη, δεν αφήνει τίποτα και κανέναν απέξω. Αυτό ακριβώς τόνισαν και κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης οι εκπρόσωποι του Συντονιστικού των φορέων στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα που καταργούνται και εξωθούν χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία.
Υπονομεύοντας συνειδητά την αναγκαία όσο ποτέ συνολική και συντονισμένη απάντηση όλων των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έδωσε στήριξη στους επιτιθέμενους, νομιμοποιώντας τον «διάλογο» που στήνουν στις πλάτες του λαού. Από την πλευρά του, ο επικεφαλής της ΔΑΚΕ και γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ, Ν. Κιουτσούκης, έκανε έκκληση στους βουλευτές να στηρίξουν τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα και την κυβέρνηση να σταθεί απέναντι στην Μέρκελ και τον Σαρκοζί, συσκοτίζοντας και αυτός τον πραγματικό ρόλο της πλειοψηφίας του Κοινοβουλίου και της κυβέρνησης, που είναι συμμέτοχοι και πρωταγωνιστές και όχι θεατές στο διαρκές αντεργατικό έγκλημα.
Το ρόλο της σαν «ουρά» των άλλων δύο παρατάξεων επιβεβαίωσε και η «Αυτόνομη Παρέμβαση» (ΣΥΝ), οι εκπρόσωποι της οποίας, ενώ χαρακτήρισαν τον διάλογο «διαχείριση των υποχωρήσεων», αυτό που βρήκαν να καταλογίσουν στην πλειοψηφία «είναι έλλειψη συνολικού σχεδίου». Συνέχισαν παράλληλα να καλλιεργούν τις γνωστές αυταπάτες ότι «η ΓΣΕΕ μπορεί να παίξει το ρόλο που χρειάζεται η κοινωνία και οι εργαζόμενοι»! Η ΓΣΕΕ έχει «συνολικό σχέδιο» και το αποδεικνύει σε κάθε της βήμα, δίνοντας επί της ουσίας στήριξη σε κυβέρνηση και εργοδοσία να ξεμπερδεύουν με κάθε εργατική κατάκτηση.
Αυτή είναι η στρατηγική της, που σκόπιμα αποκρύβει η παράταξη του ΣΥΝ, για να αθωώσει το ρόλο του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού στις εργατικές συνειδήσεις.

«Είμαστε σε αντίθετη πορεία»

Την προκλητική στάση της πλειοψηφίας κατήγγειλαν στη συνεδρίαση τα στελέχη του ΠΑΜΕ. Τα μέτρα που προωθούνται ικανοποιούν τις ανάγκες του κεφαλαίου και την αύξηση της κερδοφορίας του, υπογράμμισε στην παρέμβασή του ο Γ. Τασιούλας, και δεν έχουν καμία σχέση με την κάλυψη του χρέους. Είναι προκλητικό να θεωρείται «κόστος» ο εργάτης και η πλειοψηφία να πηγαίνει να συζητήσει για το λεγόμενο «μη μισθολογικό κόστος», είπε. Δηλαδή - αναρωτήθηκε - αυτό δεν αφορά στην τιμή της εργατικής δύναμης; Δε θα έχει συνέπειες στη σύνταξη, στα Ταμεία, στις παροχές, στο βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης; Πώς βγαίνει, λοιπόν, απέξω από το λογαριασμό;
Αυτό που απαιτείται, σημείωσε ο συνδικαλιστής, είναι η κλιμάκωση των αγώνων για τις ανάγκες των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι πρέπει να απορρίψουν τη στρατηγική του κεφαλαίου και αυτό που επείγει είναι η οργάνωση του αγώνα, όπως αυτός που δίνεται πάνω από δύο μήνες στη «Χαλυβουργία». Τέτοιους αγώνες έχουμε ανάγκη σήμερα, τόνισε, τους οποίους όμως υπονομεύει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, όπως έκαναν οι συνδικαλιστές της σε δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως έκαναν και στο Εργατικό Κέντρο Βόλου.
Σήμερα, η πλειοψηφία αποφάσισε να παζαρέψει τους μισθούς, τις Συλλογικές Συμβάσεις, το σύνολο των εργατικών δικαιωμάτων, επιβεβαιώνοντας ότι είναι το μακρύ χέρι της εργοδοσίας, υπογράμμισε ο Χρ. Κατσώτης. Η στάση της και η πολιτική της δεν είναι καινούρια. Αυτό έκανε η πλειοψηφία όλα τα προηγούμενα χρόνια, όταν στήριξε την «ευελιξία», όταν υπέγραψε το «Σύμφωνο εμπιστοσύνης προς το 2000», όταν προπαγάνδιζε την ανταγωνιστικότητα και τόσα άλλα.
«Γι' αυτό είχατε τα εύσημα και τα χειροκροτήματα από τον ΣΕΒ και τις κυβερνήσεις, γι' αυτό σας αναγνώρισαν "ρεαλισμό" και υπευθυνότητα», πρόσθεσε το στέλεχος του ΠΑΜΕ και κατέληξε λέγοντας μεταξύ άλλων: «Με την πολιτική σας υπονομεύετε τη ζωή της εργατικής τάξης και έχετε μεγάλες ευθύνες. Οι ταξικές δυνάμεις έχουν διαφορετική αντίληψη και στρατηγική. Είμαστε σε αντίθετη πορεία. Γι' αυτό η εργατική τάξη πρέπει να αλλάξει τους συσχετισμούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, να σας αποδυναμώσει, γιατί η δύναμή σας είναι δύναμη για την εργοδοσία».

    

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Στη γραμμή κυβέρνησης - ΣΕΒ η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ

Ανακοίνωση για την απόφαση ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ να συμμετάσχουν στον «κοινωνικό διάλογο»

Σε ανακοίνωσή του για την απόφαση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ να πάει στον διάλογο με τους εργοδότες, το ΠΑΜΕ σημειώνει:
«Στη σημερινή (σ.σ. χτεσινή) συνεδρίαση της Διοίκησης της ΓΣΕΕ οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ κατήγγειλαν και καταδίκασαν τις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ που αποφάσισαν να πάνε στον "κοινωνικό διάλογο" που θα χρησιμοποιηθεί από κυβέρνηση - τρόικα - ΕΕ για να μπει ταφόπλακα στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, στα ασφαλιστικά δικαιώματα, για να δουλεύουν οι εργαζόμενοι όταν και όποτε θέλουν οι κεφαλαιοκράτες, με μισθούς πείνας.
Ανεξάρτητα από τις μεγαλοστομίες που εκφώνησαν για "ανένδοτους αγώνες" για την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, δηλώνουν πρόθυμοι να "συζητήσουν" με τους βιομήχανους, τους μεγαλοξενοδόχους, τους μεγαλέμπορους για τη "σωτηρία" της χώρας. Εχουμε πείρα και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι κάθε φορά που μας "σώζανε από την καταστροφή", κάναμε ένα βήμα πιο κοντά στην εξαθλίωση.
Επίσης, οι δύο παρατάξεις αμφότερες υπερθεμάτισαν για τη μείωση του "μη μισθολογικού κόστους", δηλαδή των ασφαλιστικών εισφορών, προσφέροντας χείρα βοηθείας στην κυβέρνηση για την διευκόλυνση των σχεδίων της προκειμένου να φορτωθεί όλο το βάρος της ασφάλισης στις πλάτες των εργαζομένων, χαρίζοντας στην πλουτοκρατία δεκάδες δισ. ευρώ, ανοίγοντας το δρόμο για νέα αντιασφαλιστικά τερατουργήματα. Λες και το "μη μισθολογικό κόστος" δεν αφορά το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης.
Και μαζί και χώρια με τις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, η "Αυτόνομη Παρέμβαση" κάλεσε για άλλη μια φορά την ηγεσία της ΓΣΕΕ να αναλάβει τις ευθύνες της, κάνοντάς της κριτική για "έλλειψη σχεδίου". Αθώωσε την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ λέγοντας ότι "μπορεί και πρέπει να παίξει το ρόλο που χρειάζεται η εργατική τάξη" προσφέροντάς της άλλοθι για την συμπόρευσή της με το ΣΕΒ, στο χτύπημα των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης. Για άλλη μια φορά, ουσιαστικά, παρά τις διάφορες "αριστερές" κορώνες, συμπορεύτηκε με τη γραμμή της ΓΣΕΕ, του ταξικού συμβιβασμού, της υπεράσπισης της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων κλπ.
Και από αυτή τη συνεδρίαση αναδείχτηκε η ανάγκη οι εργαζόμενοι να συσπειρωθούν στο ΠΑΜΕ. Μακριά και αλάργα από αυτές τις παρατάξεις, που είναι έτοιμοι να προσφέρουν άλλοθι κοινωνικής συναίνεσης στους εκτελεστές της εργατικής τάξης. Στέκονται απέναντι από τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα για αυτό αποτελούν τους πιο αξιόπιστους συνομιλητές της ολιγαρχίας του πλούτου.
Το ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους να συζητήσουν στους χώρους δουλειάς την ανάγκη απέναντι στην ενιαία επίθεση εργοδοσίας, κυβέρνησης, και τρόικας, να απαντήσουν το επόμενο διάστημα με κλιμάκωση του αγώνα σε όλους τους χώρους δουλειάς με στόχο να μην παρθεί κανένα νέο μέτρο και να παρθούν πίσω όλα τα βάρβαρα μέτρα που πήραν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με την στήριξη και τη συμμετοχή του ΛΑ.Ο.Σ. και κάνουν τη ζωή τους κόλαση.
Να απαντήσουν τώρα με ενιαίο μέτωπο αντίστασης και αντεπίθεσης για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής. Κάτω η κυβέρνηση της πλουτοκρατίας, των άγριων χαρατσιών και της φοροληστείας. Εξω η Τρόικα από την Ελλάδα. Εκλογές τώρα! Να τιμωρηθούν από τους εργαζόμενους και να πληρώσουν σκληρά το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑ.Ο.Σ. Ολοι και όλες με το ΠΑΜΕ, οργάνωση στους τόπους δουλειάς, όλοι και όλες στην απεργία στις 17 Γενάρη, στην συγκέντρωση στην Ομόνοια στις 11 π.μ.».

    

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ.

Ολα ανοιχτά στο τραπέζι εργοδοτών - εργατοπατέρων

Κυβερνητικά στελέχη επιβεβαιώνουν ότι ο «κοινωνικός διάλογος» είναι εφ' όλης της ύλης των αντεργατικών ανατροπών

Στρατηγική επιλογή κυβέρνησης και τρόικας είναι να συμπιέσουν στα κατώτατα δυνατά όρια την τιμή της εργατικής δύναμης. Αυτό επιβεβαιώνουν με κάθε ευκαιρία στελέχη της συγκυβέρνησης, προσπαθώντας ταυτόχρονα να απαλλαγούν από τις ευθύνες στο προαποφασισμένο γκρέμισμα μισθών και Συλλογικών Συμβάσεων, λέγοντας ότι «η τρόικα ζητάει συγκεκριμένα πράγματα με συγκεκριμένους τρόπους»...

Κάνοντας φύλλο και φτερό τους λεονταρισμούς των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ, κυβερνητικές πηγές διέρρεαν χτες ότι στον «κοινωνικό διάλογο» θα τεθούν όλα τα ζητήματα αναφορικά με τις αποδοχές των εργαζομένων, όπως η μείωση του ελάχιστου μισθού, η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, η κατάργηση των ωριμάνσεων (τριετίες) και η μείωση της «μισθολογικής δαπάνης» στις ΔΕΚΟ, που σημαίνει νέες περικοπές. Οι ίδιες πηγές άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο η κυβέρνηση να επιβάλλει με πράξη νομοθετικού περιεχομένου τις προαποφασισμένες αντεργατικές ρυθμίσεις, αν δεν υπάρξει συμφωνία εργοδοτών και συνδικαλιστικής πλειοψηφίας.
Σε μια προσπάθεια να νομιμοποιήσει τον κοινωνικό-εταιρισμό στις εργατικές συνειδήσεις, το Μέγαρο Μαξίμου διέρρεε χτες ότι η κυβέρνηση δε σκοπεύει να παρέμβει μέχρι να ολοκληρωθεί ο «κοινωνικός διάλογος», ενώ παρουσίαζε και την τρόικα να τηρεί στάση αναμονής, εξαρτώντας τη στάση της από την τελική συμφωνία των «κοινωνικών εταίρων». Επιβεβαιώνοντας ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο σε ό,τι αφορά τις αντεργατικές ανατροπές, κυβερνητικά στελέχη έλεγαν ότι «δεν λειτουργούμε σε κλειστή γυάλα, υπάρχουν χώρες σε Ανατολή και Δύση που παράγουν ποιοτικά προϊόντα με χαμηλότερα κόστη».
Η σφαγή των μισθών, η απαλλαγή των εργοδοτών από ασφαλιστικές εισφορές και η επέκταση των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, είναι ο πραγματικός στόχος του «διαλόγου» μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, ομολογεί ευθέως και ο υπουργός Εργασίας, Γ. Κουτρουμάνης. «Πρέπει να συζητηθούν όλα τα θέματα και νομίζω ότι πρέπει να αναληφθούν υποχρεώσεις από όλες τις πλευρές», τόνισε (στο VIMA FM), υπογραμμίζοντας ότι «βασικός στόχος είναι μέσα στις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στη χώρα να υπάρξει μια τριμερής συμφωνία, έτσι ώστε να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα και να μπορέσουμε και να διατηρήσουμε θέσεις εργασίας κι αν είναι δυνατόν να δημιουργηθεί ένα ανάχωμα στην αύξηση της ανεργίας».
Ο ίδιος διευκρίνισε ότι «εμείς έχουμε ζητήσει από τους κοινωνικούς εταίρους και τους φορείς να διευρύνουν την ατζέντα τους, γιατί πρέπει από τη μια πλευρά να δουν το θέμα της ανταγωνιστικότητας και του κόστους εργασίας και από την άλλη πλευρά, όμως, δεν μπορούν να μην μπουν σ' αυτή τη συζήτηση θέματα που αναφέρονται στις υποχρεώσεις των επιχειρήσεων». Αποκαλύπτοντας την τακτική κυβέρνησης - εργοδοτών, σημείωσε ότι «δεν υπάρχει επιμονή ότι πρέπει σώνει και καλά να μειώσουμε τα κατώτερα όρια», συμπληρώνοντας ότι «υπάρχουν εναλλακτικές προτάσεις, οι οποίες αναφέρονται σε όλα σε όσα είπαμε», οι οποίες, όπως είναι ευνόητο, θα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή την καταβαράθρωση των μισθών στα επίπεδα των 500 - 600 ευρώ.
Σε ό,τι αφορά τέλος το ζήτημα των επικουρικών συντάξεων, κυβερνητικά στελέχη έλεγαν χτες ότι η περικοπή τους «είναι υποχρέωση που απορρέει από το μνημόνιο αλλά και αναγκαία μεταρρύθμιση». Προαναγγέλλοντας νέες συνολικές ανατροπές στο Ασφαλιστικό, διέρρεαν ότι «το επόμενο διάστημα θα υπάρξει περαιτέρω επιδείνωση της σχέσης εργαζομένων - συνταξιούχων και χρειάζονται οι αναγκαίες προσαρμογές για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα». Σε συνέχεια των παραπάνω, το μέγαρο Μαξίμου εκτιμά ότι «δεν θα υπάρξουν διαφωνίες μεταξύ των τριών κομμάτων για τις επικουρικές συντάξεις, αφού οι τελικές θέσεις θα εκφράζουν όλους».

    

ΜΕΓΑΛΟΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ

Σέρνουν το χορό στο τσάκισμα των εργαζομένων

Σε εύφορο έδαφος έπεσε η προχτεσινή πρόταση στη ΓΣΕΕ να προσέλθει στον «κοινωνικό διάλογο»

Σε εύφορο έδαφος έπεσε η προχτεσινή δήλωση του προέδρου του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλου προς την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ να προσέλθει «στο τραπέζι του κοινωνικού διαλόγου, για να αποδείξουμε ότι μπορούμε μόνοι μας αντί να περιμένουμε παθητικά να μας επιβληθούν απ' έξω αποφάσεις». Η παραπάνω δήλωση έγινε στα πλαίσια της συνάντησης που είχαν τη Δευτέρα οι εργοδοτικές οργανώσεις (ΣΕΒ, ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΤΕ), στο πλαίσιο της διαμόρφωσης ενιαίας γραμμής σε ό,τι αφορά τη νέα επίθεση που εξελίσσεται για λογαριασμό τους από την τρόικα και τη συγκυβέρνηση, σε βάρος των μισθολογικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων.
Ούτε λίγο, ούτε πολύ, οι μεγαλοεργοδότες ομολόγησαν ότι διαθέτουν πολλούς τρόπους, για να μειώσουν την τιμή της εργατικής δύναμης και κατά συνέπεια δε χρειάζεται στην παρούσα φάση να προχωρήσει η προαποφασισμένη κατάργηση του βασικού μισθού ή του 13ου και 14ου μισθού. Μεταξύ άλλων, οι μεγαλοεπιχειρηματίες αξιώνουν εδώ και τώρα πρώτον να μην εφαρμοστεί η Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, από την οποία προβλέπεται ότι μέσα στο χρόνο, τον Αύγουστο, θα πρέπει να δοθούν μισθολογικές αυξήσεις 2,6%, όπως προβλέπει η τελευταία κατάπτυστη ΕΓΣΣΕ. Δεύτερον, τριετές πάγωμα των μισθών και τρίτον, μείωση 10% του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους. Αν γίνουν αυτά, υποστήριξε, τότε θα επέλθει πραγματική μείωση των μισθών 3,6 - 5,1%.
Πληροφορίες θέλουν ακόμα τον ΣΕΒ να βάζει ευθέως απαίτηση για κατάργηση, ουσιαστικά, του 13ου και 14ου μισθού αξιώνοντας να είναι στη «διακριτική ευχέρεια» της εργοδοσίας η καταβολή τους κλιμακωτά, ανάλογα με το ύψος του μισθού, με την εξέλιξη της κερδοφορίας της επιχείρησης και με την «παραγωγικότητα» των εργαζομένων. Οπως άλλωστε είπε στις δηλώσεις του ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ, χτες βράδυ, και ο 13ος και ο 14ος μισθός και η ΕΓΣΣΕ είναι υπό αίρεση, στη λογική του «εξορθολογισμού» ορισμένων κλαδικών συμβάσεων!

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΕΛΛΑΔΑ - ΙΣΡΑΗΛ Συμμαχία στη βάση σχεδίων για «Νέα Μέση Ανατολή»

Στην Αθήνα βρέθηκε χτες ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ε. Μπαράκ

Την επιβεβαίωση και την ενίσχυση της στρατιωτικής και ευρύτερης συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ, στο έδαφος που υπαγορεύει η ιμπεριαλιστική στρατηγική και οι ανταγωνισμοί στην ευρύτερη περιοχή, σηματοδοτεί η επίσκεψη χτες στην Αθήνα του υπουργού Αμυνας και αντιπροέδρου της ισραηλινής κυβέρνησης Εχούντ Μπαράκ. Ο Ισραηλινός αξιωματούχος είχε διαδοχικές συναντήσεις και συνομιλίες με τον υπουργό Εθνικής Αμυνας, Δ. Αβραμόπουλο, τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια και τον πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο.
Το χαρακτήρα αυτής της επικίνδυνης για το λαό συνεργασίας περιέγραψε με τις δηλώσεις του ο Δ. Αβραμόπουλος, κάνοντας λόγο για «επιλογή και δέσμευση να εμβαθύνουμε τη συμμαχία και τη συνεργασία μας με το Ισραήλ, στο πλαίσιο μιας νέας πολιτικής για τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και στο όνομα της φιλίας, της ειρήνης, της σταθερότητας, για όλους τους λαούς της περιοχής». Η αναφορά στη «νέα πολιτική για τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο» παραπέμπει ευθέως στο ΝΑΤΟικό σχέδιο περί «νέας Μέσης Ανατολής», που έχει ήδη αρχίσει να ξετυλίγεται με τη λεγόμενη «αραβική άνοιξη» στη βόρεια Αφρική και τις διαφαινόμενες εξελίξεις σε Συρία και Ιράν.
Φανερώνοντας ότι αντικείμενο της συζήτησης αποτέλεσαν και οι ενεργειακοί ανταγωνισμοί στην περιοχή της Αν. Μεσογείου, ο Δ. Αβραμόπουλος έδωσε έμφαση στη συνεργασία που «μπορεί να δημιουργήσει νέες πηγές πλούτου για τους δύο λαούς μας, αλλά και για όλους τους λαούς της περιοχής μας». Σε μια περίοδο που στην ευρύτερη γειτονιά μας μεγαλώνει η στρατιωτική παρουσία ανταγωνιστριών δυνάμεων, που διεκδικούν μερίδιο από τα κοιτάσματα φυσικού αερίου, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει στρατηγικά τη βαθύτερη ενσωμάτωση της χώρας στους γενικότερους ανταγωνισμούς, διεκδικώντας - όπως και στην περίπτωση της Λιβύης - αναβάθμιση του ρόλου της, για λογαριασμό της ντόπιας αστικής τάξης.
Ενδεικτικό των κινδύνων που γεννούν οι ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες, είναι και το γεγονός ότι η Αίγυπτος κάλεσε την Κύπρο και την Τουρκία σε διαβουλεύσεις για τον καθορισμό της μεταξύ τους ΑΟΖ, παρακάμπτοντας επιδεικτικά την Ελλάδα και αμφισβητώντας ευθέως την υφαλοκρηπίδα - ΑΟΖ του Καστελόριζου.
Ο Ε. Μπαράκ από την πλευρά του, μίλησε για «σύσφιξη των σχέσεων, στο καλύτερο επίπεδο που βρέθηκαν ποτέ οι δύο λαοί» και για «ευκαιρίες, όπως προκύπτουν από την τρέχουσα συγκυρία στην περιοχή της Μεσογείου και τη Μέση Ανατολή», όπου το κράτος του Ισραήλ συνεχίζει να δολοφονεί αμάχους και να πρωτοστατεί στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ενάντια στο Ιράν και άλλες χώρες. Να σημειωθεί ότι ανάμεσα στην Ελλάδα και το Ισραήλ, παραμένουν ανοιχτά πολλά προγράμματα οικονομικής συνεργασίας που αφορούν και την πολεμική βιομηχανία.

    

Στο 64,09% η κάλυψη του πανελλαδικού πλάνου

Πρώτη στην άμιλλα παραμένει η ΚΟ Αιγαίου. Ακολουθούν οι ΚΟ Εξωτερικού και Κρήτης

Κλιμακώνεται η δράση των Οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για την επιτυχία της πολιτικής μάχης της δίμηνης Οικονομικής Εξόρμησης του Κόμματος, για τους μήνες Δεκέμβρης 2011 - Γενάρης 2012. Μετά και το νέο «κλείσιμο» στις αρχές της βδομάδας, το πανελλαδικό πλάνο έχει καλυφθεί κατά 64,09%.Πρωτοπόρα Κομματική Οργάνωση στην κάλυψη του πλάνου, παραμένει η ΚΟ Αιγαίου που έχει καλύψει το 89,20% του στόχου της. Δεύτερη Κομματική Οργάνωση στην άμιλλα είναι η ΚΟ Εξωτερικού με 77,19% και τρίτη η ΚΟ Κρήτης με 70,49%. Ακολουθούν οι Κομματικές Οργανώσεις: Πελοποννήσου με 66,75%, Κεντρικής Μακεδονίας με 66,50%, Αττικής με 61,26%, Βορειοδυτικής Ελλάδας με 58,27%, Θεσσαλίας με 51,51%, Ανατολικής Στερεάς - Εύβοιας με 51,08%, Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης με 50,30% και Δυτικής Μακεδονίας με 42,87%. Η ΚΝΕ έχει καλύψει το 79,54% του πλάνου της, ενώ οι ΚΟΒ «Ριζοσπάστη» και «902» το 64,94% και 45,60% αντίστοιχα.
Οι σοβαρές εργατικές - λαϊκές αναμετρήσεις του επόμενου διαστήματος, ο πρωτοπόρος ρόλος του ΚΚΕ στην οργάνωση της εργατικής τάξης και στην προώθηση της λαϊκής συμμαχίας, η προσπάθεια του αστικού συστήματος να βάλει εμπόδια στη δράση του Κόμματος, εστιάζοντας την επίθεση και την προπαγάνδα στα οικονομικά του, βάζουν ψηλά τον πήχη για τις Κομματικές Οργανώσεις, ξεχωριστά για κάθε μέλος του Κόμματος, να ανταποκριθεί στο καθήκον της κάλυψης των πλάνων. Μ' αυτό δεδομένο, τις επόμενες μέρες χρειάζεται ένταση της δουλειάς, πλατύ και σχεδιασμένο άνοιγμα, αξιοποίηση όποιας πηγής ενίσχυσης δεν έχει ακόμα αξιοποιηθεί, καθημερινός έλεγχος της δουλειάς και επιμονή στην καταπολέμηση των αδυναμιών που τη δυσκολεύουν.

    

Δραστηριότητες ΚΟ του ΚΚΕ

Σήμερα Τετάρτη

-- Στις 6.30 π.μ. στις υπηρεσίες καθαριότητας του δήμου Κορυδαλλού θα περιοδεύσει η Χρ. Παναγιωτακοπούλου, μέλος της ΚΕ.
-- Στις 4 μ.μ. στις ΕΠΑΣ - ΟΑΕΔ Αγ. Αναργύρων θα περιοδεύσει κλιμάκιο του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Θ. Τζίμα, μέλος της ΕΠ της ΚΟ Αττικής.

Αύριο Πέμπτη 12/1

-- Στις 7 π.μ. στο εργοτάξιο της COSMOTE στο Κορωπί θα περιοδεύσει ο Γ. Πρωτούλης, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ.
-- Στις 9 π.μ., στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη θα περιοδεύσει ο Γ. Τούσσας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ευρωβουλευτής. Στις 11 π.μ. θα μιλήσει σε άνεργους της Ζώνης στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου Περάματος.
-- Στις 10 π.μ., στο μέγαρο του ΟΛΠ θα περιοδεύσει η Δ. Μανωλάκου, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής.
-- Στις 8 π.μ., στο γκαράζ και τις υπηρεσίες καθαριότητας του δήμου Πειραιά θα περιοδεύσει η Ελ. Παντελάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
-- Στις 9 π.μ., κλιμάκιο του ΚΚΕ θα περιοδεύσει σε επιχειρήσεις μετάλλου στην περιοχή «Ρετσίνα» Πειραιά.
-- Στις 5 μ.μ., στο πολυκατάστημα «NOTOS» θα περιοδεύσει η Χρ. Παναγιωτακοπούλου, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

    

Β' ΤΟΜΟΣ ΔΟΚΙΜΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Παρουσίαση σε Θεσσαλονίκη και Σέρρες

Εκδηλώσεις για την παρουσίαση του Β' Τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ (1949 - 1968) διοργανώνει η Κομματική Οργάνωση Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ.

• Στη Θεσσαλονίκη θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 19 Γενάρη, στις 7 μ.μ., στην αίθουσα του πρώην κινηματογράφου «Αλέξανδρος». Στην εκδήλωση θα μιλήσει ο Κύριλλος Παπασταύρου, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
• Στις Σέρρες θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 22 Γενάρη, στις 11.30 π.μ., στην αίθουσα της ΔΕΠΚΑ. Θα μιλήσει ο Διονύσης Αρβανιτάκης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΠΟΛΩΝΙΑ Νέα μέτρα που κατακρεουργούν λαϊκά δικαιώματα

Για ένα πιάτο φαγητό, αρκετοί Πολωνοί περιμένουν σε ουρές για να λάβουν συσσίτιο

Με παραπέρα σφίξιμο του ζωναριού ξεκίνησε το 2012 για τους Πολωνούς εργαζόμενους. Τους είχε εξάλλου ...προειδοποιήσει ο πρωθυπουργός Ντόναλντ Τασκ στα μέσα του Νοέμβρη, όπου, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο κοινοβούλιο, μίλησε και αυτός για την ανάγκη λήψης «μη δημοφιλών ενεργειών αλλά και θυσίες από όλους», για να «αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της κρίσης», φυσικά προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου.Λίγες μόλις βδομάδες μετά τη νίκη του κόμματός του «Πλατφόρμα των Πολιτών» στις εκλογές που διεξήχθησαν στις αρχές του Οκτώβρη, ο Τασκ σκιαγράφησε τις προτεραιότητες της κυβέρνησής του, δίνοντας έμφαση στην αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, καθώς και την κατάργηση ορισμένων επιδομάτων.

Επίθεση σε κατακτήσεις και δικαιώματα

Αλλαγές στις συντάξεις, κατάργηση επιδομάτων

Ο Πολωνός πρωθυπουργός ανακοίνωσε τη σταδιακή αύξηση της συντάξιμης ηλικίας για άνδρες και γυναίκες από το 2013, αυξάνοντας κάθε τέσσερις μήνες τη συντάξιμη ηλικία κατά ένα μήνα, ώστε έως το 2020 να συνταξιοδοτούνται οι άνδρες και το 2040 οι γυναίκες στα 67 χρόνια. Σήμερα, οι άνδρες συνταξιοδοτούνται στα 65 χρόνια και οι γυναίκες στα 60. Ανάμεσα στα άλλα, ανακοίνωσε πως θα προχωρήσει στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος για τους στρατιωτικούς, τους αστυνομικούς, τους δικαστές, τους εισαγγελείς και τους κληρικούς, ενώ παράλληλα δρομολογεί την κατάργηση ορισμένων επιδομάτων.

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις, 20 χρόνια μετά την καπιταλιστική παλινόρθωση

© Corbis. All Rights Reserved

Αξίζει να σημειωθεί πως η Πολωνία κατέγραψε οικονομική αύξηση το 2009 (1,7%) και αύξησε το εξωτερικό της εμπόριο, κυρίως με τη Γερμανία και τη Γαλλία. Ο επίσημος κατώτατος μισθός φτάνει τα 347 ευρώ, ωστόσο μετά τις επιβαλλόμενες περικοπές, σήμερα υπολογίζεται στα 250 ευρώ. Σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου «SMG/KRC», το 65% των νοικοκυριών δεν έχει αποταμιεύσεις και το εισόδημά τους μόλις που καλύπτει τα καθημερινά πάγια έξοδα. Εκτιμάται πως σχεδόν 13 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή το 35% του συνολικού πληθυσμού των 38 εκατομμυρίων, ζει σε συνθήκες φτώχειας. Παράλληλα, αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός όσων προσπαθούν να επιβιώσουν με λιγότερα από το επίσημο επίπεδο επιβίωσης των 80-98 ευρώ το μήνα.Σύμφωνα με την «Eurostat», η επίσημη ανεργία ανέρχεται στο 9,4%, ενώ η ανεργία στους νέους έχει αυξηθεί ραγδαία, όπου από το 17,3% που ήταν το 2008 σήμερα, στο δεύτερο τετράμηνο του 2011 έφτασε το 24,9%. Το Πολωνικό Ινστιτούτο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης (IPSS) σημειώνει πως οι κοινωνικές δαπάνες για τις ευάλωτες οικογένειες έχουν μειωθεί κατά 20% την περίοδο 2005 - 2009.
Αλλες έρευνες δείχνουν πως η φτώχεια «χτυπά την πόρτα» σε ολοένα και περισσότερους που κατέχουν μια εργασία πλήρους απασχόλησης καθώς και στους εξειδικευμένους και τους απόφοιτους πανεπιστημίων. Το ένα τρίτο των Πολωνών που εξαρτώνται από κάποιο βοήθημα του κράτους κατέχουν πλήρη εργασία, που ωστόσο εξαιτίας των χαμηλών μισθών και των συμβάσεων περιορισμένου χρόνου είναι αναγκασμένοι να προσφύγουν στο κράτος.
Το 2009, η κυβέρνηση Τασκ σε συνεργασία με τις συμβιβασμένες ηγεσίες δύο συνδικάτων υιοθέτησε το λεγόμενο «πακέτο ενάντια στην κρίση», όπου άνοιξε ο δρόμος για παραπέρα απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την κατάργηση της πληρωμής των υπερωριών, καθώς και συμβάσεις μερικής απασχόλησης με χαμηλότερο εισόδημα.

Συνεχίζονται οι ιδιωτικοποιήσεις

Με στόχο την υπεράσπιση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, οι κατά καιρούς κυβερνήσεις που προέκυψαν μετά τις ανατροπές της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης έχουν προχωρήσει από το 1990 στην «αναδιάρθρωση» και στις ιδιωτικοποιήσεις «ευαίσθητων τομέων» όπως είναι ο άνθρακας, ο χάλυβας, οι σιδηροδρομικές μεταφορές, οι τηλεπικοινωνίες και η ενέργεια. Μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικοποιήσεις αφορά την πώληση της κρατικής επιχείρησης τηλεπικοινωνιών «Telekomunikacja Polska» στη γαλλική «Telecom» το 2000.
Σήμερα, η κυβέρνηση Τασκ, επιδιώκοντας να μειώσει το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 3%, για να εισαχθεί στην Ευρωζώνη συνεχίζει το μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων αρκετών κρατικών επιχειρήσεων. Μόνο το 2009 - 2010 προχώρησε σε ιδιωτικοποιήσεις αξίας 9 δισεκατομμυρίων ευρώ, που είχαν σαν αποτέλεσμα απολύσεις, μείωση των μισθών και αλλαγές - προς το χειρότερο, φυσικά - για τις εργασιακές συνθήκες. Τον περασμένο Αύγουστο, οι εργαζόμενοι στο σιδηρόδρομο προχώρησαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, διαμαρτυρόμενοι για την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων και τους χαμηλούς μισθούς που φτάνουν μόλις τα 375 ευρώ το μήνα.
Η πολωνική κυβέρνηση έχει ήδη περικόψει τις θέσεις εργασίας στο Δημόσιο, έχει «παγώσει» τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, έχει μειώσει τις συντάξεις για τους εργαζόμενους στο σιδηρόδρομο και τους οδηγούς φορτηγών με βάση τη νέα νομοθεσία που αποτρέπει την πρόωρη συνταξιοδότηση. Για το επόμενο διάστημα, αναμένονται και νέες απολύσεις και περικοπές στις συντάξεις και νέα επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων.

Κλωντίν ΧΕΣΠΕΡ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΝΕΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ Διαπαιδαγώγηση και προετοιμασία για τη δράση του «αύριο»

Γιορτινή «ανάσα» από τα καθημερινά προβλήματα αποτέλεσε το Πρωτοχρονιάτικο Φεστιβάλ που διοργάνωσε το ΚΚΕ για πολλές λαϊκές οικογένειες. Τόσο οι γονείς όσο και τα παιδιά αγκάλιασαν τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, την υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό σε μια περίοδο που οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται. Παράλληλα με το παιχνίδι και τη δημιουργική απασχόληση για τα παιδιά, οι δύο μέρες των εκδηλώσεων αποτέλεσαν για τους γονείς ευκαιρία για συζήτηση και προβληματισμό γύρω από μια σειρά ζητήματα. Κυρίαρχο ανάμεσα σε αυτά αναδείχτηκε το ζήτημα της διαπαιδαγώγησης των παιδιών, ιδιαίτερα στις συνθήκες της αντιλαϊκής επίθεσης και των επιπτώσεών της ακόμα και στα πιο μικρά μέλη της λαϊκής οικογένειας.

Ξεχωριστή θέση στο πλαίσιο αυτό είχε η συζήτηση που πραγματοποιήθηκε την πρώτη μέρα κάτω από τον τίτλο «Μιλώντας στα παιδιά μας για την κρίση». Μια συζήτηση που κινήθηκε μακριά από τα ψεύτικα δάκρυα που χύνουν για τα προβλήματα της λαϊκής οικογένειας όλοι όσοι είναι φορείς και υποστηρικτές της αντιλαϊκής πολιτικής. Μακριά από τα «παραμύθια» με τα οποία προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν όχι μόνο τα παιδιά αλλά και τους γονείς από τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, τις συνταγές και τις οδηγίες για τη διαχείριση των οξυμένων προβλημάτων. Μια συζήτηση που στάθηκε όμως δίπλα στο άγχος των γονιών που παλεύουν με τα προβλήματα και προσπαθούν να προφυλάξουν τα παιδιά τους από τις συνέπειες της αντιλαϊκής επίθεσης. Δίπλα στον προβληματισμό τους σχετικά με το πώς πρέπει να τα προετοιμάσουν ώστε να βρεθούν έτοιμα να αντιπαλέψουν μια πραγματικότητα εχθρική απέναντι στα δικαιώματα και τα όνειρά τους. Να σταθούν με δύναμη στα πόδια τους, να μη συμβιβαστούν με αυτή, να παλέψουν για να την αλλάξουν.

Μαθαίνουμε τα παιδιά πώς να ζούνε

Οπως τόνισε στην εισηγητική του τοποθέτηση ο Κυριάκος Ιωαννίδης, μέλος του Τμήματος Παιδείας της ΚΕ του ΚΚΕ και κοινωνιολόγος, η ίδια η σκληρή πραγματικότητα «μιλά» σήμερα στα παιδιά για την κρίση, τα φέρνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αντιμέτωπα με τις συνέπειες που έχει το σάπισμα του καπιταλισμού στη ζωή των γονιών τους, των συμμαθητών τους, ακόμα και των ίδιων. «Δεν θα κουραστούμε», τόνισε, «να επαναλαμβάνουμε ότι αφού στόχος της διαπαιδαγώγησης είναι να μάθουμε τα παιδιά μας πώς να ζούνε, τότε το "μιλώντας στα παιδιά μας για την κρίση" πρέπει σίγουρα να συμπληρωθεί ως εξής: "πώς πράττουμε ώστε τα παιδιά μας να αντιμετωπίζουν και να καταλαβαίνουν την κρίση ως φαινόμενο που μπορεί να αντιμετωπιστεί συλλογικά, αγωνιστικά μέσα από τους αγώνες του λαϊκού κινήματος". Μόνο σε μια τέτοια κατεύθυνση μπορεί να αντέξει κάποιος τις δυσκολίες της κρίσης, τις ματαιώσεις των παιδικών ονείρων, να βρει κουράγιο για τη συνέχεια, αλλά και κυρίως να γεμίζει τη δύσκολη καθημερινότητα με αυτό το πράγματι αναγκαίο στοιχείο της διαπαιδαγώγησης που είναι η χαρά».Οι ίδιοι οι γονείς μετέφεραν την πείρα από τις δυσκολίες που συναντούν. Πήραν το λόγο και μίλησαν για τα υπέρογκα τροφεία, για το κόστος της Παιδείας που βαραίνει τους δικούς τους ώμους. Αναφέρθηκαν στην αντίληψη που καλλιεργείται πως «καλός» γονιός είναι αυτός που βάζει το χέρι όλο και πιο βαθιά στη μισοάδεια τσέπη του για να καλύψει, για παράδειγμα, τις λειτουργικές ανάγκες του σχολείου, που πασχίζει για να μη λείψει στο παιδί του, αν είναι δυνατό, τίποτα από όλα όσα επιθυμεί. Στάθηκαν στη δυσκολία που δημιουργεί η προβολή καταναλωτικών προτύπων, αλλά και στη σημασία που έχει η συζήτηση με τα παιδιά σχετικά με τους λόγους για τους οποίους στη σημερινή κοινωνία αυτοί που παράγουν όλο τον πλούτο δεν μπορούν να τον απολαύσουν.

Προετοιμασία για το «αύριο»

Είναι τελικά ο δρόμος των ατομικών προσπαθειών ακόμα και θυσιών του γονιού αυτός που μπορεί να οδηγήσει στην ευτυχία του παιδιού του; 'Η μήπως η ειλικρινής συζήτηση με το παιδί για τα προβλήματα και τις δυσκολίες, με τρόπο τέτοιο που να μπορεί να τα καταλάβει ανάλογα και με την ηλικία του, είναι ένας δρόμος ίσως πιο δύσκολος, που απαιτεί χρόνο, υπομονή και κουράγιο, αλλά πιο ασφαλής και σίγουρος για τα αποτελέσματά του; Μιλώντας στο παιδί μας με όπλο την αλήθεια, με όπλο τη δύναμη του λαού, υπογράμμισε ο Κ. Ιωαννίδης, «το βοηθάμε να σταθεί όρθιο όχι μόνο για το σήμερα αλλά και για το αύριο, τότε δηλαδή που θα έχει προσωπική ευθύνη να αντιμετωπίσει τη ζωή. Το παιδί που μεγαλώνει μέσα στη γυάλα, αύριο πιο δύσκολα θα σταθεί στα πόδια του απέναντι σε μια εχθρική και σάπια κοινωνία. Αρα η διαπαιδαγώγηση αφορά και την προετοιμασία για τη δράση του "αύριο"».
Δεν είναι βέβαια μόνο η συζήτηση αλλά η συνολική στάση ζωής του γονιού που βαραίνει όσον αφορά τη διαπαιδαγώγηση. Το παιδί διαπαιδαγωγείται σε κάθε στιγμή από τη ζωή του γονιού, από τη συμμετοχή του στο κίνημα, στη συλλογική δράση, στον αγώνα. Ακόμα κι αν αυτή η συμμετοχή και δράση λιγοστεύει το χρόνο που περνά μαζί του. Οπως τόνισε ο Κ. Ιωαννίδης, «το παιδί πρέπει να ξέρει το λόγο για τον οποίο λείπει ο γονιός από το σπίτι και να το κατανοεί με την ίδια φυσικότητα που λείπει το ψωμί, το παιχνίδι από το σπίτι. Το παιδί πρέπει να κατανοεί από νωρίς και σχεδόν καθημερινά ότι ο λόγος που ο μπαμπάς ή η μαμά λείπει από το σπίτι είναι η απόφαση να "καλυτερεύσει ο κόσμος"». Παράλληλα, χρειάζεται, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου να αντιμετωπίζεται με τρόπο συλλογικό και συντροφικό, με συνεργασία ανάμεσα στο νέο ζευγάρι αλλά και οργανωμένα με μορφές αλληλεγγύης και τρόπους στήριξης των νέων γονιών από το Κόμμα και την ΚΝΕ, από τα σωματεία, τις ριζοσπαστικές συσπειρώσεις, το λαϊκό κίνημα.
Ας μη φοβηθούμε λοιπόν να μιλήσουμε ανοιχτά στα παιδιά. Χωρίς να προσπαθούμε να κρύψουμε από τα μάτια τους την πραγματικότητα, τα προβλήματα και τις δυσκολίες. Χωρίς να τους κρύβουμε όμως και τη δύναμη του λαού, τη δύναμη των εργαζόμενων και της πάλης τους. Ας τα κάνουμε συμμάχους στους σημερινούς αγώνες, ώστε να γίνουν οι αυριανοί πρωταγωνιστές τους. Γιατί αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη τα παιδιά που βιώνουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης στη ζωή της οικογένειάς τους, δεν είναι τα «παραμύθια» της ατομικής λύσης, αλλά η πραγματική ελπίδα και αισιοδοξία που πηγάζει από τη μαχητική και ασυμβίβαστη στάση ζωής. Αυτό που χρειάζονται δεν είναι δεκανίκια για να προχωρήσουν κουτσά - στραβά στη ζωή, αλλά η στέρεα προοπτική μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, που θα φωτίσει τα βήματά τους ως την πραγματοποίησή της.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 17 ΓΕΝΑΡΗ Να σημάνει πανεργατικός ξεσηκωμός!

• Την απεργία αποφάσισαν τα Εργατικά Κέντρα Αθήνας, Πειραιά, Ελευσίνας, Λαυρίου, Σαλαμίνας
• Αλληλεγγύη στους χαλυβουργούς. Απορρίπτουμε τη νέα αντεργατική σφαγή σε μισθούς, εργασιακά. Εξω η τρόικα

«

Η εργατική τάξη έχει ιστορικές ευθύνες. Κάθε βήμα συμβιβασμού και υποταγής είναι βήμα προς την εξαθλίωση. Τώρα πρέπει να υπερνικήσει το φόβο και την τρομοκρατία στους τόπους δουλειάς. Είναι ώρα ταξικής αφύπνισης, ενότητας και αντεπίθεσης!» (απόσπασμα από την ανακοίνωση που εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ την περασμένη Τετάρτη).

Η ανακοίνωση των νέων εφιαλτικών αντιλαϊκών σχεδιασμών δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ηρθε να επιβεβαιώσει τη σημασία της δράσης του ΠΑΜΕ, για να στηθούν εστίες αντίστασης και οργάνωσης των εργατών ενάντια στο σύνολο της πολιτικής που αντιμετωπίζει τις λαϊκές ανάγκες ως «κόστος» το οποίο πρέπει να μειώνεται διαρκώς. Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, η συμμετοχή στην παναττική απεργία στις 17 Γενάρη με το ΠΑΜΕ, η επίμονη δουλειά για την επιτυχία της, η δράση ώστε να ξεσηκωθεί ο εργατόκοσμος όλης της χώρας είναι καθήκον για κάθε εργάτη και εργάτρια. Να κατακλυστεί η Αθήνα από εργατοϋπαλλήλους και λαϊκές οικογένειες που θα διαδηλώσουν «Δεν αντέχουμε. Δεν μας αξίζει τέτοια ζωή... να πολλαπλασιαστούν οι Χαλυβουργίες σε όλη τη χώρα» όπως τονίζει το απεργιακό κάλεσμα του ΠΑΜΕ. «Να τιμωρηθούν από τους εργαζόμενους και να πληρώσουν σκληρά το ΠΑΣΟΚ, η Ν.Δ. και ο ΛΑ.Ο.Σ. Εξω η τρόικα από την Ελλάδα», ξεκαθαρίζοντας πως είναι ανεπιθύμητο το προσωπικό των ΔΝΤ - ΕΚΤ - ΕΕ που φώναξαν στο πλευρό τους τα κόμματα της πλουτοκρατίας για να επιταχυνθεί η αντιλαϊκή έφοδος στη χώρα μας. Αντίστοιχα να οργανωθεί η δράση για την επιτυχία και των αγωνιστικών κινητοποιήσεων που σχεδιάζονται και σε άλλες πόλεις. Να δοθεί το σύνθημα για τη γενίκευση και κλιμάκωση της πάλης σε όλη τη χώρα, για να οργανωθεί η λαϊκή αντεπίθεση.

Στο δρόμο των χαλυβουργών

Αποφάσεις για παναττική απεργία έχουν πάρει τα ΕΚ Αθήνας, Πειραιά, Λαυρίου, Θριασίου και Σαλαμίνας, καταρχήν ως συμπαράσταση στους χαλυβουργούς του Ασπροπύργου και τους εργαζόμενους άλλων χώρων που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις ενάντια στην επίθεση της εργοδοσίας. Η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ θα γίνει στην Ομόνοια στις 11 π. μ.
Η ίδια η συζήτηση του παλικαρίσιου αγώνα των χαλυβουργών μες στους τόπους δουλειάς μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στη δουλειά για την απεργία. Να γίνουν παντού κουβέντες για τη δύναμη που αντλούν οι χαλυβουργοί μέσα από τη σκληρή αναμέτρηση, αναδεικνύοντας ότι απέναντί τους δε βρίσκεται ένας εργοδότης αλλά μια ολόκληρη τάξη που αυξάνει τα κέρδη της τσακίζοντας κάθε εργατικό δικαίωμα. Καταγράφοντας το μεγαλείο και τη σημασία της ταξικής αλληλεγγύης, συνεχίζοντας μια μάχη με την αποφασιστικότητα που τροφοδοτεί η έμπρακτη στήριξη εργατών όλης της χώρας. Αποκαλύπτοντας τον άθλιο ρόλο των εργατοπατέρων, που στο Βόλο ανέπτυξαν δράση στο πλευρό της εργοδοσίας για να χτυπηθεί το 8ωρο και τα μεροκάματα. Αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες για μια σειρά θέματα που αφορούν τη λαϊκή οικογένεια, αφού το επίπεδο της ζωής της δεν επηρεάζεται μόνο από το ύψος του μισθού. Προσπαθώντας να δραστηριοποιήσουν στο πλευρό τους τις γυναίκες και τα παιδιά τους, αφού κανένα μέλος της λαϊκής οικογένειας δεν μπορεί να μένει εκτός αγώνων όταν σαρώνεται κάθε λαϊκή κατάκτηση.
Ολα αυτά είναι ποιοτικά στοιχεία ενός αγώνα που ασκεί μεγάλη πίεση όχι μόνο στο Μάνεση αλλά σε κάθε μεγαλοεργοδότη. Η ενίσχυση της εργοδοτικής αδιαλλαξίας (όπως εκφράστηκε και με τις νέες απειλές του Μάνεση για «αναδιοργάνωση» της εταιρείας, δηλαδή απολύσεις) βεβαιώνει πως η νίκη των χαλυβουργών θα έρθει κάτω από την πίεση ολόκληρης της εργατικής τάξης.

Αλληλεγγύη για να χτιστεί μέτωπο ενάντια στην πλουτοκρατία

Αλλωστε, τα μέτρα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι χαλυβουργοί στον Ασπρόπυργο, ήδη εφαρμόζονται ή προωθούνται στο σύνολο των κλάδων. Επιβεβαιώνεται ξανά πως ο Μάνεσης ήταν «λαγός» που εμφανίστηκε προειδοποιώντας για το τι θ' ακολουθήσει σε κάθε τόπο δουλειάς. Τώρα λοιπόν που οι μεγαλοεργοδότες αναλαμβάνουν ο ένας μετά τον άλλο δράση για το πώς θα καταργηθεί η σταθερή εργασία, ο κατώτατος μισθός, το 8ωρο κτλ., τώρα είναι που οι εργάτες πρέπει να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλο και σα μια γροθιά να αποκρούσουν την επίθεση όπως ξετυλίγεται παντού.
Είναι ξεκάθαρο πως η έκβαση του αγώνα στην «Ελληνική Χαλυβουργία» είναι ζήτημα πλέον όλης της εργατικής τάξης. Η επιτυχία της απεργίας στις 17 Γενάρη θα ενισχύσει αποφασιστικά τη θέση των απεργών, θα βοηθήσει να αντιληφθεί ο κάθε Μάνεσης πως απέναντί του δεν έχει 50, 200 ή 400 άτομα, αλλά όλο και περισσότερους εργάτες που οργανώνονται ως τάξη απέναντι στην τάξη των αντιπάλων τους.
Αλλωστε, η καλύτερη έκφραση αλληλεγγύης στους εργαζόμενους που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις είναι το στήσιμο πυρήνων αντίστασης παντού. Είναι να χτυπηθεί κάθε αυταπάτη πως υπάρχουν τμήματα των εργαζομένων που εξαιρούνται από την επίθεση, αντίληψη που παραδίδει τους εργάτες διασπασμένους και απροετοίμαστους στην αντεργατική έφοδο. Να αξιοποιηθεί συλλογικά η πείρα που συσσωρεύεται από την οργάνωση της πάλης ενάντια στην εργοδοτική αδιαλλαξία. Να γίνει πλατιά κουβέντα για την πολιτική που οδηγεί τους εργαζόμενους στα σημερινά αδιέξοδα, να αναδειχθεί γιατί είναι διαμετρικά αντίθετα τα συμφέροντα του λαού και τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Η συζήτηση στις συνελεύσεις, στις συσκέψεις, στις εξορμήσεις, στις περιοδείες δεν μπορεί να μένει στην περιγραφή των προβλημάτων, πρέπει να στραφεί στη μόνη διέξοδο που υπάρχει σήμερα για τα λαϊκά στρώματα, την κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, με εργατική - λαϊκή εξουσία που θα αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ και θα διαγράψει μονομερώς το χρέος.

Ενωμένοι ενάντια στους εκμεταλλευτές

Την ώρα που πλουτοκράτες και όλο το υπηρετικό τους προσωπικό συγκροτούνται σε ενιαίο μέτωπο ενάντια στους εργάτες, είναι κομβικό ζήτημα η σφυρηλάτηση της ταξικής ενότητας όλων των εργαζομένων - ανεξαρτήτως κλάδου, εργασιακών σχέσεων, δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα, φύλου ή φυλής. Ενότητα ενάντια στους εκμεταλλευτές τους, ενάντια στην πολιτική που τους εξαθλιώνει και καταληστεύει τον πλούτο που παράγουν και αυξάνουν οι εργάτες, αλλά δεν καρπώνονται. Ενότητα για να προστατευθούν τα δικαιώματα και οι ανάγκες του λαού, όχι τα σχέδια των μονοπωλίων.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που καλούν γενικά και αόριστα σε «ενότητα», δεν υπηρετούν τις ανάγκες των εργαζομένων, δε συμβάλλουν στη γονιμοποίηση των αγωνιστικών διαθέσεων που εκφράζονται σε μια σειρά χώρους. Οσο επιτακτικός είναι σήμερα ο αγωνιστικός ξεσηκωμός των εργατών, άλλο τόσο κρίσιμο είναι οι κινητοποιήσεις να ξεμπροστιάζουν τα επιχειρήματα και τα σχέδια των εργοδοτών. Γι' αυτό και είναι βασική προτεραιότητα η ανάδειξη του αντεργατικού ρόλου των ηγεσιών ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, ο απεγκλωβισμός δυνάμεων από τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές πλειοψηφίες, η αγωνιστική συσπείρωση τίμιων συνδικαλιστών και εργατών που θέλουν να παλέψουν για την απόκρουση της λαίλαπας.
Να αποκαλυφθεί πώς οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές δυνάμεις πρωταγωνίστησαν στην εφαρμογή, στην επιτάχυνση, ακόμα και την επεξεργασία των αντεργατικών σχεδιασμών. Πώς χρόνια τώρα δηλητηριάζουν τις εργατικές συνειδήσεις καλλιεργώντας συντεχνιακές λογικές, επανάπαυση, αλλά και απογοήτευση, αφού αποσιωπούν την πραγματική ρίζα των προβλημάτων των εργαζομένων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως σε μια σειρά χώρους (π.χ. από τον κλάδο του Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών) όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα για την παναττική απεργία αλλά είναι «εξαφανισμένοι». Αλλού απορρίπτουν τη συμμετοχή στην απεργία με διάφορα προσχήματα (π.χ. Το σωματείο εργαζομένων στο Τζάνειο νοσοκομείο κρύφτηκε πίσω από την απουσία αποφάσεων της ΠΟΕΔΗΝ - ΑΔΕΔΥ λες και τα πρωτοβάθμια σωματεία δεν έχουν ευθύνη για την οργάνωση της πάλης των εργαζομένων). Αλλού δηλώνουν πως η συμπαράσταση στους χαλυβουργούς (πχ. Ιατρικοί Επισκέπτες) θα αδυνατίσει την πάλη του «χώρου τους», ενισχύοντας τη διάσπαση των εργαζομένων. Ηδη ετοιμάζουν τα επιχειρήματα με τα οποία θα καλέσουν τους εργάτες να σκύψουν κι άλλο το κεφάλι. Την περασμένη Τετάρτη, αυτό που βρήκε να κάνει ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ βγαίνοντας από τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό, ήταν να παραπονεθεί για τους όρους με τους οποίους γίνεται ο «κοινωνικός διάλογος», δηλαδή για το πώς στήνεται η επιχείρηση εξαπάτησης και εξανδραποδισμού των εργαζομένων.

Η πλουτοκρατία έχει θέσει επί ποδός όλους τους υπηρέτες της. Ούτε λεπτό δεν μπορεί να καθυστερήσει η δράση για την επιτυχία της παναττικής απεργίας. «Δεν πάει άλλο. Η αυτοί ή εμείς», όπως τονίζει το ΠΑΜΕ.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΤΡΟΪΚΑ - ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ Στήνουν νέο σφαγείο για μισθούς και Συλλογικές Συμβάσεις

Επί της ουσίας κατάργηση του κατώτερου μισθού, των δώρων και των τριετιών προβλέπουν οι σχεδιασμοί ως τα τέλη Γενάρη

Πόλεμος στον πόλεμο, στην προοπτική του άλλου δρόμου ανάπτυξης για να μην περάσει η βαρβαρότητα σε βάρος της εργατικής λαϊκής οικογένειας

«H μόνιμη τάση του κεφαλαίου είναι να υποβιβάσει τους εργάτες ίσαμε το μηδενικό επίπεδο» (Κ. Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος πρώτος, σελ. 621).

***

Με συνοπτικές διαδικασίες και με όχημα τον «κοινωνικό διάλογο» μέχρι το τέλος Γενάρη, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ, σε συνέργεια με τους εργοδότες και τις πλειοψηφίες του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, έρχεται να εξασφαλίσει στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο ακόμα φθηνότερα εργατικά χέρια. Η βίαιη υποτίμηση των μισθών, που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση με μέτρα μόνιμου χαρακτήρα, είναι η «αναγκαία» συνθήκη, όπως ομολόγησε ο πρωθυπουργός, για τη διασφάλιση και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων.

«Οι διεθνείς οργανισμοί και οι Ευρωπαίοι εταίροι έχουν θέσει σειρά θεμάτων προς επανεξέταση στα πλαίσια του κοινωνικού διαλόγου, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα και να ενισχυθεί η απασχόληση. Μεταξύ των θεμάτων αυτών είναι και ο ελάχιστος μισθός, είναι ο 13ος - 14ος μισθός, είναι οι αυτόματες ωριμάνσεις, που συνιστούν ετήσιες αυξήσεις ανεξάρτητες από την παραγωγικότητα και τις άλλες συνθήκες της οικονομίας, που οδηγούν σε σωρευτική διάβρωση της ανταγωνιστικότητας. Είναι επίσης διάφορες κανονιστικές ρυθμίσεις που επηρεάζουν αρνητικά την ανταγωνιστικότητα».
Το συγκεκριμένο απόσπασμα από την εισήγηση του Λ. Παπαδήμου, κατά τη διάρκεια των συναντήσεων που είχε την Τετάρτη με τις εργοδοτικές οργανώσεις ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ και την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, φανερώνει τους σχεδιασμούς για έφοδο σε βάρος των εργαζομένων.
Είναι τέτοια η πρεμούρα των αστικών κομμάτων και των κεφαλαιοκρατών για την άμεση εφαρμογή των βάρβαρων μέτρων, που ο Λ. Παπαδήμος κάλεσε μεγαλοεργοδότες και εργατοπατέρες να ολοκληρώσουν «τις διαδικασίες του κοινωνικού διαλόγου ως τέλος του μήνα Ιανουαρίου», προκειμένου να προχωρήσει άμεσα η εφαρμογή της μείωσης των μισθών. «Δεν υπάρχει πολυτέλεια για παρατεταμένες συλλογικές διαπραγματεύσεις (...) καθοριστικός παράγοντας ανταγωνιστικότητας είναι τοκόστος εργασίας», σημείωσε χαρακτηριστικά. Ο Λ. Παπαδήμος μάλιστα άφησε ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο η κυβέρνηση να προχωρήσει στην επιβολή των μέτρων με Πράξη Νομοθετικού Περιεχόμενου, αν δεν υπάρξει συμφωνία μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων».
Τις παραινέσεις του πρωθυπουργού, έσπευσε να αξιοποιήσει ο ΣΕΒ. Αποδεικνύοντας ότι η ταξική επίθεση είναι προσυμφωνημένη και κοινά σχεδιασμένη, ο ΣΕΒ απέστειλε την ίδια κιόλας μέρα επιστολή - πρόσκληση προς τους προέδρους των «κοινωνικών εταίρων» (ΓΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ) για «κοινή συνάντηση» αύριο Δευτέρα, «με σκοπό τη διαμόρφωση κοινών θέσεων», για «την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της απασχόλησης». Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ζήτησε προσωρινή αναβολή της συνάντησης, προκειμένου να συνεδριάσει την Τρίτη και να «καθορίσει τη στάση της».

Ωμοί εκβιασμοί και απειλές

Τη νέα σφαγή σε μισθούς και δικαιώματα, ο πρωθυπουργός επιχείρησε να τη νομιμοποιήσει με άθλια προπαγάνδα και ανοιχτούς εκβιασμούς προς τα λαϊκά στρώματα. Ο Λ. Παπαδήμος εμφάνισε σαν «προαπαιτούμενο» τη δραστική μείωση των μισθών για τη συνέχιση του «δανεισμού» της χώρας φτάνοντας στο σημείο να απειλήσει με «άτακτη χρεοκοπία» στην περίπτωση που δεν προωθηθούν τα μέτρα.
«Εάν δεν κάνουμε τις αναγκαίες προσαρμογές, είναι δεδομένο ότι δεν μπορούμε να αναμένουμε ότι τα άλλα κράτη της ΕΕ και οι διεθνείς οργανισμοί θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούν μια χώρα που δεν προσαρμόζεται στην πραγματικότητα και δεν αντιμετωπίζει τα προβλήματά της», σημείωσε, αναφερόμενος στην πραγματικότητα που ορίζεται από τις ανάγκες του κεφαλαίου και υποστήριξε: «Εάν αυτό συμβεί, εάν η χρηματοδότηση των εταίρων μας διακοπεί, τότε οι επιπτώσεις θα είναι πραγματικά τραγικές για τα εισοδήματα των εργαζομένων, και η ανεργία θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο».
Κινδυνολόγησε μάλιστα ότι «χωρίς τη συμφωνία με την τρόικα και την παρεπόμενη χρηματοδότηση, η Ελλάδα τον Μάρτιο αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο άτακτης χρεοκοπίας». Πατώντας πάνω σε τέτοια ψευτοδιλήμματα, ο Λ. Παπαδήμος απαίτησε από την εργατική τάξη να «δεχθεί τη μείωση εισοδημάτων» της. «Πρέπει να δεχτούμε μια μείωση των εισοδημάτων βραχυπρόθεσμα, στο βαθμό που είναι αναγκαία για την ανάκτηση ανταγωνιστικότητας, και για τη δημιουργία πρόσφορων συνθηκών για την αύξηση της απασχόλησης και της οικονομικής δραστηριότητας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Προσπάθησε ταυτόχρονα να σπείρει αυταπάτες στους εργαζομένους ότι έχουν να παίρνουν όταν και αν η οικονομία μπει σε τροχιά ανάπτυξης, η οποία ούτως ή άλλως θα είναι αναιμική. «Αφού θα έχουμε διασφαλίσει το θεμελιώδες πλαίσιο σταθερότητας, μπορούμε να προσδοκούμε βάσιμα μια μεσοπρόθεσμη αύξηση των εισοδημάτων, με τη βελτίωση της παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Θα χρειαστεί να δεχτούμε περιορισμένες θυσίες για να αποτρέψουμε μια καταστροφική έκβαση, να δώσουμε λίγα, προκειμένου να μην χάσουμε τα πολλά», είπε ο πρωθυπουργός.
Συνειδητά και υπηρετώντας τα συμφέροντα της αστικής τάξης, η συγκυβέρνηση λέει ψέματα στο λαό. Τα μέτρα που επιδιώκει να περάσει είναι μόνιμου χαρακτήρα και οδηγούν τους μισθούς σε επίπεδα πείνας, ακριβώς επειδή αυτό αποτελεί προϋπόθεση για τη βελτίωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου στη φάση της αναιμικής ανάκαμψης.
Ακόμα όμως και τότε, οι εργαζόμενοι ξέρουν από την πείρα τους ότι δεν πρόκειται να πάρουν «κομμάτι από την πίτα». Η ελληνική οικονομία την περίοδο 2000 - 2008 «έτρεχε» με ρυθμούς ανάπτυξης 4% και 5%. Την ίδια περίοδο, τα κέρδη των επιχειρήσεων αυξάνονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και στον αντίποδα οι κατώτατοι μισθοί των εργαζομένων έμεναν καθηλωμένοι κάτω από τα 700 ευρώ, ο ένας αντεργατικός νόμος διαδεχόταν τον άλλο, όπως οι αντιασφαλιστικές ανατροπές διαδέχονταν η μία την άλλη.

Ωρα ταξικής αφύπνισης

Αν οι εργαζόμενοι γονατίσουν μπροστά στα νέα αντεργατικά σχέδια κυβέρνησης και πλουτοκρατίας, θα βρεθούν δεμένοι χειροπόδαρα στα κάτεργα των μονοπωλίων, έχοντας υπονομεύσει το μέλλον των παιδιών τους.
Συγκυβέρνηση και ΣΕΒ, με τη συνέργεια της ΓΣΕΕ, με ψέματα και εκβιασμούς, μεθοδεύουν την εξαθλίωση της εργατικής τάξης, για να διασφαλίσουν την υψηλή κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες θέλουν εδώ και τώρα και πριν ολοκληρωθεί η δρομολογημένη χρεοκοπία να ξεμπερδεύουν με τα υπολείμματα της σταθερής εργασίας και με τις όποιες κρατήσεις έδιναν για τα ασφαλιστικά Ταμεία των εργαζομένων.
Μέσα σ' αυτές της συνθήκες, το κάλεσμα που απηύθυνε το ΚΚΕ τη μέρα των συναντήσεων του πρωθυπουργού με τους «κοινωνικούς εταίρους», αποκτά επείγοντα χαρακτήρα: «Η εργατική τάξη έχει ιστορικές ευθύνες. Κάθε βήμα συμβιβασμού και υποταγής είναι βήμα προς την εξαθλίωση. Τώρα πρέπει να υπερνικήσει το φόβο και την τρομοκρατία στους τόπους δουλειάς. Είναι ώρα ταξικής αφύπνισης, ενότητας και αντεπίθεσης. Οι εργάτες, οι μισθωτοί σκλάβοι, παράγουν τον πλούτο, δεν είναι "μισθολογικό κόστος", όπως θέλουν να τους πείσουν οι εκμεταλλευτές τους, τα κόμματα και οι συνδικαλιστές που υπηρετούν τον καπιταλισμό.
Για να κερδίσουμε στον ταξικό πόλεμο, όλοι στη μάχη, συμπόρευση με το ΚΚΕ, οργάνωση και δράση με το ΠΑΜΕ. Για τη μεγάλη λαϊκή συμμαχία, για να ανήκει ο πλούτος στους εργαζόμενους που τον παράγουν. Κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερής διαγραφή του χρέους».

Παναγιώτης ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΒΟΛΟΣ – ΜΑΓΝΗΣΙΑ Απεργία την Πέμπτη 12 Γενάρη

Για αλληλεγγύη στους χαλυβουργούς, αλλά και ενάντια στο σύνολο της εφαρμοζόμενης πολιτικής που τσακίζει εργατικά - λαϊκά δικαιώματα

Από την κινητοποίηση της περασμένης Πέμπτης στο Βόλο

Του απεσταλμένου μας ΘΑΝΑΣΗ ΛΕΚΑΤΗ

Παράλληλα με τις προετοιμασίες για την πανεργατική απεργία στις 17 Γενάρη στην Αττική, από το βράδυ της Πέμπτης 5 Γενάρη και ο Βόλος ζει στο ρυθμό της νέας απεργίας που για τη Μαγνησία έχει κηρυχτεί για την ερχόμενη Πέμπτη 12 Γενάρη, με αφορμή την έκφραση αλληλεγγύης στους απεργούς χαλυβουργούς, αλλά που έχει πάρει ήδη χαρακτηριστικά συνολικής απάντησης στην αντεργατική πολιτική και τις επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου που σιγοντάρεται από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Οπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στα σχετικά καλέσματα, «είμαστε μαζί με τους χαλυβουργούς όχι απλώς για αλληλεγγύη. Μα πριν απ' όλα γιατί οι απολύσεις, η 5ωρη εργασία, η δραστική μείωση των μισθών, η ανατροπή των εργατικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων για να αυγατίσουν τα καπιταλιστικά κέρδη, μας αφορούν όλους!».
Στη Μαγνησία εκτός από το Συνδικάτο Μετάλλου «Μήτσος Παπαρήγας» που έχει κηρύξει 24ωρη απεργία για τις 12 Γενάρη, δάσκαλοι και καθηγητές συζητούν τη Δευτέρα 9 Γενάρη τον τρόπο με τον οποίο θα μετέχουν στην κινητοποίηση (στάση εργασίας ή και απεργία). Το σωματείο των εργαζομένων στην «Κόκα Κόλα» θα εξετάσει τον τρόπο συμμετοχής στην κινητοποίηση καθώς παράλληλα εξελίσσονται και άλλες κινητοποιήσεις στον κλάδο. Αποφάσεις για έμπρακτη αλληλεγγύη έχουν πάρει επίσης οι σύλλογοι φοιτητών των σχολών Δασκάλων, Ειδικής Αγωγής, Υπολογιστών και Δικτύων, ενώ το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών μετέχει καθημερινά στις εξορμήσεις στους εργασιακούς χώρους. Θέση έχει πάρει ήδη και το Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων Βόλου που καλεί τους μαθητές να σταθούν στο πλευρό της αγωνιζόμενης εργατικής τάξης.
Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα από το κάλεσμά τους:
«Εμείς, οι μαθητές του Βόλου μαζί με όλους τους συμμαθητές μας που χτυπιόμαστε από τα μέτρα του μαύρου μετώπου της συγκυβέρνησης, τα μέτρα για να πληρώσουμε την κρίση της πλουτοκρατίας, λέμε: Δούλοι του 21ου αιώνα δεν θα γίνουμε!
Βγαίνουμε στο δρόμο ενάντια στο σχολείο που εξοντώνει, το σχολείο της φωτοτυπίας, των ελλείψεων σε καθηγητές, θέρμανση, μεταφορές. Για το σχολείο και τη ζωή των αναγκών μας και όχι του κεφαλαίου. Εχουμε τη δύναμη. Μαζί με τους εργαζόμενους γονείς μας, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες. Με τη δική μας συμμαχία, το Λαϊκό Μέτωπο της αντεπίθεσης και της ανατροπής.
Η φωτιά που άναψε στη "Χαλυβουργία", να ανάψει σε κάθε σχολείο - σε κάθε γειτονιά!!».
Οι γυναίκες που συσπειρώνονται στο Δημοκρατικό Σύλλογο Γυναικών Μαγνησίας παίρνουν μέρος στις εξορμήσεις για την οργάνωση των κινητοποιήσεων πλάι στα εργατικά σωματεία. Χαρακτηριστικό το απόσπασμα με το οποίο απευθύνονται ειδικά στους εργάτες των δύο εργοστασίων του Μάνεση σε Βόλο και Βελεστίνο από το κάλεσμά τους:
«Ολοι μας - κι εσείς μαζί - έχουμε χρέος στις οικογένειες και στα παιδιά μας! Να σηκώσουμε ανάστημα, να ξεπεράσουμε το φόβο, να συγκρουστούμε οργανωμένα με την εργοδοτική τρομοκρατία, να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, τα κατακτημένα με αγώνες χρόνων και να τα αφήσουμε κληρονομιά στα παιδιά μας. Να παραμερίσουμε τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες που δεν μας εκπροσωπούν, τα "σωματεία" και τους μηχανισμούς του Μάνεση και του κάθε Μάνεση. Με μαζικές συλλογικές διαδικασίες να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας».

Στους εργασιακούς χώρους

Στους χώρους δουλειάς άρχισαν συζητήσεις με στόχο μέσα και από συνελεύσεις να παρθούν αποφάσεις συμμετοχής στην απεργία και εκεί όπου ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός κρατά καθηλωμένη την εργατική τάξη, φοβισμένη απέναντι στα αφεντικά και την εξουσία τους.
Το μήνυμα - σύνθημα που περνά στους χώρους δουλειάς είναι: «Η σπίθα που άναψαν οι χαλυβουργοί του Ασπρόπυργου μπορεί και πρέπει να γενικευτεί σ' ένα οργανωμένο εργατικό λαϊκό κίνημα, που θα βάλει φραγμό στα σχέδια των βιομηχάνων, κυβέρνησης και τρόικας να μας αναγκάσουν να δουλεύουμε για ψίχουλα, μισοάνεργοι και χωρίς δικαιώματα. Ενα κίνημα που θα αμφισβητεί τις επιλογές της συγκυβέρνησης, θα εμποδίζει την εφαρμογή των βάρβαρων μέτρων, θα ανατρέπει όσα έχουν ήδη παρθεί. Ενα κίνημα που θα ανοίγει δρόμο στην εργατική λαϊκή αντεπίθεση ώστε να πάρουμε στα χέρια μας τον πλούτο που παράγουμε και μας ανήκει».
Στο πλευρό των απεργών έχουν ήδη σταθεί με υπογραφές κάτω από κοινό κάλεσμα πάνω από 120 συνδικαλιστές και εκπρόσωποι μαζικών φορέων, ανάμεσά τους 29 πρόεδροι συνδικάτων και άλλων οργανώσεων και 25 εκλεγμένοι σε όργανα της τοπικής διοίκησης. Υπενθυμίζεται ότι την πρωτοβουλία για τις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στους απεργούς χαλυβουργούς είχαν πάρει με αποφάσεις τους τα σωματεία: Συνδικάτο Μετάλλου Μαγνησίας «Μήτσος Παπαρήγας», Σωματείο Καθαριστριών - Καθαριστών, Σωματείο Τυπογράφων Βόλου, Σωματείο Εργαζομένων στην «Κόκα Κόλα», Σωματείο Εργαζομένων σε Τρόφιμα - Ποτά, Σωματείο Οικοδόμων Σκοπέλου, Σύλλογος Συνταξιούχων ΙΚΑ, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Μαγνησίας «Ρήγας Βελεστινλής», Σωματείο Εργαζομένων στη ΔΕΥΑΒ, οι Σύλλογοι Φοιτητών στις Σχολές Δασκάλων και Ειδικής Αγωγής, ενώ το κάλεσμα συνυπογράφουν όλα τα μέλη της διοίκησης της ΕΛΜΕ Μαγνησίας.

Στα εργοστάσια του Μάνεση

Εξω από τα δύο εργοστάσια του Μάνεση σε Βόλο και Βελεστίνο οι εξορμήσεις είναι πλέον καθημερινές σ' όλες τις βάρδιες. Για να εμποδίσει την επαφή των εργατών με το ταξικό κίνημα ο Μάνεσης διέταξε τα πούλμαν να αδειάζουν πια βαθιά μέσα στο προαύλιο. Παρ' όλα αυτά κουβέντα γίνεται. Χαρακτηριστική φράση εργαζόμενου: «Μέχρι τώρα είχαμε μάθει να ακούμε μόνο ό,τι μας έλεγε το σωματείο, τώρα που έρχεστε εδώ μαθαίνουμε κι άλλα πράγματα. Κάτι πρέπει να κάνουμε κι εμείς...».
Οι εργάτες ξέρουν πως αν δουλεύουν σήμερα ακόμα 8ωρο είναι γιατί συνεχίζουν να απεργούν οι συνάδελφοί τους στον Ασπρόπυργο. Ξέρουν πως η υπογραφή του 5ωρου θα αξιοποιηθεί αργά ή γρήγορα από τον Μάνεση. Ηδη τα τσιράκια του κυκλοφορούν σαν απειλή πως τέλη Φλεβάρη θα αρχίσει η εφαρμογή του.
Ξέρουν επίσης ότι ο Μάνεσης όσο κι αν προσπαθεί να αξιοποιήσει την απεργοσπασία στο Βόλο για να σπάσει την απεργία στον Ασπρόπυργο, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί σε αδιέξοδο. Ο φούρνος χύτευσης του Βελεστίνου είναι ουσιαστικά τελειωμένος (από θαύμα δεν έχουν θρηνήσει νέα θύματα), στα «ελάσματα» στο Βόλο κανείς δεν θυμάται από πότε έχει να γίνει συντήρηση και ανανέωση εξοπλισμού.
Αυτά τα ξέρει κι ο Μάνεσης, γι' αυτό στοκάρει όσο ακόμα δουλεύουν οι μηχανές την υπερπαραγωγή των εργοστασίων του Βόλου σε μάντρες της Αθήνας.
Ολοι - και οι εργάτες και τ' αφεντικό - γνωρίζουν πως είναι θέμα χρόνου το σε ποια μεριά της πλάστιγγας θα γείρει η εξέλιξη. Οσο αντέχουν οι απεργοί του Ασπροπύργου, τόσο μπορούν να ελπίζουν και στο Βόλο ότι αυτός που θα νικήσει τελικά θα είναι στο σύνολό τους οι εργαζόμενοι.
Αυτό το ξέρουν και οι άλλοι βιομήχανοι της περιοχής που έχουν βάλει λυτούς και δεμένους για να στηρίξουν τον Μάνεση. Σε μεγάλη τοπική εφημερίδα υπάρχει σχεδόν καθημερινό σχόλιο ενάντια στους απεργούς και το ταξικό κίνημα. Σε εργοστάσια που βρίσκονται σε κινητοποίηση γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί κλίμα διχόνοιας με τους χαλυβουργούς.
Στον αντίποδα το ταξικό κίνημα έχει δώσει στη μάχη χαρακτηριστικά πάλης τάξης με τάξη. Σε όλες τις συζητήσεις προβάλλεται ταυτόχρονα με την πάλη των χαλυβουργών και η κατάσταση στις άλλες επιχειρήσεις. Στη σύσκεψη που έγινε το βράδυ της Τετάρτης 4 Γενάρη, στην αίθουσα του ΕΚ Βόλου, από τους παρόντες συνδικαλιστές τονίστηκε ότι είναι ενιαία η επίθεση σε πολλές επιχειρήσεις στο Βόλο και την ευρύτερη περιοχή όπου εκατοντάδες εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι για μήνες. Χαρακτηριστικά στον «Κιολεΐδη», στου «Στεφάνου», στη ΜΕΚ και τη ΒΕΚ όπου οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας. Στις βιομηχανίες ΒΜΤΕ και ΚΟΝΤΙ έχει σταματήσει εδώ και καιρό κάθε παραγωγική διαδικασία και η εργοδοσία έχει προχωρήσει σε δεκάδες εκβιαστικές απολύσεις (στην ΚΟΝΤΙ ανακοινώθηκαν την Πέμπτη άλλες 18 απολύσεις). Με άμεσο ή έμμεσο τρόπο επιβάλλονται μειώσεις μισθών και σε άλλες επιχειρήσεις όπως ΑΓΕΤ, ΕΥΡΗΚΑ, ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Από την 1η του Γενάρη οι εκβιασμοί και η μείωση τουλάχιστον κατά 20% των μισθών απ' την εργοδοσία επιχειρείται να γενικευθεί παντού.
Στο κάλεσμα ενόψει της απεργίας στις 12 Γενάρη σημειώνεται: «Ο κατάλογος της επίθεσης ενάντια στα εργατικά δικαιώματα δεν έχει τελειωμό! Το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης, ΕΕ και βιομήχανων μας επιτίθεται κατά μέτωπο. Θέλουν να μας γονατίσουν για να εξασφαλίσουν τα κέρδη των βιομήχανων, των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων. Η επίθεσή τους είναι ενιαία, ενιαία πρέπει να είναι και η απάντησή μας».
Το συγκλονιστικό συλλαλητήριο, που έγινε το βράδυ της Πέμπτης στο Βόλο με τη συμμετοχή και απεργών από τον Ασπρόπυργο, έχει βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Παράλληλα αναδεικνύονται τεράστιες οι ευθύνες της διοίκησης του τοπικού Εργατικού Κέντρου που ως τώρα έχει αρνηθεί να πάρει θέση...

    

Κλιμακώνουν στον Ασπρόπυργο

Δράση για να δυναμώσει η δική τους συμβολή στην επιτυχία της παναττικής απεργίας στις 17 Γενάρη αναλαμβάνουν οι απεργοί της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο, κλιμακώνοντας και με αυτόν τον τρόπο τον αγώνα τους ενάντια στην εργοδοσία. Κόντρα στην αδιαλλαξία και στις απειλές με τις οποίες ο Μάνεσης επανήλθε στη νέα τριμερή συνάντηση που έγινε στο υπουργείο Εργασίας, οι χαλυβουργοί κλιμακώνουν, συμπληρώνοντας σχεδόν 2,5 μήνες παλικαρίσιου αγώνα και ετοιμάζοντας το άνοιγμά τους σε εργοστάσια του κλάδου, αλλά και άλλων κλάδων στην περιοχή του Θριασίου.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ο σοσιαλισμός θα γίνει ξανά πραγματικότητα με τη θέληση των λαών

Κοινή Διακήρυξη 19 Κομμουνιστικών Νεολαιών της Ευρώπης για τα 20 χρόνια από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την ανατροπή του σοσιαλισμού

Οι Κομμουνιστικές Νεολαίες, που υπογράφουμε την παρακάτω Διακήρυξη, απευθυνόμαστε στη νεολαία της Ευρώπης, αλλά και όλου του κόσμου, με αφορμή την 20ή επέτειο από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την ανατροπή του σοσιαλισμού.Αυτή η επέτειος, για τις αστικές κυβερνήσεις και τα κόμματα, για τις δυνάμεις του κεφαλαίου, είναι μια ευκαιρία να συκοφαντήσουν το σοσιαλισμό και την προσφορά του, να προβάλουν την καπιταλιστική «αιωνιότητα» και «ευημερία». Είναι οι ίδιοι, που με τις πολιτικές τους έχουν αφαιρέσει κάθε δικαίωμα της νεολαίας, έχουν πραγματοποιήσει δεκάδες ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιάζουν νέους, μας καταδικάζουν στη φτώχεια και την ανεργία, ποινικοποιούν τις κομμουνιστικές ιδέες.
Αυτή η επέτειος για εμάς, για τους εργαζόμενους, τους λαούς και τη νεολαία, είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού, την προσφορά του στην ανθρωπότητα, να βγάλουμε συμπεράσματα από την ήττα, την περίοδο 1989 - 1991.
Καλούμε τους νέους να μάθουν, να γνωρίσουν την αλήθεια για το σοσιαλισμό.
Τους λέμε ότι το μέλλον μας είναι ο νέος κόσμος, ο Σοσιαλισμός - Κομμουνισμός.
O 20ός αιώνας έφερε την επιτυχία της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία το 1917, που υπήρξε η αφετηρία για ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του πολιτισμού στην Ιστορία της ανθρωπότητας, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μετά το B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατακτήθηκε η εξουσία, με σκοπό τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, σε μια σειρά χώρες στην Eυρώπη, στην Aσία, αλλά και στην αμερικανική ήπειρο, σχεδόν στο 1/3 του κόσμου.

Από την πρόσφατη συνάντηση Ευρωπαϊκών Κομμουνιστικών Νεολαιών στην Πράγα

Το 1991 με την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες ανακόπηκε αυτή η πορεία της πρώτης προσπάθειας για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας. Ανατράπηκε από τα «πάνω» κι όχι από τα «κάτω» εκείνο που παρά τις αδυναμίες, είχε κατακτηθεί: Η εργατική τάξη μαζί με τους συμμάχους της να έχει στα χέρια της την εξουσία και την ιδιοκτησία του πλούτου που παράγει. Οι ανατροπές ήταν αντεπανάσταση, δηλαδή κοινωνικό πισωγύρισμα, νίκη του συστήματος της ταξικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης ενάντια στην προσπάθεια οικοδόμησης μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση. Αυτό επιβεβαιώθηκε για τους λαούς με τον χειρότερο τρόπο στα 20 χρόνια που πέρασαν.Οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί εκφραστές των μονοπωλίων πανηγύρισαν την ταξική τους νίκη, μια νίκη όχι μόνο ενάντια στις σοσιαλιστικές χώρες και τους λαούς τους, αλλά ενάντια στους εργάτες όλων των χωρών. Μια νίκη, που όμως είναι προσωρινή, γιατί η κοινωνική εξέλιξη δε σταματάει. Ο σοσιαλισμός θα γίνει ξανά πραγματικότητα με τη θέληση των λαών.
Υποσχέθηκαν την «αέναη» καπιταλιστική ανάπτυξη που θα φέρει δήθεν την ευημερία και την ειρήνη. Μίλησαν για το «τέλος της Ιστορίας» και της ταξικής πάλης για να συμβιβαστούν οι λαοί. Δεν επιβεβαιώθηκαν πουθενά. Η ταξική πάλη όχι μόνο δε σταμάτησε αλλά οξύνεται. Είναι η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας και θα έχει για την εργατική τάξη νικηφόρα έκβαση.

Η καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν εξανθρωπίζεται, ανατρέπεται

Στις αρχές του 21ουαιώνα και 20 χρόνια μετά τις ανατροπές, αποδεικνύεται ότι ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες της εργατικής τάξης, αλλά καταδικάζει τους λαούς στην εκμετάλλευση και τη φτώχεια. Αποδείχθηκαν ψέματα όλα όσα έλεγαν οι αστοί και οι απολογητές τους.
Η αντεπανάσταση έκανε το κεφάλαιο πιο επιθετικό, σαρώθηκαν λαϊκές κατακτήσεις που είχαν κερδηθεί με αγώνες και θυσίες, ξέσπασαν νέοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και έγινε πιο λυσσασμένος ο ανταγωνισμός για την εισβολή και το μοίρασμα των αγορών. Οι λαοί των σοσιαλιστικών χωρών βρέθηκαν στη δίνη της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, το βιοτικό τους επίπεδο κατρακύλησε δεκαετίες πίσω. Οι λαοί των υπόλοιπων καπιταλιστικών χωρών έχασαν το στήριγμά τους, το αντίβαρο στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Η κρίση που μαστίζει σήμερα τον καπιταλιστικό κόσμο οδηγεί μαζικά στην ανεργία, στη φτώχεια και στην εξαθλίωση την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα και τα παιδιά τους. Αποδεικνύει με τον πιο καθαρό τρόπο ότι ο καπιταλισμός είναι σύστημα σάπιο, ξεπερασμένο, που εμποδίζει την εξέλιξη ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η παραμονή του στη ζωή γίνεται ρουφώντας το αίμα εκατομμυρίων εργαζομένων.
Οι κρίσεις βρίσκονται μέσα στα σπλάχνα του, γιατί είναι ένα σύστημα που η παραγωγή δεν υπηρετεί τον εργαζόμενο λαό, αλλά το κέρδος και τα συμφέροντα του κεφαλαιοκράτη. Οι εργάτες όλου του κόσμου με τον ιδρώτα τους, με τη δύναμη των χεριών και του μυαλού τους, παράγουν αμύθητα αγαθά και πλούτο που φτάνουν για να ζουν καλά αυτοί και τα παιδιά τους. Αυτόν τον πλούτο τους τον κλέβουν μια χούφτα παράσιτα καπιταλιστές και καλούν προκλητικά σήμερα τους λαούς να κάνουν θυσίες για να σωθεί η πλουτοκρατία.
Η καπιταλιστική κρίση στην ΕΕ, στην Ευρωζώνη βαθαίνει. Στην πράξη αποδεικνύεται ότι η ΕΕ είναι μια διακρατική ιμπεριαλιστική ένωση, μια λυκοσυμμαχία του κεφαλαίου κατά των λαών. Οι ανταγωνισμοί των μονοπωλιακών ομίλων και των καπιταλιστικών κρατών τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς οξύνονται. Είναι πιθανό να οδηγήσουν και σε πολέμους, που βρίσκονται στη φύση του καπιταλισμού. Δεν επιλέγουμε κανέναν ιμπεριαλιστή παλιό ή νέο, καμία συμμαχία τους, παλιά ή νέα. Δε θα γίνουμε κρέας για τα κανόνια τους, για να μοιράσουν τις αγορές τους. Ο αγώνας για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, της αστικής τάξης σε κάθε χώρα και κάτω από όλες τις συνθήκες είναι καθήκον ζωής για κάθε νέο και νέα της εργατικής τάξης.

Ο σοσιαλισμός είναι πιο επίκαιρος και αναγκαίος από ποτέ

20 χρόνια τώρα η γενιά μας μεγαλώνει μέσα σε συνθήκες διαστρέβλωσης της ιστορικής αλήθειας, μέσα στον αντικομμουνισμό και τις ψευτιές. Μέσα από τα σχολικά βιβλία, τα αστικά πανεπιστήμια, μέσα από τις εφημερίδες και τα κανάλια τους, το κεφάλαιο, τα αστικά κράτη και οι μηχανισμοί τους προσπαθούν να ξαναγράψουν την Ιστορία. Κατασυκοφαντούν την ηρωική προσφορά εκατομμυρίων κομμουνιστών και της εργατικής εξουσίας τόσο στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης όσο και στον καπιταλιστικό κόσμο για την απελευθέρωση από τα δεσμά της ταξικής εκμετάλλευσης. Διεξάγουν μια τεράστια επίθεση απέναντι σε έναν εχθρό που, κατά τα λεγόμενά τους, τον έχουν νικήσει. Αυτό δείχνει και το φόβο τους. Αν είχε έρθει «το τέλος της Ιστορίας», αν ο καπιταλισμός ήταν όντως «ανίκητος» δε θα σπαταλούσε τόσες δυνάμεις για να πολεμήσει έναν εχθρό που δεν υπάρχει πια.
Λένε ότι η νίκη του καπιταλισμού απέδειξε την αποτυχία του σοσιαλισμού. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι κανένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα δεν εδραιώθηκε μια κι έξω. Αυτό δείχνει και η ίδια η ιστορία επικράτησης του καπιταλισμού. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και η κοινωνικοποίηση της εργασίας είναι ασυμβίβαστα με ένα σύστημα όπου η μειοψηφία εκμεταλλεύεται την πλειοψηφία. Η οπισθοδρόμηση όμως έχει προσωρινό χαρακτήρα στην κοινωνική εξέλιξη. Ο τροχός της Ιστορίας δε σταματάει. Η εποχή μας είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και αυτό δεν αλλάζει ούτε από την προσωρινή νίκη της αντεπανάστασης, ούτε από τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης, ο οποίος αλλάζει.
H αναγκαιότητα του σοσιαλισμού αναδύεται από την όξυνση των αντιθέσεων του ίδιου του καπιταλισμού. Aπορρέει από το γεγονός ότι στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού, που χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία των μονοπωλίων, έχουν ωριμάσει πλήρως οι υλικές προϋποθέσεις, που κάνουν αναγκαίο το πέρασμα σε ανώτερο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. O καπιταλισμός έχει κοινωνικοποιήσει την παραγωγή σε πρωτοφανή κλίμακα, όμως τα μέσα παραγωγής, τα προϊόντα της κοινωνικής εργασίας αποτελούν ιδιωτική, καπιταλιστική ιδιοκτησία. Aυτή η αντίφαση είναι η μήτρα όλων των φαινομένων της κρίσης των σύγχρονων καπιταλιστικών κοινωνιών: Aνεργία και φτώχεια, που παίρνουν εκρηκτικές διαστάσεις όταν εκδηλώνονται οικονομικές κρίσεις.
Αυτή η αντίφαση δείχνει και τη διέξοδο: Kατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, αρχίζοντας από τα συγκεντρωμένα, κοινωνικοποίησή τους, σχεδιασμένη χρησιμοποίησή τους στην κοινωνική παραγωγή, με στόχο την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Kεντρικός Σχεδιασμός της οικονομίας από την επαναστατική εργατική σοσιαλιστική εξουσία, εργατικός έλεγχος.

Ο,τι γράφτηκε με αίμα, δε σβήνει με βρώμικο μελάνι

Η εργατική τάξη, ιδιαίτερα οι νέοι των εργατικών - λαϊκών οικογενειών πρέπει να μελετήσουν την πείρα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση του 20ού αιώνα. Να μάθουν για την τεράστια προσφορά της προς τους λαούς, να βγάλουν συμπεράσματα από τις αιτίες που οδήγησαν στην ανατροπή της.
Η αλήθεια είναι ότι, παρά τα όποια προβλήματα, τα λάθη, τις παρεκκλίσεις από τις αρχές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, το διαμορφωμένο σοσιαλιστικό σύστημα απέδειξε την ανωτερότητά του, τα τεράστια πλεονεκτήματα για τη ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας.
Η κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής απελευθέρωσε τον άνθρωπο από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς, άνοιξε το δρόμο για την παραγωγή και την ανάπτυξη των επιστημών, με στόχο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Eτσι, εξασφαλίστηκε το δικαίωμα στη σταθερή εργασία για όλους, δημόσια δωρεάν ιατρική περίθαλψη και Παιδεία, παροχή φθηνών υπηρεσιών από το κράτος, κατοικία, πρόσβαση στην πνευματική και πολιτιστική δημιουργία.
Εξασφαλίστηκε ελεύθερος χρόνος για την ανάπαυση των εργαζομένων, για τη συμμετοχή τους στην εργατική εξουσία και στον έλεγχο της διεύθυνσης των παραγωγικών μονάδων. Αναπτύχθηκε μια ανώτερου τύπου δημοκρατία, με συμμετοχή των εργαζομένων στην εξουσία και τη διεύθυνση της παραγωγής, τη δυνατότητα να εκλέγουν και να ανακαλούν εκπροσώπους των εργαζομένων στα όργανα της εξουσίας.
H Κοινωνική Ασφάλιση ήταν φροντίδα πρώτης προτεραιότητας του σοσιαλιστικού κράτους. H σοσιαλιστική εξουσία έθεσε τις βάσεις για την κατάργηση της ανισοτιμίας της γυναίκας. Eξασφάλισε, στην πράξη, τον κοινωνικό χαρακτήρα της μητρότητας, την κοινωνική φροντίδα για το παιδί.
Είναι κατακτήσεις που είχαν κατοχυρωθεί πριν από δεκαετίες στις σοσιαλιστικές χώρες και οι οποίες σήμερα φαίνονται άπιαστο όνειρο για τους εργαζόμενους και τους νέους στον καπιταλιστικό κόσμο.
H Σοβιετική Ενωση και το παγκόσμιο σοσιαλιστικό σύστημα αποτέλεσαν το μόνο πραγματικό αντίβαρο στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. O ρόλος της Σοβιετικής Ενωσης για να γυρίσει η πλάστιγγα υπέρ των λαών στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν καθοριστικός. Για την Αντιφασιστικό Νίκη των Λαών και τη σοσιαλιστική πατρίδα έδωσαν τη ζωή τους πάνω από 20 εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες, περίπου 10 εκατομμύρια ακόμα έμειναν ανάπηροι ή τραυματίστηκαν, ενώ τεράστιες ήταν οι υλικές καταστροφές.

Η νέα έφοδος θα είναι νικηφόρα

Η αντεπανάσταση στην EΣΣΔ δεν προήλθε από ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση, αλλά από «τα μέσα και από τα πάνω». Στην πορεία της οικοδόμησης έγιναν λαθεμένες επιλογές, παραβιάστηκαν νομοτέλειες στην ανάπτυξη του νέου συστήματος, εφαρμόστηκαν μέτρα, ξένα προς τη σοσιαλιστική οικονομία.
Oι αντεπαναστατικές ανατροπές δεν αλλάζουν το χαρακτήρα της εποχής. O 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας μιας καινούργιας ανόδου του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος και μιας νέας σειράς κοινωνικών επαναστάσεων.
Δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά στους λαούς: Η διατήρηση με τεράστιες θυσίες για τους λαούς του σάπιου συστήματος της αστικής εξουσίας και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας ή η πάλη για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, για την εργατική εξουσία, το σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Ανάμεσα στον καπιταλιστικό και το σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό κοινωνικοοικομικό σχηματισμό δεν υπάρχει άλλος σχηματισμός, άλλο σύστημα. Η εξουσία θα είναι ή εργατική ή καπιταλιστική.
Το κατασκεύασμα του λεγόμενου «σοσιαλισμού του 21ουαιώνα», του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» αρνείται την εργατική εξουσία, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον κεντρικό σχεδιασμό. Δεν έχει καμία σχέση με τον επιστημονικό σοσιαλισμό. Είναι εργαλείο του συστήματος για τη χειραγώγηση των λαών, για την αναχαίτιση της ταξικής πάλης.

Οι λαοί είναι εκείνοι που θα πουν την τελευταία λέξη!

Οι νέοι εργάτες και εργάτριες, οι νέοι των λαϊκών στρωμάτων δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα από το παλιό, το ξεπερασμένο ιστορικά καπιταλιστικό σύστημα, που διανύει το τελευταίο ιμπεριαλιστικό του στάδιο. Το μέλλον τους για μια καλύτερη ζωή, για την ικανοποίηση των αναγκών τους συνδέεται με τη συμμετοχή και τη συμβολή τους στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, την οικοδόμηση του νέου, του σοσιαλιστικού συστήματος.
Μπροστά μας υπάρχουν μεγάλοι ταξικοί αγώνες.
Οι επαναστάσεις, που έρχονται, θα είναι σοσιαλιστικές.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων σημαίνει εξαθλίωση του λαού

Ευημερία για το λαό, σημαίνει ρήξη και ανατροπή με την πολιτική που υπηρετεί την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων

ΚΟΥΚΟΣ

Η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, το Μάρτη του 2011, υιοθέτησε το λεγόμενο «Σύμφωνο για το Ευρώ», όπως μετονομάστηκε το αρχικό «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας». Μεταξύ άλλων, η συμφωνία που έκαναν οι «17» της Ευρωζώνης και όσοι από τους υπόλοιπους 10 της ΕΕ επιθυμούν να προσχωρήσουν, προβλέπει για τη διαμόρφωση των μισθών:«Το κόστος εργασίας θα βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση και θα συγκρίνεται με τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης και των κύριων εμπορικών εταίρων της ΕΕ (...) Οι μισθοί θα πρέπει να βρίσκονται σε συνάρτηση με την ανταγωνιστικότητα». Υιοθετώντας την παραπάνω ρήτρα, οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών της Ευρωζώνης ανέλαβαν να προωθήσουν μέτρα, ώστε στο εξής οι μισθοί να καθορίζονται σε συνάρτηση με το λεγόμενο «κόστος εργασίας» που καταγράφεται στους κύριους ανταγωνιστές της ΕΕ και των κρατών - μελών της. Δηλαδή, στις γειτονικές τους χώρες, στις αναδυόμενες οικονομίες της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, και σε άλλες καπιταλιστικές οικονομίες, όπως για παράδειγμα η Ρωσία.
Το «Σύμφωνο για το Ευρώ», που συνυπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση, συνιστά κυνική ομολογία ότι η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων περνάει μέσα από τη διαρκή μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης.
Για να σιγουρέψουν, μάλιστα, ότι οι «διαρθρωτικές ανατροπές» προς αυτήν την κατεύθυνση θα επιταχυνθούν και θα έχουν μετρήσιμα αποτελέσματα, οι «27» της ΕΕ διοργανώνουν έκτακτη Σύνοδο Κορυφής στις 30 Γενάρη, με θέμα την ανταγωνιστικότητα. Εκεί, θα συζητηθούν ρήτρες και ενδεχόμενα ποινές για τα κράτη που δεν ανταποκρίνονται στα προβλεπόμενα από το «Σύμφωνο για το Ευρώ», κατ' αντιστοιχία με το νέο «Σύμφωνο σταθερότητας» της ΕΕ. Είναι και αυτός ένας από τους λόγους, για τους οποίους η συγκυβέρνηση θέλει να ξεμπερδεύει με τον πυρήνα των αντεργατικών ανατροπών μέσα στο Γενάρη, πριν δηλαδή τη Σύνοδο Κορυφής.
Δίνοντας απτά παραδείγματα για το τι σημαίνει «ανταγωνιστικότητα» στον καπιταλιστικό κόσμο, η στατιστική υπηρεσία της Γερμανίας δημοσιοποίησε τις προάλλες στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, το 2011, από τα 41,04 εκατομμύρια απασχολούμενων, πάνω από επτά εκατομμύρια δουλεύουν με μισθό κάτω από 400 ευρώ, χωρίς καμιά δυνατότητα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και σύνταξης. Πρόκειται για το αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων της «Ατζέντας 2010», που είχε ψηφιστεί από τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Γκ. Σρέντερ, και περιείχε μέτρα αντίστοιχα με αυτά που προωθούνται τώρα στην Ελλάδα και σε όλες τις άλλες χώρες της ΕΕ, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία.

Βαθαίνει η εργασιακή εκμετάλλευση

Λίγους μήνες πριν, στη Σύνοδο Κορυφής του Μάρτη, για να στηρίξει το «Σύμφωνο για το Ευρώ», η καγκελάριος της Γερμανίας, Α. Μέρκελ, είχε δηλώσει ότι η ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας πλήττεται από την Κίνα, τη Βραζιλία και την Ινδία, όπου στην πλειοψηφία τους οι εργαζόμενοι αμείβονται με μισθούς πείνας. Στο ίδιο ακριβώς πνεύμα ήταν και οι δηλώσεις του Λ. Παπαδήμου, στις συναντήσεις που είχε την Τετάρτη με τους «κοινωνικούς εταίρους». Είπε, μεταξύ άλλων:
«Θέλω να καλέσω τους κοινωνικούς εταίρους να καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια στις διαπραγματεύσεις για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και την ενίσχυση της απασχόλησης. Η λειτουργία της αγοράς εργασίας και η σχέση με τις ανταγωνίστριες οικονομίες είναι καθοριστικοί παράγοντες». Ο ίδιος κάλεσε εργοδότες και εργατοπατέρες να πάρουν υπόψη τους «τις συνθήκες που επικρατούν σε γειτονικές χώρες, αλλά και σε χώρες της Ευρωζώνης», καθώς «δεν πρέπει να δείτε μόνο τη διαχρονική εξέλιξη της αμοιβής εργασίας, αλλά και τη σύγκρισή της με ό,τι ισχύει σε άλλες χώρες που μας ανταγωνίζονται οικονομικά».
Τι λέει ο επικεφαλής της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.ΟΣ.; Οτι η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας περνάει μέσα από τη ραγδαία μείωση των μισθών των εργαζομένων, το φτήνεμα, δηλαδή, της εργατικής δύναμης για το κεφάλαιο, στα επίπεδα των «ανταγωνιστριών» οικονομιών στις γειτονικές χώρες.
Είπε και κάτι άλλο ο Παπαδήμος. Οτι «κατά τη δεκαετία από την εισαγωγή του ευρώ έως το 2010, η ελληνική οικονομία υπέστη απώλεια ανταγωνιστικότητας της τάξεως του 25% σε σχέση με τις πιο ανταγωνιστικές χώρες της Ευρωζώνης». Η φράση του δεν είναι τυχαία. Εμμέσως, καλεί τους «κοινωνικούς εταίρους» να συμφωνήσουν για να καλυφθεί το «χαμένο έδαφος», με μείωση του λεγόμενου «κόστους εργασίας» τουλάχιστον κατά 25%. Ενα τέτοιο ενδεχόμενο, σε ό,τι αφορά την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, αν συνεχίσει να υφίσταται ως τέτοια, μεταφράζεται σε κατώτερο μισθό περίπου 560 ευρώ μεικτά, από 750 ευρώ που είναι σήμερα. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τι θα σημάνει μια τέτοια εξέλιξη για τους μισθούς που σήμερα, ούτως ή άλλως, κινούνται κάτω από την κατάπτυστη ΕΓΣΣΕ, ή διέπονται από ατομικές συμβάσεις.
Από τα παραπάνω προκύπτουν δύο βασικά συμπεράσματα: Πρώτον, ότι το σύνθημα που δίνουν συγκυβέρνηση, τρόικα και ντόπια πλουτοκρατία, για εφόρμηση στους μισθούς των εργαζομένων, είναι άμεση συνάρτηση των αποφάσεων της ΕΕ και της Ευρωζώνης για μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, με μικρότερο «εργατικό κόστος», όπως αποκαλούν το μέρος της κλεμμένης υπεραξίας, που με τη μορφή του μισθού επιστρέφει στον εργαζόμενο για να συντηρείται.
Δεύτερο, αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι μια εφάπαξ μείωση των μισθών, αλλά η άμεση σύνδεση με την παραγωγικότητα και το λεγόμενο «κόστος εργασίας» στις ανταγωνίστριες καπιταλιστικές οικονομίες. Πράγμα που σημαίνει ότι οι ανατροπές στους μισθούς θα είναι διαρκείς και αλλεπάλληλες, καθώς ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός οξύνεται και οι ανακατατάξεις στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική πυραμίδα κάνουν τα μονοπώλια ακόμα πιο επιθετικά σε συνθήκες κρίσης. Με αυτό το δεδομένο, η πλουτοκρατία και οι κυβερνήσεις της διαμορφώνουν τους όρους για μεγαλύτερη εργασιακή εκμετάλλευση στην περίοδο της αναιμικής ανάκαμψης, που θα διαδεχτεί τη βαθιά κρίση.

Αδίστακτοι στους εκβιασμούς

Ολα τα παραπάνω, σε συνάρτηση με άλλα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση, όπως η μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων (γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, κατάργηση των κλαδικών ΣΣΕ) και οι διαρκείς ανατροπές στο σύστημα της Υγείας, της Πρόνοιας και της Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΟΠΥΥ, κατάργηση προνοιακών επιδομάτων, μείωση επικουρικών συντάξεων κ.ά.), ο Λ. Παπαδήμος τα παρουσίασε σαν προαπαιτούμενα, για να υπογραφεί η επόμενη δανειακή συνθήκη με την τρόικα και να παραμείνει η χώρα στο ευρώ. Αλλιώς, λένε οι αστοί, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει και θα γυρίσει στη δεκαετία του '50.
Είναι, μάλιστα, τόσο αδίστακτοι, ώστε στο παιχνίδι των εκβιασμών έριξαν ακόμα και το «κούρεμα» των ομολόγων, λέγοντας ότι η ολοκλήρωσή του είναι προϋπόθεση για το νέο δάνειο. Μετατρέπουν, δηλαδή, τα δικά τους αδιέξοδα σε απειλές προς το λαό, αφού το «κούρεμα» είναι μια ενδοκαπιταλιστική διευθέτηση, που στόχο έχει με ελεγχόμενο τρόπο να μοιράσει στους πιστωτές της Ελλάδας τη ζημιά από τη χρεοκοπία της. Σε αντάλλαγμα, μέσα από τις εργασιακές και άλλες ανατροπές, το κεφάλαιο σαν τάξη αποσπά φτηνότερη εργατική δύναμη, πηγή ακόμα μεγαλύτερης κερδοφορίας στο άμεσο μέλλον.
Ολοι αυτοί που λένε στο λαό να βάλει μόνος του το κεφάλι στον ντορβά, για να παραμείνει η χώρα στην ΕΕ, στην πραγματικότητα τον καλούν να φορέσει ο ίδιος τις αλυσίδες στα πόδια του και να παραδοθεί δούλος στα μονοπώλια. Συνθήκες εργασίας και διαβίωσης προηγούμενων δεκαετιών διαμορφώνουν η στρατηγική και τα μέτρα της συγκυβέρνησης και της τρόικας. Η πραγματικότητα, που θα βιώσει ο λαός αν περάσουν οι σχεδιαζόμενες ανατροπές, είναι εφιαλτική, σε σχέση και με προηγούμενες δεκαετίες. Πολύ περισσότερο που η σύγκριση δεν μπορεί να γίνεται με τα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα του παρελθόντος, αλλά με τις αντικειμενικές δυνατότητες για ευημερία που δημιουργεί η οικονομική και κοινωνική εξέλιξη, ο παραγόμενος από τους εργαζόμενους πλούτος που αυξάνεται και η πρόοδος της επιστήμης.
Με αυτά τα δεδομένα, οι συνθήκες δουλειάς που διαμορφώνονται για να είναι ανταγωνιστική η ΕΕ και για να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη, είναι σχετικά χειρότερες ακόμα και από εκείνες που υπήρχαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του '50 και του '60, αν αναλογιστεί κανείς τα άλματα που έκανε από τότε η παραγωγικότητα της εργασίας και η επιστημονική εξέλιξη, παγκόσμια και στην Ελλάδα.
Κάτι ακόμα: Αστοί και οπορτουνιστές ανάγουν σε μείζον πολιτικό ζητούμενο να μείνει η χώρα στην ΕΕ. Οι πρώτοι, μάλιστα, εκβιάζουν με εκδίωξη από το ευρώ, αν δεν περάσουν τα βάρβαρα μέτρα. Κρύβουν όμως σκόπιμα από το λαό, ότι το ευρωοικοδόμημα που προπαγανδίζουν τρίζει απ' όλες τις μπάντες. Οι ίδιοι οι αστοί αναλυτές προαναγγέλλουν είτε την κατάρρευσή του, είτε τη ριζική αναδιάρθρωσή του στο άμεσο μέλλον, με την εκδίωξη χωρών - μελών από την Ευρωζώνη, ή ακόμα και την οριστική διάλυση του ευρώ.
Συμπερασματικά: Οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα έχουν κάθε συμφέρον να αντιπαλέψουν τα βάρβαρα μέτρα και τους εκβιασμούς, κατευθύνοντας στρατηγικά την πάλη τους στην ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, στην αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία, που θα διαγράψει μονομερώς το χρέος. Αν το αλυσόδεμα των εργατοϋπαλλήλων είναι όρος ανέλιξης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, για τους εργαζόμενους και το λαό, η ανατροπή της εξουσίας τους είναι προϋπόθεση επιβίωσης και ευημερίας. Τρίτος δρόμος, που να διαφυλάσσει την καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα και ταυτόχρονα να διασφαλίζει τη λαϊκή ευημερία, δεν υπάρχει.

πηγή ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ